HAVAALANI GÜVENLİK GEÇİŞİNDEKİ ÇİFTE STANDART

Oldukça sık seyahat eden biriyim. Hem ailecek çok seyahat ediyoruz, hem de işim gereği sık sık İzmir İstanbul arası uçuyorum.
Dolayısıyla havaalanı deneyimim çok fazla.
Son yıllarda, önce gözlemlediğim, sonra sinir olmaya başlayıp tepki gösterdiğim bir olay var.
Havaalanı güvenlik kontrollerinde uygulanan çifte standart!

Eminim benim gibi pek çok kişinin dikkatini çekiyordur. Havaalanı güvenlik kontrollerinden geçerken, bir memur mutlaka bağırır: "Üzerinizde, bozuk para, anahtar, telefon, kemer, mont kalmasınnn!" Siz de şartlanmış bir şekilde üzerinizdeki montu ve diğer metal eşyaları çıkartıp kutulara koyar, x-ray cihazından öyle geçersiniz. Hatta ayağınızda bot ya da çizme varsa, bazen onları bile çıkartıp, çorap üzeri galoş giyerek geçmek durumunda kalabilirsiniz.
 Bu artık hepimizde otomatik bir hareket haline geldi.

Ben de senelerce bunu yaptım. Sonra yavaş yavaş, dikkatimi kapalı kadınlar çekmeye başladı. Onların uzun mantoları ve başörtüleri ile güvenlik kontrolünden geçtiklerini, eğer cihaz alarm verirse güvenlik elemanlarının ellerindeki tarama cihazı ile tarandıklarını gördüm. Bir süre bu durumu gözlemleyerek, uygulamadan emin oldum. Sonra yavaş yavaş gene montumu çıkarıp geçiş yaptıktan sonra, görevlilere bu uygulamanın neden kapalı ve açık kadınlar için farklı yapıldığını sormaya başladım. Aldığım cevap hep aynıydı: "Kapalı bayanlara üstlerini çıkarttırmamız kanunen yasak, genellikle içleri müsait olmuyor, ama gerekli görülürse kapalı bölmelere alıp üzerlerini kontrol edebiliyoruz."

Ben böyle bir duruma hiç şahit olmadım, belki uygulanıyordur, bilemiyorum.
Gene de gördüğüm bu uygulamanın tamamen bir çifte standart olduğunu düşünüyorum. Ve tepkim her geçen gün büyüyerek arttı.
Son bir yıldır; her güvenlik noktası geçişimde,  bunu önce görevlilere, sonra onların amirlerine açıkça dile getiriyorum. Bıkmadan, usanmadan, sıkılmadan, bu konudan duyduğum rahatsızlığı ve uygulamanın haksızlığını anlatmaya çalışıyorum. İnanın bana her seferinde söylüyorum. Görevliler genellikle suratıma boş boş, anlamsızca bakmakla yetiniyorlar. Bazıları bana haksız olduğumu anlatmaya çalışıyor. Bunca zamandır sadece bir, iki tanesi "Haklısınız, ama bizim aldığımız emir böyle" deme cesaretini gösterdi.

En son geçen hafta İzmir'den İstanbul'a dönerken, güvenlik geçişinde montumu çıkartmadım. Kadın güvenlik görevlisi, "Montunu çıkart" diye, gayet kaba bir dille beni uyardı. Ben de, "Çıkartmayacağım" dedim. Hayret ve aşağılamayla yüzüme baktığını görünce, (konuya da çok hakimim ya) "Benden önceki kapalı bayan çıkartmadığına göre, bende çıkartmayacağım, eğer x-ray'de sinyal verirsem, o zaman çıkartırım" dedim. Görevli, "Kapalı olan bayanların içleri müsait değil, o yüzden çıkartmıyorlar." deyince, ben de "Benim de içim müsait değil" deyip montumla geçiş yaptım.

Bundan sonra da, bir daha asla bu uyarılara kulak asmayacağım. Sonuçta kanuna aykırı bir harekette bulunduğumu düşünmüyorum. Eğer x-ray cihazı sinyal verirse zaten çıkarırım, ama bu çifte standardı kabul etmeyeceğim. Tepkimi her seferinde dile getirmeye devam edeceğim.

Umarım bunu tepkimi anlattığım, ya da bu yazımı okuyan herkes de aynı tepkiyi verir. Metal eşyaların kutulara konmasını anlıyorum. Ancak montların çıkartılmasını anlamıyorum ya da eğer çıkartılması mecburi ise o zaman herkes çıkartmalı.

Sevgiyle...

İKİ KERE DÜŞÜNÜN ÖYLE SAHİPLENİN!

Sanırım her çocuğun hayalinde evde bir kedi ya da köpek beslemek vardır. Bizim 16 yaşındaki kızımız da yaklaşık 10 sene "köpek istiyorum" diye bize dil döktü. Babası da, ben de öncelikle bir köpek almanın sadece sevmek demek olmadığını anlatmaya çalıştık. Zaten evimizin de, hayat tarzımızın da çok müsait olmadığını defalarca bıkmadan usanmadan açıkladık. Çünkü bir apartman dairesinde oturuyorduk, çünkü oldukça yoğun çalışıyorduk,çünkü çok seyahat eden bir aileydik, çünkü kızımızın henüz bir köpeğin sorumluluğunu alabileceğini düşünmüyorduk. (Hadi itiraf edeyim, asıl biz bir hayvanın sorumluluğunu almaktan korkuyorduk, daha önce ne ben ne de eşim evcil hayvan beslememiştik...)

Yaklaşık iki sene önce, bahçeli yeni bir eve taşınacağımız belli olduğundan ve kızımız da 14 yaşında girdiğinden, daha fazla direnemedik ve ailemizin ortak kararıyla bir köpek sahibi olmaya karar verdik. Herkesin sorumluluklarını önceden saptadık. Maddi sorumluluk babanın üzerine, manevi sorumluluk ise kızımla benim aramızda paylaşıldı. Kitaplar, dvdler  aldık. Yavru bir köpeğin nasıl yetiştirilmesi gerektiğini önceden öğrenmeye çalıştık. Bahçedeki yerini hazırladık. Evin yeni ferdinin önce cinsine, sonra bir bebek olmasına karar verdik ve tavsiye üzerine gittiğimiz bir köpek çiftliğinden bebeğimizi satın aldık.

Sanırım ilk hatamızı burada yaptık. Yani satın almakla... O zaman köpekler hakkında bu kadar bilinçli değildik ve sokaklarda, barınaklarda bu kadar sahipsiz golden olduğundan da haberimiz yoktu.
Neyse yavrumuzu eve getirdik, ve kitaplardan okuduğumuz öğrendiğimiz şekilde uygulamalarla onu büyütmeye çabaladık.

İşte ikinci hatayı da burada yaptık, maalesef her şey kitaplardaki gibi kolaycacık hallolmuyor. Çok uğraşmak, çok çaba harcamak lazım. Bizim kızımız kanlı ishal denen bir hastalığa sahipmiş, eve getirdikten bir hafta sonra yemekten kesildi, korkunç bir ishalle neredeyse kaybediyorduk. İlk testimiz de bu oldu galiba, o minicik canı kurtarmak için neler yaptık, ne çok çabaladık... Neyse ki, Zeytin kızımız da yaşamak için çabaladı ve hayata tutundu. O muthiş geri dönüşten sonra da, neredeyse bir yıla yakın bir zaman ufak tefek sorunlar hep oldu. Kimi zaman hastalandı, kimi zaman çok havladı, kimi zaman çekiştirdi, kimi zaman ısırdı... Köpek sahibi olmanın en ama en büyük gerekliliği sabır. Bunu asla unutmamak lazım. İlk geldiğinde neredeyse eve hiç giremezken, şimdi günün yüzde seksenini evde geçiriyor. Yavaş yavaş o da bizi eğitti. Evin içinde, bizim yanımızda daha mutlu olduğunu bize öyle güzel anlattı ki...

İki ay kadar sonra Zeytin'le ikinci yılımızı dolduracağız. Artık evin resmi bir ferdi o. Koşulsuz bir sevgi yumağı. Hiç büyümeyecek bir bebek. Ağzı var dili yok bir güzellik. Evimize neşe kattı. 

Bu arada bizi sokak hayvanlarına karşı daha duyarlı olmamız yönünde bir güzel eğitti... 

Sosyal medyada takip ettiğim birçok gönüllü sayfası var. Her gün bu güzel insanların kurtarmaya çalıştığı canlar ile ilgili haberler okuyorum. Doğrusu fazla birşey yapamıyorum, ancak o gönderileri paylaşarak ya da ufak tefek maddi desteklerle yanlarında olmaya çalışıyorum. Maalesef, hala kedi, köpeklerin birer karne ya da sevgililer günü hediyesi olmadığını insanlar anlayamadı. Sizin bir sevdiğinizi sevindirmek için kullandığınız o hayvanların duyguları var. Oldukça uzun bir ömürleri var, yaklaşık 13-15 yıl. Hastalıkları var, yaşlılıkları var. Bebekken bolca yaramazlıkları, şımarıklıkları var. Her birinin kendi karakteri ve türlü türlü huyu var.

Siz ne sanıyorsunuz? Alırız eve bir "puppy", biraz oynar eğleniriz, ama evin ortasına çişini yaparsa, fazla havlarsa, mobilya kenarlarını kemirirse, yağmurda, çamurda dolaştırmak gerekirse göndeririz olur biter mi sanıyorsunuz? Terk edilmek bir insan için nasıl bir travmaysa, bir hayvan için de benzer bir travma olacağını, hatta sokaklarda karşılaşabileceği çeşit çeşit tehlikenin farkına varamıyor musunuz?

Bir kere evde önüne mama, su konulan bir hayvanın doğada yaşamasının ne kadar zor olacağını düşünemiyor musunuz? Sevilmeye alışan bir canlının sizi aynı şekilde sevip, özleyeceğini anlayamıyor musunuz? Terk edilen bir köpeğin yüreğindeki yalnızlığı, çaresizliği hissedemiyor musunuz? 

Eğer bir evcil hayvan sahibi olmayı düşünüyorsanız, önce hayatınızı bir gözden geçirmenizi öneririm. Yaklaşık 13-15 yıl devam etmesi muhtemel bir ilişkiye kendinizi hazır hissediyor musunuz? Bu ilişkiyi acısıyla, tatlısıyla, tüm güzellikleri ve sıkıntılarıyla yaşamaya hazır mısınız? Hatta bu kararı verdikten sonra, benim size tavsiyem, bir kaç barınakta biraz zaman geçirmeniz. O hayvanların gözlerinin taa içine bakmanız ve önce onları anlamaya çalışmanız. Sonra kendinizi hazır hissediyorsanız, size tapmaya hazır bir canı sahiplenmeniz...

Zeytin artık bizim ikinci kızımız. Umarım uzun ve sağlıklı bir ömrü olur. Bize iki yıldır verdiği neşe ve mutluluk hep devam eder. İnşallah biz de ona layık bir aile olabiliriz, onu ihtiyacı olduğu kadar sevebiliriz ve mutlu ederiz. Her gün işten eve geldiğimde, sanki aylardır yokmuşum gibi beni gördüğüne bu kadar sevinen, hatta sevinçten çılgına dönerek beni mutlu eden, günün tüm sıkıntı ve stresini benden alıp, götüren Zeytin gözlü kızım, iyi ki hayatımıza girdin, seni çok seviyorum!!!

Sevgiyle...

ÇOKÇİKOLATALI MUFFİN

Yarın okulda çikolata günümüz var. Kızımla beraber mutfağa kapandık. Kızım parça çikolatalı kurabiyelerini yaptı, ben de Çokçikolatalı Muffinlerimi. Bizim liseliler yarınki ikramlarla çikolataya doyacak. Zaten çikolatayı kim sevmez ki...

Valla kilo alma derdim olmasa ben çikolata ile yaşayabilirdim. Neyse ki, çocuklukta bol bol yedim de içimde kalmadı! Gene de ara sıra kaçamak yapmaktan geri duramıyorum.

Bu muffin tarifi kolayca hazırlanıyor.

Üstelik hem bol kakao hem de bol çikolata parçası ile hazırlandığından ben adını Çokçikolatalı Muffin koydum!

Gelelim malzemelerine:

2 yumurta

3 fincan şeker

2 fincan yoğurt

2 fincan sıvıyağ (ben zeytinyağ kullanıyorum)

6 fincan un

3 kaşık kakao

1 bardak damla çikolata

1 paket kabartma tozu

1 paket vanilya

Yapılışı: Herşeyden önce fırını 150 dereceye ayarlayıp önceden ısıtıyoruz. Oda sıcaklığındaki 2 yumurtayı ve toz şekeri karıştırma kabında iyice çırpıyoruz. İyice derken şekerli karışımın köpük köpük bir hale gelmesini kasdediyorum. Daha sonra içine yoğurdu, zeytinyağı ekleyip çırpmaya devam ediyoruz. Sıvı malzememiz güzelce birbirine karışıp homojen bir hale geldiğinde içine un, kabartma tozu ve vanilyayı eleyerek ekliyoruz. Son olarak damla çikolataları da ilave edip güzelce karıştırıyoruz.

Muffin kalıplarının içine kağıt kaplarımızı yerleştirip, herbir kalıbın içine yarısına kadar kek karışımından koyuyoruz. Benim muffin kağıtlarım küçük sanırım, toplam 20 adet muffin çıktı bu malzemeden. En üste çikolata parçalarından serpiştiriyoruz ve fırına yaklaşık 40 dakika pişirmek üzere koyuyoruz. 

Fırından çıkarmadan önce klasik kürdan kontrolünü yapmanızda fayda var. Muffine batırdığınız kürdan temiz çıkıyorsa işlem tamamdır, fırından çıkartıp soğutabilirsiniz!

Bu arada fazla çikolata meraklısı değilseniz bile bu muffinler pişerken mutfağı ve hatta evi kaplayan çikolata kokusu eminim ki sizi de baştan çıkartacaktır!

Umarım bu pratik tarifimi dener ve beğenirsiniz. Bırakın kilo alma endişelerini filan, böyle bir lezzet patlaması ile yapılan kaçamak sizi sadece mutlu edecektir, benden söylemesi...

Sevgiyle...

İSTANBULLU OLDUM MU ACABA?...

İstanbul'a taşınalı 18 yıl (vay canına....), Çekmeköy'e yerleşeli ise neredeyse 2 yıl oluyor. Zaman su gibi akıp geçiyor.
İstanbul'a ilk geldiğimizde ben 27 yaşındaymışım. Allahımmm nasıl geçti habersiz, o güzelim yıllarım!!! Gerçekten böyle söyleyivermek kolay, ama düşününce neler sığmış o yıllara...
İyi günler, sıkıntılı günler, annelik heyecanı, araya bir kaç yıllığına giren Almanya macerası, çocuk büyütme, iş yoğunlukları, okul maceraları, mutluluklar, hüzünler, seyahatler,... Saymakla bitecek gibi değil aslında.

İstanbul'lu oldum mu? Hala pek olamadım galiba. Hala aklımda hep İzmir, hep Ayvalık varken, pek olamıyor maalesef.

Çok sevdim gene de bu şehri. Özellikle koşuşturmasına, hızına bayılıyorum. İzmir'e iş ya da aile ziyareti için gittiğimde, oradaki hayatın hala ne kadar yavaş aktığını görmek, her seferinde beni şaşırtmaya devam ediyor mesela. Her konuda seçeneğin fazla olması çok hoşuma gidiyor. Yemeğe çıkacaksak, neresi diye her seferinde kararsız kalıyoruz. Sinemaya gitmek için, tiyatro izlemek için, hafta sonu programı yapmak için hep düşünüp karar vermeniz lazım. Yaptığınız ve memnun kaldığınız bir programı ikinci defa tekrarlamanız hiç de kolay değil. Çünkü, araya başka seçenekler, ya da programlar her zaman girebiliyor.

Zorlukları yok mu, ohooo o kadar çok ki. Trafiği örneğin, insanı yaşlandırabilir. Kalabalığı bunaltıp, çıldırtabilir. Mesafelerin uzaklığı sosyalleşmenizi engelleyebilir. Şöyle bir örnek vereyim, biz İstanbul'da yaşayan kolejli kızlar olarak sık sık toplanalım diye program yaparız, ama hiç bir sene iki kereden fazla buluşmayı beceremeyiz. Çünkü; bir türlü ne ortak bir gün, ne de ortak bir program saptanabilir. Herkes yoğun, herkes meşgul... O yüzden İstanbul'da yeni dostluklar kurmak bence pek kolay değildir. Yeni bir arkadaşlığı geliştirebilmek için, zaman ve emek gerekir ama, kimsede ne zaman ne de emek harcayacak hal pek yok maalesef. O nedenle, iyi arkadaşlara sıkı sıkı sahip çıkmak gerekir.

Ama bir boğaza indiniz mi??? Ah, o boğaz havası, şimdi erguvan zamanı da yaklaşıyor! O esinti, o tuz kokusu... O manzara... Sadece bakmak lazım görmek için. Koklamak lazım hissetmek için. Rüzgarlı bir günde tekneyle karşıya geçerken üşümek pahasına dışarıda oturup, denizden kopup gelecek bir kaç damlayı yakalamak lazım. Kısacası İstanbul'u yaşamak lazım. Evlere, sitelere kapanıp kalmamak lazım. Ara sıra Taksim'e, Nevizadeye, Nişantaşına, Kadıköy'e, Moda'ya, Bağdat Caddesi'ne gidip kalabalıklara karışmak lazım. Balık pazarına, Kadıköy çarşısına gidip mis kokulu tezgahların arasında gezinmek lazım. Beşiktaş'ta, Ortaköy'de denize karşı bir kahve içmek lazım.

 

İstanbul'u her şeyiyle yaşamak lazım.  İmkanlarını, çeşitliliğini, zenginliğini, hatta pisliğini, kalabalığını, betonlaşmasını, trafiğini... İşte, o zaman ya çok seversiniz, ya nefret edersiniz. Biz fırsat buldukça, elimizden geldiğince yaşamaya çalışıyoruz. Ve çoğunlukla seviyoruz. İnsanoğlu daha da fazla mahvetmeden, kupkuru, sevimsiz yapılaşma daha fazla artmadan doğasını yaşamaya gayret ediyoruz.Gene de ileriki yaşlar için fazla abartmayıp bir sahil kasabasına kaçmak lazım diyoruz.

Hatırlar mısınız, bir süre önce domuzlar İstanbul'da şehre indi diye haberler yapılmıştı. Yapılaşma ve doğa katliamı İstanbul ormanlarında yaşayan zavallı hayvanları aç kalıp şehre inmeye zorlamıştı. Biz Çekmeköy'deyiz. Üçüncü köprü bağlantı yolları Çekmeköy ormanlarını çok etkiledi maalesef. Oturduğumuz site de ormanın kıyısında ve dün akşam site girişimizde neyle karşılaştık biliyor musunuz? Bir tilkiyle... Arabanın farları ile zavallı hayvan site giriş yolunun ortasında kitlendi kaldı. Ben hem fren yapıp, hem de o şaşkınlıkla kızıma, "Aaaa, bak fox, fox! " diye bağırmışım. Şehirde yol ortasında bir tilki görme fikri o kadar absürd gelmiş olsa gerek ki, tilki demeyi akıl edememişim. Bir süre o bize, biz ona korku ve şaşkınlıkla baktık, sonra hayvancağız açık araziye doğru kaçtı gitti. O kadar acıdık ki, mutlaka açtı, mutlaka yolunu şaşırmıştı!

İşte İstanbul böyle garip bir yer, boğazda sürüklenen domuz da, şehir ortasında yol kenarında tilki görmek de olası...
Gene de vazgeçemiyoruz şu İstanbul'dan...! Her gün pek çok şeye şaşırsak da seviyoruz galiba...

Sevgiyle...

PORTAKALLI KURABİYE - BABAANNEMDEN HATIRA

Babaannem dünya güzeli bir Rumeli hanımefendisiydi. Güldüğünde sürprizli bir şekilde ortaya çıkıveren tek yanağındaki gamzesiyle, her sabah uyanır uyanmaz sardığı bigudili saçlarıyla, mutfağından yayılan mis gibi kokularla hep özlemimde.

Bütün çocukluğum aile apartmanında amcalar, halalar, yengeler, kuzenlerle geçti. Canım Babaannem o apartmanda birinci katta otururdu.  Gülen yüzüyle evinin penceresinde oturup, gelip geçeni seyretmek en büyük keyfiydi. Bir de menekşeleri... Asla dokundurtmadığı, her sabah okşayıp, sohbet ederek sevdiği ve gözü gibi baktığı mor menekşeleri...

En azından çoğu torununun evlenip yuva kurduğunu, hatta torunlarının çocuklarını gördüğü, dedem hayatta olduğu sürece çok sevildiğini ve kıymeti bilindiğini düşündüğüm için, mutlu bir hayatı olduğu düşünürüm Babaannemin. Çocukluğumun en güzel izlerinden biridir. 

Babaannemin mutfağından yükselen en müthiş kokulardan biri sık sık yaptığı portakallı kurabiyenin kokusuydu.  Bir üst kattaki evimize çıkarken, kapılardan taşardı bu müthiş kurabiyenin kokusu.

Kar İstanbul'u kaplayıp, iki gündür evde kapalı kalınca ve evdeki malzemelere göz atıp, bol bol portakal olduğunu görünce, Babaannemin kurabiyesi aklıma geldi. Çok basit ama bir o kadar da leziz kurabiyeleri yapmak için işe koyuldum. 

Önce malzemeler: 

3 adet portakal

7-8 kaşık toz şeker

2 yumurtanın sarısı

1 çay bardağı zeytinyağ

1 paket margarin

1 paket kabartma tozu

Un

Yapılışı: 

Önce portakalların kabuklarını rendeliyoruz. Karıştırma kabında rendelenmiş kabukları 1 kaşık toz şekerle karıştırıyoruz.

Portakalların suyunu sıkıyoruz ve karıştırma kabına ekliyoruz. Sonra sırasıyla zeytinyağı, yumurta sarılarını, 6 kaşık toz şekeri, oda sıcaklığındaki margarini, unu ve kabartma tozunu ekleyip, yoğurarak kulak memesi kıvamında bir hamur elde ediyoruz. ( Bu hamur o kadar lezzetli oluyor ki, tadına bakma bahanesiyle azıcık çiğ bile yiyorum😄 valla)

Sonra yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine, ceviz büyüklüğünde yuvarladığımız ve toz şekere batırdığımız kurabiye hamurlarını biraz aralıklı olacak şekilde diziyoruz.

Önceden ısıtılmış 175 derece fırında yaklaşık 30 dakika, üzeri hafif kızarana kadar pişiriyoruz.

Mis kokulu portakallı kurabiyelerimi, gene mis kokulu, içine kakule kattığım ve güzelce demlediğim çayımın yanında, dışarıda yağan karı seyrederek yiyeceğim.

Oldukça moral bozucu ve sıkıntılı bir gündeme sahip şu günlerde, böyle mutfakta, fırın başında, hiç bir şey düşünmeden oyalanmak bana iyi geliyor. Eski güzel günleri, çocukluğumuzu hatırlamak; sokaklarda yaşanan şiddeti, politikadaki kaos ortamını, birkaç saatliğine unutabilmek gerçekten önemli. Aksi takdirde, akıl ve ruh sağlığımızı kaybedebiliriz. 

#özgecanaslan'ın, o güzel bakışlı genç kızın uğradığı şiddetin detayları vicdanı olan herkesi çok yaraladı. Genç bir kız annesi olarak kızımın güvenliğinden çok endişeliyim. Karşısına kimler çıkacak, nasıl insanlarla arkadaşlık edecek, nasıl ortamlara girecek...

Artık bu ülkenin gerçekten işini ciddiye alan, ülkesine ve insanlarına değer veren gerçek politikacılara ihtiyacı var. Bu yaşanan dehşete, şiddete bir son verilmesi gerekiyor. Daha fazla canlar yitip gitmeden....

Sevgiyle...

HAY SENİN STİLİNE!!!

Eski spor muhabiri, yeni Tv kanalı sahibi bir adam var ya; ismi lazım değil, ben o adamın ajan olduğunu düşünüyorum. Valla bak... Adam yaklaşık 15 sene önce bir televole belası sarmıştı başımıza, o gün bu gündür de aynı yolda devam ediyor. 

Bu adam neden ajan diyorum biliyor musunuz? Çünkü yaptığı programlarla, bizim toplumsal hoşgörü ve birliğimizi yıktı! Önce televole olayıyla başlayan, bikinili kızlar, barlarda, eller havaya, kalçaya, memeye zoom halleri ile muhafazakar kesimi içten içe doldurarak, "Eyvah, dinimiz elden gidiyor"  imajını yerleştirdi. Öyle ki, prime time'de başlayıp gece yarılarına kadar süren bar eğlenceleri ile yarı çıplak kızları evirip çevirip insanlara 5 saat boyunca izlettirdi. Herkes nefret etti bu programlardan da o bikinili kızlardan da... 

Sonra bu adam kalıp değiştirdi, yabancı yarışma programlarını alıp, Türk usulü formatlarla birleştirdi ve dizi film edasında karakterde yarışmacılar bulup, insanların yaşamlarını ajite ederek, haftalarca devam eden yapımlar hazırladı. İnsanları Tv başına aylarca hapsederek beyinlerini boşaltırken, kendisi zenginleştikçe zenginleşti. Zamanla bu adam, son derece avam hallerde kendisiyle yapılan röportajlarda çoraplarını yıkamayıp çöpe attığından filan bahseder hale geldi. 

Şimdi bir de Tv kanalı sahibi olunca, sadece böyle programlardan oluşan bir yayın politikası oluşturdu. 

İki gündür hastayım ve evdeyim. Bahsettiğim kanalda yayınlanan ve tam 3 saat süren, eski adıyla Bu Tarz Benim, yeni adıyla İşte Benim Stilim (başka bir Tv kanalıyla mahkemelik olup mahkemeyi kaybedince) programını dehşetle izledim. Yarışmacı kızlar tarzı filan bırakmış, birbirlerine öyle bir girmişler ki... Sözde birbirlerinin kıyafetlerini eleştirecekler, ama bir hakaret, bir aşağılık kompleksi, bir zenginlik atışmaları, ağlamalar, seti terk etmeler, ardından hoppidi hoppidi halay çekmeler... Gerçekten şaka gibi! 

Dün iki yarışmacı arasında yaşanan bir kim daha zengin tartışması vardı ki, Allahım ben hayatımda böyle bir bayağılık görmedim. Nasıl çiğ laflar, nasıl hakaretler, nasıl görgüsüzlükler... Valla ben kendi adıma iki günde, etrafta böyle kızlar var ve böyle seviyesizlikler yaşanıyorsa diye dehşete düştüm. 

Aynı kanalda, benzer yarışma programları var. Birine takılırsan günlerini, saatlerini ayırmak zorundasın. Başka hiç bir şeye vakit bulamazsın. Gözüne ışık tutulmuş tavşan misali bööyle bön bön ekrana bakıp, yaşananlara şaşıp kalırsın!!!

Bu programları yayınlayan kanalın sahibi olan adam, sanki Türk halkının beynini boşaltmaya and içmiş. Kim için çalışıyorsa, hangi iç ya da dış mihraklara hizmet ediyorsa, valla tebrik etmek lazım. Toplumumuzda son yıllarda yaşanan garip çatışmaları, karşılıklı atarlanmaları sürekli sıcak tutarak genel geçer davranış modeli haline getirdi. 

Diyebilirsiniz ki, sadece bu adam değil ki bu yarışmaları yapan, ya da yayınlayan... Öyle tabii, ama bu adamın 20 yıldır hiç aralıksız bu yolda olmasına takmış durumdayım. Sadece bu işi yapmasına ve seviyeyi giderek düşürmesine takmış durumdayım. İnsanlara bunları layık görmesine takmış durumdayım. Zenginliğine zenginlik katmak için toplumun ahlak ve hatta dini yapısıyla oynamasına takmış durumdayım... Taktım yani ne yapayım...

Tahammül edebilen varsa seyretmeye devam edebilir, bende doz aşımından zehirlenmeye neden oldu.

Sevgiyle....

ERGENİN DERDİ BENİ GERDİ

Yarı yıl tatiline girdik, cümleten hayırlı olsun.
Facebook; karne, takdir, teşekkür belgesi fotolarından yıkıldı. Gururlu babalar, mutlu anneler, hatta babaanneler, nineler, dedeler...

Biz de sevindik tabii, kızımız kırıksız teşekkür belgeli bir karneyle yarı yıl tatiline başladı.
Artık üniversiteye kadar önümüzde kalan 2,5 eğitim yılına konsantre olmak lazım. Lazım da, kim olacak? Ben mi...?
İlk aşama karar aşamasıydı. Okullar da artık bunu öyle bir hale getirmiş ki, yurt içinde mi okunacak yurt dışında mı?, sorunsalı ile baş etmek ve en doğru kararı almak lazım. Yurt içinde üniversitede okumaya karar verirsen hafiften ezik hissetmen söz konusu. Her konuda olduğu gibi bu konuda da bir yarış var aileler arasında ve okullarda.
Çünkü, okullarda özel yurt dışı danışmanlık gibi tüm zamanını bu işe ayıran departmanlar kurulmuş. Öğrenciyi yönlendirmek için türlü çalışmalar yapılıyor. 12. sınıf öğrencilerine gelen yurt dışı üniversite kabulleri okulun en baş köşesinde sergileniyor.  Yurt içinde iyi bir üniversiteye girişin zorluğu beynine beynine vurgulanıyor. Hala anlamaz, ille de yurt içi diye diretirsen, pek yol gösteren akıl veren de yok. E, seneye dersane filan da olmayacak deniyor... Haydi buyurun bakalım...
Artık top sende...

İşte biz de bu zor kararı alan ve yurt içinde bir üniversitede okumayı düşünen bir ergen ailesiyiz. Karar alındı, elde var biiir... Peki şimdi ne olacak? Notlar ultra değil... Bizim okul bazı diğer okullar gibi üniversite başarısı yakalama derdinde değil.... Sınav sistemi değişecek deniyor, kızımın döneminde üniversiyete girişin nasıl olacağı belli değil... Dersaneler kalkarsa üniversite hazırlığı nasıl yapılacak sorusunun cevabı net değil...Ergen, işin ciddiyetine vakıf değil...Daha önce sbs tecrübesi yok, test çözmeye, sınav stresine ve bunlarla baş etmeye yetkin değil...En komiği de kızım ergenliğin zirvesinde, ayakları yerde değil...!!!



İnsan evladı için en iyisini istiyor. Onun mutluluğu elbette ki, birinci önceliğimiz. Tabii, bu arada biricik evladının gelecekte ayakları yere sağlam basan, tuttuğunu koparan, mesleğinde çok başarılı olan, dünyanın tozunu attıran bir insan olması (çok mu abarttım ne?) arzusunu içinde köreltmen çok zor. Bu nedenle, şimdiden çocukla paylaşılan endişeler, yapılan uyarılar, verilen öğütler, girilen sonuçsuz tartışmalar ve varılamayan sonuçlar her geçen gün daha yıpratıcı ve bunaltıcı hale geliyor. Ergen oflayıp puflayıp artık bu biteviye tartışmaları duymazdan gelmeye, umursamamaya başlıyor. Sen o umursamadıkça deliriyorsun. Ve bu kısır döngü, böyle saçma sapan bir ergen ebeveyn savaşı şeklinde devam ediyor.

Önümüzdeki 2,5 seneyi merakla ve biraz endişe ile bekliyorum. En çok da, kızımın ergenliğin zirvelerinden yavaş yavaş hayatımızın içine geri dönmesini umut ediyorum!

Sevgiyle...