ERGENLİKTE 17 YAŞ DÖNEMİ

Başlığı görünce haddimi aşıp, bilimsel bir yaklaşımla konuya gireceğimi sanmayın.
Benim olayım sadece tecrübelerim üzerine yazdıklarımdır.

Gün be gün gözümün önünde büyüyen, serpilen17'lik kızımın bana yaşattıkları ve öğrendiklerimle zaman zaman ergenlik konularında ahkam kesmeye hak buluyorum kendimde.

Çevremde yaşı benden küçük olup, 10-11 yaşında çocukları olan arkadaşlarımın onlarla ilgili anlattıkları ergenlik hikayelerine hönkürerek gülesim geliyor bu aralar.
Zaten bizim toplumumuzda bütün çocuklar büyüme evresinde hiperaktif, hepsi erken ergenlikte,  süper zeka...
Yahu anlayın artık; çocuklar dört duvar arasında kapalı kalmaktan azıyor, düz duvara tırmanıyor, siz de onlara hiperaktif yaftasını yapıştırıyorsunuz. Çocuk oyun istiyor, arkadaş istiyor, açık havada koşturmak istiyor... tüm derdi bu yani.
Ya da evde kapalı kalıp, sabahtan akşama açık olan TV karşısında her türlü abuk sabuk dizilerden öğrendiği saçmalıkları kullanmaya başladığında erken ergenliğe girdi diye düşünüyorsunuz. Zaten beslenmeyle, aldıkları hormonlarla, erkenden gelişen cinsel dürtüleriyle çocuklar; çok erken yaşta birer minik kadın ya da erkek gibi davranıyorlar. Bunun ergenlikle filan alakası yok arkadaşım, bu sadece taklit... Dizilerdeki kahramanları taklit, tv programlarındaki insanları taklit... Siz de çanak tutmayın. Bırakın çocuk çocuk olarak kalsın, çocukluğunu yaşasın.

Neyse lafı fazla uzatmayayım, siz gelin ergenlik neymiş, 17-18 yaşlarında tartışalım bence...

İnsan başına gelmeden çok anlamıyor (kendi yaşadığı ergenlik dönemini de hatırlamıyor zaar); ergenlik bombası asıl bu yaşlarda patlıyormuş.

17-18 yaşına gelen genç, tam ne oldum budalası olup, büyüdüm, bağımsızım, ne istersem yaparım, bana karışmayınnnn uleynnn durumunu bu yaşta net olarak yaşarmış! Ben böyle bir elemanla aynı evde yaşıyorum da şu an, oradan biliyorum...
Kız çocuklarda anneyi beğenmeme, kendince hatta hatalı gördüğü bir durumu kırarım, üzerim filan demeden küt diye yüzüne vurma olayı da, hali hazırda pik yapmış durumda. Öyle eleştiriler yapıyor ki; sanırsın bu yaşına kadar başka biri baktı, emek verdi. Bir beğenmeme hali, bir aşağılama durumu.

Benim 17'lik bu yaz gittiği yurt dışı yaz okulundan cilalayıp parlattığı özgüveniyle döndü. Yani bir yandan çok hoşuma gidiyor oralarda hiç sorun yaşamadan, yalnız başına her şeyi becerebilmiş olması. Ama bir yandan da; keyfi yerinde ve eğleniyor ya bir aramama, bir sormama durumu. Ben bütün gün sesini duyamadım, özledim diye akşam aradığımda da sanki, bir şeyleri bölüyormuşum hissini yaşatma hali. Valla ben mi fazla hassasım yoksa gerçekten mi öyle bilemiyorum ama sanki hani tüm gün konuşmasak sorun yok gibi. Burada "aman canım mutlu olsun da, boş ver aramasın" diyen eşime selam ediyorum. Yok öyle şey valla, günde bir kere sesini duyurmalı ki, ben iyi olduğundan emin olayım...

Bir de geçen yıldan başlayan ve artarak devam eden gizemli bir durumumuz var. Akıllı telefonlar çıktı mertlik zaten bozuldu ama, o telefonun ele yapışık olma ve asla bir yere ekranı yukarı bakarken bırakılmama hali sinirimi çok bozuyor. Ne olacak kardeşim ekrana düşen o aramış, bu mesaj yollamış yazısını görsek. Mesajı görmüyoruz nasılsa... Neyse bunu zorlamıyorum ve özel hayata saygı çerçevesinden bakıyorum ama unutulmamalı ki, yasaklar her zaman merak uyandırır! Yani nerak ediyorum, ne yazıyor ki o mesajlarda bu kadar gizli tutuluyor... Senin akıllı, mantıklı öğütlerine, tavsiyelerine bir an bile tahammülü olmayan kızın, elalemin saçmalıklarına sonuna kadar açık.

İşte böyle, bu ara evdeki ergen gene beni gerdi. Kızmadan, derin nefesler alarak iletişim kurmaya, cevap vermeye çalışıyorum her söylediğine. Bazen de zarifçe! eleştirilerini, söylenmelerini, sızlanmalarını duymamazlıktan geliyorum, ama anlayana tabii. İçine fazla tanımadığım ve yadırgadığım bir başka insan kaçmış olan ergenimi ürkütmeden anlamaya çalışıyorum ama inanın zor, çok zor...

Gene de kızımın hakkını yememeliyim, asla terbiyesizlik ya da isyankarlık boyutuna taşımıyor bu durumu. Bir de biliyorum, ne derse desin, ne yaparsa yapsın, aramızda çok çok güçlü bir sevgi bağı var ve hep olacak. Şu an birazcık yıpramış görünse de... Benim en büyük üzüntüm, bir sene sonra üniversite için evden gidecek ve bundan sonra beraber olacağımız zamanlar çok kısıtlı olacak.. Böyle saçmalıklarla bu az kalan zamandan çalıyoruz ve birbirimizi üzüyoruz. Ama yapacak bir şey yok, bu dönem yaşanacak. Ha acılı mı, acısız mı? işte asıl önemli olan bu. Umarım bu dönemi bir birimize kalıcı duygusal yaralar vermeden geçirebiliriz...

Sevgiyle...

BEKLE, TAŞI, GETİR, GÖTÜR, ...vs.

Önümüzdeki iki yıllık sürecin nasıl geçeceğini aşağı yukarı anlamaya başladım.

Bahsettiğim süreç tabii ki, üniversite öncesi hazırlık süreci. Diğer bir deyişle lisenin son iki yılı.

İstanbul gibi büyük şehirlerde iş biraz daha zor.

Malum artık büyük dersaneler yok, ancak butik dersaneler, danışmanlık ofisleri, kurslar, özel hocalar... derken aslında sektör aynen devam ediyor.

Henüz okullar açılmamış olmasına rağmen yaşayacağımız süreç kendini belli etmeye başladı. Öngörümle (fena öngörü sahibiyimdir) size biraz bu süreçten bahsedeyim istedim. Yani sonra; ben bilmiyordum, haberim yoktu, bilsem kalkışmazdım filan demeyin diye...

Kısaca özetlersek; bekle, taşı, getir, götür, bağır, çağır, dinle, anla, kabullen!

Ortada bir ergen. Dünya yansa umuru değil. Nasıl özgüvenli, nasıl bilmiş... Hayatı yalamış yutmuş, bizi beğenmiyor. Kararını vermiş, iş bitmiş.

Bir yanda anne-baba. Stres içinde, ülkedeki gidişatın farkında, endişeli ve evladı için en iyiyi, en doğruyu bulmaya çalışıyor.

Diğer yanda kurs-özel hoca-danışman paketi. Nasıl korkutucu, nasıl paragöz. Anne-babanın geçirdiği sıkıntılı dönemin farkına varıp, bir güzel bundan nemalanma peşinde. Korku cumhuriyetini kurmuş, endişeleri parlatmış, anneyi babayı kacağına oturtmuş, bekliyor.

Süreç uzun. İki yıl, dile kolay. Bu süreci en sağlam şekilde atlatabilmek önemli. Maddi kısmı bir yana koyarsak (ki aslında işin maddi boyutu hiç de bir kenara konacak gibi değil!) asıl manevi kısım zorlayıcı.

İstanbul gibi bir şehirde, mesafeler de göz önüne alındığında, anne ya da babadan birinin şoför olarak çocuğun getir götür işlerini üzerine alması bir mecburiyet. Bir de gene uzaklıklar yüzünden çocuğu götürdüğünüz yerde beklemek gerekiyor ki, bu da ömür törpüsü. Çalışanlar için, "Home Office" gibi "Car Office" uygulaması, yani işlerin araba içinde bilumum akıllı telefon uygulamalarıyla yürütülmesi gereken dönemler,  hayatın gerçeği oluyor.

Tabii ki, getir-götür-taşı-bekle... gibi insanın kıymetli zamanlarına sekte vuran bu eylemler, en anlayışlı ve olgun insanlarda bile bazı sinir bozukluklarını da beraberinde getiriyor maalesef. İstanbul'un bir ucundan diğerine trafikte saatler geçirerek ve içten içe yaptığı fedakarlığı farkında olarak kendi kendini dolduran ebeveyn, ergenin en ufak vurdumduymazlığı karşısında sinir nöbetleri ve patlamaları yaşayarak; bağır-çağır eylemini de başarı ile gerçekleştirmeye müsait hale geliyor. Tabii ergen geri durur mu, o da anında kendi mağduriyetini patlatarak, zeytinyağ gibi üste çıkıverme becerisini sergiliyor.

Burada bir sonraki eylem dizimi olan, dinle, anla, kabullen üçlemesi devreye giriyor.
Ebeveyn kendi sinirinden sıyrılarak ve hafifçe bir silkelenerek, çocuğunun bu gergin süreci en hasarsız şekilde atlatması için, olabildiğince onu dinlemeye, anlamaya ve maalesef bu süreçte sesinin çıkmaması gerekenin kendisi olduğunu kabullenme gerçeği ile yüz yüze geliyor.

İşte biz ve bizim gibi pek çok aileyi bekleyen iki yıllık süreç böyle bir süreç. Bu süreçte, her türlü destek, anlayış, sabır, sevgi, hoşgörü ihtiyacımız baki. Kimse kimseye hatır gönül koymasın. Benden söylemesi!!!

Sevgiyle...

ACINASI EĞİTİM SİSTEMİ VE KAYIP ÇOCUKLAR

Evlatlarımız çocukluktan çıkıp, gerçek dünya ile karşılaşmak için hazırlanmaya başladıkça hayat zorlaşıyor. Hem ailelerin, hem de çocukların yaşamları değişiyor.

 

Bu yıl, arkadaşlarımın Teog belasına bir yıl boyunca nasıl perişan olduklarına şahit oldum. 13-14 yaş çocuklarının, koca bir yıl boyunca yaşadıkları stres ve ailelerin sürdürdüğü kamp hayatı... Bizim daha önce yaşamadığımız bir dönem olduğundan, çocukların ve ailelerin kararlılığını ve çabasını hayranlıkla seyrettim.


Bu yıl 11. sınıf olan kızımın yaşayacakları ve olması gerekenler ile ilgili bana biraz fikir verdi bu gördüklerim. Bu arada, bu yıl yaşanan dershane karmaşası kafamızı allak bullak etti. Tam okulumuz her şeyi halletti, hafta sonu kursuna kaydolduk filan derken; Anayasa Mahkemesinin iptal kararı işi bulandırdı. 16 yaşındaki kızım da doğal olarak  tüm bu süreci farkında ve endişeleri her geçen gün artarak büyümekte.

Bizim Üniversite hazırlık için önümüzde aslında daha iki yılımız var. Bununla beraber düne kadar yurt içinde okuma kararı vermiş olan kızım, dün aniden ben aslında hep yurt dışında okumak istiyordum deyince altüst olan planlarımız var. Bu karar değişikliğinin hem biraz arkadaş etkisi altında kalmasından, hem de yurt içinde gireceği sınavda istediği üniversiteye girişte sorun yaşayabileceğini düşündüğünden kaynaklı olduğunu sanıyorum. Bir günlük bir sınavın hayatını yönlendirecek olmasından endişeli. Daha önce liseye geçişte sbs'ye girme zorunluluğunun olmamış olması ve böyle bir sınav hazırlık süreci, ya da tecrübesi yaşamamış olması onun endişelerini katlıyor.

Ben de kızıma bu konuda içten içe hak veriyorum. Her gün değişen uygulamalar, yaşanan tutarsızlıklar, sınavlar ile ilgili konuşulan şaibeler, bu yıl açılan temel lise uygulamasının yaratacağı haksız rekabet, politikanın eğitime fazlasıyla bulaşmış olması....

Tüm bu olumsuzluklar içinde, ergenliğin doruklarında bir gencin oradan oraya şaşkınlıkla savrulması.

Kızımın yurt dışında okuma kararının sonuçları ne olur, bu yolda devam mı eder; yoksa tekrar eski kararına mı döner bilinmez. Kafası şu anda allak bullak. Sinirleri tepesinde, saçmalayıp duruyor. Şu anda derslerden ve okuldan tamamen kopmuş durumda. Pek çok çocuğun da bu kararsızlığı yaşıyor olduğunu farkındayım. Ancak, bu çocukların 13-14 yaşlarından itibaren yaşadıkları bu stres ve yarış ortamı, onların ileriki hayatına nasıl yansıyacak, psikolojileri nasıl etkilenecek, işte bunu zaman gösterecek. Bu kadar zorlu yarışlar sonrasında kazanılan üniversitelerde okuyan çocukların gerçek dünyaya dönmeleri sanırım oldukça zorlu olacak. Çünkü, bu çocukların çoğu sadece ders odaklı yaşayan, sosyal hayata karışamayan, buna zaman bulamayan çocuklar. Hele şimdi, bu yarış daha da kızışacak. Dün bir arkadaşım lise sonda okuyan çocuklarının okulunda, lise son sınıfların ayrı bir kata yerleştirildiği, teneffüs haklarının olmayacağı, sınıftan sadece öğlen yemeği için çıkabileceklerinin açıklandığını anlattı. Olaya bakar mısınız? Nasıl olacak, çocuklar herhalde sınıfın penceresinden sırayla hava alacaklar... Akvaryum balığı misali!

Bizler de vakti zamanında sınavlara girdik. Kolej, üniversite yerleştirme... Ama, bizim dönemimizde herşey daha açık, daha netti. Sınav sonuçları ertesi gün gazetelerde çarşaf çarşaf yayınlanır, puanlar yaklaşık da olsa hesaplanır, sonuçlar az biraz tahmin edilebilirdi. Şu anda maalesef böyle değil. Gizlilik şaibe yaratıyor. Bu da endişeleri arttırıyor.

Okulların açılmasına çok az bir zaman kalmışken, kızımın kararını bir an önce vermesi, durumunun bir an önce netleşmesi gerekiyor. Hangi yönü seçerse seçsin, daha önünde çook uzun ve karmaşık bir yol var.

Allah yardımcımız olsun! Bizim gibi kararsızlık yaşayan tüm ergen ailelerine sabır ve kolaylıklar diliyorum...

Sevgiyle....

ERGENİN DERDİ BENİ GERDİ

Yarı yıl tatiline girdik, cümleten hayırlı olsun.
Facebook; karne, takdir, teşekkür belgesi fotolarından yıkıldı. Gururlu babalar, mutlu anneler, hatta babaanneler, nineler, dedeler...

Biz de sevindik tabii, kızımız kırıksız teşekkür belgeli bir karneyle yarı yıl tatiline başladı.
Artık üniversiteye kadar önümüzde kalan 2,5 eğitim yılına konsantre olmak lazım. Lazım da, kim olacak? Ben mi...?
İlk aşama karar aşamasıydı. Okullar da artık bunu öyle bir hale getirmiş ki, yurt içinde mi okunacak yurt dışında mı?, sorunsalı ile baş etmek ve en doğru kararı almak lazım. Yurt içinde üniversitede okumaya karar verirsen hafiften ezik hissetmen söz konusu. Her konuda olduğu gibi bu konuda da bir yarış var aileler arasında ve okullarda.
Çünkü, okullarda özel yurt dışı danışmanlık gibi tüm zamanını bu işe ayıran departmanlar kurulmuş. Öğrenciyi yönlendirmek için türlü çalışmalar yapılıyor. 12. sınıf öğrencilerine gelen yurt dışı üniversite kabulleri okulun en baş köşesinde sergileniyor.  Yurt içinde iyi bir üniversiteye girişin zorluğu beynine beynine vurgulanıyor. Hala anlamaz, ille de yurt içi diye diretirsen, pek yol gösteren akıl veren de yok. E, seneye dersane filan da olmayacak deniyor... Haydi buyurun bakalım...
Artık top sende...

İşte biz de bu zor kararı alan ve yurt içinde bir üniversitede okumayı düşünen bir ergen ailesiyiz. Karar alındı, elde var biiir... Peki şimdi ne olacak? Notlar ultra değil... Bizim okul bazı diğer okullar gibi üniversite başarısı yakalama derdinde değil.... Sınav sistemi değişecek deniyor, kızımın döneminde üniversiyete girişin nasıl olacağı belli değil... Dersaneler kalkarsa üniversite hazırlığı nasıl yapılacak sorusunun cevabı net değil...Ergen, işin ciddiyetine vakıf değil...Daha önce sbs tecrübesi yok, test çözmeye, sınav stresine ve bunlarla baş etmeye yetkin değil...En komiği de kızım ergenliğin zirvesinde, ayakları yerde değil...!!!



İnsan evladı için en iyisini istiyor. Onun mutluluğu elbette ki, birinci önceliğimiz. Tabii, bu arada biricik evladının gelecekte ayakları yere sağlam basan, tuttuğunu koparan, mesleğinde çok başarılı olan, dünyanın tozunu attıran bir insan olması (çok mu abarttım ne?) arzusunu içinde köreltmen çok zor. Bu nedenle, şimdiden çocukla paylaşılan endişeler, yapılan uyarılar, verilen öğütler, girilen sonuçsuz tartışmalar ve varılamayan sonuçlar her geçen gün daha yıpratıcı ve bunaltıcı hale geliyor. Ergen oflayıp puflayıp artık bu biteviye tartışmaları duymazdan gelmeye, umursamamaya başlıyor. Sen o umursamadıkça deliriyorsun. Ve bu kısır döngü, böyle saçma sapan bir ergen ebeveyn savaşı şeklinde devam ediyor.

Önümüzdeki 2,5 seneyi merakla ve biraz endişe ile bekliyorum. En çok da, kızımın ergenliğin zirvelerinden yavaş yavaş hayatımızın içine geri dönmesini umut ediyorum!

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAKTAN DAHA ZORU....

Bu aralar düşünüyorum da, bir evde bir ya da birkaç ergenle yaşamaktan daha zoru sanırım, aynı evde bir de menapozlu bir annenin bulunması olsa gerek.

Yani ergenlerin sıkıntıları az çok malumumuz. Hepimiz o dönemlerden geçtik ve aslında neler yaşanabileceği konusuna vakıfız. İşin ilmi, ergenle fazla yüz göz olmadan, aile bütünlüğünü sarsmadan, hatta mümkünse biraz da empati kurarak onu anlamaya çalışmak. Üzerine fazla gitmeden kendi doğrularını bulmasını sağlamak. Onu fazla çaktırmadan geleceğine hazırlamak.

Tabii, bu sağlam ve sağlıklı ebeveynler için geçerli.

Oysa günümüzde, aile kurma kavramı gittikçe ötelendiğinden (eğitim hayatı, kariyer, ekonomik bağımsızlık...) anne baba olma yaşı gecikti ve çevremize baktığımızda pek çok anne ile çocuğun arasındaki yaş farkının fazla olduğunu görebiliyoruz. Bu da demek oluyor ki, çocuklar 13-14 yaşlarına gelip, ergenlikte tavan yaptıklarında, anneleri de kırkları aşmış ve menopoz ya da pre-menopoz sıkıntılarını yaşamaya başlamış oluyorlar.

Bu gibi durumlarda, anne zaten patlamaya hazır bir bomba halinde ve farklı hormonal değişimler yaşarken, evdeki ergenin hormonlarındaki değişime anlayış gösterme gibi bir yetiye sahip olamayabiliyor. Aslında son derece hassas bir dönem yaşayan ergen ve anne; birbirlerinden anlayış, yardım ve hoş görü beklerken, karşılığında sonu gelmeyen çatışmalar, sinir harpleri, ve göz yaşları ile ıslanmış bir dönem yaşanabiliyor. Tabii ki, böyle bir yapıya sahip bir yuvada da ne huzur, ne de mutluluk kalmayabiliyor. Hem ergen, hem anne, hem de iki arada bir derede kalmış baba için çok zor bir hayat. Üstelikte bu dönem öyle bir iki yılda atlatılacak bir dönem değil. Biraz uzun sürüyor.

Çözüm ne derseniz...Aslında bilmiyorum.

Çok gerçekçi olup olmadığını bilemesem de, bir öneri sunabilirim; mümkünse çok geç yaşta çocuk sahibi olmayın. Hem kendiniz, hem de çocuğunuz için aslında doğru olan bu. Yani yirmili yaşların ortaları ve sonları çocuk sahibi olmak için doğru zamanlar. Gerçekçi bir öneri mi? Onu da bilmiyorum. Tabii ki, kişisel öncelikler, aile kurma yaşının gecikmesi, çocuğa iyi bir gelecek hazırlama tasaları gibi realiteler olduğu sürece bu dediğim pek gerçekçi değil. Ama inanın, anne ve ergen sağlığı için aslında olması gereken bu.
Anlayışlı büyükanne - büyükbaba hikayesindeki sonsuz anlayış ve sabır, yaşı ilerlemiş ebeveynler için geçerli değil maalesef. Çünkü büyükler, gerçek sorumluluğu taşımıyor, endişeleri ise bir yere kadar, sonuçta bahis konusu ergen, kendi çocuğu değil. Tüm sorumluluk onların omuzlarında da değil. Oysa yaşı ilerlemiş ebeveynler, ergene dair her türlü endişe, kaygı yanında, o ergeni anlayıp tanımaya ve empati kurmaya uğraşırken, bir de kendi sistemlerindeki değişimlerle başa çıkmaya uğraşıyorlar.

Ama diyelim ki, yapacak bir şey yok, evdeki durum bu raddede. İşte o zaman, sanırım anne kendine ergenle fazla yüz göz olmamak için oyalanacağı bir şeyler bulmalı. Hem kendi değişimini rahatça yaşamalı, hem de ergene biraz nefes aldırmalı. Bu dönemi yaşamış bir Profesör arkadaşım derdi ki, "Görmeyeceksin, duymayacaksın, hatta söylenmeyeceksin. Çocuğunun kapısını kapat, sen de evdeki en uzak odaya kaç. Meditasyon mu yaparsın, kadın programı mı seyredersin... Ona da sen karar ver."
Belki de hiç detaya girmeden çocuğunuzun düşmesine, yaralar almasına, o yaralardan öğrenmesine imkan vermek gerekiyor. Fazla korumacı olmamak gibi. Bizim kültürümüz için pek kolay olmayan bir yaklaşım. Ama bu tavır eminim ki, ergeninizle aranızdaki gerilimi azaltacaktır. Tabii uygulayabilene...

Doğru bildiğim ve savunacağım tek bir şey var; o da çocuğunuza koşulsuz sevgi vermenin önemi. Bunu o daha küçücükken aslında sürekli uyguladık. Yaramazlıklarına, hatalarına sabırla anlayış gösterdik. Kendi gelişimiyle ve "ben artık büyüdüm beni rahat bırakın" halleriyle zaten, bizim de onlardan büyük insan halleri beklentimiz gelişti.
Bırakalım o kendince büyüsün, bize ihtiyacı olduğunda gelebileceğini, aynı sevgiyle onu karşılayacağımızı bilsin yeter. Bu arada biz de biraz kendimize dönelim, kendi hayatımızın da akıp gittiğini ve bir daha asla geri gelmeyeceğini unutmadan yaşayalım, hele de yaşımız biraz ilerlediyse...

Çocuğu ergen olan her yaştaki annelere kolaylıklar diliyorum. Allah yardımcımız olsun!

Sevgiyle...


*Not: Görseller hürriyet.com.tr ve pudra.com sitelerinden alınmıştır.

KARARSIZLIK KABUSU

Uzun zamandır "Ergen Annesi" yazılarına ara vermiştim. Yazacak çok şey var da, işte kızımı ha bire ortaya konu edip, fazla rencide etmek istemiyordum. Ancak, bazen kendi kendime içinden çıkamadığım ve patlayacak kadar dolduğumda, yazmak benim için en iyi ifade şekli olabiliyor.

Artık evde 15 yaşında bir ergenle yaşıyoruz. Zor mu, evet kesinlikle! Aşırı duygusallık, laflarınıza göz devirmeler, hafif çaplı sinir patlamaları, kapı çarpmaları, aşırı hızlı konuşma, odalara kapanma... Son bir yıl içinde evimizde konuşulan en önemli mevzular, sivilce tedavisi, saç bakımı, selfie, arkadaşlar, hafta sonu programları, telefon, telefon, telefon.... Artık ödev, ders, okul... gibi lüzumsuz kelime israfımız bitti. Ne hoş! Oysa okul, MEB ve aile üçlemesi olarak bizler; üniversite, hazırlanma filan gibi boş ve sebepsiz beklentiler içindeyiz. Erken diye düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Zaman öyle hızlı geçiyor ve öncelikle bir karar verme süreci var ki, işin asıl o aşaması zor. Tabii, bu benim ergen için geçerli bir durum. Genele yaymam mümkün değil.

Bazı gençler var ki, ne okumak istediğine, nerede okumak istediğine dair gayet ciddi kararlar alıp bu doğrultuda ilerleyebiliyor. Bunun için hangi yolu izleyeceğine, hangi kurslara gitmesi gerektiğine, hangi sosyal aktiviteleri yapması gerektiğine şimdiden karar verebiliyor. Bunlar kolay olanlar ergenler. Ebeveyn için burada imkanları dahilinde çocuğun önünü açmak ve ona hedefe ulaşmasında yardımcı olmak kısmı kalıyor. Bazısı da benim kızım gibi, o kadar kararsız ki, her bir söylenenden, her duyduğundan, her arkadaşının fikrinden etkilenip gün be gün karar değiştiriyor. İşte bununla uğraşmak çok zor. Üstelik, benim kızımın kararsızlığı her konuda tavan yapmış durumda.

Yeni yaşadığımız bir örneği paylaşarak durumu açıklamaya çalışayım.
Kızım 6 sene piyano çaldıktan sonra, 8. sınıfta yani 12 yaşında ben artık istemiyorum deyip (son derece kararlı olarak), piyanoyu bıraktı. O kadar ki, evdeki piyanoyu bile görmek, odasında tutmak istemeyip, yazlığa yollattı. O dönem, zorla olacak iş değil deyip destek verdim. Sonra bu sene tekrar bir müzik aleti çalmak istedi ve  gitar dersi almak istediğini söyledi. Evimize yakın diye Tan Sağtürk Akademiye gittiğimizde, kızım Piyano geçmişinden bahsedince, onca emeği yakmaması gerektiği yönünde yöneticilerin ikna etmesiyle piyanoya devam kararı alarak çıktı. Eve geldiğimizde, "emin misin kızım" diye sorma gereği duydum."Evet, sıfırdan başlayacağıma devam edeyim, daha iyi olur" dedi. Süper, doğru karar! Aradan iki gün geçti, piyano hocasıyla tanışmaya gittik, hoca, "iki yıl ara vermişsin, sıfırdan başlamak gibi olacak, ama sonra hatırlarsın" diye bir cümle kullanmış. Bunun üzerine, eve geldiğimizde, "ben sıfırdan başlayacaksam o zaman gitara başlayayım" diye karar değiştirdi. Emin misin, diye sordum tabii tekrar. Cevap "evet, kesinlikle". Birkaç gün sonra tekrar görüşmeye gittik ve ben son durumu açıkladım. Akademi yöneticisi, hocanın programını ayarladığını ama değiştirebileceğini söylediğinde, Kızımın, "Ama ben daha tam karar vermedim ki.." cevabıyla delirecek raddeye geldiğimi itiraf etmeliyim. Yani hem kendini hem beni düşürdüğü durum inanılmaz. Sanki oyun oynuyoruz. Çok mahcup hissediyorum, ama Allah'tan hep bu yaş grubu ile çalıştıklarından alışkın görünüyorlar. Sonuç: Henüz net bir karar yok, pazartesi piyano dersine gidip bir deneyecek, hoşuna gitmezse, gitara başlayacak...

İşte böyle, son zamanlarda her konuda aynı durum söz konusu. Ne giyilecek, saç nasıl yapılacak, hangi film seyredilecek, ne yenilecek???? Sürekli bir karar değiştirme, karar verememe hali. Daha da fenası sürekli bana da fikir soruyor, ama bir fikir söylediğimde de ya beğenmiyor, ya da tam tersini yapıyor. E, be çocuğum, sorma o zaman!

Bu durumla nasıl baş edebileceğimi, onu nasıl yönlendirmem gerektiğini de doğrusu çözemiyorum. Genellikle kendi kararını alsın diye fikir belirtmemeye çalışıyorum, ama bazen o kadar çaresiz kalmış gibi hissettiriyor ki... Nadiren de olsa, onun adına karar almak, ya da yönlendirmek zorunda kalabiliyorum. O zaman da istemediği bir sonuçla karşılaştığında benim yüzümden olduğu şeklinde eleştirebiliyor. Bayağı bir kısır döngü.

Kızımın minik bir lokum parçası olduğu, tek derdimizin sık tekrarlanan kulak enfeksiyonları ve yemek yememesi olduğu günleri öyle çok özlüyorum ki...
Gene de her zaman Allah onu bize bağışlasın, hep iyi, mutlu ve sağlıklı günlerini görelim diye dua ediyorum.

Sevgiyle...

EĞİTİM ŞART ama nasıl?

Okullar resmi olarak dün açıldı. Vatana millete hayırlı olsun.

Sosyal medyada, çocuğu ilk kez bu yıl okula başlayan arkadaşlarımın heyecan ve mutluluğuna imrenerek bakıyorum.
Umarım onların çocuklarının okul hayatları çok daha düzenli, sorunsuz ve sistemli olur.

Benim kızım bu yıl onuncu sınıfa başladı. Onuncu sınıf, yani bizim anladığımız dilde, lise iki oldu. Kızımın okulu açılalı iki buçuk hafta oluyor bu arada. Özel bir okulda okuduğu için ara tatiller nedeniyle her zaman okulumuz herkesten erken açılır ve geç kapanır. Yani benim kızım çoktan ödev yapmaya, derslerine çalışmaya hatta küçük sınavlar olmaya başladı bile.

On yıllık bir veli olarak, pek çok farklı Milli Eğitim Bakanı ve onların sürekli değişen sistemlerine tanık oldum. Bir kısmı teğet geçerken, bir kısmından benim kızım da etkilendi. Okula başlama yaşı 5'e kadar düştü, ertesi yıl olmadı tekar 6'ya yükseldi. Ana sınıfı zorunlu hale geldi. Lise üç seneden dört seneye çıktı. İlköğretim 8 yılken, 4+4+4 diye bir düzenleme yapıldı. İlköğretim okulları hiç bir ön hazırlık yapılmadan ilkokul, ortaokul diye bölündü. Öyle ki, tek bina içinde paravanlar çekilip düzenlemeler yapıldı. Lisede branşlaşma onuncu sınıftan on birinci sınıfa kaydırıldı. Sınav düzenleri her yıl değişti. SBS, LGS, Teog... Ben artık hangisi uygulanıyor, bu kısaltmalar ne anlama geliyor takip edemez oldum. Üstelik yapılan sınavlar hep hatalı, hep hileli... Çalınan sorular, kaybolan cevap anahtarları, açıklanmayan sınav soruları...

Yanlış yerleştirmeler, itirazlar, mahkemeler... Öyle garip bir düzen içindeyiz ki; hem milli eğitim, hem de okul yönetimleri en ufak sorunda velileri mahkemeye gitmeye yönlendiriyor. Sistem o kadar havada ki; kendi çözümlerini üretemiyor, veliler mahkeme kapılarında çare arıyor... Yazık ki, her değişen sistemde olan çocuklara oluyor. Daha bir önceki sistem anlaşılamadan, daha da karmaşık bir yeni sistem yürütmeye konuyor, üstelik onu da anlayan yok. Okul yönetimleri şaşkın, öğretmenler endişeli, veliler telaşlı, öğrenciler korkmuş...

Üzerine bir de haberlerden takip ettiğim imam hatip konusu var. İmam Hatip'lerin nasıl bir eğitim verdiği benim açımdan bir bilinmez. Keşke bu kadar yaygınlaştırılmaya çalışılan bu okulların eğitim açılımlarını bilebilseydik. Yani meslek liselerini az çok biliyoruz. Üniversite öncesi, belli bazı mesleklerin edindirilmesi gibi bir uygulama var. Ki, dünyanın pek çok ülkesinde bu model zaten kabul edilmiş ve uygulanmakta. Sonuçta her meslek kolu için üniversite mezunu olmak gerekmiyor. Almanya eğitim sistemi bunu çok uzun zamandır uygulayan bir model. Son derece de başarılı. İmam Hatip'lerin de ne amaçla bu kadar yaygınlaştırılmaya çalışıldığını doğrusu ben çok merak ediyorum. Eğer amaç din adamı yetiştirmekse, bu kadar büyük bir hatip ya da imam açığımız mı var? Müslüman ailelerin çocuklarına evlerinde verdikleri dini eğitim çok mu eksik, o nedenle mi bir okul tarafından yeni nesli dine yakın yetiştirebilmek için okullarda eğitim vermek gerekiyor? Gerçekten bu konuda aydınlatılmak, işin doğrusunu öğrenmek istiyorum.

"Ben yaptım, oldu" anlayışı, maalesef ülkemizde uzun zamandır hakim ancak, bu dayatmalar sadece toplumun bir kısmını gelecek endişesi yüksek ve kaygılı bir hale getirmekten öteye geçemiyor. Üstelik direkt tepki yaratıyor. Oysa İmam Hatiplerin bu kadar arttırılması ile yapılmak istenen sistemsel değişikliğin eğer bir açıklaması, bir mantığı varsa bu bilgi paylaşılmalı, toplum aydınlatılmalı. Böylece ön yargılar kırılmaya, endişeler giderilmeye çalışılmalı...

Sistemle ilgili bir soru sorduğunuzda, yılların eğitimcilerinin, okul yöneticilerinin bile çaresiz ve ne yapacağını bilemez bir halde olduğunu görmek insanın çocuğunun geleceğine endişe ile bakmasına neden oluyor.

Bizim üniversiteye hazırlanmak için önümüzde sadece üç yılımız kaldı. Ancak, şu anda tüm velilerde ve eğitmenlerde sınavların değişeceği, üniversiteye girişin daha farklı bir yolla olacağı beklentisi hakim. Ancak ne olacağını kimse bilmiyor. Buyurun, yeni bir bilinmezlik. Hali vakti yerinde aileler çocuklarını yurt dışında okutabilmenin derdine düşmüş. Hiç kimse yarın sistem nasıl değişecek bilmediğinden, pek çok insan çocuklarına bir yurt dışı üniversitenin kapısını aralamaya çalışıyor. Bunun için inanılmaz yatırımlar yapıyor. Çocuklar kararsız, çocuklar bilinçsiz. Ailelerin elinde top gibi oradan oraya, sistemin değişimine göre her yıl farklı bir yöne savruluyor...

Tüm bu yazdıklarım sızlanma olarak algılanmamalı. Bunlar artık eskimeye başlamış bir velinin durum tespitleridir.

 Yeni eğitim ve öğretim yılının, ülkemiz ve tüm evlatlarımız için hayırlı olması en büyük dileğimdir. Sonuçta, biliyoruz ki; "EĞİTİM ŞART!!!"

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 10 (ÇALIKUŞU)

Çağan Irmak'ı bilirsiniz. Hani o aynı filmin içinde; bazen kahkahalar attıran, bazen nefessiz kalacak kadar ağlatan, çoğunlukla kendinden bir şeyler bulduğun ya da hayalini kurduğun sahneleri yaratan yönetmen... Dedemin İnsanları, Issız Adam, Mustafa Hakkında Herşey, Prensesin Öyküsü...

İşte bu Çağan, benim üniversite sınıf arkadaşım. Gerçek bir yetenek. İyi insan. Senelerdir görmemiş olsam da, candır. O nedenledir ki, Çağan'ın emeği olan hiçbir işi kaçırmamaya çalışırım.

Şimdi ne alaka ergen mevzuu diyeceksiniz, şöyle bağlayayım.
Kızıma bu yaz biraz da zorla, Reşat Nuri'nin Çalıkuşu'nu okutmuştum. Kızım kitap okuyan bir çocuk, ama daha çok İngilizce okuyor. Bir de ah o vampirler yok mu??? Habire bir vampir kitabı, ya da fiction yani hayal ürünü, gerçek dışı hikayeleri olan romanlar okuyor. Bu yaz, lise öncesi bir klasik okusun istemiştim. Benim genç kızlığımda en etkilendiğim klasik Türk romanlarından biri olan Çalıkuşu iyi bir fikir olarak gelmişti. Kızım ilk başta biraz ittire kaktıra olsa da, ortalarına doğru çok severek okudu kitabı. Hatta dizisinin çekildiğini duyunca sabırsızlıkla beklemeye başladı.


Bu arada bir parantez açıp kendimden - yani kendi genç kızlığımdan bahsetmek istiyorum. Ben,14-15 yaşlarımdayken bir "beyaz dizi" furyası çıkmıştı. Her biri bir birinin aynı konularda yazılmış "Aşk Romanları". Hep yakışıklı bir adam, son derece güzel bir kız ve onların imkansızlıklardan doğan büyük aşkı... Aman ne okudum, ne okudum. Çuvallarla kitap. Bazen bir gecede bitirirdim. İşte bu saçma sapan aşk hikayelerini okuyarak bugünkü okuma alışkanlığım yerleşti. Sonra İzmir Amerikan Lisesi'ndeki edebiyat derslerine ek olarak okuduğumuz Türkçe klasikler ve modern romanlar pekiştirdi. İnanılmaz severim kitap okumayı. Çalıkuşu da benim genç kızlığımın en unutulmaz kitaplarından biridir. Biraz da bu nedenle kızımı, Türk edebiyatının klasiklerine Feride ve Kamran'la soktum...

Gelelim tekrar başa, yani Çağan'a. Çalıkuşu dizi olacak, yönetmeni de Çağan dediklerinde çok heyecanlandım. Kızımla beraber ilk bölümü büyük bir heves ve gözyaşlarıyla seyrettik. Çağan ve ekibi gene yapmış yapacağını. Reşat Nuri'nin hikayesine olabildiğince sadık kalarak zenginleştirmişler senaryoyu. Karakterlerle oyuncular inanılmaz bağdaşmış. Dönemin lugatına sadık kalan ama çok da ağdalanmadan kullanılan diyaloglar. Harika kostümler ve mekanlar. Tek eleştirim Feride'nin okulundaki genç kızların konuşmalarını bazen anlayamamak... Kızım heyecanla bekliyor yeni bölümleri. Tabii ben de. En hoşuma giden de Çağan'ın her bölümün bitişine ustaca yerleştirdiği ve bir sonraki bölümü sabırsızca beklemeye neden olan sürpriz sahneler. Adam tam bir yetenek. "Hastasıyız...!"  

 

Çalıkuşu'nu seyretmediyseniz öneririm. Tabii, erkek ergenler için pek uygun olmayabilir. En azından eşim, fazla duygusal ve ağır bulduğu için ilk bölümden sonra izlemeyeceğini söyledi (ergen de değil ama...?) Ama zaten roman da macera romanı değil ki, beklentiyi ona göre belirlemek lazım. Gene de ben Feride'nin Anadolu'ya gideceği bölümlerden çok ümitliyim, Çağan o bölümlerde de sanatını konuşturur, eminim...

Son yıllarda özellikle dizilerle başlayan eski Türk klasik roman uyarlamaları aslında ergenler için bir fırsat. Hatta keşke diziyle beraber hepsine bu romanları okuma zevkini aşılayabilsek, yoksa okudukları abuk sabuk vampir ya da doğa üstü kahramanların hikayeleriyle zaten bir karış havada olan kafaları iyice gerçeklikten uzaklaşıyor...

Şimdiki hedefim, her fırsatta kızama yeni bir Türk klasiği okutmak. İlgisini çekecek, zevk alabileceği farklı farklı konularda o kadar zengin eserlerimiz var ki...

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 9

4 Eylül...
Lise...
Okulun ilk günü...
Hazırlıklar...
Yeni bir başlangıç...
Gerçekle yüzleşme...
Hayata ilk adımlar...
Üniversite hazırlığına az kaldı....

İşte böyle. Biraz gerginiz. Kızımız liseli oluyor. Aynı okula devam etse de; yeni bina, yeni öğretmenler, yeni sistem, yeni dersler, sbs'den derece alıp bir yıl hazırlık okumuş "genius" grubun ortaokuldan gelenlerle karışması sonucu oluşacak homojen yapının sindirilmesi......... gibi bir sürü bilinmez ile ilgili endişeliyiz.

"Biz" kim miyiz?

Eşim ve ben; tabii ki!

Aslında kızım bunlardan ziyade; dizaltı çorap mı giyilecek?, saçlar açık bırakılıyor mu?, hangi ayakkabı alınacak?, herkes makyaj yapıyor, bende yapabilir miyim?, kantinden hamburger yiyebilir miyim? sınıfımda kimler olacak? eteğimin boyu yeterince kısa mı?.... gibi daha farklı konulara odaklanmış durumda.

Bu da bir nevi çatışma ortamı yaratıyor ev içinde. Benim beklentim biraz odaklanma, okula hazırlanma, ne bileyim mesela eve gelen okul kitaplarına şöyle bir göz atma... Ama yok, tatilde son günler ya. Ne kadar TV seyretsem kardır, ne kadar telefon geyiği yapsam yanıma kar kalır fikrinin önünü alamıyorum. Uyku deseniz neredeyse öğlene kadar. İlk kez bu yıl uyuyacağı tuttu çocuğun. Oysa bu yıla kadar yaz kış en geç 9:30da kalkılırdı. İki gün sonra sabah 6:30 da nasıl kalkacak çok merak ediyorum. Ya da sınıfta nasıl uyanık duracak? Yaşayıp göreceğiz herhalde.

Ben bu laylaylom hali görünce, daha okul açılmadan söylenip duruyorum elimde olmadan. Cevaplar da bir tuhaf... "Ne zaman çalışmadığımı gördün ki anne? Ne zaman ödev yapmadım ben? Dersi derste dinliyorum zaten.." Her konuda verecek bir cevabı da var artık bizim ergenin. Bir de sinirli ki sormayın. Evden yüksek gerilim hattı geçiyor adeta.

Anlayacağınız bizim evde lise biraz gergin geçecek gibi. Yan komşumun bebeğine yemek yedirirken nasıl zorlandığı ile ilgili anlattıklarını dinlerken elimde olmadan; "Çocukları değişelim mi?" dedim geçen gün. Sonra da utandım. İnsanlar beni yeni tanıyor "deli mi ne?", diyecekler... Oysa bebeklik halleri ne güzeldi kızımın. Evet yemek yemezdi O da ama, otur otur, kalk kalk. Herşey çok daha kolaydı. Özlüyorum o zamanları ne yalan söyliyeyim.

Allah sağlıklı ve bereketli bir ömür versin kızıma diyorum gene de. Daha yaşayıp göreceğimiz neler var acaba önümüzde?

Lise...
4 Eylül...
Yeni bir başlangıç...
Macera...
Heyecan...
Korku...
Adrenalin...
Stres................

Sevgiyle...

Not: Bir süredir Blogger uygulamasındaki bir sorun nedeniyle bloguma fotoğraf yükleyemiyorum. Yazılarımı bu sıkıcı ve renksiz haliyle de okuduğunuz için teşekkür ederim...!

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 8

8.Sınıfı bugün resmen bitirdik. Biraz önce kızım okulunun hazırlık atlama sınavlarının sonuncusuna girdi. İnşallah geçecek.

Bu yıl ondan en büyük beklentimiz buydu. Özel bir okulda okuduğu için hazırlık okuyup bir yıl daha fazladan okul ücreti vermeyi hazmedemiyoruz doğrusu...

Bu hafta sonu mezuniyet partileri var okulda. Sonra kızım için yaz tatili başlayacak.

Hakkını yemeyeyim, bu yıl ne kadar ergenlik sorunlarımız olsa da okulunu aksatmadı. Ders çalıştığını ya da ödev yaptığını pek görmesem de notlarının yüksekliği beni şaşırttı tüm yıl. Kesin bir cevher var bizim kızda!

Geçen hafta okulda resmi mezuniyet töreni vardı. Kızlar bembeyaz giyindi, erkekler de siyah pantolon beyaz gömlek. Hepsi çok güzeldi. Kızlar pek alımlı olmuşlar, büyümüşler, genç kız olmuşlar. Erkeklerin çoğu karikatür gibiydi. Ellerini kollarını nereye koyacaklarını bilemiyorlardı.  Bir şaşkınlık hali vardı hepsinde. Okul birincisi ve ikincisi birer konuşma yaptı. Öyle güzel ifade ettiler ki kendilerini... Gurur duydum onlarla. Gündemi ne kadar farkında olduklarını görünce ümit doldum. Hepsi pırıl pırıl, Allah hepsinin yollarını açık etsin.

Cuma günü okulda yapılacak parti için pek özendi kızlar. Aylar öncesinden elbise modellerine bakıldı, pişti olmamak için terzilere siparişler verildi, ayakkabılar seçildi. Erkekler gene rahat, "bir pantolon- bir gömlek şıbıdıbıdım şıbıdıbıdımbım...." Ne yapacaklarsa partide. Gene kızlar bir tarafta, erkekler bir tarafta dans edip oradan oraya koşturacaklar... Ama olsun; kızlar topuklu ayakkabı giymek için verdikleri mücadelede sonuna kadar direniyorlar, çünkü diğer kızlar da giyecek! Eksik kalmamak, ezik olmamak lazım...
Offf valla zor iş.

Tüm bunlar bittikten sonra iyi bir tatile hak kazanacak kızım. Önce Çeşme'de anneannenin gönlü alınacak. Sonra bir süre Ayvalık, belki kısa Sapanca kaçamakları... Sonrasına bakacağız artık. Belki ailecek bir yerlere kaçarız kısa bir süreliğine. Yaz gelince hep bir tatil isteği var hepimizde. İşlerden çok uzun ayrı kalamasak da kısa kısa kaçamaklar yapılacak tabii. Kızım için de bolca uyku depolanacak, biraz kitap okunacak, biraz spor yapılacak, bolca sağlıklı beslenilecek, arkadaş programları yapılacak, biraz güneş, biraz deniz..... Tatilin dibine vurulacak!

Kızım bu tatili hak etti. Önümüzde artık lise var. Çok zorlu bir dönem başlıyor. Artık o bir genç. Çocukluk bitti. Kendi sorumluluklarını daha fazla alması gerekecek. Çok çalışması, orta öğretim başarısını devam ettirmesi lazım. Daha sosyal, daha farkında olacak. İnşallah!

Tüm çocuklarımızın yolu ve şansı açık olsun.

Sevgiyle...

SIFIR BEDEN ABİYE

Bu yıl kızım sekizinci sınıfı bitiriyor. Bizim anlayacağımız dille anlatmam gerekirse, ortaokulu bitirip liseye başlayacak. Okul değiştirmeyeceği halde bir mezuniyet töreni var önümüzde. Bu da demek oluyor ki, kıyafet alınması lazım...

Tören Haziran'da, yani önümüzde daha aylar var. Ancak, kızımın okuldaki arkadaşları yavaş yavaş giyecekleri kıyafetlerden bahsetmeye başlayınca, tabii (!) bizi de bir telaş kapladı. Yanlış anlaşılmasın benim telaşlandığım filan yok, kızıma ayak uydurmaya çalışıyorum... Geçen hafta sonu baba da yurt dışında olunca, illaki hafta sonu kıyafet bakılacak diye planlar yapıldı ve Cumartesi sabahı trafik bastırmadan ,erkenden kendimizi Nişantaşı'na attık.

Kızımın boyu 1,68, kilosu 42. İncecik bir yapısı var. Böyle bir vücuda abiye arıyoruz, düşünün durumun vehametini... Bayağı bir butik dolaştık, mağazalara girdik, çıktık. Beden bulmak zaten ayrı bir eziyet. Bazısı, benim sıfır bedenin de altında olan kızıma 38 beden elbiseleri oldurmaya çalışır... Allahım, ya sabır! Giydikleri üzerinde aktıkça, kızımın yüzü düştükçe düşer. 
Mezuniyet deyince genelde lise mezuniyeti anlaşılıyor sanırım, modeller hep uzun, taşlı, pullu, tüllü... Sanırsınız nişan kıyafeti bakıyoruz. Zaten o modellerden alırsak, sonrasında iyi saklamak lazım, nişanı, kınayı çıkarırız aynı kıyafetle... 

Bir de tabii; bu işin kurdu olan yerler var, onlar da diyor ki, "Daha vakit var, ortaokul modelleri henüz gelmedi, gelecek." Sıradan bir butikten alamazsınız, pişti olma riski var. Aynı kıyafetin, aynı mezuniyette giyilmeyeceğinin resmen kayıt altına alınması lazım. Diktirelim desem, ne terzi tanırım, ne kumaş bilirim. O iş de zor yani.

Sonuç olarak, geçen haftasonu o soğuk ve yağmurlu İstanbul havasında bayağı bir dolaştık. Hiç bir şey bulamadık. Kızımın morali çok bozuldu. Acilen kilo almalıyım stresine girdi.  Ben de kızımı ikna etmeye çalıştım, "Sonra bakacağız, daha çok model olacak, hem de her bedende... " diye...

Fiyatlardan ise hiç bahsetmemek lazım. Avuç içi kadar elbiseler, üç tane taş, beş tane pul var üzerinde diye, 750 tl'lerden başlıyor fiyatlar. Herhalde benim piyasadan haberim yok! Yazık olacak valla, hepi topu bir gece için, hem de okulun kantininde yapılacak bir parti için, dünyanın parası... Ama yapacak bir şey yok, düzen kurulmuş, her durumda olduğu gibi bu düzenin çarkları arasında dönmeye mahkumuz.

Bu arada, belirteyim her türlü öneriye açığım. Daha önce kızını mezun eden annelerden fikir bekliyorum... Önereceğiniz, butik, terzi, ne olursa...

Sevgiyle... 

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 7

Okula giden çocuğunuz varsa, ya da okula giden çocuğu olan bir yakınınız varsa, annelerin hangi konulara takıntılı olduklarını bilirsiniz.

Okula ilk başladıkları yıllarda, okumayı söktüydü, sökemediydi, ana temadır. Sanki hiç okuyamamış çocuk varmış gibi. Benim eşim benimle bayağı dalga geçmişti o dönemlerde. Ben telaşlandıkça, "Bizim kız tarihe geçecek, okumayı sökemeyen yegane öğrenci sıfatıyla" diye az kafa bulmadı benimle. Her zaman psikologlar der ya, "Çocuğunuzu başka çocuklarla kıyaslamayın" diye. Ama gel de, kıyaslama. Aynı sınıfta bir sürü çocuk, hepsi ayrı telden çalmakta. Öğretmenler de bunu bilerek ya da bilmeyerek alevlendirir üstelik. Neyse, tabii ki kızım okumayı pek ala söktü. Hatta sonraki yıllarda o kadar çok kitap okudu ki, o günleri düşünüp kendime çok kızdım.

Ama şimdi de şu ergenlik dönemi durumları var. Bizim kızın hiç ödevi yok!

Eve geliniyor, yemekti, sohbetti filan, sonra hop başlıyor telefon görüşmeleri...."Yahu siz bütün gün okulda beraber değil miydiniz? Ne var bu kadar uzun konuşacak. Üstelik de beyniniz kavruk kömür gibi olacak saatlerce cep telefonuyla konuşmaktan! Bari kulaklıkla konuş...", türünden söylenmelerle geçen saatlerin ardından, yarım saatte bitiveren ödevler ve i-pad, i-phone, i-pod üçlemesinden biriyle samimiyetin artmasıyla nihayete eren geceler....


Oysa, aynı okulda, başka sınıflarda olan arkadaşlarının annelerinden alınan, çok ödev olduğu bilgilerinin kuşkusuyla beynini yiyen anne pozisyonu içinde olan ben ve benim gibi annelerin varlığı tartışılmaz. Burada seçenekler kısıtlı. En büyük teselli, "Valla çok çalışmasa da notları iyi, demek ki bu çocukta bir cevher var..." düşüncesi. Ya da, farklı öğretmenler farklı ödevler veriyor. (Gerçi bizim kızın öğretmenlerinin hepsi mi ödev vermeyen türden acaba?)


Bu arada, artık okulların da bilgisayar teknolojisiyle donatılmış olmasının verdiği rahatlık mı diyeyim, yoksa rahatsızlık mı? - benim gibi anneler sürekli not kontrolü yapmaktalar. Çocuk ödev yapmadı diye ceza aldı mı? Eksik ödevi var mı? Artık tüm bu bilgilere tek tuşla ulaşmak mümkün. Gün içinde farkında olmadan, bir iki kere okulun sitesine girdiğimi itiraf ediyorum. Bu kızıma güvenmediğimden mi, yoksa içimi rahatlatmak için mi?, bilmem. Ama endişeli bir anneyim sanırım. Yıllardır, kendime endişelenmek için farklı farklı konular yaratmakta da ustayım üstelik.

Geçenlerde kızımın bir okul arkadaşının hastalanması ve uzun zaman hastanede kalması beni çok korkutmuştu oysa. Asla saçma sapan konuları büyütmeyeceğim diye kendime söz vermiştim. Herşeyin başı sağlık demiştim. Ama insan oğlu tabiatı gereği sözlerini çabuk unutuyor. Rutine çabuk dönüyor. Günlük endişeler insanın içini aynen kemirmeye devam ediyor. İş hayatının zorluklarını görmüş, çalışan bir kadın olarak, başarı odaklı olduğumun farkındayım. Hırslıyım, kızımda da aynı hırs olsun istiyorum. Ama O farklı. Başarılı ama, hırslı değil...Endişeli anne olmam, kızımın özgüvenini azaltıyor. Onu her sorgulamamda O'na güvenmediğimi düşünüyor. Bazen O'nu üzüyorum, farkındayım...

Belki de yaşayarak öğrenmesini beklemek gerek. Düşmesini beklemeden önlem almak değil, düştüğünde arkasında olacağımı bilmesini sağlamam gerek... Böylece sorumluluğunu daha fazla üzerine alabilir. Not onun notu, ödev onun ödevi, okul onun okulu... (Okulun 9 senedir parasını veren de anne-baba...) Aslında sorun biraz da bu özel okul kavramından çıkıyor sanırım. Biz senin için bu kadar zorlanıyoruz, sen ciddiye almıyorsun durumu... Ama buradaki tercih bizim tercihimiz, çocuğun o okulda okumakla ilgili herhangi bir tasarrufu olmamıştı ki.

Aslında her yeni "bir ergenle yaşamak" yazısının sonunda, kendimi değiştirmem gerektiğini fark ettiğimi görüyorum. Aslında hala yeni bir şeyler öğrenen benim, kızım varlığıyla beni büyütüp olgunlaştırmaktan başka bir şey yapmıyor. İyi ki var, iyi ki büyüyüp gelişiyor ve beni de beraberinde büyütüyor!!!

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 6

Hamile kaldığımı ilk öğrendiğimde "Allahım inşallah kızım olur" diye çok dua ettim. Allah da gönlüme göre verdi, dördüncü ayda, ultrason muayenesi ardından doktorum cinsiyetini söylediğinde  sevinçten ağlamıştım.

Doğumdan sonra kızımı kucağıma ilk aldığımda da "Benim mi bu şimdi?" diye ağladığımı hatırlıyorum. "Benim mi???" Bir sahiplenme, bir kabullenme durumu. Sonra ilk iş parmaklarını saymıştım, tam mı diye; nedense? Bebek doğduğu ilk an tamamen annenin oluyor. Çünkü hamilelik boyunca, bebekle fiziki teması bire bir yaşayan aslında sadece anne. Onunla doğumdan sonra en büyük bağı kuran da gene anne. Çünkü; bebek çevresini fark edene kadar, sadece emme fonksiyonuna sahipken, bire bir anneyle bağı var. Baba faktörü, bebek ancak biraz kendini bildikten ya da çevresini farkına vardıktan sonra devreye giriyor. Baba ancak, bebekle gülücükler ya da bakışlarla letişim kurabiliyor. 

İşte ben de aynen bu sebepten kızımla aramda inanılmaz bir bağ hissettim ilk andan itibaren.

Bu bağ, eminim ki her çocukla anne arasında var. Yani bizimki belki çok özel değil ama bunu bir de bana anlatın... Bizim şansımız biraz da ilk üç yaşını kızımla başbaşa geçirmemiz. Almanya'da yaşadığımız dönemde çekirdek aile olarak çok kenetlendik birbirimize. Babamız işteyken sadece kızımla ben vardık ve birbirimize can yoldaşı olduk.

Bu blog yazılarında ara sıra şikayet ettiğim ergen işte bu bebek. Şimdi bu bebek, 14 yaşında bir genç kız. Seneler içinde benimle olan bağı gelişti, sağlamlaştı ama başka bir boyut kazandı. Artık o bir birey, kendine ait bir dünyası var. Kendi kararları, kendi doğruları var. Artık O, bana bazen bir arkadaş, bazen bir sırdaş, bazen de bir rakip.

Büyüdüğünü en çok yaptığımız sohbetlerden anlıyorum. Artık bana akıl verdiği, ya da yol gösterdiği yorumlarla zenginleşiyor sohbetlerimiz. Yaptığı yorumlar çok akıllıca, eleştirileri gerçekçi ve yapıcı. Artık ihtiyaç duyduğumda bana yardımcı oluyor. Üstelik zevkli ve yaratıcı.

Son bir iki yılda benim üzerimdeki yükü de çok azaldı. Artık kendi sorumluluklarının farkında. Zaman zaman aklının dağıldığı, konsantrasyonunu kaybettiği olmuyor desem yalan söylemiş olurum. Böyle durumlarda da biraz uyarmak ya da dürtüklemek gerekiyor tabii. Özellikle sınav zamanları hala biraz stres yaşatıyor bana. Zaman yönetimi konusunu halledemedi. Belki de daha erken, her şey de hemen hallolacak diye beklememek lazım. Gene de başarılı bir çocuk olduğunu kabul etmeliyim. Hayattan ders alma ve kendini geliştirebilme konularında gelişime açık. En önemlisi de iyi kalpli  ve dürüst.

Hala büyümekte olduğunu bazen unutuyorum. Oldu diye düşünüyorum. Aslında yaşı tam arada. Bazen iyice çocuklaştığı, hatta garip davrandığı oluyor. İşte o zaman sabırlı davranmam gerektiğini kendimi hatırlatmak durumunda kalıyorum. Bu da bazen yorucu bir durum olabiliyor. Beni en zorlayan yanlarından biri de kızımın Boğa burcu olması. İnadı ile başetmek zor. Benim dediğim, bildiğim doğrudur durumu var malesef. Zamanla törpülenecek. O da öğrenecek. Benim işim uyarmak. Bunu da kızımı baymadan yapmak (bazen bayıyorum bunu da farkındayım).

Yeni bir denge kuruyoruz kızımla aramızda. Ergenliğin hayatımıza getirdiği en büyük değişiklik şu anda bu. İkimizde öğreniyoruz şu aşamada. Çünkü; bu hem kızım için hem de benim için değişik bir dönem. İnsan kendi yaşadıklarını malesef hatırlamıyor geçmişte. Bazen şikayet ettiğimde arkadaşlarım hatırlatıyor bana. Bu da iyi bir şey. Gerçek dostlar bunun için var. Gülüp geçen, yargılayan, yadırgayanlar malesef gerçek dostlar değil. Onlar yaşadığımız çelişkileri, verdiğimiz mücadeleleri zevkle izliyorlar, hatta keyifle ellerini ovuşturuyorlar...

Kızımla ben bu dönemi mümkün olduğunca hasarsız atlatacağız. Burada hasar diye bahsettiğim, anne-kız arası ergenlik döneminde yaşanan çatışmalar. Bizim kuvvetli bir bağımız var...İşte ben buna inanıyorum!

Sevgiyle...

SABIR ÇATLATAN ERGEN

Havalar berbat. İstanbul buzz gibi soğuk. Geçen hafta iki gün kar yağdı, etkisi hala devam ediyor. Kar yağınca okullar tatil de olsa çocukları evde tutmak mümkün olmadı malum. Hepsi karlara yayıldı, kardan adamlar yapıldı, kar topları oynandı, hatta rampalardan kayıldı.


Bizim evdeki ergeni de zapt etmek mümkün olmadı tabii. Giyindi, sarındı; Çarşamba günü kendini karlara attı. Saatlerce dışarda kaldı. Eminim ki, çok eğlendi. Hatta akşam eve zor aldım desem yeridir. Eve girer girmez sıcak banyosunu yaptı, akşam ılık çorbasını, taze sıkılmış meyve suyunu içti. Ama tabii, Perşembe sabahı uyandığında çok hafif bir ateş ve boğaz ağrısı başlamıştı.

Perşembe günü sabahın 6'sında, ateşi çok olmadığı ve önemli bir sınavı olduğu için, biraz da benim ısrarımla okula gitti. Giderken gözleri sulu sulu bakıyordu. Neyse, zaten bu yüzden bütün gün kendimi huzursuz hissettim. Bir de üzerine önce kızım tarafından, sonra da okul revirinden aranınca günüm iyice karardı. Kızım ağlamaklı; "Çok kötüyüm, sınavım da berbat geçti zaten..." diye sızlanır, okul hemşiresi "Ateşi 37,5, doktorumuz muayene etti, şu şu.. ilaçları verebilir miyiz?" diye sorarken, ben iyice vicdan azabının derinliklerine battım...

Okulun bitmesine yaklaşık bir saat kala, hemşire tekrar aradı, ateşinin 38,5 olduğunu söyledi. "Okuldan almanıza gerek yok, nasılsa bir saat kaldı servislere" dedi. Ben de hak verdim. O arada kızım, gizli saklı arayıp sürekli sızlanıyor tabii, "Almadın beni okuldan, almadın beni okuldan..."

Son olarak servisten - en suçlu sesiyle - tekrar aradı ve servise geldiğini ama, MONTUNU okulda unuttuğunu söyledi. (Bu arada kızımın okulu Kurtköy'de, orada dizboyu kar var...)Anladığınız üzere, benim şaşkın ergenim, okuldan servise kadar montsuz gitmiş, sonra servis kalkar, geç kalırım korkusuyla geri dönememiş. Ateş 38,5! ve Mont yok....Servisin içi belki yol boyu sıcak ama, her öğrenci indirişinde kapı açılıyor ve buz gibi soğuk hava içeri doluyor. Bir de tabii, servisten eve kadar yürüyecek...

Allahım ya sabır! Bu arada, zaten kızmışım, zaten vicdan azabım tavan yapmış, bir de en iyi dersinden acayip düşük gelen sınav notunu araya sıkıştırıp söylemez mi... Sanırım, aklı sıra nasıl olsa kızdı Annem, notu da söyliyeyim de aradan çıksın diye düşündü....AAAAAAaaaaaaaa...
Bu ne ya! Sinir - stres yüklemesi mi var! Ne oluyor!!!

Eve barut gibi gittim. Yol boyu ciddi bilendim. Haddini bildirip, rahatlamalıydım...

Ama, kızımı görünce!...O melül melül bakan, ateşli gözleri görünce...Doğru dürüst çıkmayan, hırıltılı sesini duyunca... Yangın yeri gibi alnını elleyince...Zaten incecik olan bedeninin titrediğini fark edince...

Off, offf! Sarıldım kızıma, bebek gibi uzun uzun salladım kucağımda...

Hemen doktora gittik, ilaçlarına doğru düzgün başladık.

Allahım sen kızımı koru. Çok hasta, çok! Valla bir daha kızmıyacağım. Hiç söylenmeyeceğim. Bir an önce iyileşsin yeter ki... Bir de şu salak ergenlik şaşkınlığından bir önce kurtulmasını sağla... AMİN!!!

Sevgiyle

KONSANTRASYONSUZ ERGEN!

Acayip bir hava var dışarıda. Resmen göz gözü görmüyor. Kar sabah lapa lapa başlamıştı, şu anda kar fırtınasına çevirdi.

Evdeyiz her kar yağışında olduğu gibi. Evimiz, İstanbul'un yüksek bir bölgesinde olduğu için genelde en şiddetli kar yağışları burada oluyor. Dolayısıyla yollar buzlanıyor ve evden çıkmak tehlikeli bir hale geliyor. Bir de hep söylüyorum; bir İzmirli olarak karda araba kullanma konusunda hala biraz tırsıyorum, bu iş sonradan pek öğrenilemiyor....

 

Hal böyle olunca, evden çalışmak ve işleri aksatmamak gerekiyor. Bilgisayar açılıyor, mailler, yazışmalar, telefon görüşmeleri evden yapılıyor. Benim için çalışırken konsantre olmak önemlidir. İşleri çok uzun zamana yaymayı sevmem, toparlayıp bitirmek isterim. Okul hayatımda da aynı yolu izlerdim. Ders çalışma işini uzatmazdım. Bunu yapabilmek için de sınıfta iyi ders dinlerdim. Sınıfta öğrendiklerimi tekrar etmek, üzerinden geçmek yeterdi.

Üniversitede hatırlıyorum; kızlarla vize ya da finaller öncesi toplanır, evde ders çalışırdık. Herkes belli bir zaman sonra dağılır, işi dalgaya vururdu. Onlar, bütün gece beraberiz, sabahlar bitiririz diye düşünürdü. Bense, onları toparlamaya, en kısa sürede bitirmeye çalışırdım ki, uykusuz kalmayayım. Yoksa uykusuz sınava girmek hiç bana göre birşey değildi.

Bugün kızım da okullar tatil olduğu için evde. Karne öncesi son sınavlarına çalışması lazım. Ama asla konsantre olamıyor. 10 dakika masasında oturuyor, sonra aklına birşeyler gelip muhabbet etmek istiyor. Sanırım sınıfta pek ders dinlemediği için, nelere öncelik vermesi gerektiğini bilmiyor. Örneğin haftasonu din sınavına bütün bir Pazar günü çalıştı. Din sınavına!...Çünkü pazar günü de kırk kere oturup kalktı. Sürekli konuşacak bir mevzu bulabiliyor, sürekli anlatacağı bir şeyler var. Tabii böyle çalışmak çalışmak olmuyor. Hem okudukları aklında kalmıyor, hem de normalde bir iki saat sürecek bir çalışma bütün gün sürüyor. Ha, bu arada arayan arkadaşlar, gelen mesajlar, herbir koldan yağan cırt pırt uyarı sinyalleri zaten dağınık olan aklını daha da bulandırıyor. Kendi de aynı şeyi yapıyor tabii. Sürekli soru sorma bahanesiyle birilerini arıyor. Ara ara kopup twitler atıyor, mesajlar yolluyor...Bunu da bana çaktırmadan yaptığını düşünüyor.

"Böyle yapmaması gerektiğini, bütün gün masa başında kaldığını, böyle olunca başka hiçbir şeye zaman bulamadığını" filan sanırım milyon kere söylemişimdir, ama nafile... Bazı arkadaşlarım bunun ergenlikle ilgili olduğunu, geçeceğini sabretmek gerektiğini söylüyor. Bense kızımın masa başında geçirdiği bu saçma zamana çok acıyorum. Onun için üzülüyorum ama yapacak birşey yok. Sınavlara çalışılacak. İster bir saat, ister beş saat. Karar kendisinin... En komiği de beni kandırdığını sanması...Ama yemezler, o giderken ben çoktaaaan dönmüştüm:))

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 5

Dün bahsetmiştim, kızımın okulunda veli toplantısı var diye. Öğrenciler dağıldıktan sonra spor salonunda yapıyorlar toplantıyı. Her öğretmene bir masa konuluyor, Masalar paravanla ayrılıyor. Ve biz "sefil" veliler masaların önünde kuyruğa giriyoruz.  Amaç ne? İlgili öğretmenle 3-5 dakika çocuk hakkında konuşmak.

Aslında her öğretmenin görüşme günü ve saati var. Yani o gün, o saatte gittiğinizde dakika kısıtı olmadan daha detaylı konuşabiliyorsunuz öğretmenlerle. Ama okulun İstanbul'un taaaaaa bir başında olması, iş yoğunlukları, trafik, üşengeçlik vs... pekçok nedenden bu hep ihmal ediliyor ve iş, o sefil kuyruklarda, çok yüzeysel bilgi almaya razı bir halde, saatlerce beklemeyle sonuçlanıyor.

Öğretmenlerin bazıları pespembe tablolar çiziyor. Nota takılmayın diyorlar. Çocuk aslında iyi. Tamam da kardeşim, keşke böyle bir dünyada yaşasak, ama malesef o takılmadığımız notlar karne denen o kağıtta çok önemli oluyor. Not denen şey her yerde karşınıza çıkıyor, ortalama hesapları, burs başvuruları, sınav katkı payları, vs. hep çok önemli...

Neyse,  hadi nota takılmayalım... "Çocuğunuz çok iyi, hanımefendi, muhteşem. Ama bu sene biraz dalgın!" Hah, hadi buyrun bakalım. E; tabii ergenlik filan..."Normal yani ama; daha fazla derse katılmalı, daha çok söz almalı." Tamam da hocam, ben yanında değilim ki, derste o işi de bir zahmet siz organize ediverin. Çocuğu derse ya da kendinize ısındırmak için neden bizden destek istiyorsunuz ki...
Çocuk sene başından beri kıvranıyor. Öğretmenlerinden biri (ismi lazım değil) kızıma başka bir isimle hitap ediyormuş. Çocuk her seferinden benim ismim o değil, bu diyormuş. O da "tamam canım, yanlış çıktı ağzımdan" deyip tekrar yanlış isimle çağırıyormuş. Şimdi bu öğretmen acaba benim kızımı ne kadar tanıyordur? Kuşkuluyum... Zaten dünkü toplantıda bu hoca, bana 5 dakika boyunca kızımın ismiyle aynı isimli başka bir öğrenciyi anlattı, son anda fark edince, "Aa, aynı isimli üç çocuk var, karıştırdım. Şimdi vakit kalmadı, yarın size mail atayım" dedi. PES!

Bu arada; veliler ayrı bir olay!

Kimi veli kızgın, had bildirmeye gelmiş. Bu tip veliler hep haklıdır, onları sadece dinlemek ve hiç yorum yapmamak lazım, yoksa sizde o hiddetten fazlasıyla payınızı alabilirsiniz.

 Kimi veli dertli, kendi gibi dertli başka velilerle konuşup rahatlamaya gelmiş. Bunlar arada organize olmaya da çalışırlar ama hep bir nedenden birleşemezler, okul da zaten sindiriverir böylelerini.

Kimi çocuğundan emin, moral yükseltmeye gelmiş. Hatta bu tip veliler etrafa ve diğer sefil velilere biraz yukarıdan bakıp hafiften aşağılayıcı göndermeleryapmaya da bayılırlar. Onların çocuğu zaten çok iyidir, sorunu filan hiç yoktur, notları yüksektir, sadece adet yerini bulsun diye gelmiştir. E, gelme be kardeşim, zaten saatlerce kuyruk bekliyoruz. Bir de sen kalabalık yapma!!!

Yani anlayacağınız öğretmenler ayrı telden çalar, veliler ayrı. Çocuklara gelince, umuru değil hiçbirinin. Onlar tavan yapmış hormonları, şu an için dünyadaki en önemli varlıkları - arkadaşları, seyredilecek dizileri, fanı oldukları müzik grupları, sene sonu mezuniyet kıyafetleri, yıllıkta yazılacak write-upları ile ilgililer.

Okul, ders, öğretmen...Amaaan, ne lüzumsuz mevzular!

Bir Çay Saati Klasiği : ARMAĞAN ANNE'NİN ANASONLU PEKSİMETİ

Ağustos ayında kaybettik Kayınvalidemi..
Girit kökenli, Ayvalık'lı gerçek bir hanımefendiydi. Harika Rumca konuşurdu. Çok değişik Girit yemekleri yapardı. Eli inanılmaz lezzetliydi. Pekçok arkadaşımın yaşadığı, kayınvalide gelin çekişmesi hiç yaşanmadı aramızda. Birbirimize saygı duyduk hep. Kimse diğerinin alanına müdahale etmedi. O nedenle iyi geçindik. Ufak tefek sorunlar olduysa da kalp kırmadan çözüldü hepsi. Birçok şey öğrendim kendisinden. Nur içinde yatsın, çok kıymetli bir insandı...

Kayınvalidemden öğrendiğim bir peksimet tarifi var, sizinle paylaşmak istediğim. Biz özellikle çay saatlerinde, yanında biraz peynir zeytinle yemeğe bayılıyoruz ailecek. Kızım okuldan aç geldiğinde en sevdiği atıştırmalıklardan biri bu peksimet, hem de sağlıklı. İstediği kadar yiyebiliyor. Uzun zaman taze kalıp, acil bir misafir geldiğinde de kurtarıcı olabiliyor üstelik. Çok da basit. Pişirdikten sonra ağzı kapalı bir yerde muhafaza ederseniz, uzun süre kıtırlığını kaybetmiyor.

Armağan Anne'nin Anasonlu Peksimeti

 

Önce Malzemeleri Sayalım: 1 su bardağı zeytinyağ, 1 su bardağı yoğurt, 1 tatlı kaşığı anason tohumu (havanda dövülecek), yarım limonun suyu, 1 tatlı kaşığı toz karbonat, tuz, çekilmiş karabiber ve aldığı kadar un.

 

Zeytinyağ ve yoğurdu bir karıştırma kabında karıştırın. Yarım limon suyunun içine karbonatı koyup karıştırarak köpürtün, köpüren karışımı da karıştırma kabına ekleyip çok söndürmeden hafifçe karışıma ekleyin. Tuzunu ve taze çekilmiş karabiberi ve havanda döverek kokusunu iyice ortaya çıkardığınız anasonu da ekleyin.

Daha sonra yavaş yavaş unu koyun. Önce bir çatal yardımıyla karıştırın, kıvama gelince elinizle yoğurarak un eklemeye devam edin, ta ki kulak memesi (hep aynı muhabbet di mi, ama başka da ifade şekli yok maalesef) kıvamına gelinceye dek.

 

Bu arada fırını 175-180 dereceye ayarlayın. Fırın tepsisinin içine yağlı kağıt
döşeyin. (Bu da her dakika fırın tepsisi yıkamak istemeyen biz tembeller için!)

Hamuru göz kararı 3 parçaya ayırın, elinizle rulo yapıp fırın tepsinize yerleştirin. Her ruloyu 1 cm.lik dilimler halinde ince bir bıçakla derince çizin. (Ama tam kesmeyin)

Hamurlarınızı fırına yerleştirin. Bu arada fırının etrafında vakit geçirmeniz önemli. Çünkü üzerleri hafifçe kızarınca yarı pişmiş haldeki peksimedinizi (fazla kızartmadan) fırından çıkarmanız lazım. Daha önceden attığınız çiziklerden keserek hamurları dilimleyin. Ve herbir dilimi yan yatacak şekilde fırın tepsisine tekrar dizin. Tepsinizi birkez daha fırına verip, bu sefer iyice kızaracak şekilde peksimetlerinizi pişirin (aman yanmasınlar!).

 

Fırından alıp soğuyana kadar beklediğiniz peksimetleri ağzı kapalı cam bir saklama kabında muhafaza ederseniz bir hafta, on gün dayanır. Kıtır peksimetlerinizi,güzelce demlenmiş bir çayın yanında, mis gibi tulum peyniri ile yerken beni hatırlamayı da unutmayın....

Afiyet olsun:)))) 

YEMEK TARİFLERİM

Daha önce İzmir'li olduğumdan bahsetmiştim. Baba tarafımın Selanik göçmeni olduğunu, eşimin ailesinin Girit'ten geldiğini, annemin ise İstanbul'lu olduğunu söylediğimi hatırlıyorum.

Dolayısıyla; Ege ağırlıklı farklı tatlar ve lezzetlerden oluşan bir yemek kültürüm var. Yemek  pişirmeyi de en az yemek kadar severim. Blog yazmaya başlamadan önce en zevk aldığım şey yemek bloklarını takip etmekti. Bu benim ilgi alanım. Yemek yaparken dinlenir, keyif alırım. Hele de yaptıklarım beğenilirse daha da mutlu olurum.

Hiç yemek yapmayı bilmeden evlendim. İlk denemem olan kurufasulye de; düdüklü tencere kullanmayı doğru dürüst bilmediğim için kömür olup dibine yapışmıştı,  hatta tencere 10 gün temizlenmemişti. Sonra yavaş yavaş annemden sebze yemeklerini öğrendim. Rahmetli babam inanılmaz mezeler yapar hatta kendi elleriyle puf böreği açardı. Malesef ben hamur açma konusunda bir iki deneme yaptıktan sonra vazgeçtim, ama mezelerde iyiyimdir:) Kayınvalidemden tencere yemeklerini bile, en son kısa bir süre fırına koymanın nasıl bir lezzet kattığını, tarçının et yemeklerindeki mucizevi etkisini öğrendim. Bol bol yemek dergisi ve kitaplardan tarifler denedim. Şimdi iyi yemek yaparım desem abartmış olmam sanırım.

 

Biraz da bu nedenle, bazı tariflerimi sizlerle ara ara paylaşmak istiyorum. Öyle profesyonelce değil ama... Evde kendimize pişirirken fotoğrafını çekebildiklerimi burada sizinle paylaşmak, sizin de görüşlerinizi, ya da denediklerinizle ilgili geri bildirimlerinizi duymak beni mutlu edecek.

Böylece hem bloguma biraz lezzet gelir, hem de sizleri sadece yazılarımla sıkmamış olurum (çünkü bazen bayağı karamsar olabiliyorum) diye düşündüm. Umarım hoşunuza gider...

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 4

Ergenlikle ilgili okuduğunuz her kitapta yazan şeyler aşağı yukarı aynı.
Çocuğunuzu dinleyin, ama yargılamayın.
Anlayışlı olun.
Birey olarak kabul edin.
Arkadaşlarıyla olan ilişkilerine dahil olmayın...gibi.

Bunların hepsi iyi güzel de bunu yapabilmek için ebeveynlere bunları yapabilmek için hangi meditasyon tekniklerinden faydalanmaları gerektiği, hangi marka sakinleştiricinin kullanılacağı filan anlatılmıyor. Asıl anne babalar için ergenlerle başetme teknikleri anlatılıyorsa önce anne baba ruh sağlığı düşünülmeli. Kimse bundan bahsetmiyor, varsa yoksa ergenin ruhunun sağlığı...İyi de ya biz?

"Evdeki çocuğumun içine ne kaçtı?", diyen benim gibi başka ebeveynler de var mı diye düşünüp duruyorum bazen??? Çocuğun huyu suyu tamamen değişti. Sakin, sessiz, sorumlu, düzenli bir çocuk nasıl 180 derece dönebildi? Karşısındakine çata çat laf yetiştirmeyi ne ara öğrendi? Hangi ruh haliyle hep haklı ve en iyi bilen olduğu fikrine kapıldı? Ne ara dağınıklıktan bu kadar mutlu olmaya başladı? Bizi beğenmeyecek kadar kendine güvenmeyi ne zaman başardı?...
Aslında bunlar kitaplarda yazan ve başınıza gelecek hazırlıklı olun diye uyarılan konular; ama bunlarla başetme yöntemleri herkes için aynı değil işte, herkes öyle sabırlı ve anlayılşlı olamayabiliyor...

Geçen hafta İzmir'den bize kalmaya gelen annem bilge bir kadındır. E, ne de olsa üç çocuk büyütmüş. Hem de aralıklı yaşlarda. Tekrar tekrar yaşamış olduğu bu dönemle ilgili sabır diyor, sadece sabır...
Bağırma çocuğa, incitme diyor. Kız ama kızarken bile sakin ol diyor. Ah be annecim, iyi diyorsun da nasıl olacak bu dediklerin?

Son bombamız fan'lık. Bir müzik grubunun fan'ı oldu. Beş delikanlıdan oluşan bir grup bu. Fanlar, kendilerine "One Directioner" diyorlar. Anlaşılacağı üzere grubun adı One Direction. Cd'leri alındı. Posterleri duvarlara yapıştı. Her türlü klipleri, ya da onlarla ilgili bilgiler indirildi, izlendi.Tüm şarkı sözleri ezberlendi.  Haklarında yazan bilimum kitaplar alındı, hatta bir kitap Amerika'ya sipariş edildi. Sürekli bu çocuklardan bahsediliyor. En yakışıklısı kim? Ne yerler, ne içerler? Nereliler, anneleri, babaları kim? (Sanki iç güveysi alacağız.:) Ben bile öğrendim. İnkilap dersindeki konuları bunları bildiği gibi bilmiyor, anlayın artık. Telefonlarda saatlerce arkadaşlarıyla bu konu konuşuluyor. Nasıl tanışabilecekleriyle ilgili hayaller kuruluyor....

 

Tüm bunlar olurken, benim içim içimi kemiriyor! "Eyvah, bu posterler çıkarken duvarın boyaları kalkacak, sınavlar var, hiç çalışmıyor, telefon faturası ne kadar gelecek, kafasını ne kadar boş şeylerle dolduruyor, ödevlerini yaptı mı ki, ya platonik aşık olursa...??? "

Ama bu aralar kızıma karşı sakinim, gerçekten. Gençtir, gelip geçecek diyorum. Düzelecek. Bu çocuğun temeli sağlam diyorum. Bir gün ayakları yere basacak diyorum. Böyle avutuyorum kendimi.

Çok zorda kalırsan "Sabır Allahım, Ya Sabıııır" diye bağırıyorum.....

Bir Ergenle Yaşamak - 3

Evdeki durumlar artık malumunuz. Ara ara yazıyorum ve yazmaya da devam edeceğim. 13 yaşındaki nurtopu gibi bir ergenimiz var ve bazen bununla ilgili sıkıntılar, sorunlar, eğlenceli durumlar yaşıyoruz.

Aslında hepimizin bu dönemlerden geçtiği malum, ama unutuyoruz yaşadıklarımızı. Bir de tabii, bizler daha farklı koşullarda yaşadık ergenlik dönemlerimizi. Bu kadar açık bir toplum değildi yaşadığımız.Aileye ya da çevreye karşı daha fazla bir sorumluluk duygumuz vardı. Çoğumuz ev hanımı annelerimizin yardımcısı olmak durumundaydık, öyle bulaşık makineleri, mikrodalgalar yoktu. Her iş daha meşakatli ve zaman alıcıydı. Dolayısıyla işler paylaşılır, çocuklar aile içinde sorumluluk alırdı. Fırından ekmek almak bile bir işti; şimdi bakkallar evlere servis yapıyor... Ben çok net hatırlıyorum, annem kendi iç çamaşırlarımı bana ütületir, sofrayı bana kurdurtur, kaldırtır, sıcak günlerde balkonu bana yıkatırdı. Hem de 8-9 yaşından itibaren, bu işler benim sorumluluğum olmuştu. Annem yatağımı asla toplamazdı. Salonun tozunu ara ara bana aldırdırdı. Bunları zalim olduğundan filan da yapmazdı, bana sorumluluk öğretmek için yapardı...(Tabii bunu şu anda anladığımı ve ifade edebildiğimi söylememe gerek yok, o günlerde annem dünyanın en zalim, en acımasız insanıydı!!!)

Günümüz annelerinin bir çoğu çocuklarına sorumluluk vermek yerine çocuklarının zaten olması gereken yükümlülüklerini bile üstlenerek farkına varmadan çocuklarına kötülük ediyorlar. Bahaneler ise hep aynı. Çocuğum çok yorgun, dersi çok fazla, zaten hasta biraz, ...vs. Ödev yapanlar, internet araştırmalarını üstlenenler, çocuğun her türlü sosyal ya da psikolojik sorununu çözmek için uğraşanlar, arkadaşlarıyla ilişkilerini düzene koymaya çalışanlar...

Ben de dönem dönem bu hataları yaptım. Bazen de yapmaya devam ediyorum. Ancak; benim çocuk yetiştirirken çok demokratik olmak gibi bir kaygım yok. Ben öncelikle bir anneyim. Kızıma doğru ve iyi bir insan olmayı öğretmekle yükümlüyüm. Tabii ki mutlu bir çocuk olmalı, sevgiyi doyasıya yaşamalı, ama üzülmesi gereken yerde de üzülmeli, her türlü davranışının sorumluluğunu kendisi taşımalı. Her ailenin farklı yapıda ve özellikte olduğunu anlamalı ve kabullenmeli. Kıyaslamalar yapmamalı. Bizim ailemizin tek ve biricik olduğunu, kurallarımızın ve yaşam şartlarımızın bize özel olduğunu bilmeli. Arkadaşlarıyla sorunu varsa kendi çözmeli, bir derste sıkıntı yaşarsa kendi başa çıkabilmeli, eve dahil olmalı-sonuçta bizimle yaşayan bir misafir olmadığını anlamalı. Özellikle kendi odasının sorumluluğunu taşımalı. Okulda unuttuğu kitap yüzünden yapmadığı ödevinden dolayı ceza alıyorsa bundan ders çıkarması gerektiğini anlayabilmeli. Bir daha da o kitabı unutmamalı.

Kızım okula başladığı ilk yıllar bir kaç kez okulda kitap unuttu. Hiçbir zaman bu nedenle okula gitmedim. Gerekirse sabah erkenden okulda o ödevi yaptı. Ya da ceza aldı. Senelerdir de bu konuda bir sıkıntı yaşamıyor, çünkü alması gereken dersi aldı. İki üç senedir masayı toplamaya yardım ediyor, en azından kendi tabağını mutlaka kaldırıyor. Yardımcımızın olmadığı günlerde mutlaka bulaşık makinesini boşaltıyor.  Odasını toplaması gerektiğini ve oranın kendi sorumluluk alanı olduğunu biliyor (ama çoğunlukla dağınıklığı sevdiğini söyleyerek toplamıyor:)!) Haftaiçi TV seyretmesi yasak. Ödevi olsa da olmasa da, evimizin kuralı bu! Haftasonu boş zamanlarında istediğini yapmakta serbest, öncelik ise tabii ki ödevlerde.

Tabii bunların kızım tarafından çok büyük bir içsel kabul gördüğünü düşünmeyin. Her türlü kuralı delmek için sonsuz bir çaba içinde hala. Örneğin; ödevi yoksa mutlaka bir kere şansını deneyip, "TV seyredeyim mi?", diye soruyor ama, hep aynı cevabı alıyor. Eminim ki; benim çok katı olduğumu düşünüyordur. Hatta bana için için sinir oluyordur. Ara ara atışmalarımız başladı bile. Olsun! Bu da olması gereken bir durum, yeter ki birbirimize onarılması imkansız kalp kırıklıkları yaşatmayalım!!!

Bu arada odasının bütün duvarlarına yapıştırmaya başladığı müzik grubu, ya da artist posterlerine de alışmam ve kabullenmem gerektiğini unutmamalıyım. Sürekli bir konuya takılıp o konuyla ilgili bizi bayıltana kadar konuşmasına alışmalıyım. Yaptığı tuhaf esprilere hazırlıklı olmalıyım. Ayarını bazen kaçırdığı el şakaları ile ilgili çok tepki vermemeliyim. İnanılmaz açılan iştahına ve pis boğazlığına şaşmamalıyım. Tembel ve dağınık hallerine daha az tepkili olmalıyım. Zaman zaman yaşadığı nevrotik patlamalara hazırlıklı ve sabırlı olmalıyım... Tüm bunlarla ilgili de kendime sürekli telkinde bulunmalıyım!

Kısacası evde bir ergenle yaşadığımı unutmamalıyım!!!