BÜYÜMEK GÜZEL

Bir zamanlar, doğum günlerimde çok heyecanlanır, kıpır kıpır yerimde duramazdım.

O zamanlar, evler gözüme daha büyük, sokaklar daha geniş, yaşlılar daha yaşlı görünürdü. O zamanlar, annemin arkadaşlarına; hele de yaşları kırkın üzerindeyse mutlaka "Teyze" derdim.  O zamanlar, kışın dondurma satılmazdı; ben de evimizin oradaki pastane doğum günüm yaklaşırken dondurma makinesinin üzerindeki örtüyü kaldırsın da, doğum günümde bol bol dondurma yiyeyim diye günde dört kere önünden geçerdim. Hiç üşenmezdim. O zamanlar ailemiz daha kalabalıktı, daha iç içeydi kutlamalar daha coşkulu olurdu. O zamanlar, pastalar anne yapımı ve daha lezzetli olurdu. O zamanlar, çok çok hediyeler gelirdi. Paket açmaktan yorulurdum. O zamanlar, 23 Nisan kutlamaları ben doğdum diye yapılıyor sanırdım. Ve Babam, canım Babam; o zamanlar "Çiçeğim" diye saçlarımı koklar, alnımdan öperdi, kocaman.............

Ne zaman büyüdüm, ne zaman okulları bitirdim, ne zaman evlendim - eş oldum, sevgili oldum, ne zaman anne oldum? Ne zaman kızımın arkadaşları bana "Teyze (kibar olanlar abla)" demeye başladı? Öyle hızlı geçti ki zaman...

Ama düşününce diyorum ki, yıllar güzel geçti!

Daha da güzelleşecek!

Çünkü büyüyorum ve büyüdükçe öğreniyorum. Hala öğrenecek öyle çok şey var ki...

Her şeyi sırayla öğreniyorsun hayatta. Kadın olmayı, eş olmayı, anneliği, iyi evlat olmayı, aile sahibi olmayı, iş hayatını, dost olmayı ve gerçek dostunu seçebilmeyi, sabrı, bazen karşılıksız sevmeyi, hoş görmeyi, hakkını aramayı, kısacası yaşamayı ve zevk almayı hayattan, öğreniyorsun büyürken. Eğer dürüstsen, hayat da sana dürüst davranıyor. İyiysen, hayat da sana iyilik sunuyor. Kalbini açarsan sevgiye, sevgi seni buluyor.

Güzelleşiyorsun. Kesinlikle kilon artıyor, kırışıklar fazlalaşıyor yüzünde ama, güzel kadın oluyorsun. Çünkü, kendine yakışanı biliyorsun. Hayattan zevk almayı da eklersen yanına, daha da havalı oluyorsun. Ağzından çıkanı kulağın duyuyor ve karşılığında çevrendekilerin saygısını hissedebiliyorsun. Büyük ama güzel kadın oluyorsun.

Mutlu oluyorsun ve mutlu ediyorsun çevrendekileri.

Yarın bir yaş daha alıyorum hayattan. Mutluyum... Özlemlerim var, özlediklerim... Mesela Babamın öpücüğü yok artık alnımda... 
Ama başka güzellikler var şimdi hayatımda. Bu yaşımda olması gerekenler. Onlarla avunuyorum ve şükrediyorum. Hayatı ve yaşamımı seviyorum!

BÜYÜMEK GÜZEL! Biliyorum...

Sevgiyle....

ŞARJ OLMA ZAMANI

Ne seçimmiş yahu?
Öncesi ayrı gerilim, sonrası ayrı...
Milletçe balataları sıyırdık. Kesin olan bu.

Daha önce de defalarca yazdım söyledim. Eskiden bilmediğimiz, umursamadığımız şeyler şimdi en önemli gündem maddesi. Kim Müslüman, kim değil, hatta kim sünni, kim alevi..? O hangi partiden, bu hangi partiden...? Seçim günü, sandık kapısında sıra beklerken bile insanlar birbirine kıl kıl bakıyordu. Hani iki kişiden biri belli bir partiye oy veriyor ya, kesin bu odur diye!
Yazıktır ya! Gerçekten, bir milleti birbirine düşürmek, insanların içine nifak sokmak... olacak iş değil...Hem de ne uğruna, "iktidar hırsı" uğruna.

O arada ekonomi bozulmuş, insanlar işsiz kalmış, milli eğitim karmakarışık olmuş, sisteme güven kalmamış,... Amaan, ne önemi var, değil mi?

Olan, biz zavallı halka oldu. Herkes sinir, stres içinde buhrana düştü. Yan kapı komşusuna bile kuşkuyla bakan, güvensiz, tekinsiz bir halk olduk.

Bravoooo... Emeği geçen herkesi canı gönülden alkışlıyorum!!!

Aynen bende de, ne balata kaldı, ne dümen. Yolumu şaşırdım. İsteksiz, suratsız, sevimsiz bir sosyal makyak haline geldim. Elimde telefon, önümde bilgisayar gündem takip etmeye çalışıyorum. Her gördüğüm, her okuduğum da üstelik daha bir misliyle sinirimi bozuyor.

İşte bu nedenle; işler daha da sarpa sarmadan bünyemi şarj etmem lazım.

EGE'YE KAÇIYORUM.
Boşalan iyot rezervlerimi doldurmaya...
Oksijen depolayıp; daralıp büzüşen beyin damarlarımı açmaya...
Izgara balıkları mideye indirirken, rakı masasında ülkemi kurtarmaya...
Ayvalık ve Cunda'da daracık sokaklarda yürüyüşler yapıp gönül gözümü açmaya...
Eşimle, kızımla vakit geçirip gerilen ilişkilerimizi tazelemeye...
Bahçeden domates, biber, gelincik toplamaya...
Köpeğimi denize sokmaya...
Çarşı - Pazar gezip her şeyin daha da tazesini aramaya...
Akşamüstleri güneşi denizin üzerinden cızırdaya cızırdaya batırmaya...
Evde ayağımı uzatıp oturmaya...
Bol bol kitap okumaya...
Hem bedenen, hem ruhen dinlenmeye...

Bir hafta yokum, dönüşte inşallah her şey daha güzel olacak. İNŞALLAH!!!

Sevgiyle...

EV YAPIMI TİRE KÖFTE

Her Egeli'nin, Ege'ye yolu düşenin sevdiği bir lezzettir Tire Köfte. 

Benim de en sevdiğim köfte çeşididir diyebilirim. Dedemler Selanik'ten mübadeleyle Türkiye'ye gelmeye mecbur bırakıldıklarında, yerleştirildikleri ilk yer Tire'ymiş.  Kolay mı insanlar birkaç gün içinde evlerini, mallarını, işlerini, komşularını kısaca ömürlerini geçirdikleri toprakları bırakıp bilmedikleri ve tanımadıkları yerlere gitmeye zorlanmışlar. Dedem de ilk geldiklerinde yerleştirildikleri Tire'de önce lokantacılık yapmış. "Ege Lokantası"nı açmış. Çok da başarılı olmuş. Öyle bir insandı Hüseyin Yazgan, yaptığı her işi en iyi şekilde yapmak isterdi. 

Eli bir miktar para tutunca Tire'ye sığamamış. Büyük şehirde daha büyük işler yapmak istemiş. Ailesini toparlayıp İzmir'e yerleşip, asıl işi olan şarapçılığa tekrar başlamış. 1943'den bu yana üretimine devam eden Yazgan Şarapçılık işte böyle kurulmuş...

Neyse Tire Köfteye geri dönelim. 

Tabii ki aslı Tire'de yenecek olsa da, evde de yapabilirsiniz. Ben sık sık evde hazırlıyorum ve severek yiyoruz.

Gelelim tarifimize: 

Köfte için:

(Köfte miktarını kaç kişi iseniz her porsiyona yaklaşık 7-8 tane gelecek şekilde ayarlamalısınız.)

 Orta yağlı kıyma

1 adet soğanın rendesi

Bayat Ekmek içi (ufalanmış)

Tuz

Karabiber

Çok az kimyon

Bir miktar zeytinyağ

Sos için:

2-3 domates

1-2 kaşık salça

İri bir tutam maydanoz

Yoğurt

Tereyağ

Kırmızı pul biber

 

Malzemenin tamamını yoğurarak homojen bir karşımla köfte harcımızı hazırlıyoruz. Daha sonra ince uzun parmak şeklinde köftelerimizi hazırlıyoruz. Bir miktar sıvıyağda köftelerimizi kızartıyoruz.

Domatesleri rendeleyip bir miktar salça ilavesiyle sos olarak pişiriyoruz ve köfteleri katıp biraz daha pişiriyoruz. En üste ince ince kıydığımız maydanozları eklemeyi unutmuyoruz.

Her servis tabağı için yaklaşık 3 dilim tost ekmeğini ufak kareler halinde kesiyoruz. Kestiğimiz ekmeklerin tamamını teflon tavada erittiğimiz tereyağın içinde yakmadan çevire çevire kızartıyoruz.

Oda sıcaklığında beklettiğimiz yoğurdumuzu biraz tuz katıp çırpıyoruz.

Son olarak bir miktar tereyağı içine biraz kırmızı pul biber ekleyip eritiyoruz.

Ve sıra serviste! Tabağımıza önce pideleri koyuyoruz. Üzerine yoğurdumuzu kaşık kaşık ilave ediyoruz. Yoğurdun üzerine her servis tabağı için 7-8 köfte yerleştiriyoruz. Son dokunuş olarak en üste kızdırdığımız tereyağı ilave ediyoruz.  Mmmm, buyrun size leziz mi leziz Tire köfte!

Özellikle denemenizi öneririm. Çok beğeneceksiniz! Hele çocuklar bayılacak, emin olun.

Afiyetle...

Sevgiyle...

SÖZÜN BİTTİĞİ YER...

Fark ettim ki; ben mutsuzsam konuşamıyorum. Kendimi ifade edemiyorum.
Yazı yazmayı da beceremiyorum.
Keyifli şeylerden bahsetmek çok kolay.
Şarap yazmak, gündelik olayları yorumlamak, futboldan bahsetmek, evdeki ergen kızınla başından geçenleri anlatmak, ya da bir tarif vermek... Bunların hepsi mutluyken yapabildiğim şeyler.

 

Oysa; bugün sabah beri içimi kavuran, hiç tanımadığım, bir kere bile görmediğim küçük bir yüreğin durduğu anda kala kaldım sanki...
Beynim kilitlendi, boğazım kurudu...
İçten içe hep "Dayan kara oğlan" diye ettiğim duanın boşa gitmesine yandım.
Sonra dedim ki, "Nihayet huzur buldu belki de..."
O kara kaşlı, kara gözlü çocuğa olduğu kadar, evlat acısı yaşayan aileye kilitlendim. O ananın, o babanın üzüntüsünü anlamak zor, ama paylaşmak mümkün.
Neden! diye isyan etmez mi insan?... Hesap sormak istemez mi birilerinden?...
Yüreğinin yangınını bastırmak için o yangını çıkaranın üzerine gitmek istemez mi?...
Sabır, sabır...diledik. Taş olsa çatlamaz mı?...
Allah'a isyan etmek olmaz.
Biliyorum.
Bir de derler ki, hiç bir şeye fazla üzülme sonra Allah sana da aynı üzüntüyü verir.
Mümkün mü?

Berkin gitti. Melek oldu!
Ama, O hepimizin çocuğu olabilirdi...
Berkin çok yakınımızdaydı, içimizdeydi, mahallemizdeki çocuktu, okuldaki arkadaştı. O, fırında ekmek kuyruğunda bekleyen, kara kaşlı oğlandı...

O, günahsızdı!
Çocuktu.
Daha büyüyecekti.........

Sevgiyle...

YAĞMURLU İZMİRİM VE ANNEM

Bu sabah erkenden İzmir'e geldim. Şehrime, memleketime, ana evime, huzurla nefes alabildiğim yere...

Annem ufak bir operasyon geçirdi, O'nu görmeye geldim. Moralini yükseltmeye...

Ben evin küçüğüyüm. Ablamla, ağabeyim üniversite eğitimleri için evden ayrıldıklarında ben tekne kazıntısı olarak evde kalmıştım.

Küçüktüm, evin en küçüğü, birazcık da şımarığı. Annemin küçük arkadaşı, babamın çiçeği, kıymetlisi...

Annemin alışverişteki akıl vereniydim, hayattaki en büyük sırdaşıydım. Küçücük yaşımda belki de en büyük dostuydum. Hala aynı dost hallerimiz devam ediyor. Hala birbirimize akıl veriyoruz, danışıyoruz. Şimdi uzakta olduğum için en büyük korkum annemin aklının bende kalması, benim için endişelenmesi... İşte o nedenle, annemle her şeyimi paylaşmam, sıkıntılarımı ya da üzüntülerimi O'na yansıtmam. Dostumdan düşmanımdan fazla bahsetmem. Çünkü bilirim ki, benim günlük hislerim gelip geçer ama, annem unutmaz, kolay kolay affedemez. Her anne böyle değil midir, evladının sıkıntısını, üzüntüsünü kendi derdi yerine koymaz mı? Aynı üzüntü yüreğini yakmaz mı? İşte bu nedenle annemle hep iyilikleri paylaşmaya gayret ederim, beni hep iyilikler içinde düşünsün isterim. 

Babamı kaybettikten sonra annem yalnız kaldı. Ailemizin direği bu güçlü kadın, seksen yaşına gelmiş olmasına rağmen, evinde yalnız yaşayan, yazlığına giden, kendi işini kendi gören, alışverişini tek başına halleden, araba kullanan bir koca yürek aslında! Benim için tam bir rol model oldu annem. Gerçek bir İstanbul hanımefendisi O. Babam işi ve sosyal hayatını yürütürken, annem ailemizi, evimizi yönetti. 

Şimdi anneme destek olma, moral verme, hep yanında, her zaman arkasında olduğumuzu ona hissettirme zamanı. Şimdi O'na güç verme zamanı. Canım ablam hep yanında zaten, onun da hakkı ödenmez. Ama benim bu yaşımda bile, küçük çocuk şımarıklıklarım annemin moralini yükseltmekte birebir. Şimdi biz büyüdük ve artık anne babalarımız bizim evlatlarımız oldular. Şimdi biz onlara bakacağız, onları kalbimizde büyüteceğiz.

 

Bir süredir İzmir'e gelmiyordum. Fırsat yaratamamıştım. Uzun bir aradan sonra, bugün İzmir'e yağmurla geldim. İzmir'in yağmuru hiç bir yerin yağışına benzemez. Bardaktan boşanırcasına yağar yağmur İzmir'de. Saatlerce, kesilmeden yağar. Yağmur damlaları su birikintilerinde zıplar. Su birikintileri, minik gölcüklere dönüşür, bazen şehrin sokakları nehir olur, akar. Deniz kokusu, toprak kokusuna karışır. Evlerin camlarından süzülen damlalar göz yaşlarını andırır. İzmir'in renkli insanları yağmurda sokaklardan uzak kaldı diye ağlar pencerelerden süzülen yağmur damlaları. Cıvıl cıvıl sokaklar ıssızlaşır bir nebze. Sokaklara çıkan insanlarsa, en renkli şemsiyelerle, en parlak yağmurluklar içinde yağmurlu İzmir sokaklarına can katarlar. 

İzmir'in kumruları çatı aralarına gizlenip yağmurun dinmesini bekler, sokak kedileri saçak altlarna gizlenir.  Genç aşıklar aldırmaz yağmurun şiddetine, herşeye rağmen sarmaş dolaş ıslanmayı göze alırlar yağmurda. Yağmur sevgiyi besler İzmir'de. Yağmur berekettir. İzmir'de yağmur doğayı temizler, yıkar, ağaçların yapraklarını parlatır adeta...

Ah İzmir'im. Ana kucağım... Baba'mın sonsuzluğu... Çocukluğum, gençliğim, anılarım...

Yağmurlu hallerin ayrı güzel, güneşin ayrı sıcak! Özlemim, özlediğim...

Sevgiyle...

ELMALI HAFİF TATLI

Pazartesi akşamı yemeğe misafirlerim vardı. İkram edeceğim yemekleri planlamıştım ama tatlı konusunda bir türlü kararımı veremiyordum. Lezzetli ama hafif bir şey olsun diye düşünürken aklıma elmalı muhallebi tatlısı geldi. 

Bu tatlı hem çok hafif, hem çok lezzetli hem de misafirlerinize hazırlarken size farklı sunum imkanları veriyor. Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim, misafirlerim tatlıma bayıldı. 😀 

Şimdi tarifimize geçelim.

ELMALI MUHALLEBİ TATLISI

Malzemeler:

6 adet yeşil elma

12-18 adet kesme şeker

3-4 adet karanfil

1 litre süt

1 bardak toz şeker

2 kaşık tepeleme un

2 kaşık tepeleme nişasta

1 paket vanilya

1 yumurtanın sarısı

1 kaşık tereyağ

12 adet petitbeurre bisküvi

Tarçın 

1 bardak irice kırılmış ceviz

Yapılışı:

Elmaları soyalım. İkiye bölüp çekirdeklerini çıkarıp içlerini biraz oyalım. Karamamaları için limonlu suda bekletelim. Tüm elmalar hazır olunca tencereye dizelim ve her birinin ortasına 2-3 adet kesme şeker koyalım. Elmaların üzerini geçecek kadar su ekleyip aralara 3-4 tane karanfil atalım ve elmalar yumuşayana kadar (kesinlikle dağılacak kadar değil) kaynatalım. 

Ayrı bir yerde ceviz kırıklarını, 1 silme yemek kaşığı tarçını ve 1 yemek kaşığı toz şekeri karıştıralım.

Pişen elmaların ortalarına birer kaşık tarçınlı ceviz karışından koyalım. Üzerine bir bisküvi kapatıp bisküvi altta kalacak şekilde ters olarak borcama dizelim.

Elmaları hazırladıktan sonra muhallebiyi pişirelim. Süt, şeker, un, nişasta, vanilya ve yumurta sarısını karıştırarak pişirelim. Kaynayınca altını kısalım ve içine tereyağı ekleyelim. Yaklaşık 5 dakika kadar kısık ateşte pişirip karıştırmaya devam edelim. Muhallebi ılınınca borcamdaki elmaların üzerine dökelim. Tatlıyı buzdolabında en az altı saat bekletmek gerekiyor ki muhallebi iyice kıvam alsın. Servis yapmadan önce üzerini tarçın ve cevizle süsleyebilirsiniz. 

Bu tatlıyı elmaları tek tek tabaklara koyarak da tek kişilik servisler hazırlayabilirsiniz.

Size bir de tüyo vereyim. Eğer çok aceleniz varsa, vakit sıkıntısı çekiyorsanız muhallebi pişirmek yerine bir paket vanilyalı puding ile de bu tatlıyı hazırlayabilirsiniz, ama ben muhallebisini kendim yapmayı tercih ediyorum. Afiyet olsun!

Sevgiyle...

 

DÖRT BİR YANIMIZ ŞARK KURNAZI

İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununu duymuşsunuzdur. Bir dönem üzerinde oldukça fazla konuşulmuş, sonra gelen tepkiler üzerine bir dönem ertelenerek yürürlüğe girmişti.

İşte bu kanun gereği iş yerlerinin belli kriterlere göre İş Güvenliği ve Sağlığı hizmeti sağlayan firmalarla anlaşmaları, dönemsel ziyaretler yapan anlaşmalı hekimlerinin olması gibi bazı yükümlülükleri oluştu. Yanınızda çalışan personel sayısına göre alınacak hizmet ya da donanım farklılık gösteriyor.
Neyse fazla uzatmadan özet yapayım, ben az kaldı bu sistemin ilk mağdurlarından olacaktım.
Nasıl mı? Şöyle ki....

İstanbul'daki iş yerimizde toplam 18 kişi çalışıyor. Bu doğrultuda bir İş Güvenliği firması ile sözleşme imzaladık. Bize bir doktor tahsis edildi. Bu doktor iki haftada bir gün 2 saat işyerimize gelecek ve bize mesai verecek. Buraya kadar süper. Geçenlerde bu doktor tanışmaya geldi. Elinde çok uzuuuun bir listeyle. İş yerinde yapmamız gereken revir ve alınması gereken malzeme ile ilgili. Revir için içinde sedyesi, hasta yatağı, doktor masası, oksijen tüpleri, tansiyon aletleri...vs olan ayrıca içinde bir eczane açmaya yetecek kadar ilaç bulunacak bir ecza dolabı. Bir de bazı malzemeler için marka ismi verilmiş.

Listeyi görünce resmen ağzım açık kaldı, bunların hepsini yapacağız ve doktor sadece iki haftada bir iki saat burada olacak!?! Adamın arkasından espri yaptım, "Oldu olacak kapıya sağlık ocağı tabelası asalım, şirkete de ek gelir sağlarız" diye. Neyse bir de zaman kısıtlı, "İki haftaya hazır olsun. Geldiğimde revirde oturayım" buyurunca Doktor amcamız, acilen açık alanda revir yaratabilecek şekilde pimapen bölme için sipariş verdik. Gerekli tıbbı malzeme ve ilaçlar için farklı yerlerden fiyat araştırmaya başladık.

Gel gör ki, içime bir kurt düştü. Bu kadar insan ve bu kadar sınırlı bir hizmet için bu kadar masraf nasıl olacak diye. İzmir merkezle durum bilgisi paylaşıp, fabrikanın hizmet sağlayıcısı firma ile görüşünce talep edilen revirin ve malzemelerin neredeyse tamamının gereksiz olduğu ortaya çıktı. Anlaşmalı firmanın kendi reviri varsa ve hizmet alacak iş yerinin çalışan sayısı elli kişinin altındaysa revir yaptırmak gerekmiyormuş. Tabii ki, pimapen firması siparişi iptal etmedi. O para bize k..tı. Hizmet sağlayıcı firma ile konuşunca da doktor hatalı deyip sıyrılmaya çalıştılar. İyi de, o doktor da sana bağlı. Valla sonuna kadar gidip, o pimapen paralarını çatır çatır alacağım onlardan. Herhalde bu işin de fırsatçıları çıkmış. Belli firmalarla anlaşıp komisyon mu alıyorlar nedir?

Hiç bir şeyimiz eksik olmasın, her şey kanuna uygun olsun diye biz bu kadar uğraşırken, bir de üzerine kazık yiyor olmak insana çok ağır geliyor.

Aman dikkat, her zaman uyanık olmak lazım bu ülkede. Her yanı şark kurnazları sarmış!!!

Sevgiyle...