2012- SON YAZI

Yılbaşı ağacımızı bu sene kızım hazırladı. Tek başına süsledi ve çok da güzel oldu. Ben sadece ışıkları yerleştirmesine yardım ettim. Zaten boyu da beni geçtiği için artık ağacın en tepelerini de süsleyebiliyor. Bizim yılbaşı ağacımız Kasım sonunda yapıldı. Biz de bu nedenle gaza gelip hediyelerimizi biraz erken koyduk ağacın altına.

Ama tabii pişman olduk. Son 15 gündür, bizim kocaman kızımız, her okul dönüşü ve her akşam "Hadi hediyeleri açalım" diye başımızın etini yiyor.

Yılbaşını Sapanca'da karşılayacağımız için tüm hediyeleri oraya taşımak mümkün değil. O nedenle, bu akşam büyük gün: Hediyeler açılacak! Beklentiler çok yüksek, inşallah herkes hediyesinden mutlu olur.

Hediye açmaya ben de bayılırım. Büyüğü, küçüğü hiç fark etmez. Paketi süslü olsun, merak uyandırsın yeter. O kağıdı yırtmak, o kutuyu açmak... Nasıl mutlu olurum anlatamam. Hediye değiştirmeyi de hiç sevmem. Hediyemi alan bana uygun gördüyse, yakıştırdıysa, beğeneceğimi düşündüyse bana yeter! Sadece beden sorunu varsa değişim yaparım. Bir de tabii, çok absürd bir şeyse...

Sapanca'da bir evimiz var. Ufak, çok sevimli, en önemlisi de kışın gürül gürül ateş yakabildiğimiz bir de şöminesi olan bir ev. Komşularımız; arkadaşlarımız. Dolayısıyla sohbet, muhabbet de şahane.  Bol yemek yenilen, bol içki içilen, sakin, trafiksiz, gürültüsüz bir yılbaşı akşamı bizi bekliyor. Tek sorunumuz orada internet bağlantısı çoğunlukla kurulamıyor. O nedenle; bu yazı yeni yıl öncesi son yazım olabilir.

Ben de şimdiden, herkese sevdikleriyle mutlu olacakları, gönüllerince kahkaha atacakları, sevgiyle coşacakları, bol para kazanacakları, bol keyif alıp tadına doyamayacakları çok sağlıklı bir yeni yıl diliyorum.
2012 ben ve ailem için çok zor bir yıl oldu. Benim dileğim; önümüzdeki hiçbir yıl 2012'yi bize aratmasın. 2013, hepimizde hatırladıkça gülümseyeyeceğimiz çok güzel anılar getirsin.
 
 

SABAH RADYOSU

Evimle iş yerimin arası yaklaşık 35 kilometre. Her sabah ve akşam bu yolu yapmak durumundayım. Aslında maksimum yarım saat sürmesi gereken yol, trafik nedeniyle genelde 45 dakika ile 1 saat arası sürüyor. Araba kullanmak keyif aldığım bir şeydir ama, özellikle sabah trafiği hele de yoğunsa yalnız başına çekilmiyor.

Bu nedenle, sabahları arabada radyo dinlemeyi tercih ediyorum. Birkaç sene önce Power FM'de Geveze Şov dinlerdim. Çok da eğlenirdim, hem gevezenin geyikleri hem de çalan müzikler keyifli oludu. Sonra yavaş yavaş sıkıldım. Yapılan geyikler- çok uzun süredir dinlediğim için belki de - fazlasıyla tekdüze ve sıkıcı olmaya başladı.

Şimdi ise evden çıkış saatime göre; ya Nihat Sırdar dinliyorum, ya da haber programlarını...

Nihat Sırdar'a bayılıyorum. Sabahları işe gülümseyerek girmemi sağlıyor. Öyle konular yakalıyor ve bu konuları o kadar eğlenceli işliyor ki. Her sabah sanki bir stand-up tadında oluyor. Kısa kısa gündeme değiniyor. Ülkemiz yaşanan abukluklarla dalgasını geçiyor. Yorumlarını kısa ve net tutuyor. Dinleyicilerinden gelen yorumları da paylaşıyor. Bizim insanımız da hala olayları mizahi yanıyla görebiliyor ya helal olsun! Bu arada yaptığı program sabahları 6:30'dan 9:00'a kadar Alem FM'de. Akşamları da 18:30'dan 20:00'ye kadar ikinci bir programı var, ama onu pek yakalayamıyorum. Ha unutmadan söyliyeyim, program sırasında arka planda çalan şarkıları duymanız lazım. Bu kadar abuk sabuk besteyi kim yapar, böyle absürd sözleri kim yazar, hangi şarkıcı söyler??? Hakikaten müthiş!

Eğer evden daha geç, saat 9:00 gibi çıktıysam tercihim, CNNTürk'teki ya da gene Alem FM'deki sabah haber programları. Onlar da genellikle gündemi konuşup, neler olup bittiği, olayların sonuçları ve neler olabileceği yönünde tartışıyorlar. Daha önceki bir yazımda söylemiştim, TV'de haber seyredemiyorum artık.Özellikle acıtasyon yapan haberler ve cinnet haberlerinden nefret ediyorum. Radyo'da haber dinleyince en azından daha ciddi konular konuşuluyor. Birkaç yorumcu kendi bakış açılarından gündemi değerlendiriyor. Hürriyet Gazetesi Ankara Sorumlusu Metehan Demir'in yorumları hoşuma gidiyor. Adam Ankara'da ya da Türkiye'nin her yerinde olan bitene tamamıyla hakim. Mesela, Başbakanın odasında böcek çıkıyor, adam zaten günler öncesinden bu konuyu konuşmuş oluyor... Ben de böylece haberleri ve gündemi öğrenmiş oluyorum. 

 İstanbul trafiği belli olmaz tabii, bazen yol 1,5 saat bile sürebiliyor. Kaza, kavga, buz, kar, yol çalışması....Arabada geçen kayıp zamanımı böylece ya eğlenerek, ya da öğrenip gerilerek geçirmiş oluyorum. Bir şekilde bu uzuuun ve sıkıcı zamanı değerlendirmek lazım. Benim de şu aralar radyo programı favorilerim bunlar. Bazen de canım sadece yumuşak bir müzik dinlemek istiyor. O zaman da soft, güzel bir CD takıp, tatlı tatlı çalan müzikle değerlendiriyorum zamanı.

Yoksa bu yol hiç bitmez hiiiiç..............

YILBAŞI AKŞAMINA ÖZEL

Eşimin işi nedeniyle 1999 ile 2002 arasında; üç senemizi Almanya'da geçirdik. Bu dönem içinde, Almanya'nın bence en güzel şehri olan Düsseldorf'ta çok güzel ve keyifli Noel zamanları yaşadık. Noel'de kiliselere giderek yapılan ayinleri izledik. Alman arkadaşlarımızın evlerinde Noel kutlamalarına katıldık. Onlar için gerçek bir bayram havasında geçen, bizim içinse çok keyifli ve farklı ritüelleri görme şansını yakaladığımız zamanlardı.

Bunun yanı sıra, çılgın yılbaşı kutlamalarına dahil olduk. 2000 yılındaki muhteşem milenyum karşılaması unutulmaz bir anı. Yapılan sokak partileri, havai fişek gösterileri, insanların çılgınca içmesi ve herşeye rağmen olaysız ve son derece medeni geçen yılbaşı geceleri...

Ayrıca Almanya'da her şehirde kurulan "Weihnachtsmarkt" (Christmas Market)lar da ayrıca görmesi ve gezmesi çok keyifli yerlerdi. Bu dönemde Almanya'daki şehirler ve bazı Avrupa şehirleri (özellikle Almanya'ya komşu ülkelerde) adeta bir masal mekanına dönüşür. Şehirlerin meydanlarına kurulan minik ahşap bungalovlarda hediyelik ya da aksesuar satışları, yılbaşına özel yiyecek satışları yapılır. İnsanlar yılbaşı ağaçları için süslemelerini, en özel hediyelerini buralardan alır. En kalabalık olan standlar genellikle sosis - ekmek ve sıcak şarap satışı yapılanlar olur. İnsanlar çılgınca yer, içer, eğlenir ve inanılmaz sarhoş olur. Buna rağmen ne bir kavga, ne bir sarkıntılık olayı yaşanmadan evlerine döner herkes. Bu dönemde meydanlar; kurulan bungalov standlarla, atlı karıncalarla, dönme dolaplarla, süslenen ağaçlarla ve eğlenen insanlarla adeta bir karnaval alanına döner.

İşte o zamanlarda edindiğimiz, yılbaşı dönemi bu meydanlardaki standlarda satılan sıcak şaraplardan içme ritüelimizi hala devam ettirmeye çalışıyoruz. O günleri hatırlayıp kadehlerimizi o unutulmaz günlere ve önümüzdeki güzel yıllara kaldırıyoruz. Aslında sadece yılbaşı dönemi değil, insanın içini ısıtan, mis kokulu ve adeta insanı oryantal bir boyuta taşıyan bu lezzetli içkiyi tüm soğuk kış günleri boyunca içmek ve keyfini çıkarmak lazım.

İşte bu nedenle; size güzel bir "Glühwine" yani sıcak şarap tarifi vermek istiyorum.

Malzemelerimiz:

1 şişe sek kırmızı şarap (iyi-orta kalite bir şarap tercih edebilirsiniz - ben Dolce Vita kullanıyorum)
1 adet çubuk tarçın (ikiye bölünmüş)
1 çubuk vanilya
7-8 adet esmer küp şeker
1 Elmanın kabuğu
1 adet muscat 4'e bölünecek
1 portakal (yuvarlak dilimlenecek)
7-8 adet karanfil
1/2 limonun kabuğunun rendesi
1 çay bardağı kadar su

Yapılışı:

Öncelikle su ve esmer şekeri şekerlerin erimesi için kaynatıyoruz. Daha sonra şekerli bu suyu soğuması için bırakıyoruz. Yuvarlak dilimlenmiş portakallara karanfilleri saplıyoruz. Bir tencerede suyumuzun içine tüm malzememizi katıyoruz ve en son şarabımızı da ekliyoruz. Kısık ateşte ara ara karıştırarak (kesinlikle kaynamayacak) iyice ısınmasını sağlıyoruz. Sıcağa dayanıklı kalın cam bardaklarda ya da kupalarda süzerek servis etmenizi öneririm.

Keyifle yudumlamanızı umarım. Afiyet Olsun!

PAZAR GÜNÜNÜN SÜRPRİZİ

Pazar günü kızımın bir arkadaşı bizde kalmaya gelecekti. Biz de fırsat bu fırsat deyip, eşimle bir sinema yapalım dedik. Malum bu ergenler, biz büyüklerden evin içinde pek haz etmiyorlar:)) Geçen haftalarda reklamını gördüğümüz ve vizyona girince bu filmi görmeliyiz diye düşündüğümüz bir film vardı. Ve, vizyona gireleli henüz iki hafta olmasına rağmen çok az salonda gösterimde olduğunu görünce, vizyondan kalkmadan seyredelim diye o filme gittik. İşte bu pazarın sürprizi de bu film oldu...

 

Filmin İngilizce adı; "Twice Born". Türkçeye "Sen Dünyaya Gelmeden" diye çevirmişler. Bir roman uyarlamasıymış. Romanı henüz okumadım. Ama filmi gördükten sonra mutlaka okumaya karar verdim. Çünkü; roman uyarlamalarında genellikle önce kitabı okumayı severim. Böylece, filmde kendimi daha fazla olayların içinde hissederim. Karakterleri daha fazla tanıdığımı düşünürüm. Neyse, bu sefer farklı olacak, kitabı okuduğumda sanırım filmin senaryosunun ne kadar iyi bir uyarlama olup olmadığını ya da karekterlerin romandaki karakterlerle ne kadar örtüştüğünü göreceğim.

Filmin hikayesi günümüzle, 1980'ler arasında geçiyor.  Filmin kahramanları, yaşanan bir dramın içinde kendi hayatlarını, ya da bir şekilde kendi dramlarını yaşıyorlar. Hikayede büyük bir aşk hikayesi ve buna bağlı yaşamlar anlatılıyor. Aynı zamanda Saraybosna'da, 1990'larda yaşanan büyük savaş hikayenin ana temalarından ve belki de en vurucu temalarından biri. Saraybosna'da yaşanan büyük katliam, kesinlikle acıtasyon yapmadan ama inanılmaz bir gerçeklikle anlatılmış.

Yönetmen, Sergio Castellitto'yu çok merak ettim ve eve döner dönmez Vikipedia'da araştırdım. Çünkü, başka ne filmleri var, acaba ben başka filmini seyretmiş miydim diye merak ettim. Ama, bundan önce sadece iki İtalyanca film yönettiğini görerek çok şaşırdım. Muhtemelen bu filmler İtalya'dan başka bir yerde gösterime girmemiş bile olabilir. Kurgusu ve çekimleriyle hikayeyi bu kadar zenginleştirebilen ve son derece başarılı olduğunu düşündüğüm bir filme imza atmış olan bu yönetmenden daha fazlasını görürüm diye düşünmüştüm. Bu arada Yönetmenimiz aslında bir aktör ve bu filmde de önemli sayılabilecek bir rolü var.

Oyunculuklara gelince; Penelope Cruz, Emile Hirsch, Adnan Haskoviç ve Saadet Işıl Aksoy kelimenin tam manasıyla döktürmüşler diyebilirim. Her zaman hayıflandığım, bizim neden bir Hollywood starımız yok düşüncesi sanırım Saadet Işıl Aksoy'la değişecek. Çok başarılı bir performans sergilemiş. Filmdeki İtalyan baba, müthiş. Gözleriyle konuşan, mutluluklarını ve mutsuzluklarını büyük bir sıcaklıkla yansıtan iyi oyunculuk örnekleri var bu filmde.

İnsan hikayesinden doğan bir dram değil, dramdan çıkan insan hikayeleriyle ve farklı hayatlardaki dokunuşlarıyla çok çok beğendiğim bir film oldu. Çok duygulandım. Yaşanan aşk ve kayıplar, savaşın soğukluğu, dostluklar, karakterler bir bütün olarak bu film gerçek bir Pazar Sürprizi yaşattı bize!

Filmin bu hafta sanıyorum vizyondaki son haftasıdır. Zaten çok az salonda ve az seansta yeralması da bunu gösteriyor. Ben kaçırmayın derim. Mutlaka izleyin. Eminim benim kadar keyif alacaksınız!

KIYAMET Mİ DEDİNİZ?

Bugün 21 Aralık 2012. Aylardır konuşulan, beklenilen, korkulan tarih... Maya Takviminin son günü - dünyanın sonu olacağına inanılan "Kıyamet Günü"....

Bugünkü gazetelerin çoğunda yazdığı gibi; İstanbul'un kıyameti dün başladı aslında. Bir kar yağdı, şehir "of"a geçti. Yollar buzlandı, trafik tıkandı, kazalar oldu, insanlar evine zor gitti, okullar tatil edildi, uydu yayınları bozuldu, elektrikler kesildi......  Dünyanın en büyük ve en kalabalık şehirlerinden birinde hayat felç oldu.

Bugün trafik daha rahat, çünkü insanlar bugün tedbirli davranıp ya evden çıkmadılar, ya da arabalarını çıkarmadılar. Okullar tatil edilip, kar yağışı da şehrin pekçok yerinde kesilince, şimdilik ortalık sakin.

Maya'ların takvimiyle ortaya çıkan kıyamet beklentisi ise, bütün din ve bilim adamlarının yalanlamaları, kanıt ve belgelerle reddetmelerine rağmen devam ediyor. İzmir'in küçücük bir köyü olan Şirince dolmuş taşmış. Yerel halktan çok basın mensubu olayı incelemek için orada. Tabii, uyanıklar birşey olursa yırtmayı da garantilemiş durumdalar. Bir de kıyamet olmazsa yaşanabilecek toplu intiharlardan bahsedenler var. İnsanlar illa ölecekler yani, kafaya koymuşlar. Boyut değiştirecekler, arınacak ve kademe atlayacaklar... Hadi bakalım inşallah....

 

Ben bu takvim olayına inanmayanlardanım. Ama, bu beklenti sonrası insanların bir kısmı, arındığına, yükseldiğine inanıp, daha iyi insanlar olmaya karar verirlerse ne mutlu hepimize. İşte o zaman bu olayın elle tutulur bir faydasını hep beraber görürüz. Yaratılan korku ortamı, ya da delilik hali olumlu netice verebilir o zaman. Pekçok aklı başında arkadaşımın, dostumun, bu olaydan ciddi anlamda etkilendiklerine şahit oldum. Benzer bir durum; İstanbul için 1999 depremi sonrası yaşanmıştı. Deprem sonrası, bir-iki yıl insanlar kapılarının ardında deprem çantalarıyla, yastıklarının altında düdükleri ve el fenerleriyle uyumuştu. Arabalarda erzak ve su çantaları bulunduruldu. İnsanlar o dönemde daha fazla hayır yaptı. Sonra ne oldu peki? Son kullanma tarihi geçen erzak çantaları boşaltıldı, bir daha da yenilenmedi. Yastık altı düdükler, fenerler kaldırıldı. Deprem beklentisi unutuldu, herşey eskiye döndü.

Kıyamet beklentisi de korkarım ki, aynı şekilde sonlanacak. Dünyanın sonu için beklenen tarih olan 21 Aralık atlatılınca, birkaç hafta içinde herşey eskiye dönecek, kimse kıyamet filan hatırlamayacak. Oysa, dünya denen gezegene biz insanoğlunun verdiği zarar zaten bir kıyamet boyutunda. Dünya gitgide daha kirli, daha çorak, daha kalabalık, daha zor yaşanabilir bir hal alıyor. İklim değişiklikleri, doğal afetler, savaşlar... Yavaş yavaş bir sona doğru sürükleniyoruz zaten. Bu sonu biz, bizim çocuklarımız, onların çocukları belki görmeyecek ama malesef bir gün bu yaşanacak.

Maya'ların takvimi bugün son bulmuş. Bizim takvimimiz daha çoook uzun süre gidecek.

Kıyamet sonrası hesap vereceği için, iyi insan olmaya çalışan ve sadece bugüne odaklananlara sesleniyorum, "Siz büyük düşünün, her günü kıyamet öncesi gibi yaşayın. Emin olun ki; dünya sizin de iyiliğinizle daha yaşanılır olur ve kıyamet daha geç kopar."

GÖRMEMİŞLİĞİN BU KADARI...

İstanbul'a yerleşeli  dolu dolu 15 sene oldu. Sevdim bu memleketi. Her ne kadar ailemden uzak olsam da, burada yaşam koşulları çok daha ağır olsa da...Kurduk düzenimizi, yaşayıp gidiyoruz işte.

Bu arada; 15 yıl önce İstanbul'a ilk taşındığım tarih olan 1 Nisan'ı asla unutmam. Çünkü; o gün lapa lapa kar yağmıştı. O sabah mobilya kamyonunu beklerken, kar yağdığını görüp İzmir'deki tüm eş, dost ve akrabalarımı aramıştım. Görmemiş bir İzmir'li olarak, bir Nisan  sabahında karla karşılaşınca mutluluktan içim içimi yemişti... Kendimi sokağa atıp karın altında yürümüştüm. İstanbul beni karşılıyor diye düşünmüştüm...

Yıllar içinde alıştım tabii. Hatta zaman zaman kar yağdığı için oluşan trafiğe küfürü basar hale bile geldim. Kar yüzünden kapanan yollar nedeniyle işe gidemediğimde, sinir içinde söylenip durmuşluğum vardır.  Gene de kar yağışı, o lapa lapa görüntü, beni hep mutlu eder. Yağmurdan daha çok severim kar yağışını izlemeyi. Fark etmişsinizdir belki, kar yağarken sanki ekstra bir sessizlik kaplar etrafı. Bir dinginlik, bir sakinlik... Damların, ağaç üstlerinin, yol kenarlarının yavaş yavaş beyazlara bürünmesini izlemeyi severim. O görüntü beni büyüler adeta. Havanın puslanmasını severim kar yağarken. Saçlarıma ya da yüzüme düşen kar tanelerin eriyip gitmesinin ardından bıraktığı o iğneleyici soğukluk hissini, o uyuşukluk halini...

 

Her kar yağışının ardından, artık kocaman olsa da kızımla kayak yapmaya gider gibi giyinip kuşanıp, kar altında kar topu oynamaya bayılırız. Hatta yerde birikmiş karlara yatar, kar meleği oluruz. Mutlu oluruz kar altında oynaşırken.  

Her yıl daha yazdan, o kışın nasıl geçeceğine dair tahminler yapılır. Bu yıl için, kış çok sert geçecek demişlerdi. Sert kış demek tabii ki kar yağması demek, yolların kapanması demek. Oysa, İstanbul'da artık malesef kar yağsa da pek tutmuyor, tutan kar da en fazla iki gün dayanıyor. Şehir o kadar kalabalık ki, bacalardan çıkan sıcak duman, hatta egsoz dumanları bile, karı kısa zamanda  eritip yok ediyor. Her taraf bina, o binaların yarattığı klima etkisi ile artık malesef karı yerde göremez olduk.

Oysa, karlı havaları ben şehirde yaşamayı daha çok seviyorum sanki. Kayak yaparken aynı zevki almıyorum. Orada zaten önüm arkam, her yer kar. Ben karın şehre getirdiği huzur durumunu seviyorum. Ya da benim içimde yarattığı o güzel hisleri...  Tabii ki, sonrasında oluşan kaos hali, trafik, kirli kar birikintileri, buzlanma kazaları, işlerin aksaması, tüm bunlar da işin tatsız tarafları. Ama ne yapalım ki, bu güzelliği yaşamak adına bu tatsızlıklara da katlanacağız.

Hepinize, kazalardan uzak ama bol karlı günler dileklerimle.....:)

EV ALMA KOMŞU AL

Dün evimizin mutfak boruları tıkandı. Bir süredir sorun vardı zaten. Mutfak borularından inanılmaz sesler geliyordu, bende hep tedirgindim; "Eyvah, taşacak günün birinde bu sular" diye...

Gerçekten de dün mutfak evyemiz tıkanmış. Ben evde yokken yardımcımız aradı, bir telaş haber verdi. Site yönetimine bildirdik durumu hemen, tesisatçıyı yönlendirsinler diye. Akşama kadar mutfak kullanılmadı. Tesisatçı ancak akşama geldi.Tesisatçı Sebahattin Usta, "Karşı dairenizden bakılması lazım, ana boru oradan geçiyor" dedi.

Fakat bizim karşı dairedekiler tuhaf insanlar. 13 yıldır komşuyuz, hala Allahın bir selamını vermezler. İki yetişkin, üniversite mezunu kızları var. Kızlar bizi görünce vebalı görmiş gibi kapıları kapatıp içeri kaçarlar. Su problemini hissedince, ben gene de yüzsüzlüğü ele alıp evin hanımına sormuştum, "Sizde de borulardan ses geliyor mu" diye. Gelmediğini söylemişti.

Neyse, bu sabahı bekledik. Ustalar gene geldi. Karşı komşunun kapısını çaldık. Evin babası kapıyı lüten bir karış kadar açtı. Durumu anlattık. Evden çıkmak üzere olduğunu, işe gideceğini, eşinin de yurt dışında olduğunu söyledi. Sebahattin Usta, ısrar kıyamet, bari bir beş dakika bakıvereyim diye zorla  eve bir göz attı. Tabii onlarında boruları tıkalıymış ve sorun varmış. Ama adam inatla çıkacam evden , evi elletmem, bizde sorun yok diyor.

YA SABIRRRR!

Neyse baktık, bunlardan bize fayda yok. Bizim evden duvarı kırıp, onların borularına müdahale edilsin dedik. Bu sefer de ustalar çekindi, "ya sizi mahkeye verirlerse" diye. E, iyi de ne yapıcaz, bulaşıkları küvette mi yıkayalım? Yemeği de salonda pişiririz artık! Yönetimi aradık, durumu anlattık. Onlar da karşı komşuları bildikleri için, "işiniz zor, kırdırın duvarı" dediler.


Yani nasıl bir insanlık, nasıl bir komşuluktur bu? Bu insanların hiç mi bize işi düşmeyecek? Gerçi umarım düşmez de, bir daha ömür boyu yüzyüze gelmem... Ev alma, komşu al, lafını hangi Atamız söylemişse, ne doğru söylemiş. Hatta; kötü komşu adamı ev sahibi yapar, diye de bir laf var mıydı? yoksa ben mi uydurdum bilmiyorum ama, bu laf da bana çok sıcak geliyor bu aralar....

Son durumumuz, hala mutfaksızız. Su açamıyoruz. Mutfakta ne yemek pişirilebiliyor, ne bulaşık yıkanabiliyor. Yarın bizim mutfak duvarı kırılacak. Pislik, kıyamet gırla gidecek. Umarım sorun bu şekilde çözülür, yoksa valla mahkemeye veren ben olacağım karşıdaki sevimsiz insanları...

Herkese sorunsuz günler ve iyi komşular diliyorum.....