DOĞRUSUNDAN ŞAŞMAMAK

Sapanca'daki evimiz, sürekli yaşanmadığı için bazen yoksunluk evi olabiliyor. Evde uzun süre dayanan ürünler dışında, son kullanma tarihleri geçer düşüncesiyle fazla stok yapmıyorum. Bu durum özellikle mutfakta bazen sorun yaratabiliyor. Aklımda kalan eksiklerin bir kısmını İstanbul'dan toparlayıp götürüyorum. Bir kısmını da oradaki Migros'tan gittiğimiz gün alıyorum. Gene de unutulan, eksik kalan birşeyler olabiliyor.

Bu yılbaşı da gene inanılmaz bir alışveriş yaparak eve yerleşmemize rağmen, Pazar günü arkadaşlarımızı çaya davet ettiğimde, gene de birşeyleri unutmuş olduğumuzu fark ettim.

Arkadaşlarımız için önce güzel bir peynir tabağı hazırladım. Üzerine mis gibi Ayvalık zeytinyağı gezdirilmiş ve biraz dağ kekiği serpilmiş Ayvalık zeytinlerimizi de sofraya ekledim.

Sık sık konuşulduğu için çayın yanına Anasonlu Peksimetimden yapmaya niyetlendim, ama... Dolapları karıştırınca fark ettim ki, karbonatım yok. E olabilir dedim, yerine yarım paket kabartma tozu koyayım. Ana malzemelerden biri olan anasonun olmadığını görünce de, yerine kekik koyayım. O da baharat, bu da; kekikli peksimet değişik bir yorum olur diye düşündüm ve öyle yaptım. Hemen o anda pişirince, ılık ılık fena gelmedi tadı. Sohbet ve çay eşliğinde güzel gitti. Ama en büyük özelliği dayanıklılığı olan  peksimetim ertesi sabah bir felaket olmuştu. Fazla yağlı, tatsız, lezzetsiz...

Bazı lezzetlerle oynamamak, değişik maceralar denememek lazım. Tariflerin orijinal hali yıllarca denenmiş ve garantili lezzetler oluyor çoğunlukla.

Aslında hayatın tümünde bu gerçekle yüzyüze geldiğim anlar oluyor. Yıllardır denenmiş ve doğruluğu ile ilgili problem olmayan konular farklı uygulandığında alınan sonuçlar olumlu olmayabiliyor.

Bu konuda bir düşüncemi de vesileyle paylaşayım.

Üç kardesin en küçüğü ve bayağı da bir tekne kazıntısı olarak, ailem tarafından büyük bir hoşgörüyle büyütüldüm. Annem ve babam son derece modern fikirli ve açık görüşlü insanlardı. Ancak buna rağmen, evimizde mutlak bir disiplin ve kurallar zinciri hakimdi. Annem anne, babamsa babaydı ve asla benim arkadaşım rolüne bürünmediler. Arkadaş ilişkilerimi kendimin düzenlememe karışmadılar. Annem her konuda konuşabileceğim, açık olabileceğim ve fikir alabileceğim bir konumdaydı. Babam ise biraz daha çekindiğim ve bazen arada iletişimi annemin kurduğu bir yapıdaydı. Beni asla ezmediler, doğrularımı takdir edip, yanlışlarım konusunda uyarma yoluna gittiler. Ama her zaman bildim ki, evimizin mutlak hakimi anne ve babamdı, asla biz çocuklar olmadık. Fikirlerimiz hep soruldu ve değerlendirildi ama son kararı evde büyükler verdi.

Açık olmam gerekirse ben de bu yetiştirme tarzından hiç olumsuz etkilenmedim. Tam tersine okul ve iş hayatımda çok faydasını gördüm. Arkadaş ilişkilerimde genellikle doğru kararlarla hareket edebildim. Kararlarımdan hep emin oldum.  Tabii ki kendi çocuğumu da bu şekilde büyütmeye (eşimin de desteğiyle)  karar verdim. Oysa bizim jenerasyonumuzda bu pek de geçerli olmayan bir tarzdı. Çevremiz çocuğun hakim olduğu evler ve ailelerle dolu. Çocuk aileyi yönetiyor ve aileler de buna izin veriyor. Gidilecek tatili, yapılacak haftasonu programını, evde pişecek yemeği ya da izlenecek programı çocuk belirliyor. Hatta görüşülecek aileleri bile çocuğa göre seçiyor böyle aileler. Böyle bir ortamda büyüyen çocuk, malesef hayatın gerçeği budur diye düşünüp, her an her yerde bu şekilde davranabileceğini zannedip, hiçbir ortamda disipline gelemeyip, sürekli yönetme halinde olmak istiyor. Dolayısıyla böyle yetiştirilmiş çocuklardaki güç ve ego bir zaman sonra birbiriyle çarpışmaya başlıyor. Gerçekten çocuk için de başetmesi zor bir durum.

Ben tabii ki, bu konunun uzmanı değilim, eğitimim bu yönde değil ama; ailenin çocuğu hayata hazırlaması gerektiğine inanıyorum. Hayat da malesef ego patlamalarına çok müsait değil. Hayat her türlü disiplin, ego savaşı ya da zorlukta ayakta kalmayı ve durumla başedebilmeyi gerektiriyor. Savaşçı bir ruh; disiplini aile çatısında yaşamak ve kendi başına doğru kararlar alabilir hale gelene kadar burada doğru yönlendirmelerle ve güçlenmekle mümkün. Sürekli pohpohlanan, sürekli lider konumuna getirilen ve asla tartışılmayan bir çocuk bence hayatta zorlanmaya aday!

Şu anda bir peksimet tarifinden, düşüncelerimin bu boyuta gelmesi karşısında şaşkın olsam da, demek ki bu konuda söyleyeceklerim varmış deyip konuyu bağlayayım bari.

Hepimiz çocuklarımızı çok seviyoruz, amacımız onlara sonsuz mutluluğu vermek, ama bir bu kadar önemli bir diğer konu da; hayattaki her türlü zorluğa onları hazırlayabilmek.

Hayat toz pembe bir pamuk şeker değil malesef ve bizler de sonsuza kadar yaşayıp çocuklarımızı kozalar içinde saklayamayacağız...!

Sevgiyle.....

1 OCAK VE SONRASI

31 Aralık dediğimiz aslında sadece bir gece.

O bir geceye bir sürü anlamlar yüklüyoruz. Geçen senenin son günüydü deyip, iyi bir sene geçirmişsek bitti diye üzülüp, kötü bir seneyse "oh" deyip rahatladığımız... Ben 2012 bitti diye "Ohhhhhh" diyenlerdenim. Gene o gece için evdeysek menüler planlanıyor, alışverişler yapılıyor, yemekler hazırlanıyor...Kıyamet gibi hazırlıklar oluyor. Sadece bir gece için....Evde kutlamayacaksak, dünya kadar paralar verilip bir yerlere gidiliyor, kalabalıktan bunalıp, genelde aç kalınıyor. Lüzumsuz sarhoş olunup ertesi güne baş ağrılarıyla başlanıyor. Kötü müzikler, kötü dansözlerle eğlenme zorunluluğu stresiyle daha beter hiç eğlenilemiyor. Gene sadece bir gece için....

Son yıllarda, yaşım ilerledi diye sanırım, benim 31 Aralık gecesi için olan hissiyatım değişti. Daha hüzünlü oluyorum. O pek önemli (!) gecede, aslında bir yılı daha bitirdiğimizi, hayatımızda yaşanacak bir yılın daha eksildiğini hissediyorum. Sıkıntılı oluyorum, elimde değil.

Bu yıl ayrıca daha buruk hissettim. Babamı arayamadım. Sesini duyamadım, O'na sağlık dolu yıllar dileyemedim...O'nu sevdiğimi kendisine söyleyemedim.......

Gene de çok şükür, Annemi arayabildim. Kızım, eşim yanımdaydı o gece.

Biz Sapanca'da, sakin ve huzurlu bir gece yaşadık. Arkadaşlarla yemekler yendi, tombala oynandı, şöminede sucuklar pişti, sıcak şarabımız sucuklara eşlik etti. Bir yandan da çocuklar eğlensin diye açtığımız "Yalan Dünya" izlendi. Haa, unutmadan ekliyeyim, sokak kapılarının önünde kocaman narlar patlatıldı - bolluk ve bereket için...

Asıl mevzu, 2013'ün nasıl bir yıl olacağı. Bu yıldan ümitliyim. Birkaç arkadaşım tekli yılların daha iyi yıllar olduğunu söyledi. Ben de buna inanıyorum. Aslında hayatımın gerçeklerine bakınca doğru bir tez. Ben 1969 doğumluyum, eşim 1965. Evlendiğimiz yıl 1995. Kızımın doğum yılı 1999. Yazgan'ın kuruluş tarihi 1943. Hayatımda olumlu etkisi olan pekçok olay, hep tekli senelerde yaşanmış. İşte bu nedenle, 2013'ten ümitliyim. Evrene bu yıl için hep olumlu mesajlar yolluyorum. Yani ben üzerime düşeni yapıyorum.

 

 1 Ocak ve sonrası için ümit doluyum, kalbim pır pır. Bu yıl gerçekten iyi bir yıl olacak. Daha fazla sevgi olacak hayatımda. Daha fazla takdir edeceğim elimdekileri, sahip olduklarımı. Kötü niyetli, riyakar insanları hayatımdan çıkaracağım ya da arama mesafe koyacağım. Sevdiğim ve beni seven, değer verdiğim ve bana değer verenler yanımda olacak. Olaylara ve insanlara daha pozitif bakmaya çalışacağım. Konuşurken iki kere düşünüp bir kere söyleyeceğim. Kızımı ve eşimi daha fazla kucaklayacağım. Kendimi daha çok beğeneceğim. (Bunu megalomanlık gibi görmeyin, bunu yaparak kendime, sağlığıma, beslenmeme, kiloma, sporuma daha çok dikkat edeceğim, bundan eminim.) Annemi ve kardeşlerimi daha fazla arayıp daha uzun sohbet edeceğim. 2013'te daha fazla gülüp eğleneceğim....... Bol bol şükredeceğim!!!

Yeni yıl hepimize ilham versin...Kendimiz için en iyiyi görmemizi  ve yaşamamızı sağlasın.

Sevgiyle...

2012- SON YAZI

Yılbaşı ağacımızı bu sene kızım hazırladı. Tek başına süsledi ve çok da güzel oldu. Ben sadece ışıkları yerleştirmesine yardım ettim. Zaten boyu da beni geçtiği için artık ağacın en tepelerini de süsleyebiliyor. Bizim yılbaşı ağacımız Kasım sonunda yapıldı. Biz de bu nedenle gaza gelip hediyelerimizi biraz erken koyduk ağacın altına.

Ama tabii pişman olduk. Son 15 gündür, bizim kocaman kızımız, her okul dönüşü ve her akşam "Hadi hediyeleri açalım" diye başımızın etini yiyor.

Yılbaşını Sapanca'da karşılayacağımız için tüm hediyeleri oraya taşımak mümkün değil. O nedenle, bu akşam büyük gün: Hediyeler açılacak! Beklentiler çok yüksek, inşallah herkes hediyesinden mutlu olur.

Hediye açmaya ben de bayılırım. Büyüğü, küçüğü hiç fark etmez. Paketi süslü olsun, merak uyandırsın yeter. O kağıdı yırtmak, o kutuyu açmak... Nasıl mutlu olurum anlatamam. Hediye değiştirmeyi de hiç sevmem. Hediyemi alan bana uygun gördüyse, yakıştırdıysa, beğeneceğimi düşündüyse bana yeter! Sadece beden sorunu varsa değişim yaparım. Bir de tabii, çok absürd bir şeyse...

Sapanca'da bir evimiz var. Ufak, çok sevimli, en önemlisi de kışın gürül gürül ateş yakabildiğimiz bir de şöminesi olan bir ev. Komşularımız; arkadaşlarımız. Dolayısıyla sohbet, muhabbet de şahane.  Bol yemek yenilen, bol içki içilen, sakin, trafiksiz, gürültüsüz bir yılbaşı akşamı bizi bekliyor. Tek sorunumuz orada internet bağlantısı çoğunlukla kurulamıyor. O nedenle; bu yazı yeni yıl öncesi son yazım olabilir.

Ben de şimdiden, herkese sevdikleriyle mutlu olacakları, gönüllerince kahkaha atacakları, sevgiyle coşacakları, bol para kazanacakları, bol keyif alıp tadına doyamayacakları çok sağlıklı bir yeni yıl diliyorum.
2012 ben ve ailem için çok zor bir yıl oldu. Benim dileğim; önümüzdeki hiçbir yıl 2012'yi bize aratmasın. 2013, hepimizde hatırladıkça gülümseyeyeceğimiz çok güzel anılar getirsin.
 
 

SABAH RADYOSU

Evimle iş yerimin arası yaklaşık 35 kilometre. Her sabah ve akşam bu yolu yapmak durumundayım. Aslında maksimum yarım saat sürmesi gereken yol, trafik nedeniyle genelde 45 dakika ile 1 saat arası sürüyor. Araba kullanmak keyif aldığım bir şeydir ama, özellikle sabah trafiği hele de yoğunsa yalnız başına çekilmiyor.

Bu nedenle, sabahları arabada radyo dinlemeyi tercih ediyorum. Birkaç sene önce Power FM'de Geveze Şov dinlerdim. Çok da eğlenirdim, hem gevezenin geyikleri hem de çalan müzikler keyifli oludu. Sonra yavaş yavaş sıkıldım. Yapılan geyikler- çok uzun süredir dinlediğim için belki de - fazlasıyla tekdüze ve sıkıcı olmaya başladı.

Şimdi ise evden çıkış saatime göre; ya Nihat Sırdar dinliyorum, ya da haber programlarını...

Nihat Sırdar'a bayılıyorum. Sabahları işe gülümseyerek girmemi sağlıyor. Öyle konular yakalıyor ve bu konuları o kadar eğlenceli işliyor ki. Her sabah sanki bir stand-up tadında oluyor. Kısa kısa gündeme değiniyor. Ülkemiz yaşanan abukluklarla dalgasını geçiyor. Yorumlarını kısa ve net tutuyor. Dinleyicilerinden gelen yorumları da paylaşıyor. Bizim insanımız da hala olayları mizahi yanıyla görebiliyor ya helal olsun! Bu arada yaptığı program sabahları 6:30'dan 9:00'a kadar Alem FM'de. Akşamları da 18:30'dan 20:00'ye kadar ikinci bir programı var, ama onu pek yakalayamıyorum. Ha unutmadan söyliyeyim, program sırasında arka planda çalan şarkıları duymanız lazım. Bu kadar abuk sabuk besteyi kim yapar, böyle absürd sözleri kim yazar, hangi şarkıcı söyler??? Hakikaten müthiş!

Eğer evden daha geç, saat 9:00 gibi çıktıysam tercihim, CNNTürk'teki ya da gene Alem FM'deki sabah haber programları. Onlar da genellikle gündemi konuşup, neler olup bittiği, olayların sonuçları ve neler olabileceği yönünde tartışıyorlar. Daha önceki bir yazımda söylemiştim, TV'de haber seyredemiyorum artık.Özellikle acıtasyon yapan haberler ve cinnet haberlerinden nefret ediyorum. Radyo'da haber dinleyince en azından daha ciddi konular konuşuluyor. Birkaç yorumcu kendi bakış açılarından gündemi değerlendiriyor. Hürriyet Gazetesi Ankara Sorumlusu Metehan Demir'in yorumları hoşuma gidiyor. Adam Ankara'da ya da Türkiye'nin her yerinde olan bitene tamamıyla hakim. Mesela, Başbakanın odasında böcek çıkıyor, adam zaten günler öncesinden bu konuyu konuşmuş oluyor... Ben de böylece haberleri ve gündemi öğrenmiş oluyorum. 

 İstanbul trafiği belli olmaz tabii, bazen yol 1,5 saat bile sürebiliyor. Kaza, kavga, buz, kar, yol çalışması....Arabada geçen kayıp zamanımı böylece ya eğlenerek, ya da öğrenip gerilerek geçirmiş oluyorum. Bir şekilde bu uzuuun ve sıkıcı zamanı değerlendirmek lazım. Benim de şu aralar radyo programı favorilerim bunlar. Bazen de canım sadece yumuşak bir müzik dinlemek istiyor. O zaman da soft, güzel bir CD takıp, tatlı tatlı çalan müzikle değerlendiriyorum zamanı.

Yoksa bu yol hiç bitmez hiiiiç..............

YILBAŞI AKŞAMINA ÖZEL

Eşimin işi nedeniyle 1999 ile 2002 arasında; üç senemizi Almanya'da geçirdik. Bu dönem içinde, Almanya'nın bence en güzel şehri olan Düsseldorf'ta çok güzel ve keyifli Noel zamanları yaşadık. Noel'de kiliselere giderek yapılan ayinleri izledik. Alman arkadaşlarımızın evlerinde Noel kutlamalarına katıldık. Onlar için gerçek bir bayram havasında geçen, bizim içinse çok keyifli ve farklı ritüelleri görme şansını yakaladığımız zamanlardı.

Bunun yanı sıra, çılgın yılbaşı kutlamalarına dahil olduk. 2000 yılındaki muhteşem milenyum karşılaması unutulmaz bir anı. Yapılan sokak partileri, havai fişek gösterileri, insanların çılgınca içmesi ve herşeye rağmen olaysız ve son derece medeni geçen yılbaşı geceleri...

Ayrıca Almanya'da her şehirde kurulan "Weihnachtsmarkt" (Christmas Market)lar da ayrıca görmesi ve gezmesi çok keyifli yerlerdi. Bu dönemde Almanya'daki şehirler ve bazı Avrupa şehirleri (özellikle Almanya'ya komşu ülkelerde) adeta bir masal mekanına dönüşür. Şehirlerin meydanlarına kurulan minik ahşap bungalovlarda hediyelik ya da aksesuar satışları, yılbaşına özel yiyecek satışları yapılır. İnsanlar yılbaşı ağaçları için süslemelerini, en özel hediyelerini buralardan alır. En kalabalık olan standlar genellikle sosis - ekmek ve sıcak şarap satışı yapılanlar olur. İnsanlar çılgınca yer, içer, eğlenir ve inanılmaz sarhoş olur. Buna rağmen ne bir kavga, ne bir sarkıntılık olayı yaşanmadan evlerine döner herkes. Bu dönemde meydanlar; kurulan bungalov standlarla, atlı karıncalarla, dönme dolaplarla, süslenen ağaçlarla ve eğlenen insanlarla adeta bir karnaval alanına döner.

İşte o zamanlarda edindiğimiz, yılbaşı dönemi bu meydanlardaki standlarda satılan sıcak şaraplardan içme ritüelimizi hala devam ettirmeye çalışıyoruz. O günleri hatırlayıp kadehlerimizi o unutulmaz günlere ve önümüzdeki güzel yıllara kaldırıyoruz. Aslında sadece yılbaşı dönemi değil, insanın içini ısıtan, mis kokulu ve adeta insanı oryantal bir boyuta taşıyan bu lezzetli içkiyi tüm soğuk kış günleri boyunca içmek ve keyfini çıkarmak lazım.

İşte bu nedenle; size güzel bir "Glühwine" yani sıcak şarap tarifi vermek istiyorum.

Malzemelerimiz:

1 şişe sek kırmızı şarap (iyi-orta kalite bir şarap tercih edebilirsiniz - ben Dolce Vita kullanıyorum)
1 adet çubuk tarçın (ikiye bölünmüş)
1 çubuk vanilya
7-8 adet esmer küp şeker
1 Elmanın kabuğu
1 adet muscat 4'e bölünecek
1 portakal (yuvarlak dilimlenecek)
7-8 adet karanfil
1/2 limonun kabuğunun rendesi
1 çay bardağı kadar su

Yapılışı:

Öncelikle su ve esmer şekeri şekerlerin erimesi için kaynatıyoruz. Daha sonra şekerli bu suyu soğuması için bırakıyoruz. Yuvarlak dilimlenmiş portakallara karanfilleri saplıyoruz. Bir tencerede suyumuzun içine tüm malzememizi katıyoruz ve en son şarabımızı da ekliyoruz. Kısık ateşte ara ara karıştırarak (kesinlikle kaynamayacak) iyice ısınmasını sağlıyoruz. Sıcağa dayanıklı kalın cam bardaklarda ya da kupalarda süzerek servis etmenizi öneririm.

Keyifle yudumlamanızı umarım. Afiyet Olsun!

PAZAR GÜNÜNÜN SÜRPRİZİ

Pazar günü kızımın bir arkadaşı bizde kalmaya gelecekti. Biz de fırsat bu fırsat deyip, eşimle bir sinema yapalım dedik. Malum bu ergenler, biz büyüklerden evin içinde pek haz etmiyorlar:)) Geçen haftalarda reklamını gördüğümüz ve vizyona girince bu filmi görmeliyiz diye düşündüğümüz bir film vardı. Ve, vizyona gireleli henüz iki hafta olmasına rağmen çok az salonda gösterimde olduğunu görünce, vizyondan kalkmadan seyredelim diye o filme gittik. İşte bu pazarın sürprizi de bu film oldu...

 

Filmin İngilizce adı; "Twice Born". Türkçeye "Sen Dünyaya Gelmeden" diye çevirmişler. Bir roman uyarlamasıymış. Romanı henüz okumadım. Ama filmi gördükten sonra mutlaka okumaya karar verdim. Çünkü; roman uyarlamalarında genellikle önce kitabı okumayı severim. Böylece, filmde kendimi daha fazla olayların içinde hissederim. Karakterleri daha fazla tanıdığımı düşünürüm. Neyse, bu sefer farklı olacak, kitabı okuduğumda sanırım filmin senaryosunun ne kadar iyi bir uyarlama olup olmadığını ya da karekterlerin romandaki karakterlerle ne kadar örtüştüğünü göreceğim.

Filmin hikayesi günümüzle, 1980'ler arasında geçiyor.  Filmin kahramanları, yaşanan bir dramın içinde kendi hayatlarını, ya da bir şekilde kendi dramlarını yaşıyorlar. Hikayede büyük bir aşk hikayesi ve buna bağlı yaşamlar anlatılıyor. Aynı zamanda Saraybosna'da, 1990'larda yaşanan büyük savaş hikayenin ana temalarından ve belki de en vurucu temalarından biri. Saraybosna'da yaşanan büyük katliam, kesinlikle acıtasyon yapmadan ama inanılmaz bir gerçeklikle anlatılmış.

Yönetmen, Sergio Castellitto'yu çok merak ettim ve eve döner dönmez Vikipedia'da araştırdım. Çünkü, başka ne filmleri var, acaba ben başka filmini seyretmiş miydim diye merak ettim. Ama, bundan önce sadece iki İtalyanca film yönettiğini görerek çok şaşırdım. Muhtemelen bu filmler İtalya'dan başka bir yerde gösterime girmemiş bile olabilir. Kurgusu ve çekimleriyle hikayeyi bu kadar zenginleştirebilen ve son derece başarılı olduğunu düşündüğüm bir filme imza atmış olan bu yönetmenden daha fazlasını görürüm diye düşünmüştüm. Bu arada Yönetmenimiz aslında bir aktör ve bu filmde de önemli sayılabilecek bir rolü var.

Oyunculuklara gelince; Penelope Cruz, Emile Hirsch, Adnan Haskoviç ve Saadet Işıl Aksoy kelimenin tam manasıyla döktürmüşler diyebilirim. Her zaman hayıflandığım, bizim neden bir Hollywood starımız yok düşüncesi sanırım Saadet Işıl Aksoy'la değişecek. Çok başarılı bir performans sergilemiş. Filmdeki İtalyan baba, müthiş. Gözleriyle konuşan, mutluluklarını ve mutsuzluklarını büyük bir sıcaklıkla yansıtan iyi oyunculuk örnekleri var bu filmde.

İnsan hikayesinden doğan bir dram değil, dramdan çıkan insan hikayeleriyle ve farklı hayatlardaki dokunuşlarıyla çok çok beğendiğim bir film oldu. Çok duygulandım. Yaşanan aşk ve kayıplar, savaşın soğukluğu, dostluklar, karakterler bir bütün olarak bu film gerçek bir Pazar Sürprizi yaşattı bize!

Filmin bu hafta sanıyorum vizyondaki son haftasıdır. Zaten çok az salonda ve az seansta yeralması da bunu gösteriyor. Ben kaçırmayın derim. Mutlaka izleyin. Eminim benim kadar keyif alacaksınız!

KIYAMET Mİ DEDİNİZ?

Bugün 21 Aralık 2012. Aylardır konuşulan, beklenilen, korkulan tarih... Maya Takviminin son günü - dünyanın sonu olacağına inanılan "Kıyamet Günü"....

Bugünkü gazetelerin çoğunda yazdığı gibi; İstanbul'un kıyameti dün başladı aslında. Bir kar yağdı, şehir "of"a geçti. Yollar buzlandı, trafik tıkandı, kazalar oldu, insanlar evine zor gitti, okullar tatil edildi, uydu yayınları bozuldu, elektrikler kesildi......  Dünyanın en büyük ve en kalabalık şehirlerinden birinde hayat felç oldu.

Bugün trafik daha rahat, çünkü insanlar bugün tedbirli davranıp ya evden çıkmadılar, ya da arabalarını çıkarmadılar. Okullar tatil edilip, kar yağışı da şehrin pekçok yerinde kesilince, şimdilik ortalık sakin.

Maya'ların takvimiyle ortaya çıkan kıyamet beklentisi ise, bütün din ve bilim adamlarının yalanlamaları, kanıt ve belgelerle reddetmelerine rağmen devam ediyor. İzmir'in küçücük bir köyü olan Şirince dolmuş taşmış. Yerel halktan çok basın mensubu olayı incelemek için orada. Tabii, uyanıklar birşey olursa yırtmayı da garantilemiş durumdalar. Bir de kıyamet olmazsa yaşanabilecek toplu intiharlardan bahsedenler var. İnsanlar illa ölecekler yani, kafaya koymuşlar. Boyut değiştirecekler, arınacak ve kademe atlayacaklar... Hadi bakalım inşallah....

 

Ben bu takvim olayına inanmayanlardanım. Ama, bu beklenti sonrası insanların bir kısmı, arındığına, yükseldiğine inanıp, daha iyi insanlar olmaya karar verirlerse ne mutlu hepimize. İşte o zaman bu olayın elle tutulur bir faydasını hep beraber görürüz. Yaratılan korku ortamı, ya da delilik hali olumlu netice verebilir o zaman. Pekçok aklı başında arkadaşımın, dostumun, bu olaydan ciddi anlamda etkilendiklerine şahit oldum. Benzer bir durum; İstanbul için 1999 depremi sonrası yaşanmıştı. Deprem sonrası, bir-iki yıl insanlar kapılarının ardında deprem çantalarıyla, yastıklarının altında düdükleri ve el fenerleriyle uyumuştu. Arabalarda erzak ve su çantaları bulunduruldu. İnsanlar o dönemde daha fazla hayır yaptı. Sonra ne oldu peki? Son kullanma tarihi geçen erzak çantaları boşaltıldı, bir daha da yenilenmedi. Yastık altı düdükler, fenerler kaldırıldı. Deprem beklentisi unutuldu, herşey eskiye döndü.

Kıyamet beklentisi de korkarım ki, aynı şekilde sonlanacak. Dünyanın sonu için beklenen tarih olan 21 Aralık atlatılınca, birkaç hafta içinde herşey eskiye dönecek, kimse kıyamet filan hatırlamayacak. Oysa, dünya denen gezegene biz insanoğlunun verdiği zarar zaten bir kıyamet boyutunda. Dünya gitgide daha kirli, daha çorak, daha kalabalık, daha zor yaşanabilir bir hal alıyor. İklim değişiklikleri, doğal afetler, savaşlar... Yavaş yavaş bir sona doğru sürükleniyoruz zaten. Bu sonu biz, bizim çocuklarımız, onların çocukları belki görmeyecek ama malesef bir gün bu yaşanacak.

Maya'ların takvimi bugün son bulmuş. Bizim takvimimiz daha çoook uzun süre gidecek.

Kıyamet sonrası hesap vereceği için, iyi insan olmaya çalışan ve sadece bugüne odaklananlara sesleniyorum, "Siz büyük düşünün, her günü kıyamet öncesi gibi yaşayın. Emin olun ki; dünya sizin de iyiliğinizle daha yaşanılır olur ve kıyamet daha geç kopar."