BİR ERGENLE YAŞAMAK - 6

Hamile kaldığımı ilk öğrendiğimde "Allahım inşallah kızım olur" diye çok dua ettim. Allah da gönlüme göre verdi, dördüncü ayda, ultrason muayenesi ardından doktorum cinsiyetini söylediğinde  sevinçten ağlamıştım.

Doğumdan sonra kızımı kucağıma ilk aldığımda da "Benim mi bu şimdi?" diye ağladığımı hatırlıyorum. "Benim mi???" Bir sahiplenme, bir kabullenme durumu. Sonra ilk iş parmaklarını saymıştım, tam mı diye; nedense? Bebek doğduğu ilk an tamamen annenin oluyor. Çünkü hamilelik boyunca, bebekle fiziki teması bire bir yaşayan aslında sadece anne. Onunla doğumdan sonra en büyük bağı kuran da gene anne. Çünkü; bebek çevresini fark edene kadar, sadece emme fonksiyonuna sahipken, bire bir anneyle bağı var. Baba faktörü, bebek ancak biraz kendini bildikten ya da çevresini farkına vardıktan sonra devreye giriyor. Baba ancak, bebekle gülücükler ya da bakışlarla letişim kurabiliyor. 

İşte ben de aynen bu sebepten kızımla aramda inanılmaz bir bağ hissettim ilk andan itibaren.

Bu bağ, eminim ki her çocukla anne arasında var. Yani bizimki belki çok özel değil ama bunu bir de bana anlatın... Bizim şansımız biraz da ilk üç yaşını kızımla başbaşa geçirmemiz. Almanya'da yaşadığımız dönemde çekirdek aile olarak çok kenetlendik birbirimize. Babamız işteyken sadece kızımla ben vardık ve birbirimize can yoldaşı olduk.

Bu blog yazılarında ara sıra şikayet ettiğim ergen işte bu bebek. Şimdi bu bebek, 14 yaşında bir genç kız. Seneler içinde benimle olan bağı gelişti, sağlamlaştı ama başka bir boyut kazandı. Artık o bir birey, kendine ait bir dünyası var. Kendi kararları, kendi doğruları var. Artık O, bana bazen bir arkadaş, bazen bir sırdaş, bazen de bir rakip.

Büyüdüğünü en çok yaptığımız sohbetlerden anlıyorum. Artık bana akıl verdiği, ya da yol gösterdiği yorumlarla zenginleşiyor sohbetlerimiz. Yaptığı yorumlar çok akıllıca, eleştirileri gerçekçi ve yapıcı. Artık ihtiyaç duyduğumda bana yardımcı oluyor. Üstelik zevkli ve yaratıcı.

Son bir iki yılda benim üzerimdeki yükü de çok azaldı. Artık kendi sorumluluklarının farkında. Zaman zaman aklının dağıldığı, konsantrasyonunu kaybettiği olmuyor desem yalan söylemiş olurum. Böyle durumlarda da biraz uyarmak ya da dürtüklemek gerekiyor tabii. Özellikle sınav zamanları hala biraz stres yaşatıyor bana. Zaman yönetimi konusunu halledemedi. Belki de daha erken, her şey de hemen hallolacak diye beklememek lazım. Gene de başarılı bir çocuk olduğunu kabul etmeliyim. Hayattan ders alma ve kendini geliştirebilme konularında gelişime açık. En önemlisi de iyi kalpli  ve dürüst.

Hala büyümekte olduğunu bazen unutuyorum. Oldu diye düşünüyorum. Aslında yaşı tam arada. Bazen iyice çocuklaştığı, hatta garip davrandığı oluyor. İşte o zaman sabırlı davranmam gerektiğini kendimi hatırlatmak durumunda kalıyorum. Bu da bazen yorucu bir durum olabiliyor. Beni en zorlayan yanlarından biri de kızımın Boğa burcu olması. İnadı ile başetmek zor. Benim dediğim, bildiğim doğrudur durumu var malesef. Zamanla törpülenecek. O da öğrenecek. Benim işim uyarmak. Bunu da kızımı baymadan yapmak (bazen bayıyorum bunu da farkındayım).

Yeni bir denge kuruyoruz kızımla aramızda. Ergenliğin hayatımıza getirdiği en büyük değişiklik şu anda bu. İkimizde öğreniyoruz şu aşamada. Çünkü; bu hem kızım için hem de benim için değişik bir dönem. İnsan kendi yaşadıklarını malesef hatırlamıyor geçmişte. Bazen şikayet ettiğimde arkadaşlarım hatırlatıyor bana. Bu da iyi bir şey. Gerçek dostlar bunun için var. Gülüp geçen, yargılayan, yadırgayanlar malesef gerçek dostlar değil. Onlar yaşadığımız çelişkileri, verdiğimiz mücadeleleri zevkle izliyorlar, hatta keyifle ellerini ovuşturuyorlar...

Kızımla ben bu dönemi mümkün olduğunca hasarsız atlatacağız. Burada hasar diye bahsettiğim, anne-kız arası ergenlik döneminde yaşanan çatışmalar. Bizim kuvvetli bir bağımız var...İşte ben buna inanıyorum!

Sevgiyle...

FARKINDA OLMAK VE ŞÜKRETMEK

Dışarıda muhteşem bir hava var. İstanbul kış şartlarına göre gayet ılık ve güneşli. Böyle havalar insanı dışarı çağırıyor. İş yerinde oturmak, çalışmak çok zorlaşıyor.

Ama iş de var, beklemez. Öyle olunca açıyorum müziği. Yeni bir radyo keşfettim. 107.4, Radyo Voyage. Güzel çalıyor genelde. İş yaparken hafif hafif müzik beni rahatlatıyor.

Masama içine nane yaprakları ve limon dilimleri olan su sürahimi de koydum. Yumuşak yumuşak çalışıyorum bugün. Keyifliyim. Huzurluyum.

Tatile girmek üzereyiz. Ergenimin okul ve ders stresleri bir süreliğine de olsa bitti. Bugün karne günü. Eskiden olsa okula karne almaya giderdik, neyse ki kızım büyüdü son birkaç yıldır böyle bir talebi yok. Bu yıl ilk dönemi biraz mücadeleyle geçirdik. "Çalış kızım, otur kızım, oyalanma kızım, kapat o telefonu kızım, yeter bu kadar TV - ödevin yok mu senin kızım"....... Kendi söylenmemden inanın ben sıkıldım. Bu yarı yıl tatili artık susacağım, öyle karar verdim. Ben de tatil yapacağım. Kızımla sekteye uğrayan iyi ilişkilerimi düzeltmeyi umuyorum.

İlk hafta kısa bir tatil programlıyoruz. Bakalım inşallah gerçekleşir. Ayvalık'a gideceğiz. Boş boş denizi seyredeceğiz tüm gün. Havalar bu haftaki gibi ılık gider umarım. Ama, havalar soğusa da, üşüsek de üzerimize kalın birşeyler alıp, terasta oturup oksijen depolayacağız. Sabahları mis gibi zeytinyağımızı, zeytinimizi, gevreğimizi yiyeceğiz. Ayvalık merkezdeki çay bahçelerinde oturup çay keyfi yapacağız. Gün batımını seyredeceğiz elimizde şarabımızla... Balık ve meze yiyeceğiz en tazesinden,  bol bol. Öğlenleri "Aranan Köftesi Esat"ta köfte piyaz yiyeceğiz. Kısacası hem bedenimizi, hem gönlümüzü dinlendireceğiz. İnşallah... (Biz bunları yaparken, kızımız saatlerce TV seyredip kendini eve mahkum etmez umarım.)

İkinci hafta İstanbul'da olacağız. Biz işte güçte, kızımız evde. Ama eminim gene bir sürü program yapar arkadaşlarıyla. Ben de şoförlük yaparım ara sıra. Olsun, eğlenecek tabii. Malesef eskisi gibi bizimle olduğunda çok mutlu değil. Artık arkadaşlarıyla çok mutlu. Onlarlayken eğleniyor, kahkahalar atıyor, bol bol konuşuyor. Bizimle olmaktan artık biraz sıkılıyor. Haklı, ben de o yaşlarımda arkadaşlarımla olmayı isterdim, onlardan keyif alırdım. Bu duruma ben alıştırdım kendimi de, eşim biraz bozuk atıyor hala... O da alışacak, çaresi yok.

Bugün iyi hissediyorum kendimi. Dışarıda parlayan güneşten mi, tatile gitme umudundan mı, yoksa okul bitti hissiyatından mı bilmiyorum...

Dün bir arkadaşım "çok şükür" diye yazmıştı facebook statüsüne. Ne kadar haklı diye düşünmüştüm okurken. Yeterince şükrediyor muyuz? Sanmıyorum...Ben kendi adıma yeterince şükretmiyorum.

O yüzden bugün ve bundan sonra daha çok farkında olmaya karar verdim. Başta sağlık olmak üzere, nelere sahip olduğumu fark etmeye ve daha sık şükretmeye karar verdim. Beni ben yapan her şey için "Şükürler Olsun !  Hamd Olsun !"...


Sevgiyle...

ZEHİRLİ TOPLUM

Dün akşam saatlerinde İstanbul'un göbeğinde bir tarih yandı. Cayır cayır yandı boğazdaki Galatasaray Üniversitesi....Sadece bina değildi yanan, müthiş bir kütüphane, ender bulunan kitaplar, Türkiye'nin en önemli üniversitelerinden birinin dökümanları, orada okumuş ya da okuyan insanların anıları...O okulu, Galatasaraylılıkla bağdaştırıp  "oh oldu-müstahak size" falan gibi kirli ağızlardan, zehirli beyinlerden dökülen mesajları okuduk gece boyu sosyal alemlerde. Nasıl bir kalptir, nasıl bir bakıştır, anlamak mümkün değil... En kısa zamanda binanın onarılacağını duymak istiyoruz. Korkarak da olsa bazılarının ifade ettiği gibi, bunun bir rant davası olmamasını umut ediyoruz...

Aynı zehirli beyinler durmadan kadınları öldürüyor toplumumuzda. Üstelik giderek artan bir ivme var kadın cinayetlerinde. Gün geçmiyor ki, yeni bir cinayet haberiyle yüreğimiz burulmasın. Bu konu sürekli zihnimi meşgul ediyor, neden neden diye...

Türk toplumunda aile kutsaldır değil mi? Ya da öyle midir gerçekten?

Öldüren adam kimi öldürüyor? Karısını, aynı yatağa yıllarca başkoyduğu kadını...Çocuklarının annesini...Sebep?? Çünkü kadın YILMIŞ. Yıllarca hizmet etmekten, bir iyi söz duymamış olmaktan, yediği dayaktan, saygısız ve sevgisiz bir evlilikten, kendini adama ve çocuklara adamış olmaktan...Ayrılmak istemiş. Yeni bir hayat hayali kurmuş. Dayak yemeyeceği, kendi yağında kavrulacağı bir düzen istemiş. Çocuğunu alıp anasının evine sığınmış. Namussuzluk yapmamış. Belki bir iş bulup üç kuruş para kazanıp kimseye yük olmadan İNSAN GİBİ kendi düzenini kurmak istemiş.

Ama, adam izin vermemiş. Sürekli rahatsız etmiş.
Çünkü, bu adam kendi başına hiç yaşamamış. Evlenene kadar, anne evinde anasından gördüğü üstün varlık muamelesini, evinde devam ettirirken karısının gitmesiyle düzeni bozulmuş. Kadınsız asıl yaşayacağını bilememiş. Üstelik O nasıl terk edilebilirmiş? Hangi kendine bilmez O'nu bırakabilirmiş? Kadının yeri evi, kocasının yanıymış! Kadın adamın namusuymuş! Kıçı başı oynamamalıymış... Kim kime namus bekçiliği yapabilir ki? Kim kimin içinden geçeni bilebilir?  Üstelik toplum da adamı desteklemiş. Sürekli kadını adama jurnallemiş; "Seninki şunu yaptı, şunu giydi, şununla görüştü..." Adamın içindeki zehri besleyen, O'nu azdıran gene bu toplum olmuş. "Nasıl bırakır senin gibi adamı?" diye kanırtmışlar adamı. Yaranın kapanmasına izin vermemişler, hep sıcak tutmuşlar durumu. Zehiri, zehirle yüklemişler...

Adam anlamamış, kadın için bir kez bitti mi bitmiştir herşey! Gözü ne evlilik görür, ne koca hatta bazen ne de çocuk. Duygusu bittiyse gözü birşey görmez kadının. Adam kadının üstüne gitmiş. Eve dön baskıları yapmış. Kapısında ağlamış, yalvarmış...Ama bir tek kadın gerçekten ne yaşadığını biliyor o evlilikte. Dönmemiş.

Adam da almış silahı, vurmuş kadını. "Ya yanımdasın, ya da toprağın" demiş. Aile kutsal ya...Hiç çocuklarını düşünmemiş. Kadını mezara, kendini hapise koyarken; ne olacak bu çocukların hali, bunlara kim bakacak diye umursamamış. Zehrini kusup rahatlamış. Çevresine de mesajını çakmış: "Kimse beni terk edemez, yoksa sonu fena olur!" diye... Toplum da rahatlamış. Adamlar karılarına gözdağı vermiş,"Bak gidersen neler olur gör." diye. Kadınlar (cesareti olmadığından gidemeyenler) "Layığını buldu" diye kendilerini avutmuş, hatta memnun olmuşlar.

Bu düzen böyle işlemiş, gitmiş. Arttıkça artmış toplumdaki bu zehir. Karısı terk eden her adam, potansiyel suçlu olmuş. Çünkü, birinin yaptığını öbürü yapmazsa, "Adam değildir." diye dolduruşa gelmiş.

Nasıl çözülür bu zehir, nasıl akıtılır kalplerden, beyinlerden bilmiyorum ama bir an önce çözülmeli. Pek çok kadın kuruluşu aktif çalışmalar yapıyor bu konuyla ilgili ama; daha derine inmek lazım. Sorunun kökenini bulup oradan yola çıkılmalı.İnsan değeri, kadın değeri bu kadar ucuz görülmemeli. Erkekler eğitilmeli. Çocukluktan itibaren ailede başlamalı bu eğitim. Sonra okullarda devam etmeli. Erkek ya da kadın olmak değil, insan olmak vurgulanmalı. Kazınmalı beyinlere.  Sonra, "oğlumuza kız istedik, kızı aldık" gibi kadını erkeğin gözünde beş kuruşluk bir mal durumuna sokan ifadelerden uzaklaşılmalı. Kadın da adam da değerini, yerini bilmeli. 

Çok şey yapılmalı ve bir an önce başlanmalı. Yoksa, daha çook kadın ölür, çok cinayet işlenir. Ve toplum giderek bu zehirin içine batar.

Sevgiyle...

HIZLI HAFTA SONU

Her çalışan insan gibi hafta sonunu sabırsızlıkla bekleyenlerdenim.

Hafta sonu demek daha fazla uyku, dinlenme, saatlerce gazete ya da kitap okuma, gezme, sinema, dışarıda yemek, aileyle zaman geçirme... ve daha pek çok olaya fırsat bulabilmek demek. Bunların bir kaç tanesini yapabiliyorsanız ve keyifle yapabiliyorsanız o zaman iyi bir hafta sonu geçirdiniz demektir.

Çocuğu olan aileler bilir, çocuk belli bir yaşa gelince kendi programları oluyor, arkadaşlarıyla. Ebeveynleriyle fazla zaman geçirmek istemiyor. Adeta sıkılıyor sizden, bunu da hissettiriyor üstelik. Size de çocuğun şoförü olma işi düşüyor dolayısıyla. Bu durum zor aslında, çünkü gününüzü bölen, sizi oradan oraya koşturmak zorunda bırakan bir iş bu. Üstelik de İstanbul trafiğinde...

Bu haftasonu da bizim için böyle koşuşturmalı bir hafta sonu oldu.

Cumartesi benim için bayağı geç sayılabilecek bir saatte (9:30)  kalktım. Kızımla kahvaltıyı çabucak geçiştirip kuaföre gittik. Kızımın 8. sınıf mezuniyetinde yıllıkta basılacak fotoğrafları için stüdyo randevusuna hazırlandık. İnceden bir fön ve çok hafif bir makyaj yapıldı. (Foto çekimi için lazımmış, herkes yapacakmış !...) Sonra stüdyonun randevusuna yetişmek için arabaya atladık.

Kızıma bakmaktan arabayı zor kullandım inanır mısınız? Büyüdüğünü, çok zarif bir genç kıza dönüştüğünü ilk kez bu kadar net fark ettim. Sanki tırtıl kelebeğe dönüşüvermiş ve ben bunu ancak fark etmişim gibi - biraz zoruma gitti itiraf edeyim. Sonra yol boyu konuştuk, sohbet ettik. İki yetişkin gibi, iki kadın gibi. Kız çocukları ne çabuk gelişiyor, ne çabuk olgunlaşıyor? İnanılmaz! İçinde hala küçücük bir kız çocuğu da olsa, yavaş yavaş başkalaşıyor.Kısacası büyüyor, serpiliyor.

Fotoğraf çekiminin ardından arkadaşında kalacağı için biraz oyalanmamız gerekiyordu. Biz de fırsat bu fırsat deyip işyerimde Pamuk'u görmeye gittik. İyi ki gitmişiz, bizim yaramaz oğlan atlaya zıplaya yüksek şarap standına tırmanmış ve üzerinde duran 6 şarap kadehini düşürüp tuz buz kırmış. Biz içeri girdiğimizde en şaşkın ifadesiyle kırıkların arasında bakınıyordu. Allahtan patilerine batmamış, Allahtan camlardan yemeye kalkışmamış. Tabii, iş başa düştü. Kızım onu başka bir odada oyalarken ben kırıkları toparladım. Neyse herşey toparlanınca çıktık ve kızımı arkadaşına bıraktım. Gece de orada kalacak olduğu için, sırt çantasıyla mutlu mesut koşturdu arkasına bakmadan:(

Neyse bundan sonrası bize kaldı hafta sonunun. Biz de eşimle buluşup Nişantaşı tarafına gittik önce. Biraz yürüyüş ve bakınma, sonra Sinema ve ardından City's AVM'nin yukarsında açılan Mahalle'de süper bir yemek. Çok keyifli bir yer olmuş Mahalle. Bu İzzet Çapa acayip işini biliyor. Kimsenin doğru dürüst uğramadığı City's e öyle bir hayat katmış ki.. Hem AVM tıklım tıkış, hem Mahalle. Çok eğlenceli bir ortam yaratılmış. Manavı, mantıcısı, dönercisi, kuru yemişçisi, dondurmacısı, balıkçısı, kahvecisi, hatta kitapçısı ve kuryesi... Hepsi düşünülmüş, hepsi Mahalle'de yerini almış. Bravo diyor, ayakta alkışlıyorum! (Gittiğimiz filmi yarın yazayım, çünkü bu yazı fazla uzayacak.)

Ertesi gün sabah gene geç kalkıp kahvaltı, gazetelerin uzun uzun okunması ve ardından kızın arkadaştan alınması, ve bu sefer Meydan AVM'de Cem Yılmaz'ın sinema gösterimine gitme. Salon inanılmaz kalabalık. Ben biletleri bir gece önce internetten aldığım için yer bulabildik, yoksa aynı gün içinde mümkün olmazmış. Cem Yılmaz bildiğiniz gibi. Acayip güldük, eğlendik, kafaları boşalttık. Salonda bel altı esprilerde çatlayanlar oldu. Özellikle gençler. Benim ergen, nedense çok keyif almadı, hatta ikinci yarı biraz sıkıldı bile diyebilirim. Bense, iki saat sonunda kendimi masajdan çıkmışım gibi rahatlamış hissettim. Eve mi gitsek, dışarda mı bir şeyler yesek derken, hadi evde uğraşmayalım deyip gene dışarda yemek yedik. Herhalde bir türlü gitmek bilmeyen kiloların müsebbibi bu haftasonu yemekleri olsa gerek.

Akşam biraz TV seyredip, yatağa attık kendimizi... Yani biz bu haftasonu yukardaki listenin pekçok maddesini gerçekleştirebilmişiz. İyi bir hafta sonu geçirmişiz demektir bu, değil mi? İyi ama hızlı! Bazen yorulmuş hissediyorum kendimi bu tempo içinde. E, bu da yaşlanma belirtisi olsa gerek. Buna da alışacağız artık, elimiz mahkum!

Sevgiyle...

ESKİ DOSTLAR

Dün akşam zor da olsa bir araya gelebildik. Bu kez bizim kolej grubundan İstanbul'da olanlarla. Gerçi çok minik bir gruptuk. Altı kişi! Ama nasıl keyifliydi anlatamam.

Tam 25 yıllık arkadaşlık. Kimiyle okulda hiçbir samimiyetimiz yoktu. Kimiyle yıllar sonra yollarımız kesişti. Kimiyle hiç kopmamıştık. Bu buluşmalar çok nadir olabiliyor malesef. Özellikle İstanbul'da toplanabilmek bir marifet gerektiriyor. Kolay ulaşılabilecek ortak bir nokta belirlemek gerekiyor, herşeyden önce. Çünkü, şehir çok büyük ve işler, evler..., herkesin farklı bir güzergahı var. Sonra, gün tespit etmek lazım. Birinin toplantısı oluyor, birinin çocuğu hasta...Ya da birinin seyahati varsa biri burada. Hal böyle olunca, ortaya bir tarih atıp, bir de yer söyleyip artık kim gelirse deyip toplanabilenlerle beraber olmak en iyisi.

Biz de bu hafta bir gün seçtik, bir de Levent Kanyon'u lokasyon belirleyip kızlarla buluştuk. Kızlar dediğim de işte benim yaşıtlarım. Ama inanın, biz birbirimize hiç büyümüyoruz. Hala; sanki üzerimizde beyaz gömleklerimiz, beyaz dizaltı çoraplarımız, yeşil kareli okul eteklerimiz varmışçasına sohbet edip kahkahalar atıyoruz. Konular derslerden, öğretmenlerden, sevgililerden; kocalara - eski kocalara, çocuklara ve kilolara kaymış olsa da; aynı deli genç kız tavrımızla muhabbet ediyoruz....

Eğleniyoruz. Kimse kimseye kasmıyor, ego tatmini sıfır. Çünkü biz bizi biliyoruz...En pespaye okul hallerimiz gözümüzün önünde. Sınıftaki deliliklerimiz hala aklımızda. Yani olduğumuz gibiyiz. Doğalız. Samimiyiz. Açığız birbirimize. İnanılmaz rahatız bizrbirimize karşı. Aman kaşı oynadı, gözü seyirdi, yanlış mı anladı....? Hiç böyle bir sıkıntı yok.

Dün akşam da, evli ve çocuklular, bekar ve çocuksuzları baydık bol bol. Ergen çocuklarımızın komik ve bazen de dehşet verici anılarını anlattık birbirimize. Yok aslında birbirimizden farkımız deyip rahatladık azıcık. Okul anılarımızla gözlerimizden yaşlar gelene kadar güldük. Hatırlayamadığımız arkadaşlarımızı düşünüp beyin patlattık- gene de hatırlayamadık :( Diyetisyen ve rejim önerileri yapıp, bel ağrılarımızı konuştuk. İş yeri maceralarımızı paylaştık. Bekar olanların rahat hayatına özendik. İstiklal, beyoğlu maceralarını dinledik ağzımız sulana sulana.


Ve güldük, öyle çok güldük ki, gözlerimizden yaşlar geldi. Gürültü de yaptık ister istemez. Herkes birbirinin sesinin üstüne çıkmaya çalışınca hep böyle oluyor zaten.

Bir ara çevre masalara kaydı gözüm. Kınıyorlar mıdır bizi diye düşünerek. Ama yok, o kadar belli ki içimizdeki samimiyet. Dışarı da yansıtmışız herhalde, insanlar hafif tebessümle bakıyordu bizim masaya. Hatta belki arkadaşlığımıza biraz da imrenerek.

Akşam zor geldi dağılmak. Daha sık görüşelim diyerek kalktık masadan. Aslında ayda bir, hadi bilemedin iki ayda bir bu kadar keyifli bir zamanı yaratmak lazım değil mi?

Ben bu işi ayarlamaya gönüllüyüm kızlar. Bir ergen büyütürken, bir gecelik de olsa kendi ergenliğime dönmek çok mutlu etti beni. Fırsat yaratacağım bunu daha sık yaşamak için. Siz de lütfen kendinizi ayarlayın. Habire bahane üretenler grup dışı kalacaktır. Ona göre!

Sevgiyle....

TARTIŞMANIN DA KÜLTÜRÜ OLUR MUYMUŞ???

Bizim kültürümüze uymayan, bizim bir türlü öğrenemediğimiz bir kavram; "tartışma". Sözlük anlamına baktığınızda, en fazla kullanılan üç anlamı var:

TARTIŞMA: 1.Birbirine karşıt düşünceleri karşılıklı savunma: 2. Karşılıklı ağır sözler söyleyerek yapılan çekişme, atışma, ağız dalaşı, dil dalaşı, dil kavgası, ağız kavgası, münakaşa 3. Bir sorun üzerine sözle veya yazılı olarak karşılıklı savunma.

Dikkat ederseniz her üç anlamı da bir fikri, bir düşünceyi konuşarak ikna yoluyla savunma anlamı taşıyor. Siz hiç iki Türk arasında yaşanan bir tartışmanın kavgaya dönüşmeden sonuçlandığını gördünüz mü?  Hakarete varmayan, hatta kaba şiddete yol açmayan kaç tartışmaya şahit oldunuz?

Almanya'da yaşadığımız dönemlerde, Almanların en hayran olduğum özelliklerinden biriydi, tartışma kültürleri. Adamlar, en hararetli konularda bile genellikle en sakin ses tonlarıyla, çılgın el kol hareketleri yapmadan tartışır ve ortak paydada birleşemeseler de sonunda herkes dönüp kendi yoluna giderdi. Öyle sokakta arabasından inip birbirine tekme tokat giren, sokakta yumruklaşan filan pek göremezdiniz oralarda.. Ancak, birahane önlerinde, alkol duvarı fazlasıyla aşılmışsa kontrol kaybolur, tartışma değil kavgalar başlardı.

Biz de ise; rakip takım tartışmaları, ayrı siyasi ya da dini görüşler, farklı sanat yaklaşımları, ailevi tartışmalar...gibi,  her konu - ama her konu; sonu hakarete bağlanan, saygısızlığın diz boyu olduğu hatta kaba şiddete dönüşen kavgalara dönüşüyor. Kimse sakin sakin görüşünü savunamıyor. Sesler yükseliyor, el kol hareketleri başlıyor. Karşı taraf "indir o elini - kolunu, yoksa...." diye olaya giriyor. Küfür, kıyamet, yumruk, tekme...Artık Allah ne verdiyse..!


En eğitimlimiz, en kendini kontrol etmesi gerekenimiz bile tartışmayı bilmiyoruz, sesimizin yükselmesine, yüzümüzün - ifademizin çirkinleşmesine gem vuramıyoruz, küfürü kontrol edemiyoruz, vücut dilimize söz geçiremiyoruz.

Neden diye düşününce cevabını da pek bulamıyorsunuz aslında. Kanımız mı kaynıyor bizim? İçimize kaçan şeytanlar, daha mı fazla Avrupalınınkinden? Beynimizdeki kontrol ünitesi kısa devre mi yapmış? ... Ya da belki, çocukluktan tamamen yanlış öğrenmişiz tartışma kültürünü. Annemiz, babamız, okuldaki öğretmenimiz savunmak istediğimiz görüşleri dinlemek yerine, bastırmış. Konuşmayı, kendimizi ifade etmeyi öğrenememişiz. Bizim gibi kendini ifade etmeyi bilmeyen arkadaşlarımızla, ancak kavga ederek, kendi fikirlerimizi kabul ettirmeye çalışmışız. İkna etmek olmamış hiç amacımız, kabul ettirmek, dikte etmek olmuş! Üstelik bunu yaparken, kırıp dökmeyi marifet bilmişiz. Güç gösterisi gibi görmüşüz, tartışma ortamlarını arenaya çevirmişiz. "Benim babam, senin babanı döver " demişiz. Nerdeyim, kimim diye düşünmemişiz - tartıştıkça kendimizi kaybetmiş, kontrolsüz kalmışız. Sesimizi yükselttikçe, sertleştikçe haklı çıktık sanmışız...

Oysa; ne kadar antipatik göründüğümüzü hiç fark etmemişiz. Hakaret ettikçe o hakaretlerin altında aslında kendimizin ezildiğini görmemişiz. Haklıyken haksız hale düşebildiğimizi anlamamışız...

Ben eminim ki, tartışmayı öğrendiğimiz gün büyüyeceğiz; hem birey hem de toplum olarak. Saygınlığımız artacak. Kabul görür olacağız. Görüşlerimiz dikkate alınacak. Bunun için de önce herkes kendine dönmeli. Kendi şapkasını önüne koyup kendini tartmalı. Ama mutlaka olmalı.

Yoksa, fevri, aykırı, kabul görmeyen bir toplum olmanın ötesine geçme şansımız yok malesef....

Sevgiyle!

BOL FİLMLİ HAFTA SONU

Havalar soğuk olunca dışarıda aktivite yapmayı çok tercih etmiyoruz. O nedenle Cumartesi günü İstinye Park'ta sinemaya gittik, hatta bir delilik yapıp bir filmden çıkıp ikinci filme girdik. Dolu dolu bir sinema deneyimi yaşadık ve mutlu olduk. Her iki film de üzerinde konuşacak çok fazla konu verdi bize...

İzlediğimiz ilk film Anna Karenina'ydı. Başrol kadın oyuncusu Keira Knightley. Kadını severim, oyunculuğunu beğenirim ama zavallının üzerine sanki bir sinema laneti düşmüş gibi, illa dönem filmlerinde oynuyor. Sanki başka rol teklif edilmiyor zavallıya. Bir de mimikleri filan aslında hep aynı, adeta Pride & Prejudice'daki Elizabeth Bennet'i seyreder gibiydim tekrardan. Aldatılan kocayı, Jude Law oynuyor. Adama bayılırım, bu rolde de çok başarılıydı bence. Tamamen görünmez ve silik olmayı başarmış. Genç sevgiliyi oynayan aktörü (Aaron Taylor-Johnson) hiç tanımıyordum. Bana çok antipatik geldi. Fazla feminen bir tip. Herhalde o dönemin yakışıklısı öyle olurmuş diye seyretmek zorunda kaldım filmi. Filmin en vurucu tarafı inanılmaz bir yönetmenlik örneğiolmasıydı. Kurgu bir tiyatro sahnesinden yola çıkılarak yapılmış. Sahneler ve mekanlar hep o tiyatro sahnesi üzerinden bağlanıyordu birbirine. Son yıllarda izlediğim en farklı yönetmenlik anlayışlarından biriydi diyebilirim. Kıyafetler, takılar, dekorlar...hepsi birbirinden etkileyici ve tam seyirlik. Mutlaka görmenizi tavsiye derim.

Anna Karenina'dan çıkıp alelacele bir kahve molası verdik. Ve doğruca ikinci filme girdik. Bu filmle ilgili hiçbir fikrimiz yoktu. Ne yorum okumuştuk, ne de konusunu biliyorduk. Oyuncular, hiç tanımadığımız Hintli aktörler. Sadece Gerard Depardieu, O'da kısacık ama önemli bir rol almış.  Film hakkında tek bilgimiz, filmin onbir dalda Oscar'a aday olduğuydu.  Pi'nin Yaşamı'ydı bu inanılmaz üç boyutlu filmin adı. Bu masalsı film, bir gencin başından geçen ve belki de bir ömür boyu yaşanması mümkün olmayan bir macerayı konu alıyor. Aslında bu gencin ailesi, yaşadığı ortam, hatta ismi zaten bir macera. Çocuk tam bir savaşçı ve O'nu savaşçı yapan yaşadıkları. Çocuk yaşta öğrendikleri, yaşadığı tecrübeler inanılmaz bir hayat mücadelesinden zaferle çıkmasını sağlıyor. Filmin sonunda ise bu gencin macerasından büyülenmiş ama hikayesini sorgularken buluyorsunuz kendinizi. Müthiş bir yapım. İnanılmaz çekimler, daracık ama sonsuz bir mekanın büyüleyici atmosferi... Mutlaka görün derim. Bu film, bu yıl Oscar'ları toplar gibime geliyor. Bakalım ve görelim... 

Bu hafta sonu sinema açısından bizim için verimli geçti. Evde de çok film seyrediyoruz ama sinemadaki keyfi alamıyoruz. En büyük üzüntüm bu aralar tiyatroya gidemedik hiç. Bir arkadaşım facebook'tan mesaj atmış. Tiyatroya gidin diye...Çok haklı, onun zevki de apayrı. Oyuncunun sesinin tınısı, gözünün yaşı, alnının terini gözünle görmek ya da hissetmek de apayrı bir tat.

Tiyatro için önerileriniz varsa lütfen paylaşın benimle. Ve lütfen sinemaya gitmeyi ya da tiyatro oyunlarını izlemeyi ertelemeyin.

Sevgiyle...