MOUTON CADET 2009 - Mmmm Şölen Adeta

Dün gece kendime kıyak geçtim. Canım da sıkkındı biraz. Evdeki şarap dolabının karşısına geçip kendim için ve sadece kendi keyfim için bir şarap seçtim...

Öncesinden başlamak daha doğru olacak sanırım.

Kızım hala hasta. Ateşi özellikle akşam saatleri yükseliyor. Dün sınavı var diye okula gitti ama eve döndüğünde bütün ağzının içini yaralar sarmış. Vücut ateşi dışarı vurmuş sanki. İştahı hiç yok. Su içerken bile boğazı yandığı için sadece hafif çorbalar içebiliyor. Zaten zayıf bir çocuk, iyice inceldi, kopacak yakında... Anlayacağınız kızım için zaten canım çok sıkkın. Gene de Allah beterinden korusun diyorum her zaman.

O arada, bir taşınma telaşımız var. Böyle zamanlar aslında keyifli olması, zevkle koşuşturulması gereken zamanlar olmasına rağmen malesef pek öyle olmuyor. Hele de detaycı ve titiz bir çiftseniz. Sanki anlaşmışlar gibi, her iş bir anda aksi gitmeye başlıyor. Hiçbir şey bir kerede sonuçlanmıyor. İnşaatçısı, döşemecisi, kumaşçısı, perdecisi...Üzerinize üzerinize gelip sizi bunaltıyorlar. Bu süreç aynen evlilik öncesi gibi bence. Orada yaşananların benzerleri, farklı yapılarda ve farklı kişilerle tekrar ediyor sanki.. En keyifli zamanlar, en buhran zamanlara dönüşüp size illallah dedirtiyor. Anlaşılacağı üzere, bir yürek kalkıklığım da buradan kaynaklanmakta.

İstanbul'da yaşamanın getirdiği stres, iş hayatının yorgunlukları derken.. işte dün kendimi çok sıkkın ve kötü hissederek eve gittim. "Rahatlamam lazım. Stresimi üzerimden atmam lazım" derken kendimi şarap dolabının karşısında buldum. Güzel bir koleksiyonumuz var. Keyifle şişelere göz attım. Kendime özel bir şarap aradım. Sonunda Baron Philippe Rothschild - Bordeaux - Mouton Cadet 2009'da karar kıldım. (Aynı şarabın 2004'üne şimdilik kıyamadığımı belirtmem lazım!)

İdeal ısısında olduğu için açıp, 15-20 dakika kadar havalandırdım. Yanına bir peynir tabağı. Ançüezli ve tereyağlı kanapeler. Biraz tuzsuz kraker ve kurutulmuş et dilimleri...

İşte keyif bu! Evin en sakin köşesine çekilip, loş ışıkta kendimle başbaşa kalıp kafa dinleyebilmek... Sakinleşmek, biraz rahatlamak. Günün sıkıntı ve streslerinden bir nebze de olsa uzaklaşabilmek. Hatta o arada, bizim kolej kızlarının 25. yıl reunion'u ile ilgili maillerini okuyarak eğlendim. Komik kızlar hepsi de. Rahat rahat yazışıyoruz onlarla, içimiz dışımız bir...

Eşim işten geldiğinde ben de şişemin yarısına gelmiştim, kalanını da onunla paylaştım. Sanırım O'da daha sakin ve neşeli bir eş tarafından karşılanmaktan memnun olmuştur! Pek adetim değil aslında, öyle yalnız içki içmeyi sevmem. Ama hoşuma gitti dün akşam. Abartmadan ara sıra yapmak lazım. Biraz sakinleşmenin tüm ev halkına faydası var, değil mi?

Sevgiyle...

KAKALAK !

İşimin merkezi İzmir'de. O nedenle; gerek rutin toplantılar, gerekse ani çıkan işler için ara sıra (bazen çok sık) İzmir'e gitmem gerekiyor. Bir dönem, her hafta Salıları gidip akşam dönüyordum. Şimdi işler biraz daha yoluna girdiği için bu sıklıkta gitmem gerekmiyor. Ama şimdi de gittiğimde özellikle bir gece annemle kalmak üzere program yapıyorum. Hem O'nunla vakit geçiriyoruz, hem de ben sanki uzakta olmanın verdiği suçluluk duygumdan bir nebze de olsa sıyrılabiliyorum.

Bu hafta da gene bir toplantı gereği, bir gece konaklamalı İzmir'e gitmeyi planladım. Ama daha sabah uçağa yetişmek için kalktığımda, kızımın inanılmaz ateşli olduğunu fark ettim. Eşim neredeyse, "Gitme, iptal et, çocuğu doktora götür" demeye getirdiyse de, işim önemli olduğu için, içim sızlaya sızlaya kızımı yatakta bez gibi bırakıp gitmeye karar verdim :(.

Sisli ve puslu İstanbul'dan uçağa binip, bahar güneşinin ışıl ışıl aydınlattığı İzmir'e varınca içim coştu. Ne güzel insanlar, ne huzurlu bir şehir. Her yer yem yeşil. Hatta; baharlar dallarda tomurcuk vermiş, patladı patlayacak. Hava ılık, hafif bir esinti deniz kokusunu tüm şehre yayıvermiş sanki...Eh memleket işte. Sevgisi içimize işlemiş bir kere.

Neyse, İzmir'de çok koşuşturmalı yorucu bir günün ardından, akşam Annemle zaman geçirdik. İzmir'in, Karşıyaka'nın akşam hali de ayrı bir güzel. Annemle konuştuk, dedikodu yaptık, dertleştik, ağlaştık...Yaş farkımız çok olmasına rağmen hep aramız iyi olmuştur. Tekne kazıntısı olmam sebebiyle her zaman arkadaş gibi olduk. O yüzden birbirimizin lisanından iyi anladık hep. Yeri geldi birbirimizi idare ettik. Yeri geldi sustuk. Yeri geldi azarladık. Bazen küstük ama hiç uzun süreli olmadı kırgınlıklarımız. Zaten ben dayanamam küslüğe. Hemen sulanırım karşı tarafa... Kararlıyım, ne olursa olsun anneme vakit ayıracağım. İzmir seyahatlerini de bahane edeceğim. Bir gece bir gecedir...Hem Anneme, hem bana çok iyi geliyor.

Ertesi gün de halledilmesi gereken işleri toparlayıp uçağa yetiştim ve İstanbul'a döndüm. Bu arada eşim, kızımızı doktora götürmüş ve şiddetli faranjit teşhisiyle, bu yıl malesef üçüncü kez antibiyotik kullanmaya başlamış. Bu kış salgın olan hastalığın mikrobu çok azılı. Korkunç bir boğaz ağrısı ve düşmeyen ateş... İki gün rapor ve evde dinlenme ile biraz toparlar gibi oldu. Ama asıl anlatacağım, bana ettikleri...

Ben İzmir'den dönünce, nasıl bir naz, nasıl bir niyaz?  Beni görünce ağlamalar, sürekli sızlanmalar, hatta inlemeler... Sitemler, sitemler... Evet boğazı çok iltihaplı, evet su içerken bile zorlanıyor, evet ateşi bayağı var. Ama canım; çocuğu hastayken seyahati olan tek anne de ben değilim ki...Yani senede kaç kere böyle denk gelir ki? Bir insanın üzerine de bu kadar varılmaz ama, değil mi??? Kızın bu kadar sızlanması yetmezmiş gibi, eşim de; "az uyuyor bu çocuk, iyi de beslenmiyor, çok zayıf; o nedenle bu kadar sık hasta oluyor" tripleriyle üzerime geldikçe geldi. Yani benim İzmir seyahati fazlasıyla burnumdan geldi. İçim sıkıştı, kalbim daraldı.

İnşallah bir an önce toparlar ama ne yalan söyliyeyim, baba kız üzerime fazla geldiler. Çok kızgınım. İş bu, malesef bazen hastalık vs.. dinlemiyor. Ama, anne olunca sitem edilebilir ve programını değiştirmesi gereken varlık durumuna geliyorsunuz. Kakalak muammelesi görmeniz bile olası...

Neysssse... Sevgiyle....

ŞOVMEN "MEHMET ÖZ"

Dün akşam üzeri eve biraz erken gittim. Kendime kepekli ekmekten, beyaz peynir ve domatesli minik bir tost yapıp, çayımı da yanıma alıp, TV karşısına kuruldum. Kanaldan kanala gezinirken Mehmet Öz'ün programına denk geldim. Ve bir kez daha Amerikalıların çok saf olup, her halta kolayca kandıklarına şahit oldum....

Dünkü programın konusu tabii ki, zayıflamak ve yeni bir diyet programının tanıtımıydı. Program önce karbonhidratların zararlarını anlatmakla başladı, arkasından da karbonhidratlara vücudumuzun ne kadar ihtiyacı olduğu anlatıldı. Önerilen diyet ise; bir gün çok yüksek karbonhidrat alımını, ertesi gün çok düşük karbonhidrat alımını gerektiriyor. Böylece vücut, bir gün yağ yakarken, ertesi gün enerji üretebilmek için gene yağ yakmak zorunda kalacakmış. Yani vücudu manipüle edecekler. Kandırıp, yağ yakmasını arttıracaklar.

Tüm bu açıklamalar stüdyodaki Amerikalı arkadaşları pek bir coşturdu, çok sevindirik oldular! Düşünsenize; istedikleri kadar cips, patates kızartması, makarna, çörek yiyebilecekler, üstelik de kilo verecekler...

Derken, önerilen menü örnekleriyle hazırlanmış sofranın tanıtımı başladı. İşte kandırmaca da işin burasında.

Yüksek karbonhidrat gününde yenmesi gerekenler, tam buğday ekmekli minik sandviçler, sebzeli tam buğday makarnaları, bir avuç cips.... gibi aslında yiyormuş hissi uyandıran ama zaten standart bir Amerikalı için, en ala diyet besinleri ve miktarları... Karbonhidratsız gün için önerilenler ise, salatalar, mangolu dip ile sunulan kereviz sapları, haşlanmış sebzeler... Stüdyodaki Amerikalı arkadaşlarımızın muhteşem alkışları ile salon yıkılırken, ben çok eğlendim. Bahsi geçen diyet; yeme alışkanlıklarını tamamen değiştirmeyi gerektiren bir diyet ve yapılması bence son derece güç. Hele de tıka basa hazır gıda ile beslenen bir Amerikalıysanız. Ama Mehmet Öz inanılmaz bir şov men ve bunu öyle bir anlatıyor ki, "Amaan canım ne var, yapıveririm ben bu diyeti" hissiyatını veriyor adama.

Sonra bu diyete uyan ve 1 yıl gibi bir sürede 100'lerce kilo veren kadınların mayolu resimleri yayınlandı. Salon çıldırdı... Benim gibi, diyet yapan, bu süreci yaşayan biriyseniz bir yılın diyet yapmak için çok uzun bir zaman olduğunu bilirsiniz. Sıkılmadan, aynı motivasyonu devam ettirebilmek çok güçtür. Çelik gibi irade ister. Hele de böyle disiplinli bir diyet, bence en fazla üç - dört ay sürdürülebilir.

Ama, tabii dün benim izlediğim bir şov programıydı. Ve de Amerikalılar için hazırlanmıştı. Yüksek karbonhidratla beslenen ve sürekli hazır gıda tüketen bir topluluk için belki enterasan olabilir. Tabii önerilen gıdaların evde pişirilmesi gereken özel yiyecekler olduğunu unutmamak lazım. Aslında asıl olması gerekenin sağlıklı beslenmek olduğunu anlatmak daha kolay olurdu belki insanlara. Ama Amerika'da öyle bir hazır gıda sektörü var ki; bunu anlatmak için de yürek lazım...

Benim için eğlenceli bir TV programıydı. Özellikle ABD yapımlarında stüdyodaki insanların tepkilerini izlemek benim için her zaman ilginç olmuştur. Gene öyle oldu, kepekli tostum ve çayımın yanına eğlencelik oldu. Teşekkürler Doctor OZ!

Sevgiyle...

MASAMI KAYBETTİM HÜKÜMSÜZDÜR

Bundan birkaç hafta önce kızımın masasının resmini çekip dağınıklığı ile ilgili bir yazı yazıp bayağı bir dalgamı geçmiştim. Gülme komşuna demişler ya...

Biraz önce kafamı bilgisayardan kaldırıp masama bakınca ufak çaplı bir kriz atlattım. Allahım nasıl bir dağınıklıktır bu? Burada nasıl çalışılabilir? Utandım kendimden. Vee hemen bir resmini çektim masamın. Belgeledim bu karışıklığı ki, bir daha bu hale getirmeyeyim....

Gördüğünüz masa benim iş yerimdeki çalışma masam. Evraklar yığılmış, tek tek göz atılıp bir kısmı dosyalanmayı, bir kısmı kağıt çöpüne atılmayı bekliyor.

Günlük kasa hesapları, hesap makinesi eşliğinde masamda. Onlar da kontrol ve onay için hazırlar.
Sevgililer gününe özel hazırlanan özel etiketli şaraplar da nedense hala masa üzerinde, tozlanmakta.
Bu arada diyet durumları sabit olduğundan, içilen su miktarını saptamak amacıyla bir sürahi ve ara öğün atıştırmalığı olarak bir plastik kapta masadaki yerini alıvermiş olan bademler. Yemek üzerine içilen kahvenin boş fincanı... Allahım, resmen masada elimi kıpırdatacağım bir boşluk kalmamış.

Tüm bu karışıklık yetmezmiş gibi, bir de ajandamın üzerine boylu boyunca serilmiş bir beyaz kedi... Kedinin ısırmasına engel olmak için keşfedilmiş yegane çare olan, kolonyanın şişesi de hemen el altında. Gene ısırıklara karşı tedavi amaçlı bulundurulan Bepantane kremi de unutmamak lazım.

Çocuklarla ilgili dikkat eksikliği yazılarını okuduğunuz zaman en çok üzerinde durulan konu, masasının ya da odasının düzenli olması gerektiğidir. Aynı şey benim için de şu anda geçerli, dikkatimi toparlayamıyorum. Çalışamıyorum şu durumda. Bu nedenle birazdan girişip masamı toparlayacağım. Yoksa bu masa beni alıp çiğneyip, öğütecek gibi hissediyorum. Sonra da tükürüp atar herhalde bir tarafa.

Karabasan gibi... Bu nasıl bir durum yahu?

Şimdilik izninizi rica ediyorum, bu masa toparlanmadan yazı filan yazılmaz, hatta çalışılamaz. Daha konsantre bir ortam sağlayıp döneceğim, inşallah.

Sevgiyle...

BİR DEVRİN KAPANIŞI

Geçen hafta içinde çok konuşulan bir konu vardı, bilmem takip edebildiniz mi? TSE tarafından üretici firmalara verilen bir sertifika yani "Helal Gıda Sertifikası" ile ilgili pek çok yorum yapıldı geçen hafta.

Öncelikle bu sertifikada bahsedilen kavramları anlamaya çalışalım.
Helal kavramı; İslami kurallara göre izin verilen maddeleri içerir. İslami kurallara göre yasak olan herhangi bir unsuru içermeyen, bu unsurlardan arındırılmış yerlerde veya cihazlarda hazırlanan-işlenen-taşınan ve depolanan, bu durumların dışında üretilen herhangi bir gıda ile hazırlama-işleme-taşıma ve depolama aşamasında direkt temasta olmayan ürün” şeklinde tanımlamıştır.

Helal Gıda Sertifikasının çıkış amacı, öncelikle İslami ülkelere yapılan ihracat hacminin yükseltilmesidir. Tüm dünyada bu sertifikaya sahip firmalar, İslam ülkelerine daha rahatlıkla ürünlerini pazarlayabilmektedir. Ülkemizde de aslında TSE tarafından 2011 yılından bu yana verilmekte olan bu sertifikanın geçen hafta gündemimize sanki yeni başlamış gibi oturmasındaki nedene gelince; işte orası biraz karışık. Sanıyorum, içerik yeni yeni incelenmeye başlandı.

Farkındaysanız; ülkemizde satılan pekçok ürünün ambalajında bir ibare kullanılır. "Ürünlerimizde domuz eti, yağı vs.. bulunmamaktadır." Bu ibare son yıllara kadar halkımıza yeterli gelirken, artık yetmiyor olacak ki, şimdi isteyen üreticiler islami kurallara uygunluklarını kanıtlamak adına "Helal Gıda Sertifikası" almak için başvurabilecekler. Yukarıda verdiğim tanımlamaya bakacak olursanız bence karışıklık buradan çıkıyor.

İslami kurallara göre yasak herhangi bir ürünün hazırlama ve işleme aşamasında sorun yok, ancak taşıma ve depolama kısmı sorunlu! Neden derseniz, ülkemizde alkollü içki satma ruhsatı olan pekçok satış noktası, aynı zamanda gıda ürünleri de satıyor. Hatta raflarında domuz ürünü bulunduran büyük marketler var. Bu ürünler aynı nakliye araçları ile depolardan mağazalara taşınıyor, gerektiğinde yan yana raflarda satışa sunuluyor yani depolanıyor.  Bu açıklama ile, Helal Gıda Sertifikası alan üretici firmaların satışlarının yapılacağı, (zinhar) alkollü içki satmayacak Helal Sertifikalı satış noktalarının olacağını mı anlamamız gerekiyor? İşte sorun bence burada!

Bu uygulamanın genişletilmesi ile, satış kanallarının helal anlayışa geçmesi kasdediliyorsa  o zaman alkol satışı yapılamayan marketler, içki bulunduramayan restaurantlar ve cafelerin sayısında patlama yaşanacak demektir. İşte bu durumda, zaten oldukça zorda olan alkollü içki sektörünün "VAY HALİNE"....

Aklıma takılan bir diğer konu da, bu uygulama ile pek çok radikal islam ülkesinde olduğu gibi, içki tüketiminin yavaş yavaş ev içine hapsedildiği bir ortam akla geliyor. Sosyal içiciliğin devlet eliyle bitirilmesi ve ev partilerinin artmasından bahsediyoruz. Aslında sosyal içici kavramı, içkiyi halka açık ortamlarda adabıyla tüketen insan demektir. Çünkü, sosyal içici olabilmek için bulunduğu ortamın huzurunu kaçırmadan içki içebilmeyi bilmek gerekir. Ev ortamında ise, aynı özenin gösterilmesi gerekmez. İstediğiniz gibi sapıtabilir, rezalet yaratabilirsiniz...Hiç içinde bulunmadığım için gözümle görmesem de, İran'daki ev partilerini çok duydum, çok dinledim. Ne kendimin, ne de yetişmekte olan kızımın böyle kontrolsüz bir ortamda bulunmasını hiç istemem doğrusu.

Neyse anlaşılan o ki, gene yaşayarak göreceğimiz bir uygulama olacak. Belki çok konuşulacak ama gene kimse elini kıpırdatmayacak. Belki bir devir kapanacak, biz de izleyeceğiz....

Sevgiyle...

FORMAT DEĞİŞİKLİĞİNİN ETTİKLERİ

Daha önce bahsettiğim gibi artık stresli TV programlarına dayanamıyorum. Zaten hayatımız yeterince gergin. Günümüzün içinde bol miktarda strese maruz kalıyoruz. O nedenle, daha eğlenceli ama boş olmayan yapımları seviyorum.

Geçen yılın flaş yapımlarından biriydi bence, "O Ses Türkiye" yarışması. Çok kaliteli seslerin, müthiş bir orkestra eşliğindeki canlı performanslarını izlemekten keyif alıyorduk. Yarışma özellikle finale yaklaşırken yarışmacıların ses ve performans kalitelerinin artması ve hatta dans özelliklerinin de eklenmesi ile tam bir şov özelliğine kavuşmuştu. Ama bir eksiği vardı. Kavga, gürültü, yarışmacıların birbirinin gözünü oyma çabaları, jürinin karşısındakini ezecek yorumları kısacası kalitesizlik yoktu ya da minimum düzeydeydi.

E, hal böyle olunca sanırım yeterli reytingler alınamamış olmalı ki; Acun Medya geçen yılki formatı değiştirdi. Yarışmanın son bölümlerinin apar topar bir bitirilme çabası içine girildi. Bir acele, bir telaş...

Ne için diye düşününce, aslında cevap basit. Survivor başlayacak! Kalitesizlik ekranlara geri dönecek. Bir adaya kapatılan insanlar kafayı sıyıracak. Buradan anlaşılıyor ki; bolca kavga ve dedikodu ile bezenmiş röntgenleme durumu, standart Türk seyircisine daha çok hitap ediyor. Bol bol reyting gelecek, reklam kazancı tavan yapacak!  

Gene, "O Ses Türkiye"deki format değişikliğinin yarattığı bir diğer yeni durum; programın son haftalarda tam bir arabesk yarışmasına dönmüş olması. Evet gene güzel sesler ve iyi yorumcular var. Ama yarışmadaki müzikler standarda bağladı, çünkü amaç yarışmacıların oylamalarının bir an önce yapılıp bitirilmesi. En müthiş pop müzik söyleyen kız bile iki haftadır ağdalı ağdalı arabesk okuyor. Çünkü hedefe kilitli, amaç en yüksek oyu almak. Yanlış anlaşılmasın, elbette ki bu bir yarışma. Tabii ki amaç belli, ama bunu yaparken geçen yılki kaliteli şov ortamı kaybolmuş oldu. Dansçılarla yapılan neredeyse Avrupai bir konser havası gitti, Türk müzikolü ortamı geldi. Yani neredeyse seyircilerin önünde yanar döner meyve tabağı ve rakı kadehi eksik...

Bu yıl ki "O Ses Türkiye"den iyi sesler ve başarılı yorumcular çıkacak. Ama geçen yıl kazananlar da çok başarılılardı. Neredeler geçen yılın kazananları derseniz, cevap yok???  Müzik yarışmalarını kazananların işleri daha zor. Piyasa tam kurtlar sofrası. Zaten dikkat edin, elenen ama jürilerden birinin "bundan sonra sahnelerde benimlesin" dediği yarışmacılar kazananlardan daha mutlu oluyor. Çünkü, onlar sırtlarını bir güce dayamış oluyorlar. Diğerleri ise, yarışmayı kazansalar da yalnız başlarına bir mücadeleye girişmek ve asıl bundan sonra varolma savaşı verecek olduklarının farkındalar...

Ama işte müzik yarışması ve keyifli diye herşeye rağmen  izliyoruz. Acun Medya'ya bir not: Survivor'ı sadece ilk seferinde izledim, bir daha da hiç izlemedim. Yarışmacı olarak BRAD PITT gelse, o adaya kapansa gene izlemem, gene izlemem...........(mi desem, bir an emin olamadım şimdi böyle yazıverince...! )

Sevgiyle...

H.V.D.

H.V.D. yani "happy valentines day"...

Pek çoğumuzu baydı aslında bu muhabbet. İşte, bugün vesilesiyle aşklar tazeleniyor, sevgili hatırlanıyor geyiği beni inanılmaz rahatsız ediyor.

Yani, benim sevgilim (kocam) beni birilerinin uydurduğu bir günü vesile edip kutlayacaksa almıyayım, merci....

Zaten o kadar uzun zaman görüyoruz, duyuyoruz ki,  Sevgililer günü konusunu. Beynimize vura vura, bangır bangır her yerlerde... Kırmızı kalpler, ayıcıklar, güller, hediye kutuları, kalp balonlar, çikolatalar ve daha neler neler......E, dolayısıyla, artık körleşme başlıyor. Ya da yok sayma. Ya da özellikle kaçınma. Bende ki biraz özellikle kaçınma durumu galiba.

Neyse kutlayana saygımız sonsuz tabii.

Biz, belki de biraz eskidik. Bize manasız geliyor da olabilir.

Hele o pırlanta muhabbeti yok mu? Nasıl ya??? Böyle uyduruktan bir gün için eşine pırlantalar alan kocalar mı var bir yerlerde, bizim bilmediğimiz???? Her vesileyle karısına, sevgilisine pırlantalar, tek taşlar alan??? Ya da hediyelere boğan...?

Kıskandığımızdan değil tabii de...Allah sahibine bağışlasın böylesini, diyorum yani! Kimi kadınlar benim gibi "suni gündem bunlar, gerek yok böyle şeylere" diye düşünürken, kimileri adamları gaza getirip, durumdan fayda sağlıyor sanırım. Burada kek kim oluyor? Fazla düşünmeye gerek yok, değil mi!

Kendimi yılın keki ilan ediyorum şu an itibariyle:))))

Sevgiyle...