BİR ERGENLE YAŞAMAKTAN DAHA ZORU....

Bu aralar düşünüyorum da, bir evde bir ya da birkaç ergenle yaşamaktan daha zoru sanırım, aynı evde bir de menapozlu bir annenin bulunması olsa gerek.

Yani ergenlerin sıkıntıları az çok malumumuz. Hepimiz o dönemlerden geçtik ve aslında neler yaşanabileceği konusuna vakıfız. İşin ilmi, ergenle fazla yüz göz olmadan, aile bütünlüğünü sarsmadan, hatta mümkünse biraz da empati kurarak onu anlamaya çalışmak. Üzerine fazla gitmeden kendi doğrularını bulmasını sağlamak. Onu fazla çaktırmadan geleceğine hazırlamak.

Tabii, bu sağlam ve sağlıklı ebeveynler için geçerli.

Oysa günümüzde, aile kurma kavramı gittikçe ötelendiğinden (eğitim hayatı, kariyer, ekonomik bağımsızlık...) anne baba olma yaşı gecikti ve çevremize baktığımızda pek çok anne ile çocuğun arasındaki yaş farkının fazla olduğunu görebiliyoruz. Bu da demek oluyor ki, çocuklar 13-14 yaşlarına gelip, ergenlikte tavan yaptıklarında, anneleri de kırkları aşmış ve menopoz ya da pre-menopoz sıkıntılarını yaşamaya başlamış oluyorlar.

Bu gibi durumlarda, anne zaten patlamaya hazır bir bomba halinde ve farklı hormonal değişimler yaşarken, evdeki ergenin hormonlarındaki değişime anlayış gösterme gibi bir yetiye sahip olamayabiliyor. Aslında son derece hassas bir dönem yaşayan ergen ve anne; birbirlerinden anlayış, yardım ve hoş görü beklerken, karşılığında sonu gelmeyen çatışmalar, sinir harpleri, ve göz yaşları ile ıslanmış bir dönem yaşanabiliyor. Tabii ki, böyle bir yapıya sahip bir yuvada da ne huzur, ne de mutluluk kalmayabiliyor. Hem ergen, hem anne, hem de iki arada bir derede kalmış baba için çok zor bir hayat. Üstelikte bu dönem öyle bir iki yılda atlatılacak bir dönem değil. Biraz uzun sürüyor.

Çözüm ne derseniz...Aslında bilmiyorum.

Çok gerçekçi olup olmadığını bilemesem de, bir öneri sunabilirim; mümkünse çok geç yaşta çocuk sahibi olmayın. Hem kendiniz, hem de çocuğunuz için aslında doğru olan bu. Yani yirmili yaşların ortaları ve sonları çocuk sahibi olmak için doğru zamanlar. Gerçekçi bir öneri mi? Onu da bilmiyorum. Tabii ki, kişisel öncelikler, aile kurma yaşının gecikmesi, çocuğa iyi bir gelecek hazırlama tasaları gibi realiteler olduğu sürece bu dediğim pek gerçekçi değil. Ama inanın, anne ve ergen sağlığı için aslında olması gereken bu.
Anlayışlı büyükanne - büyükbaba hikayesindeki sonsuz anlayış ve sabır, yaşı ilerlemiş ebeveynler için geçerli değil maalesef. Çünkü büyükler, gerçek sorumluluğu taşımıyor, endişeleri ise bir yere kadar, sonuçta bahis konusu ergen, kendi çocuğu değil. Tüm sorumluluk onların omuzlarında da değil. Oysa yaşı ilerlemiş ebeveynler, ergene dair her türlü endişe, kaygı yanında, o ergeni anlayıp tanımaya ve empati kurmaya uğraşırken, bir de kendi sistemlerindeki değişimlerle başa çıkmaya uğraşıyorlar.

Ama diyelim ki, yapacak bir şey yok, evdeki durum bu raddede. İşte o zaman, sanırım anne kendine ergenle fazla yüz göz olmamak için oyalanacağı bir şeyler bulmalı. Hem kendi değişimini rahatça yaşamalı, hem de ergene biraz nefes aldırmalı. Bu dönemi yaşamış bir Profesör arkadaşım derdi ki, "Görmeyeceksin, duymayacaksın, hatta söylenmeyeceksin. Çocuğunun kapısını kapat, sen de evdeki en uzak odaya kaç. Meditasyon mu yaparsın, kadın programı mı seyredersin... Ona da sen karar ver."
Belki de hiç detaya girmeden çocuğunuzun düşmesine, yaralar almasına, o yaralardan öğrenmesine imkan vermek gerekiyor. Fazla korumacı olmamak gibi. Bizim kültürümüz için pek kolay olmayan bir yaklaşım. Ama bu tavır eminim ki, ergeninizle aranızdaki gerilimi azaltacaktır. Tabii uygulayabilene...

Doğru bildiğim ve savunacağım tek bir şey var; o da çocuğunuza koşulsuz sevgi vermenin önemi. Bunu o daha küçücükken aslında sürekli uyguladık. Yaramazlıklarına, hatalarına sabırla anlayış gösterdik. Kendi gelişimiyle ve "ben artık büyüdüm beni rahat bırakın" halleriyle zaten, bizim de onlardan büyük insan halleri beklentimiz gelişti.
Bırakalım o kendince büyüsün, bize ihtiyacı olduğunda gelebileceğini, aynı sevgiyle onu karşılayacağımızı bilsin yeter. Bu arada biz de biraz kendimize dönelim, kendi hayatımızın da akıp gittiğini ve bir daha asla geri gelmeyeceğini unutmadan yaşayalım, hele de yaşımız biraz ilerlediyse...

Çocuğu ergen olan her yaştaki annelere kolaylıklar diliyorum. Allah yardımcımız olsun!

Sevgiyle...


*Not: Görseller hürriyet.com.tr ve pudra.com sitelerinden alınmıştır.

KIRKLI YAŞLAR

Orta yaşa gelip 40'lı yaşları telaffuz etmeye başlayalı bir kaç yıl oldu. 

Bence 40 yaş insan hayatında bir dönüm noktası. O yaşa kadar (eğer şanslıysan) çok fazla üzülüp, sıkılmadan,  hayat gailesi ile zamanın nasıl geçtiğini bile anlayamadan, sallan yuvarlan bir dönem geçiriyorsun. Çocukluk, oyunlar, öğrenim hayatı, arkadaşlıklar, ilk aşklar, ergenlik buhranları, üniversite yılları, gerçek aşklar, kalp kırıkları, iş hayatı, para kazanma, yuva kurma, çocuklar, kariyer,  çocukların hastalıkları, okulları, orta yaş... Öyle bir döngü ki, nasıl olduğunu anlayamadan bir de bakıyorsun ki, yıllar geçmiş, yaşın, eskiden annenin arkadaşlarına "teyze" dediğin yaşa gelmiş.

40 yaş özellikle biz kadınlar için zor bir yaş. Bir sabah kalktığında aynada sana bakan kadının göz altlarındaki torbaları ilk fark ettiğin, kitap okurken kollarını gittikçe daha ileri uzattığın, vücudundaki inanılmaz değişimi görmezden geldiğin, daha sık diyet yapmaya çalışıp, daha fazla başarısız olduğun, tahammül sınırlarının azaldığı, endişelerinin arttığı, sevdiklerini kaybetme korkusunun ise tavan yaptığı, tüm sisteminin değişip, tepe taklak olduğu bir dönem. Üstelikte, tüm bu değişimleri yaşarken kalbin hala 18 ile 20 yaş arasında bir yerde takılıp kalmış oluyor. 

Lise arkadaşlarımla çok sık olamasa da, senede bir kaç kere bir araya geliyoruz. Sohbet hep aynı. Önce hala aynı olduğumuzdan, hiç değişmediğimizden bahsediyoruz. Sonra okul anıları, kahkahalar, dedikodular geliyor. Ancak  son bir kaç yıldır bu sohbetlere farklı konular dahil olmaya başladı, sağlıklı yaşam önerileri, estetik kaygılar, çantalardan çıkan yakın gözlükleri, gelecek kaygıları, hastalık ve malesef ölüm haberleri... Aynı durum çevremde, benim yaşıma yakın tüm arkadaşlarımda böyle. Bu arada hepimizde bir yaşlanma endişesi var, çünkü vücudumuzla kalbimiz aynı hızla eskimiyor. Kendimizi hep daha güzel, hala(!) güzel görmek, hissetmek peşindeyiz. Bunun için spor salonlarında, estetik merkezlerinde, diyetisyenlerde bolca vakit geçirir olduk. Oysa, yavaş yavaş daha önemli şeylerin farkına varmalıyız. Bu yaşlarda sağlığımızın çok daha önemli olduğunu görmeliyiz. Kendimize dikkat etmeliyiz. Yahu Monica Belluci bile 50 yaşına geldi ve hala bu kadar güzel ve sağlıklıysa, biz niye olmayalım, değil mi??? (Örnek biraz iddialı mı oldu, ne?) 

Daha dün yaşıtım iki arkadaşımın hastalık haberlerini aldım. Çok üzüldüm, her ikisinin de çocukları var ve daha önlerinde uzun bir yol var. Umarım ikisi de atlatacak, çünkü ikisi de güçlü kadınlar. Malesef kanser belası artık neredeyse her eve giriyor ve her hayatı etkiliyor. Bu nedenle bir kez daha rutin kontrolleri aksatmamanın ne kadar önemli olduğunu hatırlamak lazım. Böyle haberler alınca günlük sıkıntıların, üzüntülerin ne kadar boş olduğunu da fark ediyor insan, ama ne kadar boş vereceğim dese de mümkün değil, hayat devam ediyor ve rutine dönülüyor. 

2015 için büyük kararlarım, büyük beklentilerim yok. En çok sağlık diliyorum. Hem kendime, hem de çevremdeki tüm sevdiklerime. 40'lı yaşları keyifle, en az hasarla kapatıp, 50'leri, 60'ları, 70'leri.... görmek, sağlıkla her yaşı yaşamak istiyorum. Yakın gözlüklerimle mutluyum, aldığım kilolarla barıştım (daha fazla almamak şartıyla), hatta kızımın arkadaşları "teyze" deyince bile artık içim fazla burkulmuyor. Güzel ve sağlıklı yaşlanmak istiyorum. Arkamdan, "Ne hoş bir hanım, ne kadar bakımlı" densin. Yani fazla bir şey istemiyorum. 

Sevgiyle...

"DUBAİ" BÜYÜK HAYALLER

Seneler önce Las Vegas'a gittiğimde ne hissetiysem geçen hafta Dubai'yi gördüğümde de aynı şeyleri hissettim. "Büyük düşünmek, büyük hayaller kurmak böyle bir şey olsa gerek..."

Adamlar yapmış. 

Çölden bir vaha, bir cennet yaratmış. Tabii, para çok! Gelir petrol geliri olunca, büyük hayaller kurmak, sonra da bunları gerçekleştirmek kolay.

Ama... Her zengin ülke böyle mi? Hele ki İslam devletleri?

Neyse anlayacağınız üzere, ben inanılmaz etkilendim. Hatta, ben burada yaşarım diye düşünecek kadar...

Dubai, Birleşik Arap Emirliklerinin yedi emirliğinden biri. Parlamenter Monarşi ile yönetilen ve başında şeyh Muhammed bin Raşid E Makdum var. 4115 km2lik yüzölçümü ve yaklaşık 2.200.000 nüfusu var. Nüfus sadece %17 si yerli halk. Gerisi büyük çoğunlukla Hintliler, Pakistanlılar, Bangladeşliler gibi başka ülke vatandaşlarından oluşuyor. Zaten yerli halk petrol zengini olduğundan çalışmıyor, ve tüm hizmet sektörü diğer ülke vatandaşları tarafından yürütülüyor. Ülkede yaklaşık %6 civarında batılı ülke vatandaşları yaşıyor. Bunların pekçoğu ex-pad olarak batılı şirketlerde çalışan yabancılar.  Almanlar, Amerikalılar, Türkler, İngilizler, kuzey Avrupalılar batılı şirketlerin ortadoğu merkezi olarak kullandığı Dubai'de dönemsel olarak çalışmaya geliyor. Ayrıca restaurant ve barlarda İngiliz ve Amerikalı gençler çalışıyor. Ülkede birinci lisan adeta İngilizce. Her tabelada önce Arapça, sonra İngilizce yazıyor.

Dubai'de vergi yok. Maaşlar yüksek. Ancak yeme içme inanılmaz pahalı. Arap restaurantları hariç uluslararası mutfakları temsil eden restaurantlarda alkol satışı var.  İyi bir yerde yediğiniz yemek, İstanbul'daki en pahalı restaurantda vereceğiniz hesabın euro karşılığına denk geliyor. Yani neredeyse Türkiye'de ödeyeceğinizin üç katı gibi hesap ödüyorsunuz. Buna rağmen her yer tıklım tıkış dolu. Seyahatinizi planlarken yemek yemeyi düşündüğünüz restaurantlara rezervasyon yaptırmanızda fayda var. Yoksa yer bulmanız çok zor olabiliyor.

Bizim orada bulunduğumuz hafta, sıcaklık 25-26 derece civarında idi. Uzun zaman çöl sıcaklarının hakim olduğu bir ülke için ideal bir zaman. Aralık ayında denize girme keyfini yaşadık, bol bol güneşlendik. Plajlar hem yerli halka, hem yabancılara açık. Öyle ki, peçeli kadınlar ve bikinili yabancılar aynı plajı kullanıyor ve kimse kimseyi rahatsız etmiyor. Bir kişi de yan gözle bakıp sizi rahatsız etmiyor. 

Erkeklerin milli giysisi "kandura" denilen beyaz entari ve başta tipik arap örtüleri. Beni en çok şaşırtan bu giysilerin beyazlığı oldu. Adamlara gidip, hangi deterjanı kullandıklarını sorasım geldi. Kadınlar boyundan bileğe kadar inen "abiye" adı verilen pardesü tarzı giysiler giyiyorlar. Başları da son derce şık bir şekilde bağlı. Bazıları sadece gözlerini açıkta bırakan peçeler takıyor, bazılarının ise saçları tamamen açık. Neye göre giyindiklerini pek anlayamadım ama, görüntüde rahatsız edecek bir durum yok. Kadınların göz makyajları inanılmaz, ayrıca neredeyse tamamında son derece pahalı çantalar var. Giydikleri "abiye"lerin tasarım olanları varmış ve müthiş pahalı olurmuş, bunu da öğrendik. Bir de dediğim gibi, kimse kimseyi gözleriyle rahatsız etmiyor. Gençler minili, şortlu yabancı kızlara en ufak bir tacizde bulunmuyor. 

Ben bu durumu son derece şaşırtıcı ve medeni buldum!

Hele de bizim ülkemizde neredeyse her yıl taksim meydanında yılbaşı geceleri yaşanan korkunç tacizleri düşününce....

Bir de, dün bizim medyada yer alan turizm liselerinde öğrencilerin kokteyl hazırlama, ya da alkollü içki servisi yapma derslerinin kaldırılacağı haberini duyduğumda inanamadım, Dubai'de turizm sektöründe alkol tamamen serbest. Özellikle otellerin barlarında muhteşem kokteyler hazırlanıyor. En pahalı şaraplar servis ediliyor. Turiste cazip gelecek her türlü imkan var. Adamlar paranın nereden geleceğini biliyor ve bu konularda da son derece serbest davranıyorlar. 

Dediğim gibi Dubai aslında bir çöl. Ancak bu çölde damla sulama sistemiyle dev parklar, bahçeler, golf sahaları yaratılmış. İnşaat sektörü yüksek binalarla gelişmiş. Bir de turistlerin ilgisini çekecek yapılara öncelik verilmiş. Yıllar önce yapılan deniz kenarındaki yelken şeklindeki Burj el Arab, dünyanın en yüksek insan yapımı binası olan Burj Khalifa, Venedik'i andıran Dubai Marina, denizin içine inşa edilen The Palm, dünyanın en büyük akvaryumu, muhteşem alışveriş merkezlerinin tamamı Avrupalı zengin turistleri ülkeye çekmek için planlı düşünülüp yapılmış değerler. Otantik pazarlar, çöl safarileri... Herşey son derece etkileyici. 

Bizim yöneticilerimizin, Dubai'nin sadece yüksek yapılaşmasını örnek aldıklarını düşünüyorum. Adamların ülkeyi yeşil yapma çabalarının binde biri bizde yok malesef. Biz olan ağaçları kesip, ülkemizi çölleştirirken adamlar çölden bir vaha yaratma derdinde! 

Bir de dikkatimi ülkedeki camiler çekti. Gayet modern ve makul ölçülerde camiler yapmışlar. Öyle her köşe başında bir cami yok. Kesinlikle gözü yormayan, hafif arap esintileri ile süslü, hatta çok dikkat etmezseniz fazla fark etmeyeceğiniz ebatlarda camiler. En büyük camilerden biri Jumeirah Camii, çok etkileyici. Bu arada, alışveriş merkezlerinin içinde namaz saatlerinde ezan da okunuyor ancak, adeta ilahi gibi, insanı etkileyen bir tonalite ile, aşırıya kaçmadan.

Ülkede yerli halka ve yabancılara yönelik davalara bakan farklı mahkemeler varmış. Cezalar çok yüksek olduğundan, kimse suç işlemeye niyetlenmiyormuş. Gelir seviyeleri de yüksek olunca hırsızlık, kapkaç gibi basit suçlar bile görülmüyormuş. Dolayısyla, dünyanın en güvenli ülkelerinden biri olma özelliği ile de son derece cazip. Kimse arabasının, evinin kapısını bile kilitlemiyor. 

Bizim orada olduğumuz tarihte 2 Aralık günü bağımsızlık günlerini kutladılar. 2 Aralık 1971'de İngiltere'den bağımsızlıklarını ilan etmişler. Nasıl bir tantana, nasıl bir kutlama... Yerli halk için 3 günlük bir tatil vardı. Herkes, çoluk çocuk sokaklardaydı. Her yerde müzikler, danslar, kutlamalar yapıldı. Arabalar Birleşik Arap Emirliklerinin yedi emirinin resimleri ve bayraklarla giydirilmiş, tüm şehir bayraklarla süslenmişti. Gerçekten görülmeye değer bir coşkuydu. Gene hiçbir taşkınlık olmadan, ama büyük bir tantana ile kutlamalarını yaptılar.

5 günlük harika bir seyahat oldu benim için. Dubai ile ilgili beklentimin kat be kat üstünde keyif aldım. Tabii, bu arada çok doğru bir zamanda orada olduğumuzu da belirtmeliyim. Biz Aralık ayında 25-26 derecelerde bir hava sıcaklığı ile terlemeden gezdik, dolaştık, her gün keyifle denize girdik. Akşamları arada üzerimize bir şal ya da ceket aldık. Nisan - Ekim ayları arasında hava sıcaklığının dayanılmaz olduğunu da belirtmekte fayda var. Değil sokakta dolaşmak, denize girmek bile mümkün olmayabiliyormuş. Deniz suyu sıcaklığının 28 derecelere ulaştığını söylediler. O yüzden, gideceğiniz tarihi doğru seçmek, Dubai'den alacağınız keyfi arttıracaktır.

Benim önerim, özellikle Atlantis Otel içindeki Aquaventure su parkı, Aquarium, dünyanın en yüksek insan yapımı binası Burj Khalifa, dünyanın en büyük alışveriş merkezi Dubai Mall, muhteşem müzikli su şovları ile Fountains, Dubai Marina, harika Burj al Arab manzarası ile Bahri Bar ve dünya standartlarında enfes şaraplar ve yemekler yiyeceğiniz restaurantları (Rivington Grill, Pai Thai, Nobu...) ile Dubai'yi henüz görmedinizse mutlaka gitmeniz yönünde olacak. 

Bakalım siz de benim kadar etkilenecek misiniz?...

Sevgiyle...

REAKTİF HİPOGLİSEMİ NEDİR?

Ben bir tıp doktoru ya da diyetisyen değilim. Ancak yaşadığım bir tecrübe üzerine bu yazıyı yazma gereği duydum. Bence herkesin dikkat etmesi gereken, çok bilmediğimiz bir sorun yaşamakta olduğumdan yazdım.

Malumunuz üzere aşure ayındayız. Bir iki haftadır, çok tatlı yemeye alışık olmayan ben; hem kendi yaptığım, hem de konu komşudan gelen aşurelerden azar azar da olsa yedim. Bir şekilde bünyemin çok alışık olmadığı bir durum yarattım sanırım. Son olarak da geçen hafta iş yerimde daha önce başıma gelmemiş, farklı bir deneyim yaşadım.



Sabah her günkü basit sabah kahvaltımı ettikten sonra, öğlen yemeğinde, pirinç çorbası, fırında tavuk ve patates, yoğurt ve üzerine de bir kase aşure yedim. Son lokmayı ağzıma atmamla beraber, müthiş bir baş dönmesi ve mide bulantısı ile masada kalakaldım. Baktım duramayacağım, "Ben fenayım, odama geçiyim" deyip, odamdaki koltukta bayılayazdım (kelime gerçekten bu, bayılmadım ama gözlerim karardı, bir an kendimden geçer gibi oldum). İş yerindeki arkadaşlarım çok telaşlanmışlar, rengim solmuş, göz kapaklarım şişmiş, kolonya ile bileklerimi filan ovalamışlar. Sonra da apar topar bir hastanenin aciline attılar beni. Tansiyonum normal çıktı fakat şekerim 172 ölçüldü.

Ertesi gün acilen bir endokrinoloğa başvurdum. Durumumu anlattım. Bir sonraki sabah aç karnına hemen tahliller yapıldı. Açlık, tokluk bakıldı. Sonuçlar inanılmaz normal. Acayip hiç bir şey yok. Doktorum durumu şöyle izah etti. "Sizde reaktif hipoglisemi var, şu an için vücudunuz karbonhidratlara tepki veriyor. Şeker hastası değilsiniz, ancak şeker hastalığına adaysınız!"

Korktum tabii. Üstelik ara sıra kaçamaklar yapsam da düzgün ve düzenli beslendiğime inanırken... Hemen araştırmaya başladım.

Reaktif hipoglisemi ile ilgili pek çok doküman ve makale okudum.

Aslında birçoğumuzun yakındığı, yemeklerden sonra yaşanan halsizlik, gün içinde nedensiz sinirlilik halleri, odaklanamama, dikkat dağınıklığı, uyku hali, baş ağrısı, ani şeker krizleri, anksiyete gibi belirtilerle kendini gösteren; günlük yaşamımızı ve sosyal ilişkilerimizi olumsuz etkileyen; yenilen gıdaların miktar ve niteliklerine bağlı olarak kandaki insülin düzeyinde ani yükselmelerin yaşanmasına verilen isim "reaktif hipoglisemi".  Bu belirtilerin neredeyse tamamına sahip olduğum için, bundan sonra ne yapmam lazım kısmına odaklandım.

Öncelikle tüm yazılanlarda, yavaş yemek , ara öğünleri atlamamak konusu vurgulanmış. Az ve sık aralıklarla yemek yemenin önemli olduğu konusu aslında pekçok diyette zaten uyulması gereken bir kural. Beslenme diyetinden karbonhidratları tamamen çıkarmak olası olmadığı için kompleks karbonhidratları yeter miktar yemek, glisemik endeksi düşük gıdaları tercih etmek gerekiyor. Bu besinlerin neler olduklarını internetten bulmak çok kolay. Beyaz unlu, rafine şekerli ve nişastalı gıdalardan kaçınmak lazım. Çay, kahve, kolalı içecekler ve meşrubatlar azaltılması gereken unsurlar. Alkol alımı (maalesef)  insülinin ani yükselmesinin en önemli sebeplerinden biri.Gün içinde bol sıvı alımı (su içerek) oldukça önemli. İçilen meyve suları ya da çay kahve ile alınan sıvı miktarı su içmeye  eş değer değil.   *

İnsanlık tarihinde yaradılışımızla beraber sistemimizin kurgulandığı bir beslenme düzeni var. Bu düzende hani bir dönem çok konuşulan "Taş Devri Diyeti" gibi işlenmemiş gıdalara alışık sistemimiz. Aslında yapabilsek her şeyin doğalını, işlenmemiş olanını tüketmemiz lazım. Tabii ki, bu zamanda bu çok olası bir şey değil. Ama, en azından rafine şekerden, tatlılardan, hazır meyve sularından, meşrubatlardan, hazır gıdalardan uzak durarak kendimizi korumamız lazım.

Ve tabii, spor... Özellikle her doktorun mutlaka ama mutlaka vurguladığı olmazsa olmazı, spor. Günde yarım saat bile olsa, tempolu bir yürüyüş yeterli aslında. Ama maalesef her zaman en yapılamayan, zaman ayrılamayan, üşenilen de spor. Bizim çocukluktan edinmediğimiz ve yerleşmemiş bir alışkanlık olduğu için hep yok saymaya meyilliyiz. Ama kendimizi düzeltmeli, ve bu konuda eğitmeliyiz.

Son olarak Allah çözümsüz dert vermesin demek istiyorum. Ben okuduklarımdan hareketle beslenmeme daha fazla dikkat etmeye ve denemeye başladım.
Sizde de bu belirtiler varsa, bir kan tahlili yaptırmanızı ve bir endokrinoloğa görünmenizi öneririm.

Sevgiyle...

* Bu resim "parksima.com.tr" adresinden alınmıştır.

SAKIZLI MUHALLEBİ

Bizim evdeki ergen, 7-8 yaşına gelene dek ağzına beyaz hiçbir şey sürmedi. Yani peynir, süt, yoğurt ve türevi her şeyi reddetti. Minnacık bebekti, her yoğurt yedirmeye çslıştığımda suratıma püskürürdü. Sonra yavaş yavaş yemeye başladı ama, hiç bir zaman çok fanatik bir sütsever filan olmadı. Bu hafta sınav haftası ve her gün ikişer sınava giriyor. Gayretle çalışıyor, ben de onun isteklerine daha fazla özen gösteriyorum. İşte bu nedenle, bugün ders çalışmak için kapandığı odasından çıkıp, ben sakızlı muhallebi istiyorum dediğinde hiç ikiletmeden ocağın başına geçtim.

Sakızlı muhallebinin bende bir ölçüsü yok. Biraz göz kararı yapıyorum. Bugün yaparken azıcık ölçülü yapayım ki, burada yazmam kolay olsun diye biraz dikkat ettim.

Bir de bu yaz Midilli'den aldığım damla sakızlarını ilk kez kullanacak olmak hoşuma gitti. Çok basit olmakla beraber son derece lezzetli bir Ege tarifi daha diyorum veee....

Malzemeler:

1litre +1 bardak süt

5 kaşık tepeleme un

1,5 bardak şeker

3-4 adet damla sakızı

1 kaşık margarin

Üzerini süslemek için tarçın

Yapılışı: Damla sakızlarını havanda döverek toz haline getirin. Sütü tencereye koyun, içine şekeri ve unu da ekleyip, sürekli karıştırarak pişirin. Süt iyice ısınınca önce damla sakızını, sonra kaynamaya başlayınca margarini ekleyin. Kaynadıktan sonra da altını kısıp yaklaşık on dakika daha karıştırarak kıvamının koyulmasını sağlayın. Muhallebiyi ateşten alıp, kaselere paylaştırın. Üzerlerini tarçınla süsleyin.

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

KARARSIZLIK KABUSU

Uzun zamandır "Ergen Annesi" yazılarına ara vermiştim. Yazacak çok şey var da, işte kızımı ha bire ortaya konu edip, fazla rencide etmek istemiyordum. Ancak, bazen kendi kendime içinden çıkamadığım ve patlayacak kadar dolduğumda, yazmak benim için en iyi ifade şekli olabiliyor.

Artık evde 15 yaşında bir ergenle yaşıyoruz. Zor mu, evet kesinlikle! Aşırı duygusallık, laflarınıza göz devirmeler, hafif çaplı sinir patlamaları, kapı çarpmaları, aşırı hızlı konuşma, odalara kapanma... Son bir yıl içinde evimizde konuşulan en önemli mevzular, sivilce tedavisi, saç bakımı, selfie, arkadaşlar, hafta sonu programları, telefon, telefon, telefon.... Artık ödev, ders, okul... gibi lüzumsuz kelime israfımız bitti. Ne hoş! Oysa okul, MEB ve aile üçlemesi olarak bizler; üniversite, hazırlanma filan gibi boş ve sebepsiz beklentiler içindeyiz. Erken diye düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Zaman öyle hızlı geçiyor ve öncelikle bir karar verme süreci var ki, işin asıl o aşaması zor. Tabii, bu benim ergen için geçerli bir durum. Genele yaymam mümkün değil.

Bazı gençler var ki, ne okumak istediğine, nerede okumak istediğine dair gayet ciddi kararlar alıp bu doğrultuda ilerleyebiliyor. Bunun için hangi yolu izleyeceğine, hangi kurslara gitmesi gerektiğine, hangi sosyal aktiviteleri yapması gerektiğine şimdiden karar verebiliyor. Bunlar kolay olanlar ergenler. Ebeveyn için burada imkanları dahilinde çocuğun önünü açmak ve ona hedefe ulaşmasında yardımcı olmak kısmı kalıyor. Bazısı da benim kızım gibi, o kadar kararsız ki, her bir söylenenden, her duyduğundan, her arkadaşının fikrinden etkilenip gün be gün karar değiştiriyor. İşte bununla uğraşmak çok zor. Üstelik, benim kızımın kararsızlığı her konuda tavan yapmış durumda.

Yeni yaşadığımız bir örneği paylaşarak durumu açıklamaya çalışayım.
Kızım 6 sene piyano çaldıktan sonra, 8. sınıfta yani 12 yaşında ben artık istemiyorum deyip (son derece kararlı olarak), piyanoyu bıraktı. O kadar ki, evdeki piyanoyu bile görmek, odasında tutmak istemeyip, yazlığa yollattı. O dönem, zorla olacak iş değil deyip destek verdim. Sonra bu sene tekrar bir müzik aleti çalmak istedi ve  gitar dersi almak istediğini söyledi. Evimize yakın diye Tan Sağtürk Akademiye gittiğimizde, kızım Piyano geçmişinden bahsedince, onca emeği yakmaması gerektiği yönünde yöneticilerin ikna etmesiyle piyanoya devam kararı alarak çıktı. Eve geldiğimizde, "emin misin kızım" diye sorma gereği duydum."Evet, sıfırdan başlayacağıma devam edeyim, daha iyi olur" dedi. Süper, doğru karar! Aradan iki gün geçti, piyano hocasıyla tanışmaya gittik, hoca, "iki yıl ara vermişsin, sıfırdan başlamak gibi olacak, ama sonra hatırlarsın" diye bir cümle kullanmış. Bunun üzerine, eve geldiğimizde, "ben sıfırdan başlayacaksam o zaman gitara başlayayım" diye karar değiştirdi. Emin misin, diye sordum tabii tekrar. Cevap "evet, kesinlikle". Birkaç gün sonra tekrar görüşmeye gittik ve ben son durumu açıkladım. Akademi yöneticisi, hocanın programını ayarladığını ama değiştirebileceğini söylediğinde, Kızımın, "Ama ben daha tam karar vermedim ki.." cevabıyla delirecek raddeye geldiğimi itiraf etmeliyim. Yani hem kendini hem beni düşürdüğü durum inanılmaz. Sanki oyun oynuyoruz. Çok mahcup hissediyorum, ama Allah'tan hep bu yaş grubu ile çalıştıklarından alışkın görünüyorlar. Sonuç: Henüz net bir karar yok, pazartesi piyano dersine gidip bir deneyecek, hoşuna gitmezse, gitara başlayacak...

İşte böyle, son zamanlarda her konuda aynı durum söz konusu. Ne giyilecek, saç nasıl yapılacak, hangi film seyredilecek, ne yenilecek???? Sürekli bir karar değiştirme, karar verememe hali. Daha da fenası sürekli bana da fikir soruyor, ama bir fikir söylediğimde de ya beğenmiyor, ya da tam tersini yapıyor. E, be çocuğum, sorma o zaman!

Bu durumla nasıl baş edebileceğimi, onu nasıl yönlendirmem gerektiğini de doğrusu çözemiyorum. Genellikle kendi kararını alsın diye fikir belirtmemeye çalışıyorum, ama bazen o kadar çaresiz kalmış gibi hissettiriyor ki... Nadiren de olsa, onun adına karar almak, ya da yönlendirmek zorunda kalabiliyorum. O zaman da istemediği bir sonuçla karşılaştığında benim yüzümden olduğu şeklinde eleştirebiliyor. Bayağı bir kısır döngü.

Kızımın minik bir lokum parçası olduğu, tek derdimizin sık tekrarlanan kulak enfeksiyonları ve yemek yememesi olduğu günleri öyle çok özlüyorum ki...
Gene de her zaman Allah onu bize bağışlasın, hep iyi, mutlu ve sağlıklı günlerini görelim diye dua ediyorum.

Sevgiyle...

ŞARAP, PEYNİR, DOĞUMGÜNÜ.. "ISPANAKLI KİŞ"

Dün akşam kızlar partisi yaptık. Eşim seyahatte olunca ben de kız arkadaşlarımı şarap, peynir gecesine davet ettim. Tabii ki sadece peynir olmaz deyip ufak tefek ilaveler yaptım.

Bir arkadaşımızın da doğumgününe denk gelince, çok keyifli bir akşam geçirdik. Sohbet, muhabbet, dedikodu, kahkaha... Harika şaraplar... Bu aralar yaşadığımız karanlık ortamı birazcık da olsa renklendirdik diye düşünüyorum.

Yukarıdaki fotoğrafı, arkadaşlarımın ısrarı ile çektim. Malesef ilk bir kaç tabak alınmış ve görüntü biraz bozulmuştu ama özellikle kiş çok beğenilince mutlaka blog'da paylaşmalısın ısrarlarına dayanamadım. Kiş tarifini birazdan yazacağım. Ama ondan önce menüyü bir sayayım. 

Peynir tabağı ve organik krakerler

Ispanaklı kiş

Salatalık bilezikli salamlar

Acılı peynir dolgulu cherry domatesler

Patates salatası

Kıymalı börek

Cips ve çerezler

Son olarak tadımlık supangleler.

Ha bir de sonradan arkadaşlarımdan birinin getirdiği mozerallalı proschitto ve peynir tabağı ile gene bir diğer arkadaşımın el emeği limonlu cheese cake resimde yok. Ama tadları muhteşemdi.

Biz bu akşam Mahra Kalecik Karası & Syrah içtik. Keyiflendik. Gerçekten de son günlerde içimize yerleşen sıkıntılardan az da olsa uzaklaştık.

Ispanaklı ve Pastırmalı Kiş

Hamuru için malzemeler: 

150 gr. oda sıcaklığında margarin

200 gr. Un (elenmiş)

1 yumurta

4-5 kaşık buzlu su

1 çimdik tuz

Tüm malzemeyi iyice yoğuruyoruz. Elimize az yapışır hale gelince bir folyoya sarıp buzdolabında yaklaşık 1 saat kadar bekletiyoruz.

İç malzemesi:

Yaşlaşık 2 demet ıspanağın yaprakları

1 soğan

7-8 dilim pastırma

7-8 adet mantar

200 gr.kadar kaşar rande

2 yumurta 

1 paket krema

Tuz karabiber kırmızı pul biber

Zeytinyağ

Hamur buzdolabında dinlenirken içini hazırlıyorum. Ispanak yapraklarını güzelce yıkayıp fazla suyunu kağıt havlu ile alıyorum ve ince ince doğruyorum. Soğanı yemeklik kesiyorum. Zeytinyağını bir tavaya koyup, soğanlarımı hafif pembeleştiriyorum. İçine ıspanaklarımı ekleyip, ikisini bir kavuruyorum. Ispanaklar suyunu çekince, içine ince kestiğim pastırmaları ekliyorum. Biraz daha pişince, bu sefer dörde beşe böldüğüm mantarları ilave ediyorum ve mantarlar bıraktıkları suyu çekene kadar ateşte çeviriyorum. Tuzunu, karabiberine ve biraz lezzet vermesi için acı kırmızı pul biberi ekliyorum. Ateşten alıp ılınması için kenarda bekletiyorum.

Hamurumu dolaptan çıkarıp tart kalıbına elimle bastırarak yayıyorum. Kenarlarını yukarı doğru kaldırıyorum. Hamurun üzerine hazırladığım iç malzemeyi güzelce yayıyorum. Üzerine kaşar rendeyi serpip, en üste de iki yumurta ile çırptığım krema karışımını döküyorum.

Önceden 180 dereceye ısıttığım fırında üzeri güzelce kızarana dek pişiriyorum.

Bu tarifi bugüne kadar kime yaptıysam herkes bayıldı. Gerçekten hem kolay hem de çok lezzetli. Denemenizi mutlaka öneririm.

Afiyet olsun.

Sevgiyle...