HAY SENİN STİLİNE!!!

Eski spor muhabiri, yeni Tv kanalı sahibi bir adam var ya; ismi lazım değil, ben o adamın ajan olduğunu düşünüyorum. Valla bak... Adam yaklaşık 15 sene önce bir televole belası sarmıştı başımıza, o gün bu gündür de aynı yolda devam ediyor. 

Bu adam neden ajan diyorum biliyor musunuz? Çünkü yaptığı programlarla, bizim toplumsal hoşgörü ve birliğimizi yıktı! Önce televole olayıyla başlayan, bikinili kızlar, barlarda, eller havaya, kalçaya, memeye zoom halleri ile muhafazakar kesimi içten içe doldurarak, "Eyvah, dinimiz elden gidiyor"  imajını yerleştirdi. Öyle ki, prime time'de başlayıp gece yarılarına kadar süren bar eğlenceleri ile yarı çıplak kızları evirip çevirip insanlara 5 saat boyunca izlettirdi. Herkes nefret etti bu programlardan da o bikinili kızlardan da... 

Sonra bu adam kalıp değiştirdi, yabancı yarışma programlarını alıp, Türk usulü formatlarla birleştirdi ve dizi film edasında karakterde yarışmacılar bulup, insanların yaşamlarını ajite ederek, haftalarca devam eden yapımlar hazırladı. İnsanları Tv başına aylarca hapsederek beyinlerini boşaltırken, kendisi zenginleştikçe zenginleşti. Zamanla bu adam, son derece avam hallerde kendisiyle yapılan röportajlarda çoraplarını yıkamayıp çöpe attığından filan bahseder hale geldi. 

Şimdi bir de Tv kanalı sahibi olunca, sadece böyle programlardan oluşan bir yayın politikası oluşturdu. 

İki gündür hastayım ve evdeyim. Bahsettiğim kanalda yayınlanan ve tam 3 saat süren, eski adıyla Bu Tarz Benim, yeni adıyla İşte Benim Stilim (başka bir Tv kanalıyla mahkemelik olup mahkemeyi kaybedince) programını dehşetle izledim. Yarışmacı kızlar tarzı filan bırakmış, birbirlerine öyle bir girmişler ki... Sözde birbirlerinin kıyafetlerini eleştirecekler, ama bir hakaret, bir aşağılık kompleksi, bir zenginlik atışmaları, ağlamalar, seti terk etmeler, ardından hoppidi hoppidi halay çekmeler... Gerçekten şaka gibi! 

Dün iki yarışmacı arasında yaşanan bir kim daha zengin tartışması vardı ki, Allahım ben hayatımda böyle bir bayağılık görmedim. Nasıl çiğ laflar, nasıl hakaretler, nasıl görgüsüzlükler... Valla ben kendi adıma iki günde, etrafta böyle kızlar var ve böyle seviyesizlikler yaşanıyorsa diye dehşete düştüm. 

Aynı kanalda, benzer yarışma programları var. Birine takılırsan günlerini, saatlerini ayırmak zorundasın. Başka hiç bir şeye vakit bulamazsın. Gözüne ışık tutulmuş tavşan misali bööyle bön bön ekrana bakıp, yaşananlara şaşıp kalırsın!!!

Bu programları yayınlayan kanalın sahibi olan adam, sanki Türk halkının beynini boşaltmaya and içmiş. Kim için çalışıyorsa, hangi iç ya da dış mihraklara hizmet ediyorsa, valla tebrik etmek lazım. Toplumumuzda son yıllarda yaşanan garip çatışmaları, karşılıklı atarlanmaları sürekli sıcak tutarak genel geçer davranış modeli haline getirdi. 

Diyebilirsiniz ki, sadece bu adam değil ki bu yarışmaları yapan, ya da yayınlayan... Öyle tabii, ama bu adamın 20 yıldır hiç aralıksız bu yolda olmasına takmış durumdayım. Sadece bu işi yapmasına ve seviyeyi giderek düşürmesine takmış durumdayım. İnsanlara bunları layık görmesine takmış durumdayım. Zenginliğine zenginlik katmak için toplumun ahlak ve hatta dini yapısıyla oynamasına takmış durumdayım... Taktım yani ne yapayım...

Tahammül edebilen varsa seyretmeye devam edebilir, bende doz aşımından zehirlenmeye neden oldu.

Sevgiyle....

ERGENİN DERDİ BENİ GERDİ

Yarı yıl tatiline girdik, cümleten hayırlı olsun.
Facebook; karne, takdir, teşekkür belgesi fotolarından yıkıldı. Gururlu babalar, mutlu anneler, hatta babaanneler, nineler, dedeler...

Biz de sevindik tabii, kızımız kırıksız teşekkür belgeli bir karneyle yarı yıl tatiline başladı.
Artık üniversiteye kadar önümüzde kalan 2,5 eğitim yılına konsantre olmak lazım. Lazım da, kim olacak? Ben mi...?
İlk aşama karar aşamasıydı. Okullar da artık bunu öyle bir hale getirmiş ki, yurt içinde mi okunacak yurt dışında mı?, sorunsalı ile baş etmek ve en doğru kararı almak lazım. Yurt içinde üniversitede okumaya karar verirsen hafiften ezik hissetmen söz konusu. Her konuda olduğu gibi bu konuda da bir yarış var aileler arasında ve okullarda.
Çünkü, okullarda özel yurt dışı danışmanlık gibi tüm zamanını bu işe ayıran departmanlar kurulmuş. Öğrenciyi yönlendirmek için türlü çalışmalar yapılıyor. 12. sınıf öğrencilerine gelen yurt dışı üniversite kabulleri okulun en baş köşesinde sergileniyor.  Yurt içinde iyi bir üniversiteye girişin zorluğu beynine beynine vurgulanıyor. Hala anlamaz, ille de yurt içi diye diretirsen, pek yol gösteren akıl veren de yok. E, seneye dersane filan da olmayacak deniyor... Haydi buyurun bakalım...
Artık top sende...

İşte biz de bu zor kararı alan ve yurt içinde bir üniversitede okumayı düşünen bir ergen ailesiyiz. Karar alındı, elde var biiir... Peki şimdi ne olacak? Notlar ultra değil... Bizim okul bazı diğer okullar gibi üniversite başarısı yakalama derdinde değil.... Sınav sistemi değişecek deniyor, kızımın döneminde üniversiyete girişin nasıl olacağı belli değil... Dersaneler kalkarsa üniversite hazırlığı nasıl yapılacak sorusunun cevabı net değil...Ergen, işin ciddiyetine vakıf değil...Daha önce sbs tecrübesi yok, test çözmeye, sınav stresine ve bunlarla baş etmeye yetkin değil...En komiği de kızım ergenliğin zirvesinde, ayakları yerde değil...!!!



İnsan evladı için en iyisini istiyor. Onun mutluluğu elbette ki, birinci önceliğimiz. Tabii, bu arada biricik evladının gelecekte ayakları yere sağlam basan, tuttuğunu koparan, mesleğinde çok başarılı olan, dünyanın tozunu attıran bir insan olması (çok mu abarttım ne?) arzusunu içinde köreltmen çok zor. Bu nedenle, şimdiden çocukla paylaşılan endişeler, yapılan uyarılar, verilen öğütler, girilen sonuçsuz tartışmalar ve varılamayan sonuçlar her geçen gün daha yıpratıcı ve bunaltıcı hale geliyor. Ergen oflayıp puflayıp artık bu biteviye tartışmaları duymazdan gelmeye, umursamamaya başlıyor. Sen o umursamadıkça deliriyorsun. Ve bu kısır döngü, böyle saçma sapan bir ergen ebeveyn savaşı şeklinde devam ediyor.

Önümüzdeki 2,5 seneyi merakla ve biraz endişe ile bekliyorum. En çok da, kızımın ergenliğin zirvelerinden yavaş yavaş hayatımızın içine geri dönmesini umut ediyorum!

Sevgiyle...

DENİZ MAHSÜLLÜ RİSOTTO

İtalyan yemeği sevmeyen var mıdır, merak ediyorum? Biz ailecek bayılırız. Mis gibi domates soslarına, fesleğen, sarmısak kokularına, pizzalara, makarnalara ve tabii risottoya.

Kar kış yüzünden kızımla beraber evde mecburi tatil moduna girince, uzun zamandır yapmak istediğimiz, (hatta deniz mahsullerini bile alıp hazır halde buzlukta tuttuğum) Risottoyu yapmaya karar verdik. 

Risotto yaparken dikkat edilmesi gereken bir püf noktası var! 

Zamanı iyi ayarlamalısınız, yemeğinizi tam yemek saatine göre yapmalısınız, çünkü Risotto beklemez!  

Gelelim malzemelerimize: (4 kişilik)

Yaklaşık 1 litre tavuk suyu ( benim dolapta önceden hazırladığım 500 ml. tavuk suyum vardı, ona aynı oranda su kattım)

300-350 gr. Arborio pirinci (Sezon marka)

1 paket hazır donmuş deniz mahsülü (büyük marketlerde donmuş ürün reyonlarından bulabilirsiniz)

1 orta boy soğan

2 adet sarmısak

150 gr.tereyağ

2 yk. Zeytinyağ

1 çay bardağı beyaz şarap

1 kase parmesan peyniri rendesi

Tuz, karabiber

Kıyılmış maydanoz

Yapılışı:

Öncelikle tavuk suyumuzu ocakta ısıtıyoruz, kaynatmaya gerek yok. Risottoyu yapacağımız tencereye tereyağın yarısını ve zeytinyağını ekliyoruz. Isınınca, içine yemeklik doğradığımız soğanı ekleyip biraz çeviriyoruz. Sonra ufak kestiğimiz sarmısakları ilave edip kavuruyoruz. Rengi tam dönmeden 300 gr. kadar pirinci yıkamadan tencereye ekleyip kavurmaya devam ediyoruz. Pirinçler yağı çekince içine üzerini örtecek kadar tavuk suyu ekleyip kapağını kapatmadan ve ara ara karıştırarak kaynatmaya başlıyoruz. Tavuk suyu azaldıkça kepçe kepçe ekleyerek pilavımızı pişiriyoruz. Son bir iki kepçe tavuk suyunu ilave etmeden önce, deniz mahsülünü donuk halde katıp,tavuk suyunu ekleyip, içine şarabımızı katıyoruz. Karıştırıp, tuzunu karabiberini ayarlıyoruz. İçine parmesan peyniri rendesinin yarısını ekleyip son bir kez karıştırıp suyunu çektiriyoruz.

Sıcak sıcak servis ediyoruz. Servis ederken üzerini bir miktar daha parmesan ve kıyılmış maydanoz ile süslüyoruz.

Afiyet olsun.

Biz dün akşam harika bir Mısır şarabı ile soframızı şenlendirdik. Chateau des Reves, Cabernet Sauvignon - 2008! Eşimin Mısır'da çalıştığı yıllarda alıp, getirdiği bir şarap. Ne zamandır bekletiyorduk, bu soğuk gecede Risottomuza mükemmel uyum sağladı.

Risotto yapmak azıcık sabır istiyor, biraz ocak başında kalmanız lazım. Allahtan benim kızım bana yardım etti. Risottonun suyunu ekleyip karıştırmak işi ona aitti, çok da güzel becerdi.

Bu akşam için değişik bir yemek yapmak isterseniz, deneyin derim.

Sevgiyle...

KAR TATİLİ VE FASULYE PİLAKİ

İstanbul'un en soğuk günlerinden biriydi bugün. Gerçi öğleden sonra saat 4'e kadar filan öyle fazla bir kar yağışı olmadı. Sanki bulut geçer gibi ara sıra yağdı, ara sıra durdu. Saat 16:00dan itibarense hiç kesilmeyen bir yağışla etraf Uludağ moduna girdi. Valilik okulları bugünden tatil ettiği için kızım evde ders çalışacak diye bende erkenden kendimi eve attım. 

Eşim annemin fasulye pilakisine bayılır. Ben de uzun zamandır pişirmediğimi hatırlayıp, bugün için dün akşamdan fasulyelerimi ıslatmıştım. Gelelim tarifine...

Annemin Fasulye Pilakisi

Malzemeler:

İki su bardağı kuru fasulye

1 büyük kuru soğan

6-7 diş sarmısak

1 havuç

1 kereviz (mümkünse saplı ve yapraklı olmalı)

1 küçük patates

1 limonun suyu

Üzerini süslemek için Maydanoz

Zeytinyağ

Yapılışı:

Önce akşamdan ıslattığım fasulyeleri güzelce haşladım. Daha sonra yemeği pişireceğim tencerede yemeklik doğradığım soğanları zeytinyağda biraz pembeleştirdim. İçine ikiye böldüğüm sarmısakları ve küp küp kestiğim havuçları ekleyip kavurmaya devam ettim. Havuçların rendi dönünce içine küp küp doğradığım kerevizi ve kıydığım kereviz sap ve yapraklarını ekleyip bir iki kere daha çevirdim. Son olarak gene küp küp kestiğim patatesi ve fasulyeleri ekleyip, yaklaşık 1 - 2 bardak sıcak suyu tencereye koyup, tuz, karabiber, 2 kesme şeker, yarım limonun suyunu da ilave edip, orta ateşte pişmeye bıraktım. Sebzeler iyice yumuşayıp yemeğin suyu helmelendiğinde (kıvam aldığında) altını kapatıp kapağı kapalı olarak ılınmaya bıraktım. Son olarak, üzerini kıyılmış maydanoz ile süsledim. 

Eşime akşam sürprizi oldu. Üzerine ağız tadına göre limon sıkıp bol bol yedi. 

Değişik bir zeytinyağlı yapmak isterseniz mutlaka deneyin derim. 

Yemekten sonra, bu havada yapılacak en keyifli şeyi yaptık. Çerezlerimizi koyup, bir şişe Vodina açtık. Ve tabii, film seyrettik. 

Sevgiyle...

CÜMLETEN GEÇMİŞ OLSUN

Sabah erkenden uyandık gene. Malum yılın son günü de olsa okula, işe gidilecek. Dışarıda inanılmaz bir sessizlik. Her kar yağdığında bunu düşünürüm; ortalık ne kadar sessiz olur sabahları, ne bir kuş sesi, ne köpek havlaması, ne trafik gürültüsü, ne bir çocuk bağırtısı...

Yataktan çıkmak ne kadar zor gelse de, sonrasında demlenen çayın, kızaran ekmeğin evi kaplayan mis kokusu soğuk havada iyi hissettirir insana.

Kızım okula gittikten sonra, biraz TV'de sabah haberlerini izledim. Kahvaltımı ettim, giyindim. Paltomun yakasına pırıltılı çam ağacı broşumu taktım.Senenin ilk karıyla bembeyaz olmuş İstanbul trafiğine attım kendimi.

Arabada giderken de yolda, bitirmek üzere olduğumuz yılı düşündüm. Garip bir yıldı. Kesinlikle iyi hatıralar bırakmadı belki ama, en azından ailem ve benim için sağlıklı geçen, minik mutluluklarla dolu bir yıl oldu.

Ama, 2014 dendiğinde bana bazı radikal kararlar aldıran bir yıl olarak hatırlayacağım sanırım. Bu yıl benim haber seyretmeyi bıraktığım yıl oldu mesela... Yaşanan pek çok felaket ile benim dayanma gücümün sınırlarını zorlayan, acılı bir yıldı. Ümitsizliğin bazı dönemlerde ümide döndüğü, sonra gene kasvet ve iç sıkıntılarının yaşandığı, gençlerin şaşırttığı, politikacıların kışkırttığı, bazen yalan dünyalar içinde çevrilmiş dizi film kıvamında, bazen korku filmi boyutunda, ölümler, doğumlar, evlilikler, boşanmalarla dolu bir yıl...

2014'ü bir an önce geride bırakma derdi içindeyiz. Hepimize bu yılın ardından cümleten gelmiş, geçmiş olsun! Umarım bu dileğim fazla erken olmamıştır, malum daha birkaç saatimiz var 2014'de yaşayacağımız. Gene de yeni yıldan hepimizin bir çok beklentimiz, bir çok ümidimiz var.

Benim de dileklerim, 2015'in önce aileme, dostlarıma ve kendime sevgi dolu, mutlu, sağlıklı, başarılı, bereketli, bol kahkahalı gelmesi yönünde. Herkese sağlık ve keyifli günler diliyorum. 2015'de endişelerimizin azalacağı, kendimizi daha güvende hissedeceğimiz, daha az korkacağımız güzel günler bizim olsun.

Öğleden sonra çook işim var. Sofralar kuracağım, yemekler, mezeler yapacağım. Ailemle güzel bir yeni yıl yemeğine hazırlanacağım. Şampanyamızı geceden soğuttum. Kapının önünde kıracağım narlarımı, yemekten sonra yemek için kestanelerimizi bile hazırladım. 

Son bir geyik yapmadan yazıyı bitiremeyeceğim...

SENEYE GÖRÜŞÜRÜZZZZZZ....

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAKTAN DAHA ZORU....

Bu aralar düşünüyorum da, bir evde bir ya da birkaç ergenle yaşamaktan daha zoru sanırım, aynı evde bir de menapozlu bir annenin bulunması olsa gerek.

Yani ergenlerin sıkıntıları az çok malumumuz. Hepimiz o dönemlerden geçtik ve aslında neler yaşanabileceği konusuna vakıfız. İşin ilmi, ergenle fazla yüz göz olmadan, aile bütünlüğünü sarsmadan, hatta mümkünse biraz da empati kurarak onu anlamaya çalışmak. Üzerine fazla gitmeden kendi doğrularını bulmasını sağlamak. Onu fazla çaktırmadan geleceğine hazırlamak.

Tabii, bu sağlam ve sağlıklı ebeveynler için geçerli.

Oysa günümüzde, aile kurma kavramı gittikçe ötelendiğinden (eğitim hayatı, kariyer, ekonomik bağımsızlık...) anne baba olma yaşı gecikti ve çevremize baktığımızda pek çok anne ile çocuğun arasındaki yaş farkının fazla olduğunu görebiliyoruz. Bu da demek oluyor ki, çocuklar 13-14 yaşlarına gelip, ergenlikte tavan yaptıklarında, anneleri de kırkları aşmış ve menopoz ya da pre-menopoz sıkıntılarını yaşamaya başlamış oluyorlar.

Bu gibi durumlarda, anne zaten patlamaya hazır bir bomba halinde ve farklı hormonal değişimler yaşarken, evdeki ergenin hormonlarındaki değişime anlayış gösterme gibi bir yetiye sahip olamayabiliyor. Aslında son derece hassas bir dönem yaşayan ergen ve anne; birbirlerinden anlayış, yardım ve hoş görü beklerken, karşılığında sonu gelmeyen çatışmalar, sinir harpleri, ve göz yaşları ile ıslanmış bir dönem yaşanabiliyor. Tabii ki, böyle bir yapıya sahip bir yuvada da ne huzur, ne de mutluluk kalmayabiliyor. Hem ergen, hem anne, hem de iki arada bir derede kalmış baba için çok zor bir hayat. Üstelikte bu dönem öyle bir iki yılda atlatılacak bir dönem değil. Biraz uzun sürüyor.

Çözüm ne derseniz...Aslında bilmiyorum.

Çok gerçekçi olup olmadığını bilemesem de, bir öneri sunabilirim; mümkünse çok geç yaşta çocuk sahibi olmayın. Hem kendiniz, hem de çocuğunuz için aslında doğru olan bu. Yani yirmili yaşların ortaları ve sonları çocuk sahibi olmak için doğru zamanlar. Gerçekçi bir öneri mi? Onu da bilmiyorum. Tabii ki, kişisel öncelikler, aile kurma yaşının gecikmesi, çocuğa iyi bir gelecek hazırlama tasaları gibi realiteler olduğu sürece bu dediğim pek gerçekçi değil. Ama inanın, anne ve ergen sağlığı için aslında olması gereken bu.
Anlayışlı büyükanne - büyükbaba hikayesindeki sonsuz anlayış ve sabır, yaşı ilerlemiş ebeveynler için geçerli değil maalesef. Çünkü büyükler, gerçek sorumluluğu taşımıyor, endişeleri ise bir yere kadar, sonuçta bahis konusu ergen, kendi çocuğu değil. Tüm sorumluluk onların omuzlarında da değil. Oysa yaşı ilerlemiş ebeveynler, ergene dair her türlü endişe, kaygı yanında, o ergeni anlayıp tanımaya ve empati kurmaya uğraşırken, bir de kendi sistemlerindeki değişimlerle başa çıkmaya uğraşıyorlar.

Ama diyelim ki, yapacak bir şey yok, evdeki durum bu raddede. İşte o zaman, sanırım anne kendine ergenle fazla yüz göz olmamak için oyalanacağı bir şeyler bulmalı. Hem kendi değişimini rahatça yaşamalı, hem de ergene biraz nefes aldırmalı. Bu dönemi yaşamış bir Profesör arkadaşım derdi ki, "Görmeyeceksin, duymayacaksın, hatta söylenmeyeceksin. Çocuğunun kapısını kapat, sen de evdeki en uzak odaya kaç. Meditasyon mu yaparsın, kadın programı mı seyredersin... Ona da sen karar ver."
Belki de hiç detaya girmeden çocuğunuzun düşmesine, yaralar almasına, o yaralardan öğrenmesine imkan vermek gerekiyor. Fazla korumacı olmamak gibi. Bizim kültürümüz için pek kolay olmayan bir yaklaşım. Ama bu tavır eminim ki, ergeninizle aranızdaki gerilimi azaltacaktır. Tabii uygulayabilene...

Doğru bildiğim ve savunacağım tek bir şey var; o da çocuğunuza koşulsuz sevgi vermenin önemi. Bunu o daha küçücükken aslında sürekli uyguladık. Yaramazlıklarına, hatalarına sabırla anlayış gösterdik. Kendi gelişimiyle ve "ben artık büyüdüm beni rahat bırakın" halleriyle zaten, bizim de onlardan büyük insan halleri beklentimiz gelişti.
Bırakalım o kendince büyüsün, bize ihtiyacı olduğunda gelebileceğini, aynı sevgiyle onu karşılayacağımızı bilsin yeter. Bu arada biz de biraz kendimize dönelim, kendi hayatımızın da akıp gittiğini ve bir daha asla geri gelmeyeceğini unutmadan yaşayalım, hele de yaşımız biraz ilerlediyse...

Çocuğu ergen olan her yaştaki annelere kolaylıklar diliyorum. Allah yardımcımız olsun!

Sevgiyle...


*Not: Görseller hürriyet.com.tr ve pudra.com sitelerinden alınmıştır.

KIRKLI YAŞLAR

Orta yaşa gelip 40'lı yaşları telaffuz etmeye başlayalı bir kaç yıl oldu. 

Bence 40 yaş insan hayatında bir dönüm noktası. O yaşa kadar (eğer şanslıysan) çok fazla üzülüp, sıkılmadan,  hayat gailesi ile zamanın nasıl geçtiğini bile anlayamadan, sallan yuvarlan bir dönem geçiriyorsun. Çocukluk, oyunlar, öğrenim hayatı, arkadaşlıklar, ilk aşklar, ergenlik buhranları, üniversite yılları, gerçek aşklar, kalp kırıkları, iş hayatı, para kazanma, yuva kurma, çocuklar, kariyer,  çocukların hastalıkları, okulları, orta yaş... Öyle bir döngü ki, nasıl olduğunu anlayamadan bir de bakıyorsun ki, yıllar geçmiş, yaşın, eskiden annenin arkadaşlarına "teyze" dediğin yaşa gelmiş.

40 yaş özellikle biz kadınlar için zor bir yaş. Bir sabah kalktığında aynada sana bakan kadının göz altlarındaki torbaları ilk fark ettiğin, kitap okurken kollarını gittikçe daha ileri uzattığın, vücudundaki inanılmaz değişimi görmezden geldiğin, daha sık diyet yapmaya çalışıp, daha fazla başarısız olduğun, tahammül sınırlarının azaldığı, endişelerinin arttığı, sevdiklerini kaybetme korkusunun ise tavan yaptığı, tüm sisteminin değişip, tepe taklak olduğu bir dönem. Üstelikte, tüm bu değişimleri yaşarken kalbin hala 18 ile 20 yaş arasında bir yerde takılıp kalmış oluyor. 

Lise arkadaşlarımla çok sık olamasa da, senede bir kaç kere bir araya geliyoruz. Sohbet hep aynı. Önce hala aynı olduğumuzdan, hiç değişmediğimizden bahsediyoruz. Sonra okul anıları, kahkahalar, dedikodular geliyor. Ancak  son bir kaç yıldır bu sohbetlere farklı konular dahil olmaya başladı, sağlıklı yaşam önerileri, estetik kaygılar, çantalardan çıkan yakın gözlükleri, gelecek kaygıları, hastalık ve malesef ölüm haberleri... Aynı durum çevremde, benim yaşıma yakın tüm arkadaşlarımda böyle. Bu arada hepimizde bir yaşlanma endişesi var, çünkü vücudumuzla kalbimiz aynı hızla eskimiyor. Kendimizi hep daha güzel, hala(!) güzel görmek, hissetmek peşindeyiz. Bunun için spor salonlarında, estetik merkezlerinde, diyetisyenlerde bolca vakit geçirir olduk. Oysa, yavaş yavaş daha önemli şeylerin farkına varmalıyız. Bu yaşlarda sağlığımızın çok daha önemli olduğunu görmeliyiz. Kendimize dikkat etmeliyiz. Yahu Monica Belluci bile 50 yaşına geldi ve hala bu kadar güzel ve sağlıklıysa, biz niye olmayalım, değil mi??? (Örnek biraz iddialı mı oldu, ne?) 

Daha dün yaşıtım iki arkadaşımın hastalık haberlerini aldım. Çok üzüldüm, her ikisinin de çocukları var ve daha önlerinde uzun bir yol var. Umarım ikisi de atlatacak, çünkü ikisi de güçlü kadınlar. Malesef kanser belası artık neredeyse her eve giriyor ve her hayatı etkiliyor. Bu nedenle bir kez daha rutin kontrolleri aksatmamanın ne kadar önemli olduğunu hatırlamak lazım. Böyle haberler alınca günlük sıkıntıların, üzüntülerin ne kadar boş olduğunu da fark ediyor insan, ama ne kadar boş vereceğim dese de mümkün değil, hayat devam ediyor ve rutine dönülüyor. 

2015 için büyük kararlarım, büyük beklentilerim yok. En çok sağlık diliyorum. Hem kendime, hem de çevremdeki tüm sevdiklerime. 40'lı yaşları keyifle, en az hasarla kapatıp, 50'leri, 60'ları, 70'leri.... görmek, sağlıkla her yaşı yaşamak istiyorum. Yakın gözlüklerimle mutluyum, aldığım kilolarla barıştım (daha fazla almamak şartıyla), hatta kızımın arkadaşları "teyze" deyince bile artık içim fazla burkulmuyor. Güzel ve sağlıklı yaşlanmak istiyorum. Arkamdan, "Ne hoş bir hanım, ne kadar bakımlı" densin. Yani fazla bir şey istemiyorum. 

Sevgiyle...