ÇOKÇİKOLATALI MUFFİN

Yarın okulda çikolata günümüz var. Kızımla beraber mutfağa kapandık. Kızım parça çikolatalı kurabiyelerini yaptı, ben de Çokçikolatalı Muffinlerimi. Bizim liseliler yarınki ikramlarla çikolataya doyacak. Zaten çikolatayı kim sevmez ki...

Valla kilo alma derdim olmasa ben çikolata ile yaşayabilirdim. Neyse ki, çocuklukta bol bol yedim de içimde kalmadı! Gene de ara sıra kaçamak yapmaktan geri duramıyorum.

Bu muffin tarifi kolayca hazırlanıyor.

Üstelik hem bol kakao hem de bol çikolata parçası ile hazırlandığından ben adını Çokçikolatalı Muffin koydum!

Gelelim malzemelerine:

2 yumurta

3 fincan şeker

2 fincan yoğurt

2 fincan sıvıyağ (ben zeytinyağ kullanıyorum)

6 fincan un

3 kaşık kakao

1 bardak damla çikolata

1 paket kabartma tozu

1 paket vanilya

Yapılışı: Herşeyden önce fırını 150 dereceye ayarlayıp önceden ısıtıyoruz. Oda sıcaklığındaki 2 yumurtayı ve toz şekeri karıştırma kabında iyice çırpıyoruz. İyice derken şekerli karışımın köpük köpük bir hale gelmesini kasdediyorum. Daha sonra içine yoğurdu, zeytinyağı ekleyip çırpmaya devam ediyoruz. Sıvı malzememiz güzelce birbirine karışıp homojen bir hale geldiğinde içine un, kabartma tozu ve vanilyayı eleyerek ekliyoruz. Son olarak damla çikolataları da ilave edip güzelce karıştırıyoruz.

Muffin kalıplarının içine kağıt kaplarımızı yerleştirip, herbir kalıbın içine yarısına kadar kek karışımından koyuyoruz. Benim muffin kağıtlarım küçük sanırım, toplam 20 adet muffin çıktı bu malzemeden. En üste çikolata parçalarından serpiştiriyoruz ve fırına yaklaşık 40 dakika pişirmek üzere koyuyoruz. 

Fırından çıkarmadan önce klasik kürdan kontrolünü yapmanızda fayda var. Muffine batırdığınız kürdan temiz çıkıyorsa işlem tamamdır, fırından çıkartıp soğutabilirsiniz!

Bu arada fazla çikolata meraklısı değilseniz bile bu muffinler pişerken mutfağı ve hatta evi kaplayan çikolata kokusu eminim ki sizi de baştan çıkartacaktır!

Umarım bu pratik tarifimi dener ve beğenirsiniz. Bırakın kilo alma endişelerini filan, böyle bir lezzet patlaması ile yapılan kaçamak sizi sadece mutlu edecektir, benden söylemesi...

Sevgiyle...

İSTANBULLU OLDUM MU ACABA?...

İstanbul'a taşınalı 18 yıl (vay canına....), Çekmeköy'e yerleşeli ise neredeyse 2 yıl oluyor. Zaman su gibi akıp geçiyor.
İstanbul'a ilk geldiğimizde ben 27 yaşındaymışım. Allahımmm nasıl geçti habersiz, o güzelim yıllarım!!! Gerçekten böyle söyleyivermek kolay, ama düşününce neler sığmış o yıllara...
İyi günler, sıkıntılı günler, annelik heyecanı, araya bir kaç yıllığına giren Almanya macerası, çocuk büyütme, iş yoğunlukları, okul maceraları, mutluluklar, hüzünler, seyahatler,... Saymakla bitecek gibi değil aslında.

İstanbul'lu oldum mu? Hala pek olamadım galiba. Hala aklımda hep İzmir, hep Ayvalık varken, pek olamıyor maalesef.

Çok sevdim gene de bu şehri. Özellikle koşuşturmasına, hızına bayılıyorum. İzmir'e iş ya da aile ziyareti için gittiğimde, oradaki hayatın hala ne kadar yavaş aktığını görmek, her seferinde beni şaşırtmaya devam ediyor mesela. Her konuda seçeneğin fazla olması çok hoşuma gidiyor. Yemeğe çıkacaksak, neresi diye her seferinde kararsız kalıyoruz. Sinemaya gitmek için, tiyatro izlemek için, hafta sonu programı yapmak için hep düşünüp karar vermeniz lazım. Yaptığınız ve memnun kaldığınız bir programı ikinci defa tekrarlamanız hiç de kolay değil. Çünkü, araya başka seçenekler, ya da programlar her zaman girebiliyor.

Zorlukları yok mu, ohooo o kadar çok ki. Trafiği örneğin, insanı yaşlandırabilir. Kalabalığı bunaltıp, çıldırtabilir. Mesafelerin uzaklığı sosyalleşmenizi engelleyebilir. Şöyle bir örnek vereyim, biz İstanbul'da yaşayan kolejli kızlar olarak sık sık toplanalım diye program yaparız, ama hiç bir sene iki kereden fazla buluşmayı beceremeyiz. Çünkü; bir türlü ne ortak bir gün, ne de ortak bir program saptanabilir. Herkes yoğun, herkes meşgul... O yüzden İstanbul'da yeni dostluklar kurmak bence pek kolay değildir. Yeni bir arkadaşlığı geliştirebilmek için, zaman ve emek gerekir ama, kimsede ne zaman ne de emek harcayacak hal pek yok maalesef. O nedenle, iyi arkadaşlara sıkı sıkı sahip çıkmak gerekir.

Ama bir boğaza indiniz mi??? Ah, o boğaz havası, şimdi erguvan zamanı da yaklaşıyor! O esinti, o tuz kokusu... O manzara... Sadece bakmak lazım görmek için. Koklamak lazım hissetmek için. Rüzgarlı bir günde tekneyle karşıya geçerken üşümek pahasına dışarıda oturup, denizden kopup gelecek bir kaç damlayı yakalamak lazım. Kısacası İstanbul'u yaşamak lazım. Evlere, sitelere kapanıp kalmamak lazım. Ara sıra Taksim'e, Nevizadeye, Nişantaşına, Kadıköy'e, Moda'ya, Bağdat Caddesi'ne gidip kalabalıklara karışmak lazım. Balık pazarına, Kadıköy çarşısına gidip mis kokulu tezgahların arasında gezinmek lazım. Beşiktaş'ta, Ortaköy'de denize karşı bir kahve içmek lazım.

 

İstanbul'u her şeyiyle yaşamak lazım.  İmkanlarını, çeşitliliğini, zenginliğini, hatta pisliğini, kalabalığını, betonlaşmasını, trafiğini... İşte, o zaman ya çok seversiniz, ya nefret edersiniz. Biz fırsat buldukça, elimizden geldiğince yaşamaya çalışıyoruz. Ve çoğunlukla seviyoruz. İnsanoğlu daha da fazla mahvetmeden, kupkuru, sevimsiz yapılaşma daha fazla artmadan doğasını yaşamaya gayret ediyoruz.Gene de ileriki yaşlar için fazla abartmayıp bir sahil kasabasına kaçmak lazım diyoruz.

Hatırlar mısınız, bir süre önce domuzlar İstanbul'da şehre indi diye haberler yapılmıştı. Yapılaşma ve doğa katliamı İstanbul ormanlarında yaşayan zavallı hayvanları aç kalıp şehre inmeye zorlamıştı. Biz Çekmeköy'deyiz. Üçüncü köprü bağlantı yolları Çekmeköy ormanlarını çok etkiledi maalesef. Oturduğumuz site de ormanın kıyısında ve dün akşam site girişimizde neyle karşılaştık biliyor musunuz? Bir tilkiyle... Arabanın farları ile zavallı hayvan site giriş yolunun ortasında kitlendi kaldı. Ben hem fren yapıp, hem de o şaşkınlıkla kızıma, "Aaaa, bak fox, fox! " diye bağırmışım. Şehirde yol ortasında bir tilki görme fikri o kadar absürd gelmiş olsa gerek ki, tilki demeyi akıl edememişim. Bir süre o bize, biz ona korku ve şaşkınlıkla baktık, sonra hayvancağız açık araziye doğru kaçtı gitti. O kadar acıdık ki, mutlaka açtı, mutlaka yolunu şaşırmıştı!

İşte İstanbul böyle garip bir yer, boğazda sürüklenen domuz da, şehir ortasında yol kenarında tilki görmek de olası...
Gene de vazgeçemiyoruz şu İstanbul'dan...! Her gün pek çok şeye şaşırsak da seviyoruz galiba...

Sevgiyle...

PORTAKALLI KURABİYE - BABAANNEMDEN HATIRA

Babaannem dünya güzeli bir Rumeli hanımefendisiydi. Güldüğünde sürprizli bir şekilde ortaya çıkıveren tek yanağındaki gamzesiyle, her sabah uyanır uyanmaz sardığı bigudili saçlarıyla, mutfağından yayılan mis gibi kokularla hep özlemimde.

Bütün çocukluğum aile apartmanında amcalar, halalar, yengeler, kuzenlerle geçti. Canım Babaannem o apartmanda birinci katta otururdu.  Gülen yüzüyle evinin penceresinde oturup, gelip geçeni seyretmek en büyük keyfiydi. Bir de menekşeleri... Asla dokundurtmadığı, her sabah okşayıp, sohbet ederek sevdiği ve gözü gibi baktığı mor menekşeleri...

En azından çoğu torununun evlenip yuva kurduğunu, hatta torunlarının çocuklarını gördüğü, dedem hayatta olduğu sürece çok sevildiğini ve kıymeti bilindiğini düşündüğüm için, mutlu bir hayatı olduğu düşünürüm Babaannemin. Çocukluğumun en güzel izlerinden biridir. 

Babaannemin mutfağından yükselen en müthiş kokulardan biri sık sık yaptığı portakallı kurabiyenin kokusuydu.  Bir üst kattaki evimize çıkarken, kapılardan taşardı bu müthiş kurabiyenin kokusu.

Kar İstanbul'u kaplayıp, iki gündür evde kapalı kalınca ve evdeki malzemelere göz atıp, bol bol portakal olduğunu görünce, Babaannemin kurabiyesi aklıma geldi. Çok basit ama bir o kadar da leziz kurabiyeleri yapmak için işe koyuldum. 

Önce malzemeler: 

3 adet portakal

7-8 kaşık toz şeker

2 yumurtanın sarısı

1 çay bardağı zeytinyağ

1 paket margarin

1 paket kabartma tozu

Un

Yapılışı: 

Önce portakalların kabuklarını rendeliyoruz. Karıştırma kabında rendelenmiş kabukları 1 kaşık toz şekerle karıştırıyoruz.

Portakalların suyunu sıkıyoruz ve karıştırma kabına ekliyoruz. Sonra sırasıyla zeytinyağı, yumurta sarılarını, 6 kaşık toz şekeri, oda sıcaklığındaki margarini, unu ve kabartma tozunu ekleyip, yoğurarak kulak memesi kıvamında bir hamur elde ediyoruz. ( Bu hamur o kadar lezzetli oluyor ki, tadına bakma bahanesiyle azıcık çiğ bile yiyorum😄 valla)

Sonra yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine, ceviz büyüklüğünde yuvarladığımız ve toz şekere batırdığımız kurabiye hamurlarını biraz aralıklı olacak şekilde diziyoruz.

Önceden ısıtılmış 175 derece fırında yaklaşık 30 dakika, üzeri hafif kızarana kadar pişiriyoruz.

Mis kokulu portakallı kurabiyelerimi, gene mis kokulu, içine kakule kattığım ve güzelce demlediğim çayımın yanında, dışarıda yağan karı seyrederek yiyeceğim.

Oldukça moral bozucu ve sıkıntılı bir gündeme sahip şu günlerde, böyle mutfakta, fırın başında, hiç bir şey düşünmeden oyalanmak bana iyi geliyor. Eski güzel günleri, çocukluğumuzu hatırlamak; sokaklarda yaşanan şiddeti, politikadaki kaos ortamını, birkaç saatliğine unutabilmek gerçekten önemli. Aksi takdirde, akıl ve ruh sağlığımızı kaybedebiliriz. 

#özgecanaslan'ın, o güzel bakışlı genç kızın uğradığı şiddetin detayları vicdanı olan herkesi çok yaraladı. Genç bir kız annesi olarak kızımın güvenliğinden çok endişeliyim. Karşısına kimler çıkacak, nasıl insanlarla arkadaşlık edecek, nasıl ortamlara girecek...

Artık bu ülkenin gerçekten işini ciddiye alan, ülkesine ve insanlarına değer veren gerçek politikacılara ihtiyacı var. Bu yaşanan dehşete, şiddete bir son verilmesi gerekiyor. Daha fazla canlar yitip gitmeden....

Sevgiyle...

HAY SENİN STİLİNE!!!

Eski spor muhabiri, yeni Tv kanalı sahibi bir adam var ya; ismi lazım değil, ben o adamın ajan olduğunu düşünüyorum. Valla bak... Adam yaklaşık 15 sene önce bir televole belası sarmıştı başımıza, o gün bu gündür de aynı yolda devam ediyor. 

Bu adam neden ajan diyorum biliyor musunuz? Çünkü yaptığı programlarla, bizim toplumsal hoşgörü ve birliğimizi yıktı! Önce televole olayıyla başlayan, bikinili kızlar, barlarda, eller havaya, kalçaya, memeye zoom halleri ile muhafazakar kesimi içten içe doldurarak, "Eyvah, dinimiz elden gidiyor"  imajını yerleştirdi. Öyle ki, prime time'de başlayıp gece yarılarına kadar süren bar eğlenceleri ile yarı çıplak kızları evirip çevirip insanlara 5 saat boyunca izlettirdi. Herkes nefret etti bu programlardan da o bikinili kızlardan da... 

Sonra bu adam kalıp değiştirdi, yabancı yarışma programlarını alıp, Türk usulü formatlarla birleştirdi ve dizi film edasında karakterde yarışmacılar bulup, insanların yaşamlarını ajite ederek, haftalarca devam eden yapımlar hazırladı. İnsanları Tv başına aylarca hapsederek beyinlerini boşaltırken, kendisi zenginleştikçe zenginleşti. Zamanla bu adam, son derece avam hallerde kendisiyle yapılan röportajlarda çoraplarını yıkamayıp çöpe attığından filan bahseder hale geldi. 

Şimdi bir de Tv kanalı sahibi olunca, sadece böyle programlardan oluşan bir yayın politikası oluşturdu. 

İki gündür hastayım ve evdeyim. Bahsettiğim kanalda yayınlanan ve tam 3 saat süren, eski adıyla Bu Tarz Benim, yeni adıyla İşte Benim Stilim (başka bir Tv kanalıyla mahkemelik olup mahkemeyi kaybedince) programını dehşetle izledim. Yarışmacı kızlar tarzı filan bırakmış, birbirlerine öyle bir girmişler ki... Sözde birbirlerinin kıyafetlerini eleştirecekler, ama bir hakaret, bir aşağılık kompleksi, bir zenginlik atışmaları, ağlamalar, seti terk etmeler, ardından hoppidi hoppidi halay çekmeler... Gerçekten şaka gibi! 

Dün iki yarışmacı arasında yaşanan bir kim daha zengin tartışması vardı ki, Allahım ben hayatımda böyle bir bayağılık görmedim. Nasıl çiğ laflar, nasıl hakaretler, nasıl görgüsüzlükler... Valla ben kendi adıma iki günde, etrafta böyle kızlar var ve böyle seviyesizlikler yaşanıyorsa diye dehşete düştüm. 

Aynı kanalda, benzer yarışma programları var. Birine takılırsan günlerini, saatlerini ayırmak zorundasın. Başka hiç bir şeye vakit bulamazsın. Gözüne ışık tutulmuş tavşan misali bööyle bön bön ekrana bakıp, yaşananlara şaşıp kalırsın!!!

Bu programları yayınlayan kanalın sahibi olan adam, sanki Türk halkının beynini boşaltmaya and içmiş. Kim için çalışıyorsa, hangi iç ya da dış mihraklara hizmet ediyorsa, valla tebrik etmek lazım. Toplumumuzda son yıllarda yaşanan garip çatışmaları, karşılıklı atarlanmaları sürekli sıcak tutarak genel geçer davranış modeli haline getirdi. 

Diyebilirsiniz ki, sadece bu adam değil ki bu yarışmaları yapan, ya da yayınlayan... Öyle tabii, ama bu adamın 20 yıldır hiç aralıksız bu yolda olmasına takmış durumdayım. Sadece bu işi yapmasına ve seviyeyi giderek düşürmesine takmış durumdayım. İnsanlara bunları layık görmesine takmış durumdayım. Zenginliğine zenginlik katmak için toplumun ahlak ve hatta dini yapısıyla oynamasına takmış durumdayım... Taktım yani ne yapayım...

Tahammül edebilen varsa seyretmeye devam edebilir, bende doz aşımından zehirlenmeye neden oldu.

Sevgiyle....

ERGENİN DERDİ BENİ GERDİ

Yarı yıl tatiline girdik, cümleten hayırlı olsun.
Facebook; karne, takdir, teşekkür belgesi fotolarından yıkıldı. Gururlu babalar, mutlu anneler, hatta babaanneler, nineler, dedeler...

Biz de sevindik tabii, kızımız kırıksız teşekkür belgeli bir karneyle yarı yıl tatiline başladı.
Artık üniversiteye kadar önümüzde kalan 2,5 eğitim yılına konsantre olmak lazım. Lazım da, kim olacak? Ben mi...?
İlk aşama karar aşamasıydı. Okullar da artık bunu öyle bir hale getirmiş ki, yurt içinde mi okunacak yurt dışında mı?, sorunsalı ile baş etmek ve en doğru kararı almak lazım. Yurt içinde üniversitede okumaya karar verirsen hafiften ezik hissetmen söz konusu. Her konuda olduğu gibi bu konuda da bir yarış var aileler arasında ve okullarda.
Çünkü, okullarda özel yurt dışı danışmanlık gibi tüm zamanını bu işe ayıran departmanlar kurulmuş. Öğrenciyi yönlendirmek için türlü çalışmalar yapılıyor. 12. sınıf öğrencilerine gelen yurt dışı üniversite kabulleri okulun en baş köşesinde sergileniyor.  Yurt içinde iyi bir üniversiteye girişin zorluğu beynine beynine vurgulanıyor. Hala anlamaz, ille de yurt içi diye diretirsen, pek yol gösteren akıl veren de yok. E, seneye dersane filan da olmayacak deniyor... Haydi buyurun bakalım...
Artık top sende...

İşte biz de bu zor kararı alan ve yurt içinde bir üniversitede okumayı düşünen bir ergen ailesiyiz. Karar alındı, elde var biiir... Peki şimdi ne olacak? Notlar ultra değil... Bizim okul bazı diğer okullar gibi üniversite başarısı yakalama derdinde değil.... Sınav sistemi değişecek deniyor, kızımın döneminde üniversiyete girişin nasıl olacağı belli değil... Dersaneler kalkarsa üniversite hazırlığı nasıl yapılacak sorusunun cevabı net değil...Ergen, işin ciddiyetine vakıf değil...Daha önce sbs tecrübesi yok, test çözmeye, sınav stresine ve bunlarla baş etmeye yetkin değil...En komiği de kızım ergenliğin zirvesinde, ayakları yerde değil...!!!



İnsan evladı için en iyisini istiyor. Onun mutluluğu elbette ki, birinci önceliğimiz. Tabii, bu arada biricik evladının gelecekte ayakları yere sağlam basan, tuttuğunu koparan, mesleğinde çok başarılı olan, dünyanın tozunu attıran bir insan olması (çok mu abarttım ne?) arzusunu içinde köreltmen çok zor. Bu nedenle, şimdiden çocukla paylaşılan endişeler, yapılan uyarılar, verilen öğütler, girilen sonuçsuz tartışmalar ve varılamayan sonuçlar her geçen gün daha yıpratıcı ve bunaltıcı hale geliyor. Ergen oflayıp puflayıp artık bu biteviye tartışmaları duymazdan gelmeye, umursamamaya başlıyor. Sen o umursamadıkça deliriyorsun. Ve bu kısır döngü, böyle saçma sapan bir ergen ebeveyn savaşı şeklinde devam ediyor.

Önümüzdeki 2,5 seneyi merakla ve biraz endişe ile bekliyorum. En çok da, kızımın ergenliğin zirvelerinden yavaş yavaş hayatımızın içine geri dönmesini umut ediyorum!

Sevgiyle...

DENİZ MAHSÜLLÜ RİSOTTO

İtalyan yemeği sevmeyen var mıdır, merak ediyorum? Biz ailecek bayılırız. Mis gibi domates soslarına, fesleğen, sarmısak kokularına, pizzalara, makarnalara ve tabii risottoya.

Kar kış yüzünden kızımla beraber evde mecburi tatil moduna girince, uzun zamandır yapmak istediğimiz, (hatta deniz mahsullerini bile alıp hazır halde buzlukta tuttuğum) Risottoyu yapmaya karar verdik. 

Risotto yaparken dikkat edilmesi gereken bir püf noktası var! 

Zamanı iyi ayarlamalısınız, yemeğinizi tam yemek saatine göre yapmalısınız, çünkü Risotto beklemez!  

Gelelim malzemelerimize: (4 kişilik)

Yaklaşık 1 litre tavuk suyu ( benim dolapta önceden hazırladığım 500 ml. tavuk suyum vardı, ona aynı oranda su kattım)

300-350 gr. Arborio pirinci (Sezon marka)

1 paket hazır donmuş deniz mahsülü (büyük marketlerde donmuş ürün reyonlarından bulabilirsiniz)

1 orta boy soğan

2 adet sarmısak

150 gr.tereyağ

2 yk. Zeytinyağ

1 çay bardağı beyaz şarap

1 kase parmesan peyniri rendesi

Tuz, karabiber

Kıyılmış maydanoz

Yapılışı:

Öncelikle tavuk suyumuzu ocakta ısıtıyoruz, kaynatmaya gerek yok. Risottoyu yapacağımız tencereye tereyağın yarısını ve zeytinyağını ekliyoruz. Isınınca, içine yemeklik doğradığımız soğanı ekleyip biraz çeviriyoruz. Sonra ufak kestiğimiz sarmısakları ilave edip kavuruyoruz. Rengi tam dönmeden 300 gr. kadar pirinci yıkamadan tencereye ekleyip kavurmaya devam ediyoruz. Pirinçler yağı çekince içine üzerini örtecek kadar tavuk suyu ekleyip kapağını kapatmadan ve ara ara karıştırarak kaynatmaya başlıyoruz. Tavuk suyu azaldıkça kepçe kepçe ekleyerek pilavımızı pişiriyoruz. Son bir iki kepçe tavuk suyunu ilave etmeden önce, deniz mahsülünü donuk halde katıp,tavuk suyunu ekleyip, içine şarabımızı katıyoruz. Karıştırıp, tuzunu karabiberini ayarlıyoruz. İçine parmesan peyniri rendesinin yarısını ekleyip son bir kez karıştırıp suyunu çektiriyoruz.

Sıcak sıcak servis ediyoruz. Servis ederken üzerini bir miktar daha parmesan ve kıyılmış maydanoz ile süslüyoruz.

Afiyet olsun.

Biz dün akşam harika bir Mısır şarabı ile soframızı şenlendirdik. Chateau des Reves, Cabernet Sauvignon - 2008! Eşimin Mısır'da çalıştığı yıllarda alıp, getirdiği bir şarap. Ne zamandır bekletiyorduk, bu soğuk gecede Risottomuza mükemmel uyum sağladı.

Risotto yapmak azıcık sabır istiyor, biraz ocak başında kalmanız lazım. Allahtan benim kızım bana yardım etti. Risottonun suyunu ekleyip karıştırmak işi ona aitti, çok da güzel becerdi.

Bu akşam için değişik bir yemek yapmak isterseniz, deneyin derim.

Sevgiyle...

KAR TATİLİ VE FASULYE PİLAKİ

İstanbul'un en soğuk günlerinden biriydi bugün. Gerçi öğleden sonra saat 4'e kadar filan öyle fazla bir kar yağışı olmadı. Sanki bulut geçer gibi ara sıra yağdı, ara sıra durdu. Saat 16:00dan itibarense hiç kesilmeyen bir yağışla etraf Uludağ moduna girdi. Valilik okulları bugünden tatil ettiği için kızım evde ders çalışacak diye bende erkenden kendimi eve attım. 

Eşim annemin fasulye pilakisine bayılır. Ben de uzun zamandır pişirmediğimi hatırlayıp, bugün için dün akşamdan fasulyelerimi ıslatmıştım. Gelelim tarifine...

Annemin Fasulye Pilakisi

Malzemeler:

İki su bardağı kuru fasulye

1 büyük kuru soğan

6-7 diş sarmısak

1 havuç

1 kereviz (mümkünse saplı ve yapraklı olmalı)

1 küçük patates

1 limonun suyu

Üzerini süslemek için Maydanoz

Zeytinyağ

Yapılışı:

Önce akşamdan ıslattığım fasulyeleri güzelce haşladım. Daha sonra yemeği pişireceğim tencerede yemeklik doğradığım soğanları zeytinyağda biraz pembeleştirdim. İçine ikiye böldüğüm sarmısakları ve küp küp kestiğim havuçları ekleyip kavurmaya devam ettim. Havuçların rendi dönünce içine küp küp doğradığım kerevizi ve kıydığım kereviz sap ve yapraklarını ekleyip bir iki kere daha çevirdim. Son olarak gene küp küp kestiğim patatesi ve fasulyeleri ekleyip, yaklaşık 1 - 2 bardak sıcak suyu tencereye koyup, tuz, karabiber, 2 kesme şeker, yarım limonun suyunu da ilave edip, orta ateşte pişmeye bıraktım. Sebzeler iyice yumuşayıp yemeğin suyu helmelendiğinde (kıvam aldığında) altını kapatıp kapağı kapalı olarak ılınmaya bıraktım. Son olarak, üzerini kıyılmış maydanoz ile süsledim. 

Eşime akşam sürprizi oldu. Üzerine ağız tadına göre limon sıkıp bol bol yedi. 

Değişik bir zeytinyağlı yapmak isterseniz mutlaka deneyin derim. 

Yemekten sonra, bu havada yapılacak en keyifli şeyi yaptık. Çerezlerimizi koyup, bir şişe Vodina açtık. Ve tabii, film seyrettik. 

Sevgiyle...