ESKİ DOSTLAR

Dün akşam zor da olsa bir araya gelebildik. Bu kez bizim kolej grubundan İstanbul'da olanlarla. Gerçi çok minik bir gruptuk. Altı kişi! Ama nasıl keyifliydi anlatamam.

Tam 25 yıllık arkadaşlık. Kimiyle okulda hiçbir samimiyetimiz yoktu. Kimiyle yıllar sonra yollarımız kesişti. Kimiyle hiç kopmamıştık. Bu buluşmalar çok nadir olabiliyor malesef. Özellikle İstanbul'da toplanabilmek bir marifet gerektiriyor. Kolay ulaşılabilecek ortak bir nokta belirlemek gerekiyor, herşeyden önce. Çünkü, şehir çok büyük ve işler, evler..., herkesin farklı bir güzergahı var. Sonra, gün tespit etmek lazım. Birinin toplantısı oluyor, birinin çocuğu hasta...Ya da birinin seyahati varsa biri burada. Hal böyle olunca, ortaya bir tarih atıp, bir de yer söyleyip artık kim gelirse deyip toplanabilenlerle beraber olmak en iyisi.

Biz de bu hafta bir gün seçtik, bir de Levent Kanyon'u lokasyon belirleyip kızlarla buluştuk. Kızlar dediğim de işte benim yaşıtlarım. Ama inanın, biz birbirimize hiç büyümüyoruz. Hala; sanki üzerimizde beyaz gömleklerimiz, beyaz dizaltı çoraplarımız, yeşil kareli okul eteklerimiz varmışçasına sohbet edip kahkahalar atıyoruz. Konular derslerden, öğretmenlerden, sevgililerden; kocalara - eski kocalara, çocuklara ve kilolara kaymış olsa da; aynı deli genç kız tavrımızla muhabbet ediyoruz....

Eğleniyoruz. Kimse kimseye kasmıyor, ego tatmini sıfır. Çünkü biz bizi biliyoruz...En pespaye okul hallerimiz gözümüzün önünde. Sınıftaki deliliklerimiz hala aklımızda. Yani olduğumuz gibiyiz. Doğalız. Samimiyiz. Açığız birbirimize. İnanılmaz rahatız bizrbirimize karşı. Aman kaşı oynadı, gözü seyirdi, yanlış mı anladı....? Hiç böyle bir sıkıntı yok.

Dün akşam da, evli ve çocuklular, bekar ve çocuksuzları baydık bol bol. Ergen çocuklarımızın komik ve bazen de dehşet verici anılarını anlattık birbirimize. Yok aslında birbirimizden farkımız deyip rahatladık azıcık. Okul anılarımızla gözlerimizden yaşlar gelene kadar güldük. Hatırlayamadığımız arkadaşlarımızı düşünüp beyin patlattık- gene de hatırlayamadık :( Diyetisyen ve rejim önerileri yapıp, bel ağrılarımızı konuştuk. İş yeri maceralarımızı paylaştık. Bekar olanların rahat hayatına özendik. İstiklal, beyoğlu maceralarını dinledik ağzımız sulana sulana.


Ve güldük, öyle çok güldük ki, gözlerimizden yaşlar geldi. Gürültü de yaptık ister istemez. Herkes birbirinin sesinin üstüne çıkmaya çalışınca hep böyle oluyor zaten.

Bir ara çevre masalara kaydı gözüm. Kınıyorlar mıdır bizi diye düşünerek. Ama yok, o kadar belli ki içimizdeki samimiyet. Dışarı da yansıtmışız herhalde, insanlar hafif tebessümle bakıyordu bizim masaya. Hatta belki arkadaşlığımıza biraz da imrenerek.

Akşam zor geldi dağılmak. Daha sık görüşelim diyerek kalktık masadan. Aslında ayda bir, hadi bilemedin iki ayda bir bu kadar keyifli bir zamanı yaratmak lazım değil mi?

Ben bu işi ayarlamaya gönüllüyüm kızlar. Bir ergen büyütürken, bir gecelik de olsa kendi ergenliğime dönmek çok mutlu etti beni. Fırsat yaratacağım bunu daha sık yaşamak için. Siz de lütfen kendinizi ayarlayın. Habire bahane üretenler grup dışı kalacaktır. Ona göre!

Sevgiyle....

TARTIŞMANIN DA KÜLTÜRÜ OLUR MUYMUŞ???

Bizim kültürümüze uymayan, bizim bir türlü öğrenemediğimiz bir kavram; "tartışma". Sözlük anlamına baktığınızda, en fazla kullanılan üç anlamı var:

TARTIŞMA: 1.Birbirine karşıt düşünceleri karşılıklı savunma: 2. Karşılıklı ağır sözler söyleyerek yapılan çekişme, atışma, ağız dalaşı, dil dalaşı, dil kavgası, ağız kavgası, münakaşa 3. Bir sorun üzerine sözle veya yazılı olarak karşılıklı savunma.

Dikkat ederseniz her üç anlamı da bir fikri, bir düşünceyi konuşarak ikna yoluyla savunma anlamı taşıyor. Siz hiç iki Türk arasında yaşanan bir tartışmanın kavgaya dönüşmeden sonuçlandığını gördünüz mü?  Hakarete varmayan, hatta kaba şiddete yol açmayan kaç tartışmaya şahit oldunuz?

Almanya'da yaşadığımız dönemlerde, Almanların en hayran olduğum özelliklerinden biriydi, tartışma kültürleri. Adamlar, en hararetli konularda bile genellikle en sakin ses tonlarıyla, çılgın el kol hareketleri yapmadan tartışır ve ortak paydada birleşemeseler de sonunda herkes dönüp kendi yoluna giderdi. Öyle sokakta arabasından inip birbirine tekme tokat giren, sokakta yumruklaşan filan pek göremezdiniz oralarda.. Ancak, birahane önlerinde, alkol duvarı fazlasıyla aşılmışsa kontrol kaybolur, tartışma değil kavgalar başlardı.

Biz de ise; rakip takım tartışmaları, ayrı siyasi ya da dini görüşler, farklı sanat yaklaşımları, ailevi tartışmalar...gibi,  her konu - ama her konu; sonu hakarete bağlanan, saygısızlığın diz boyu olduğu hatta kaba şiddete dönüşen kavgalara dönüşüyor. Kimse sakin sakin görüşünü savunamıyor. Sesler yükseliyor, el kol hareketleri başlıyor. Karşı taraf "indir o elini - kolunu, yoksa...." diye olaya giriyor. Küfür, kıyamet, yumruk, tekme...Artık Allah ne verdiyse..!


En eğitimlimiz, en kendini kontrol etmesi gerekenimiz bile tartışmayı bilmiyoruz, sesimizin yükselmesine, yüzümüzün - ifademizin çirkinleşmesine gem vuramıyoruz, küfürü kontrol edemiyoruz, vücut dilimize söz geçiremiyoruz.

Neden diye düşününce cevabını da pek bulamıyorsunuz aslında. Kanımız mı kaynıyor bizim? İçimize kaçan şeytanlar, daha mı fazla Avrupalınınkinden? Beynimizdeki kontrol ünitesi kısa devre mi yapmış? ... Ya da belki, çocukluktan tamamen yanlış öğrenmişiz tartışma kültürünü. Annemiz, babamız, okuldaki öğretmenimiz savunmak istediğimiz görüşleri dinlemek yerine, bastırmış. Konuşmayı, kendimizi ifade etmeyi öğrenememişiz. Bizim gibi kendini ifade etmeyi bilmeyen arkadaşlarımızla, ancak kavga ederek, kendi fikirlerimizi kabul ettirmeye çalışmışız. İkna etmek olmamış hiç amacımız, kabul ettirmek, dikte etmek olmuş! Üstelik bunu yaparken, kırıp dökmeyi marifet bilmişiz. Güç gösterisi gibi görmüşüz, tartışma ortamlarını arenaya çevirmişiz. "Benim babam, senin babanı döver " demişiz. Nerdeyim, kimim diye düşünmemişiz - tartıştıkça kendimizi kaybetmiş, kontrolsüz kalmışız. Sesimizi yükselttikçe, sertleştikçe haklı çıktık sanmışız...

Oysa; ne kadar antipatik göründüğümüzü hiç fark etmemişiz. Hakaret ettikçe o hakaretlerin altında aslında kendimizin ezildiğini görmemişiz. Haklıyken haksız hale düşebildiğimizi anlamamışız...

Ben eminim ki, tartışmayı öğrendiğimiz gün büyüyeceğiz; hem birey hem de toplum olarak. Saygınlığımız artacak. Kabul görür olacağız. Görüşlerimiz dikkate alınacak. Bunun için de önce herkes kendine dönmeli. Kendi şapkasını önüne koyup kendini tartmalı. Ama mutlaka olmalı.

Yoksa, fevri, aykırı, kabul görmeyen bir toplum olmanın ötesine geçme şansımız yok malesef....

Sevgiyle!

BOL FİLMLİ HAFTA SONU

Havalar soğuk olunca dışarıda aktivite yapmayı çok tercih etmiyoruz. O nedenle Cumartesi günü İstinye Park'ta sinemaya gittik, hatta bir delilik yapıp bir filmden çıkıp ikinci filme girdik. Dolu dolu bir sinema deneyimi yaşadık ve mutlu olduk. Her iki film de üzerinde konuşacak çok fazla konu verdi bize...

İzlediğimiz ilk film Anna Karenina'ydı. Başrol kadın oyuncusu Keira Knightley. Kadını severim, oyunculuğunu beğenirim ama zavallının üzerine sanki bir sinema laneti düşmüş gibi, illa dönem filmlerinde oynuyor. Sanki başka rol teklif edilmiyor zavallıya. Bir de mimikleri filan aslında hep aynı, adeta Pride & Prejudice'daki Elizabeth Bennet'i seyreder gibiydim tekrardan. Aldatılan kocayı, Jude Law oynuyor. Adama bayılırım, bu rolde de çok başarılıydı bence. Tamamen görünmez ve silik olmayı başarmış. Genç sevgiliyi oynayan aktörü (Aaron Taylor-Johnson) hiç tanımıyordum. Bana çok antipatik geldi. Fazla feminen bir tip. Herhalde o dönemin yakışıklısı öyle olurmuş diye seyretmek zorunda kaldım filmi. Filmin en vurucu tarafı inanılmaz bir yönetmenlik örneğiolmasıydı. Kurgu bir tiyatro sahnesinden yola çıkılarak yapılmış. Sahneler ve mekanlar hep o tiyatro sahnesi üzerinden bağlanıyordu birbirine. Son yıllarda izlediğim en farklı yönetmenlik anlayışlarından biriydi diyebilirim. Kıyafetler, takılar, dekorlar...hepsi birbirinden etkileyici ve tam seyirlik. Mutlaka görmenizi tavsiye derim.

Anna Karenina'dan çıkıp alelacele bir kahve molası verdik. Ve doğruca ikinci filme girdik. Bu filmle ilgili hiçbir fikrimiz yoktu. Ne yorum okumuştuk, ne de konusunu biliyorduk. Oyuncular, hiç tanımadığımız Hintli aktörler. Sadece Gerard Depardieu, O'da kısacık ama önemli bir rol almış.  Film hakkında tek bilgimiz, filmin onbir dalda Oscar'a aday olduğuydu.  Pi'nin Yaşamı'ydı bu inanılmaz üç boyutlu filmin adı. Bu masalsı film, bir gencin başından geçen ve belki de bir ömür boyu yaşanması mümkün olmayan bir macerayı konu alıyor. Aslında bu gencin ailesi, yaşadığı ortam, hatta ismi zaten bir macera. Çocuk tam bir savaşçı ve O'nu savaşçı yapan yaşadıkları. Çocuk yaşta öğrendikleri, yaşadığı tecrübeler inanılmaz bir hayat mücadelesinden zaferle çıkmasını sağlıyor. Filmin sonunda ise bu gencin macerasından büyülenmiş ama hikayesini sorgularken buluyorsunuz kendinizi. Müthiş bir yapım. İnanılmaz çekimler, daracık ama sonsuz bir mekanın büyüleyici atmosferi... Mutlaka görün derim. Bu film, bu yıl Oscar'ları toplar gibime geliyor. Bakalım ve görelim... 

Bu hafta sonu sinema açısından bizim için verimli geçti. Evde de çok film seyrediyoruz ama sinemadaki keyfi alamıyoruz. En büyük üzüntüm bu aralar tiyatroya gidemedik hiç. Bir arkadaşım facebook'tan mesaj atmış. Tiyatroya gidin diye...Çok haklı, onun zevki de apayrı. Oyuncunun sesinin tınısı, gözünün yaşı, alnının terini gözünle görmek ya da hissetmek de apayrı bir tat.

Tiyatro için önerileriniz varsa lütfen paylaşın benimle. Ve lütfen sinemaya gitmeyi ya da tiyatro oyunlarını izlemeyi ertelemeyin.

Sevgiyle...

SABIR ÇATLATAN ERGEN

Havalar berbat. İstanbul buzz gibi soğuk. Geçen hafta iki gün kar yağdı, etkisi hala devam ediyor. Kar yağınca okullar tatil de olsa çocukları evde tutmak mümkün olmadı malum. Hepsi karlara yayıldı, kardan adamlar yapıldı, kar topları oynandı, hatta rampalardan kayıldı.


Bizim evdeki ergeni de zapt etmek mümkün olmadı tabii. Giyindi, sarındı; Çarşamba günü kendini karlara attı. Saatlerce dışarda kaldı. Eminim ki, çok eğlendi. Hatta akşam eve zor aldım desem yeridir. Eve girer girmez sıcak banyosunu yaptı, akşam ılık çorbasını, taze sıkılmış meyve suyunu içti. Ama tabii, Perşembe sabahı uyandığında çok hafif bir ateş ve boğaz ağrısı başlamıştı.

Perşembe günü sabahın 6'sında, ateşi çok olmadığı ve önemli bir sınavı olduğu için, biraz da benim ısrarımla okula gitti. Giderken gözleri sulu sulu bakıyordu. Neyse, zaten bu yüzden bütün gün kendimi huzursuz hissettim. Bir de üzerine önce kızım tarafından, sonra da okul revirinden aranınca günüm iyice karardı. Kızım ağlamaklı; "Çok kötüyüm, sınavım da berbat geçti zaten..." diye sızlanır, okul hemşiresi "Ateşi 37,5, doktorumuz muayene etti, şu şu.. ilaçları verebilir miyiz?" diye sorarken, ben iyice vicdan azabının derinliklerine battım...

Okulun bitmesine yaklaşık bir saat kala, hemşire tekrar aradı, ateşinin 38,5 olduğunu söyledi. "Okuldan almanıza gerek yok, nasılsa bir saat kaldı servislere" dedi. Ben de hak verdim. O arada kızım, gizli saklı arayıp sürekli sızlanıyor tabii, "Almadın beni okuldan, almadın beni okuldan..."

Son olarak servisten - en suçlu sesiyle - tekrar aradı ve servise geldiğini ama, MONTUNU okulda unuttuğunu söyledi. (Bu arada kızımın okulu Kurtköy'de, orada dizboyu kar var...)Anladığınız üzere, benim şaşkın ergenim, okuldan servise kadar montsuz gitmiş, sonra servis kalkar, geç kalırım korkusuyla geri dönememiş. Ateş 38,5! ve Mont yok....Servisin içi belki yol boyu sıcak ama, her öğrenci indirişinde kapı açılıyor ve buz gibi soğuk hava içeri doluyor. Bir de tabii, servisten eve kadar yürüyecek...

Allahım ya sabır! Bu arada, zaten kızmışım, zaten vicdan azabım tavan yapmış, bir de en iyi dersinden acayip düşük gelen sınav notunu araya sıkıştırıp söylemez mi... Sanırım, aklı sıra nasıl olsa kızdı Annem, notu da söyliyeyim de aradan çıksın diye düşündü....AAAAAAaaaaaaaa...
Bu ne ya! Sinir - stres yüklemesi mi var! Ne oluyor!!!

Eve barut gibi gittim. Yol boyu ciddi bilendim. Haddini bildirip, rahatlamalıydım...

Ama, kızımı görünce!...O melül melül bakan, ateşli gözleri görünce...Doğru dürüst çıkmayan, hırıltılı sesini duyunca... Yangın yeri gibi alnını elleyince...Zaten incecik olan bedeninin titrediğini fark edince...

Off, offf! Sarıldım kızıma, bebek gibi uzun uzun salladım kucağımda...

Hemen doktora gittik, ilaçlarına doğru düzgün başladık.

Allahım sen kızımı koru. Çok hasta, çok! Valla bir daha kızmıyacağım. Hiç söylenmeyeceğim. Bir an önce iyileşsin yeter ki... Bir de şu salak ergenlik şaşkınlığından bir önce kurtulmasını sağla... AMİN!!!

Sevgiyle

SOĞUK HAVALARA HAMUR İŞİ YAKIŞIR

Bugün dışarıda gündüz hava ısısı -3C. İstanbul için ciddi bir soğuk var.

Sabah çok kolay olmasada evden çıkıp işe gelebildim. Aslında, bunun için ciddi bir çapa harcadığımı da söylemem lazım. Çünkü, evde oturduğumda kendimi yemeye ve içmeye veriyorum. Durmadan sıcak birşeyler içesim var. Canım da sürekli hamur işi çekiyor. Bu tuzağa düşmemek için evden kaçtım bugün. İşlerimi de toparlamam lazım. Pamuğu da çok özledim ve merak ettim! Bu soğukta iş yerimiz de malesef soğuk oluyor. Gerçi Pamuk oğlum da bu aralar bayağı kürklendi. Kendini koruyor, ama o da yalnızlığı sevmiyor ve bizi çok özlüyor. O nedenle aklım hep Pamuk'ta...

Neyse; dün bütün gün evde olunca, akşama uzun zamandır yapmadığım kolay pizzamdan yapayım diye düşündüm. Öğleden sonra, sıkı sıkı giyinip, bereleri eldivenleri takıp karlarda bata çıka, bizim sokaktaki fırına yürüyüp ekmek hamuru aldım. Biz sadece üç kişi olduğumuz için ve ben çok az yediğim için tek hamur bize yetti. Hamuru akşam yemek saatine kadar buzdolabında sakladım.

Yemekten 40-45 dakika kadar önce hazırlıklara başladım. Bolca sucuk dilimledim. Polonez'in hazır dilimlenmiş Macar Salamınından bolca çıkardım. Kış aylarında evimizde genelde bulunan Pastırmaların da çemenlerini çıkarıp ayırdım. Yarım tekerlekten biraz fazla taze kaşar rendeledim. Yaklaşık 3-4 kaşık köy salçasını 2-3 kaşık zeytinyağ ve yarım bardak kadar suyla seyreltip (sıvı değil sürülebilir halde olacak) içine bolca kekik ve biraz karabiber ekledim ve malzemelerim tamamlandı.

Daha sonra unlanmış tezgahta hamurumu biraz zeytinyağ ilavesiyle yoğurup, merdaneyle döndüre döndüre inceltip şekil verdim. İncecik hale gelen hamurumu dikkatlice, hafifçe yağlanmış fırın tepsime yerleştirdim.

Hamurumun üzerine sırasıyla önce salçamı sürdüm. Sonra eşit miktarda kaşar peynirimi yaydım. Ne kadar çok, o kadar lezzetli! Peynirin üzerine sucukları, salamları ve pastırmaları bolca yerleştirdim. (Pişince daha da bol koyabilirmişim dedim ama bu lezzetini etkilemedi.) Kızım mantar, gibi ekstra malzemeleri fazla sevmediği için bu kadar çeşit malzeme bize yetti. Siz arzu ettiğiniz daha pekçok malzemeyi ekleyebilirsiniz.

Önceden ısıttığım yaklaşık 175 derece fırında, 15-20 dakika pişmesi yetti. Üzeri hafif kızarınca piştiği anlaşılıyor zaten. İncecik ve çok lezzetli bir pizza oldu. Hem de bu soğuk havada, hamurişi bizi mutlu etti. Eşimle ben yanında harika bir kırmızı şarap (Mahra - Cabernet Sauvignon & Syrah) açtık. Gece boyunca keyifle yudumladık.

Hem çok pratik, hem çok lezzetli, hem de hepimizi çok mutlu eden bir akşam yemeği; işte bu olsa gerek...

Afiyetle...

KONSANTRASYONSUZ ERGEN!

Acayip bir hava var dışarıda. Resmen göz gözü görmüyor. Kar sabah lapa lapa başlamıştı, şu anda kar fırtınasına çevirdi.

Evdeyiz her kar yağışında olduğu gibi. Evimiz, İstanbul'un yüksek bir bölgesinde olduğu için genelde en şiddetli kar yağışları burada oluyor. Dolayısıyla yollar buzlanıyor ve evden çıkmak tehlikeli bir hale geliyor. Bir de hep söylüyorum; bir İzmirli olarak karda araba kullanma konusunda hala biraz tırsıyorum, bu iş sonradan pek öğrenilemiyor....

 

Hal böyle olunca, evden çalışmak ve işleri aksatmamak gerekiyor. Bilgisayar açılıyor, mailler, yazışmalar, telefon görüşmeleri evden yapılıyor. Benim için çalışırken konsantre olmak önemlidir. İşleri çok uzun zamana yaymayı sevmem, toparlayıp bitirmek isterim. Okul hayatımda da aynı yolu izlerdim. Ders çalışma işini uzatmazdım. Bunu yapabilmek için de sınıfta iyi ders dinlerdim. Sınıfta öğrendiklerimi tekrar etmek, üzerinden geçmek yeterdi.

Üniversitede hatırlıyorum; kızlarla vize ya da finaller öncesi toplanır, evde ders çalışırdık. Herkes belli bir zaman sonra dağılır, işi dalgaya vururdu. Onlar, bütün gece beraberiz, sabahlar bitiririz diye düşünürdü. Bense, onları toparlamaya, en kısa sürede bitirmeye çalışırdım ki, uykusuz kalmayayım. Yoksa uykusuz sınava girmek hiç bana göre birşey değildi.

Bugün kızım da okullar tatil olduğu için evde. Karne öncesi son sınavlarına çalışması lazım. Ama asla konsantre olamıyor. 10 dakika masasında oturuyor, sonra aklına birşeyler gelip muhabbet etmek istiyor. Sanırım sınıfta pek ders dinlemediği için, nelere öncelik vermesi gerektiğini bilmiyor. Örneğin haftasonu din sınavına bütün bir Pazar günü çalıştı. Din sınavına!...Çünkü pazar günü de kırk kere oturup kalktı. Sürekli konuşacak bir mevzu bulabiliyor, sürekli anlatacağı bir şeyler var. Tabii böyle çalışmak çalışmak olmuyor. Hem okudukları aklında kalmıyor, hem de normalde bir iki saat sürecek bir çalışma bütün gün sürüyor. Ha, bu arada arayan arkadaşlar, gelen mesajlar, herbir koldan yağan cırt pırt uyarı sinyalleri zaten dağınık olan aklını daha da bulandırıyor. Kendi de aynı şeyi yapıyor tabii. Sürekli soru sorma bahanesiyle birilerini arıyor. Ara ara kopup twitler atıyor, mesajlar yolluyor...Bunu da bana çaktırmadan yaptığını düşünüyor.

"Böyle yapmaması gerektiğini, bütün gün masa başında kaldığını, böyle olunca başka hiçbir şeye zaman bulamadığını" filan sanırım milyon kere söylemişimdir, ama nafile... Bazı arkadaşlarım bunun ergenlikle ilgili olduğunu, geçeceğini sabretmek gerektiğini söylüyor. Bense kızımın masa başında geçirdiği bu saçma zamana çok acıyorum. Onun için üzülüyorum ama yapacak birşey yok. Sınavlara çalışılacak. İster bir saat, ister beş saat. Karar kendisinin... En komiği de beni kandırdığını sanması...Ama yemezler, o giderken ben çoktaaaan dönmüştüm:))

Sevgiyle...

TEKNOLOJİ ÖZÜRLÜ

78 yaşındaki annem için, teknolojik aletler hep biraz korkutucudur. Evine gittiğimiz her sefer, tedirgin olur ve  özellikle tembih eder, "Aman çocuklar televizyonla oynamayın, ayarları değiştirmeyin, yoksa ben kullanamam" diye. Cep telefonunu hep en basidinden ister, çünkü sadece arama yapmak ve çağrı cevaplamak için kullanır. Hatta bir araya geldiğimizde, annemin telefonundaki mesajları silmek mutlaka yapılması gereken bir iştir.

Şimdi bunları niye anlatıyorum diye düşünüyorsanız...

Yeni yılla birlikte kullanmaya başladığım, i-pad ve hiç alışık olmadığım bir sisteme sahip olan android işletimli cep telefonu nedeniyle hayatım bir kaosa dönüştü! Gerçekten!

Telefonu elime alıp ilk açtığımda (hep adetim olduğu üzere) önce eşimi aradım. İlk onun sesini duymayı nedense uğur bellemişim. Aradım iyi de, telefonu kapatamadım!!! Çünkü, ekranda kapatma tuşunu göremedim. Mailleri kurmak için uğradığım servise sordum, adam inanamadı. Arkamdan gülüştüklerine eminim... Mailleri kurduk, ama bir hata olmalı, çünkü mail geliyor ama ben yollayamıyorum. 3-4 gündür bunu çözmeye çalışıyorum ama anlayamıyorum. Sisteme alışmam çok zor olacak sanırım. I-pad için de durum pek farklı değil. I-phone kullanmayalı 3-4 sene olduğu için sistemi unutmuşum. Tabii; bir de çok şey değişmiş o zamanda bu zamana. Alışacağım inşallah. Benim bu beceriksizliklerimle en çok kızım eğleniyor. Bayağı bir dalga konusu oldum evde.

Aslında sorun, benim beceriksiz olmam değil! Konu, benim bu teknolojilere uzak olmam. Ben ve benim yaşıtım pekçok kişi için, bu akıllı telefonlar, bilgisayar sistemleri filan sonradan öğrenilen ikinci, üçüncü lisanlar gibi. Ne kadar çok kullanırsanız, o kadar pratik olmaya başlıyorsunuz. Kullanmadıkça da körelip unutuyorsunuz. Kızım ve onun yaş grubu ise bu sistemleri ilkokulda, hatta okul öncesinde kullanmaya başladıkları için onlarınki, ana dil kıvamında oluyor. Her sisteme otomatikman uyum sağlayabiliyor, kullanımda çok seri oluyorlar.

Üstelik iş sadece telefonla, bilgisayarla da bitmiyor. Artık herşey akıllı. Son sistem televizyonlar mesela...TV'den bilgisayara bağlanmak, mouse'la değil de elle ekrandan kumanda etmek... DVD'nin akıllısı, mutfak aletlerinin zekisi...? Kahve makinaları bile artık pek zeki. Bir de dikkat ediyorum artık, bu cihazların içinden çıkan kullanma kılavuzları da iyice özete bağladı. Hiç detay yok. Benim gibi uyum sorunu yaşayanların hayatını kolaylaştıracak hiçbir bilgi yok içlerinde. Deneme yanılmayla öğrenmeye çalışıyoruz alet edevatı...

Tüm bunlar yetmezmiş gibi bir de akıllı evler, akıllı arabalar...Tüm bunlar; aslında insanların hayatını kolaylaştırmak amacıyla yapılan, bu amaçla geliştirilen sistemler olmakla beraber, benim gibi orta yaş grubuna dahil pekçok insan için - en azından alışana kadar - hayatı kolaylaştırıcı değil, hayatı zorlaştırıcı özellikte oluyorlar.

Anlayacağınız benim telefon ve i-pad'le olan imtihanım bir süre daha devam edecek gibi görünüyor. Bu süreçte, sizi arayamazsam, mesajlara dönemezsem, ya da mail filan atamazsam bunu "ikinci lisan"daki yetersizliğime verin lütfen. Ve, beni merak etmeyin, ölmek var dönmek yok, kızımın alaylarından da asla yılmak yok!!!

Sevgiyle...