ZEYTİN GÖZLÜM, MİNİK KIZIM...

Evlendiğim zaman İzmir'de, aileme yakın, her türlü ailevi imkan ve olanaktan faydalanarak rahatttt bir hayatım olacağını sanırdım.

Bu düşüncemi, evlendiğimin ertesi günü annemin 3 aylık bir ABD turuna çıkmasıyla biraz sorguladığımı itiraf etmeliyim. Her yeni evli kadın gibi ilk yapmak istediğim yemekler eşimin sevdiğini söylediği şeylerdi. Hatta ilk denemem düdüklü tencerede yaptığım kuru fasulyeydi ve ben düdük çalacak diye beklerken fasulye öyle bir yanmıştı ki, tencereyi atmak zorunda kalmıştım...

Zaten sadece 2 yıl süren İzmir yaşantımızın ardından İstanbul, Düsseldorf, İstanbul....diye taşınıp durduk. En büyük sıkıntım hep aileden uzak olmak oldu. Bebeğim olup gene yalnız başıma büyütmeye çalışırken, eşimle karar verdik tek çocukta kalmaya. Çalışan anne olup da bir gözüm saatte, bir gözüm kapıda yardımcımın gelmesini pencere önünde, kucağımda kızımla beklediğim günler çok da uzak değil...

Şu an ki aklımla mutlaka kızımın bir kardeşi olmalıydı desem de; ailesinden uzak çocuk büyütenler beni anlayacaktır diye düşünüyorum. İnsanın bir anne ya da bir kayınvalide ya da bir abla dayanağı olmadan zor bir iş... Büyük şehirde ya da yurt dışında komşu teyzeden bile fayda yok maalesef...

Kızım da hiç kardeşim olsun diye tutturan bir çocuk olmadı. Sanırım anne ve babasının ilgisini paylaşmak istemedi. Gözbebeği olmak, evin odak noktası olmaktan hep mutlu oldu. Biz de onu fazla boğmadık, fazla zorlamadık. Gayet ahenkli bir ilişki kurduk ve yürüttük.

Son birkaç senedir kızımızın bizden bir isteği vardı. Köpeğim olsun diye tutturmuştu. Evimiz apartman dairesi olduğu için hep geçiştirdik ama, bu yıl yeni eve geçmemizle artık ısrarları dayanılmaz bir hal aldı. Eve gelecek bir köpeğin aslında "benim" olacağını, tüm sorumluluğun bana kalacağını düşünsem de, ben de hayvanları o kadar çok severim ki,  Babayı da ikna ettik ve sonunda bir  köpeğimiz oldu. 1,5 aylık bu golden retriever yavrusunu ilk gördüğümüzde sanırım hepimiz onun bizim ailemizin bir parçası olacağını hissetmiştik. Simsiyah boncuk gözleriyle adını da kendi koydu sanki: "Zeytin".

Evimize çok sakin ve fazla iştahlı olmayan bir yavru olarak geldi. Pek fazla yemiyor, hiç havlamıyor ve pek de hareket etmek istemiyordu. Biz de bunu bebek olmasına, annesinden yeni ayrılmış olmasına bağlıyor, hatta yemek yesin de biran önce büyüsün diye hafiften zorluyorduk. Ama geldiğinin 10.günü kesilmeyen bir ishal başladı, iştahı tamamen kesildi ve hızla kilo kaybetmeye başladı. Veterinerimiz Zeytin'in kardeşlerinden birinde de aynı sorunun olduğunu söyleyince soluğu bir klinikte aldık. "Kanlı ishal" denen bir hastalık olduğunu ve hızlı davranarak yaşamını kurtardığımızı öğrenince çok mutlu olduk. Bebekler genellikle bu hastalığı annelerinin sütünden kaparmış. 4 gün klinikte kaldı. Döndüğünde öyle başkaydı ki, veterineri arayıp "Bu bizim Zeytin değil mi?" diye sorup adamı bayağı bir güldürdüm :-))

Şimdi hiper aktif olduğunu düşündüğüm, çılgınca yemek yiyen, tostoparlak bir Zeytin oldu. (Maşallah) Yavru köpek zordur, büyük köpek alın diyen arkadaşlarımı saygıyla selamlıyorum. Ne kadar haklılarmış - Gördüm!... İnanılmaz yaramaz ve hareketli. Sürekli çiş, kaka temizlemek, ay yalnız nasıl kalır, sıkıldı mı, havladı mı diye düşünmek, habire aşıya taşımak, cahilce her gün veterineri arayıp kırk tane soru sormak son günlerdeki rutinim haline geldi... Kızım da yardımcı oluyor, Allah için hakkını yemiyeyim. Şimdi karantinada (evimizin terasında), aşıları bitene kadar sokağa çıkmıyor. Yaklaşık 10 gün sonra artık sokağa çıkabilecek. Umarım tuvaletini dışarıda yapması gerektiğini öğrenir... Bundan sonra bahçede yapacağımız korunaklı yeni yerine geçecek. Şimdi internette sürekli araştırma halindeyim. Nasıl terbiye edilmeli, eğitime yollamalı mı, barınacağı alanın zemini nasıl olmalı, paçaları ısırma huyundan nasıl vaz geçirmeli, tuvalet eğitimi nasıl verilir....? Bunlar benim hiç bilmediğim konular, aklımda milyonlarca soru var. Temmuzda Ayvalık'a gideceğiz. Arabanın arka koltuğunda bir muhabbet kuşu, bir yavru golden ve bir Ergenle seyahat etmek bayağı bir maceralı olacak gibi görünüyor...



Anlayacağınız, tam kızımız büyüdü, biz de artık rahat edeceğiz derkennnn...

Yeni bir bebeğimiz oldu. Hem de hiç büyümeyecek, hep ilgi isteyecek bir bebek. Ama çok tatlı, çok!!!

Dün, boyu yetmeye başlayınca keşfettiği sehpanın üzerinde bulduğu kağıt havluyu alıp tiftik tiftik öyle bir parçalamış, öyle bir oynamış ki, çok eğlenmiş belli... (Birazını da yemiştir mutlaka...)

E, artık sıkılmazsanız arada Zeytin'in maceralarını da paylaşırım sizlerle.

Sevgiyle....

HAZİRAN 2013-ASLA UNUTULMAYACAK

Benim için, Haziran ayı; yoğun, sıkıntılı, karamsar ama bir o kadar da hareketli, umut dolu ve heyecanlı bir ay oldu.

Öncelikle Mayıs sonunda Gezi parkı kıvılcımı ile alevlenen gündem, hepimiz için başta çok heyecanlı ve umut verici olsa da yaşanan yaralanmalar, hayatını kaybedenler nedeni ile gün geçtikçe zor kabul edilebilir bir hale geldi. Çalışan bir birey olarak sosyal medyada geçirdiğim zaman çok arttı ve gün içinde tahammülsüzlük boyutunda etkilenmeler başladı. Gündemi sosyal medyayı takip ederek yakalamaya çalıştım. Ancak, bu durum zaman zaman karamsarlığa kapılmama neden oldu.

Gençlere olan bakış açımız değişti. 70-80'li yılları görmüş, o dönemdeki sıkıntıları yaşamış bizler için, tamamen apolitik bir tavır sergileyen gençlerimizin bilgisayar ya da TV başından kalkıp hayata karışmaları, olaylara tepkilerini son derece barışçıl tavırlarla ve esprilerle süsleyerek sergilemeleri gerçekten şaşırtıcı bir gelişmeydi. Hepimiz Tomalardan çıkan suya karşı dimdik duran kızı, "duran adam" eylemini başlatan genci, gezi direnişi ile ilgili yapılan besteleri, yazılan yazıları, polise kitap okuyan, tatlı ikram eden genç kızları, delikanlıları gururla izledik. Asla şiddete dönüştürmedikleri eylemlerine saygı duyduk, destek verdik. Tüm anneler adına diyebilirim ki; bilgisayar başında oturan çocuğun belki de sandığımız kadar hayattan kopmadığını düşünerek teselli bulduk, memnun olduk. Hayata bakış açılarındaki olumlu ve sempatik tavrı görünce heyecanlandık, hatta sevindik.

Tüm bu gelişmeler yaşanırken, ülke gündeminde kaybolup giden "düzenlemeler" yapıldı. Hayatımıza, özgürlüklerimize dair bizim müdahale olarak gördüğümüz ancak, düzenleme olarak yansıtılıp adlandırılan yeni kanunlar girdi hayatımıza. Aslında özgürlüklere sahip çıkma adına yapılan direnişler arasında kaybolup giden başka kısıtlamalar... Bazılarımız tepki göstermeye çalıştık. #kadehimekarisma dedik. Sosyal medyada sesimizi duyurmaya çalıştık. Ancak, işin içine "alkol" girince maalesef muhalefet bile tepkisiz kaldı. Oysa bizler alkol kullanımı ile ilgili bazı düzenlemelerin yanında olduğumuzu ama bunun diretme ya da özgürlüklere müdahale boyutunda olmaması gerektiğini ifade etmeye çalıştık.
İşin bir de üretici kısmı var ki, asıl sorun orada yaşanmakta. Ülkemizde gelişmekte olan bir sektör olan şarap üretimi, reklam ve tanıtım yasağı ile öyle bir kısıtlandı ki, firmalar elleri koları bağlı ürettikleri değeri tanıtamadan nasıl pazarlayabileceklerini düşünüyorlar. Binlerce yıllık bir kültürün ve buna gönül verenlerin "içki" ve "alkolik" diye küçümsenmesini hazmedemedik, içimize sindiremedik. Sektöre giren butik üreticiler şaşkın, yıllarını bu sektöre vermiş büyük üreticiler şaşkın....... Herkesin dilinde, "yasaklar talebi arttırır" söylemi var. Bakalım göreceğiz...

Bu arada bir anne olarak Haziran sonunda farklı bir heyecan yaşadım. Kızım orta öğrenimden başarıyla mezun oldu. Okulunun lise hazırlık sınavlarını başarıyla geçti. Bu yıla kadar verdiğimiz emeklerin karşılığını bizi gururlandırarak ödedi. Mezuniyet partisine giderken, zarafeti ile bize; kızımızın artık çocukluktan tamamen çıkıp çok hoş bir genç kız olduğunu hissettirdi. Bizi mutlu etti, bambaşka heyecanlar yaşattı. Umarım yolu hep açık olur ve okul başarısı ile hayat başarısını birleştirmeyi başarır! Sosyal becerilerini daha da geliştirerek iyi bir birey olmayı hak ettiğini düşünüyorum. Ve kızımı çok seviyorum!

Gene benim için hoş bir gelişme yaşandı. Pril sponsorluğunda  "Bir Dilek Tut Derneği"ne destek olmak amacıyla basılan bir kitapta tarifim yayınlandı. Tamamen kek ve pasta tariflerinin yer aldığı kitapta, benim de portakallı rulo pasta tarifim var :-) Mutfaktan ne kadar keyif aldığımı bilen bilir. Hatta zaman zaman burada da tariflerimi paylaştığım oldu. Ama bunu bir kitapta, hele de iyi bir amaç için yapmış olmak gurur verici ve çok hoş bir duygu.



Bir de "Zeytin" var. Hayatımıza Haziran ayında giren yeni bebeğimiz, kızımız... O ayrı bir hikaye. Uzun uzun bahsedilmeyi hak ediyor. Onu da yarın yazacağım.

Sevgiyle...

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 8

8.Sınıfı bugün resmen bitirdik. Biraz önce kızım okulunun hazırlık atlama sınavlarının sonuncusuna girdi. İnşallah geçecek.

Bu yıl ondan en büyük beklentimiz buydu. Özel bir okulda okuduğu için hazırlık okuyup bir yıl daha fazladan okul ücreti vermeyi hazmedemiyoruz doğrusu...

Bu hafta sonu mezuniyet partileri var okulda. Sonra kızım için yaz tatili başlayacak.

Hakkını yemeyeyim, bu yıl ne kadar ergenlik sorunlarımız olsa da okulunu aksatmadı. Ders çalıştığını ya da ödev yaptığını pek görmesem de notlarının yüksekliği beni şaşırttı tüm yıl. Kesin bir cevher var bizim kızda!

Geçen hafta okulda resmi mezuniyet töreni vardı. Kızlar bembeyaz giyindi, erkekler de siyah pantolon beyaz gömlek. Hepsi çok güzeldi. Kızlar pek alımlı olmuşlar, büyümüşler, genç kız olmuşlar. Erkeklerin çoğu karikatür gibiydi. Ellerini kollarını nereye koyacaklarını bilemiyorlardı.  Bir şaşkınlık hali vardı hepsinde. Okul birincisi ve ikincisi birer konuşma yaptı. Öyle güzel ifade ettiler ki kendilerini... Gurur duydum onlarla. Gündemi ne kadar farkında olduklarını görünce ümit doldum. Hepsi pırıl pırıl, Allah hepsinin yollarını açık etsin.

Cuma günü okulda yapılacak parti için pek özendi kızlar. Aylar öncesinden elbise modellerine bakıldı, pişti olmamak için terzilere siparişler verildi, ayakkabılar seçildi. Erkekler gene rahat, "bir pantolon- bir gömlek şıbıdıbıdım şıbıdıbıdımbım...." Ne yapacaklarsa partide. Gene kızlar bir tarafta, erkekler bir tarafta dans edip oradan oraya koşturacaklar... Ama olsun; kızlar topuklu ayakkabı giymek için verdikleri mücadelede sonuna kadar direniyorlar, çünkü diğer kızlar da giyecek! Eksik kalmamak, ezik olmamak lazım...
Offf valla zor iş.

Tüm bunlar bittikten sonra iyi bir tatile hak kazanacak kızım. Önce Çeşme'de anneannenin gönlü alınacak. Sonra bir süre Ayvalık, belki kısa Sapanca kaçamakları... Sonrasına bakacağız artık. Belki ailecek bir yerlere kaçarız kısa bir süreliğine. Yaz gelince hep bir tatil isteği var hepimizde. İşlerden çok uzun ayrı kalamasak da kısa kısa kaçamaklar yapılacak tabii. Kızım için de bolca uyku depolanacak, biraz kitap okunacak, biraz spor yapılacak, bolca sağlıklı beslenilecek, arkadaş programları yapılacak, biraz güneş, biraz deniz..... Tatilin dibine vurulacak!

Kızım bu tatili hak etti. Önümüzde artık lise var. Çok zorlu bir dönem başlıyor. Artık o bir genç. Çocukluk bitti. Kendi sorumluluklarını daha fazla alması gerekecek. Çok çalışması, orta öğretim başarısını devam ettirmesi lazım. Daha sosyal, daha farkında olacak. İnşallah!

Tüm çocuklarımızın yolu ve şansı açık olsun.

Sevgiyle...

PENGUENLER UÇUNCA!

Kim derdi ki bir gün penguenler uçmaya başlayacak? Kim derdi ki bir gün serseri mayın taraftar grubu kahraman olacak? Kim derdi ki bir gün bir b.k olmaz bunlardan denen XYZ'ler abc olacak? Kim derdi ki uykucu cüce, akıllı bıdık olacak?

 

Oldu mu oldu!

Üzerine ölü toprağı atılmış bir grup insan silkelendi. Toprağı üzerinden sıyırıp attı. Tamamı olmasa da bir kısmı gözünü araladı. Etrafına baktı. Yanındaki dürttü.

Bir mizah patlaması, bir espri yeteneği, bir yaratıcılık. Güzel ülkemin güzel insanlarında ne cevherler varmış? Ne sanatçılar yaşarmış aramızda? Olan bir olayın ardından beş dakika bile geçmeden karikatürler, maniler, şarkılar, sloganlar düşüyor sosyal medyaya. Sonra da başlıyor dilden dile, ülkeden ülkeye yayılmaya.

Çadır kurarak başlayan bir halk duruşu; sözlü direnişe, bayrak asmaya, tencere tava çalmaya, yürüyüşlere, iş bırakmalara kadar varmışken bir anda "duran adam" stabilitesine geldi...

Kimsenin derdi şiddet değil!

Bunu göstermenin en iyi yolu olmadı mı bu son tavır. Olayı ısrarla kanırtmaya çalışanlara verilen en iyi cevap bu değil mi?

Çadır kuran da, evine bayrak asan da, tencere tava çalan da, duran da .... Bu tepkiyi veren, bu eylemleri yapan insanların tek bir derdi var. Ülkelerini seviyorlar ve bu ülkede alıştıkları şekilde yaşamaya devam etmek istiyorlar. Kendi istedikleri gibi, kişisel özgürlüklerini yaşayarak. Kimseye zarar vermeden, hep beraber "bu ülkede" yaşamak istiyorlar.

Sevgiyle...

BİZ NEYMİŞİZ...............

Bir hafta önce sormuştum gene buradan "Sessiz Azınlık mı olacağız" diye...

O günden bu güne, bir haftada pek çok şey oldu.

Kadehim hayatla doldu taştı. Öyle bir heyecana kapıldım ki, oturup yazmak bile zor geldi hislerimi, gördüklerimi.

O kadar çok şey oldu ki güzel memleketimde...

O kadar güzel ve iyi insan çıktı ki sessizliklerin içinden...

O kadar seviyeli, o kadar içten mesajlar verildi ve hala da veriliyor ki...

Bir kere sıradan bir orta doğu ülkesi olmadığımızı gösterdik dünyaya!

Sıradan eylemler yapmadığımızı...

Çevremize olan duyarlılığımızın, özgürlüklerimize sahip çıkmaya kadar uzayabildiğini gösterdik.

Koyun olmadığımızı, illa başımıza bir çoban gerekmediğini...

90'lar denen "Genç neslin" aslında kayıp bir nesil olmadığını gördük hep beraber...

Bir hedef uğruna tüm ayrılıkları göz ardı edip bir araya gelebildiğimizi, aynı Kurtuluş Savasında savaşan atalarımız gibi...

Kırmadan, dökmeden hatta araya mizah da katıp mücadele edebildiğimizi...

Provokatörlerin oyunlarına gelmeden meydanlara inebileceğimizi...

Tüm takım taraftarlarının bir amaç için kenetlenebileceğini, ama haklarını teslim etmeliyim yaratıcılıkta,"ÇARŞI"nın bir adım ilerde olduğunu gördük hep beraber.

Tonlarca gaz yedik, basınçlı suların önüne dikildik, köprüleri yürüyerek aştık, taşkınlığa izin vermedik, günlerdir soluduğumuz biber gazının çöpünü de biz temizledik, yemeğimizi suyumuzu paylaştık, meydanlarda sabahladık, yaralılara sahip çıktık, başka şehirlerde, başka ülkelerde de olsak sonuna kadar birbirimize destek olduk.

Bu ülkeden asla vaz geçemeyeceğimizi, kalbimizdeki vatan sevgisini hatırladık yeniden.

Maalesef kaderimize yazılmak istenen "Polis Devleti"nin ne tehlikeli bir yapı olduğunu fark ettik.


TEPKİ verdik, üstümüzdeki ölü toprağını üzerimizden attık. Parkımıza, özgürlüklerimize, onurumuza sahip çıktık.

Sanki yeniden "BİZ" olduk. Millet olduk.

Sesimizi duyurmayı başardık. #dayangeziparki #kadehimekarışma dedik.

Bu ülkenin sadece %50'sinin Müslüman olmadığını, demokrasinin sadece seçim demek olmadığını, her içki içenin alkolik olmadığını, sesini çıkaran, sevgilisine sarılan her kadının O...... olmadığını haykırdık. Meydanlara indik, tencere-tava çaldık, kornalara bastık, dörtlüleri yaktık, evlerimize bayrak astık...

Biz elimizden geleni yaptık. Bu güzel ülkeyi ve insan gibi insanları yönetenlere derdimizi anlatmaya çalıştık. Hala da devam ediyoruz.

Artık bundan sonrası anlamaya kalıyor...
Artık bundan sonrası duymaya kalıyor...
Artık bundan sonrası saygıya, hoş görüye kalıyor...

Sevgiyle........

SESSİZ AZINLIK... MI OLACAĞIZ?

Çok sevgili dostum "cesur yürek" Selda Tokat, sosyal Medya'da bir oluşum gerçekleştirdi. Facebook'ta #kadehimekarışma diye bir grup kurdu. Gruba sadece 24 saat içinde 2788 kişi üye oldu. Son yaşanan alkol yasağı ile ilgili gelişmeler karşısında kurulan bu gruba, sadece içki içen ve seven kişiler değil, yasaklara karşı olan ve artık bir şekilde sessizlikten sıkılan kişiler üye oluyor diye düşünüyorum.

Canım Babacığımın söylediği gibi, "Müslüman mahallesinde salyangoz satmaya çalışan" biz ve bizim gibi üreticiler son yıllarda pek çok sıkıntı yaşıyoruz. Yaşadığımız bu sıkıntıları sadece bu iktidar dönemine yüklemek haksızlık olur. Daha bu iktidar başa gelmeden önce başlayan ve halen üzerine konularak devam eden ağır vergi yükleri ile büyük darbe yiyen şarap üreticileri senelerdir zaten büyük özverilerle iyi ve kaliteli şaraplar üretme gayretini gösteriyor. Bir çok zorlukla mücadele veriyoruz. Reklam zaten yapamıyorduk, tek reklam mecramız olan yazılı basın ve sosyal medyayı da artık kullanamayacağız maalesef. Satış saati kısıtlamaları, ruhsat alımlarındaki zorluklar, teşhir ya da sponsorlukların yapılamaması gibi uygulamalar elimizi daha da zayıflatacak. Bu yasaklar içinde herkesin hem fikir olduğu alkollü araç kullanmama gibi bazı uygulamalar zaten olması gereken  ve zaten uygulanan yasaklardı. Yani sorunun en büyüğü, yasanın paket yasa olarak çıkarılması ve içinde bazı doğruları barındırırken, hiç olmayacak bazı uygulamaları da kapsıyor olması. Ayrıca, bu paket yasayla ilgili değerlendirmeler yapılırken kullanılan ifadelerden son derece rahatsızım. İçki içen herkese alkolik damgası vuruluyor olması, bir süredir artmakta olan mahalle baskısı ortamının derinleşmesine sebep olacak diye endişeleniyorum.

Benim bu konuyla ilgili hissiyatım ise, bırakın üretici gözüyle bakmayı sadece sade vatandaş gözüyle baktığımda, orta yaşa gelmiş, kişisel her türlü kararını verebilecek iradeye ve akla sahip bir insan olarak, belli konulardaki dayatmalara sessiz kalmayı kabullenememem...

Ben kendimi iyi bir Müslüman olarak kabul ederim, bunu da iyi insan olmaya çalışarak, kimseye zarar vermeyerek, kendimce dinimin gereklerini yerine getirerek ve Allah'a inanarak, kendi içimde (!)yaşarım. Kimsenin beni yargılama, değiştirme hakkı olmadığını düşünürüm, benim kimseye aynını yapma hakkım olmadığı gibi...

İçtiğim bir iki kadeh içki, yaşım yasal sınırın üzerindeyse, başkalarını rahatsız etmeme neden olmuyorsa, kimseye zarar vermiyorsam, evdeki çoluğumun çocuğumun rızkından çalmıyorsam, sadece beni ilgilendirir. Bunu nerede, nasıl içeceğim, nereden satın alacağım, saat kaçta içeceğim neden başka insanlar tarafından belirlensin bunu anlayamıyorum. Ayrıca, içkinin sorumlu tüketildiğinde son derece kültürel ve sosyal bir yanı olduğuna, birleştirici özellik taşıdığına da inanıyorum.

Son on yıldır taraftarı olalım olmayalım, çoğunluğu temsil eden yöneticilerin bazı uygulamalarını beğendik, bazılarını hiç beğenmedik. Beğenmediğimiz uygulamalarda çoğunlukla sessiz kaldık, tepkisiz kaldık. Çoğumuz eğitimli, kendi kararlarını hür iradesiyle vermek isteyen, aklı başında insanlarız ve bence kendimize saygımız gereği artık tepkilerimizi ifade etmeliyiz. Bunu anarşist tavırlarla yapmamalıyız, yapamayız da zaten. Bunu kendimize karşı görmek istediğimiz saygı çerçevesinde yapmalıyız.

İşte bunun için facebook'taki #kadehimekarışma grubuna üye olmalıyız. Destek vermeliyiz. Lütfen bu grubu inceleyin, kimsenin farklı bir amacı olmadığını görün ve siz de üye olun!

Sevgiyle....

DOLU KOLİ BOŞ KOLİ !

Bir süredir sıkıntısını yaşamakta olduğum yeni ev, inşaat, ustalar, toplanma, taşındık taşınacağız, yerleşme...vb tüm detaylar Pazar günü itibariyle son buldu...

Nihayet taşındık!

Son bir haftadır, eski mahallemizdeki kasap, eczane, market gibi küçük esnafı dolaşıp helalleştim, borç harç varsa kapattım. Evdeki ıvır zıvırı elden geçirdim. Attım, verdim, savdım, attım, verdim, savdım......... 14 senedir oturduğumuz evimizi iyice bir elden geçirdim. Bir 14 yıl daha otursaymışız evimizin çöp ev olma ihtimalinden bayağı bir ürktüm ve annemden kalan atamama - biriktirme hastalığına bir kez daha sövüp saydım.

Cuma sabahı taşıma şirketinin aracı ve elemanları geldi. Kıyafetleri biz taşıdığımız için, kırılacak mutfak malzemeleri , aksesuarlar, mobilyalar ve kitaplar sarılıp sarmalanıp kolilendi. Bu arada Soyer Nakliyata ve çalışan elemanlara teşekkür etmem lazım, paketlememizi özenle yaptılar. Sonuçta bir bardak bile çatlamadan bizi yeni evimize taşıdılar.

Yaklaşık iki aydır bu taşınma işine kanalize olduğum için, bu hafta sonu öyle bir giriştim ki yerleşme işine, bir an önce bitireyim ve artık normal düzenime döneyim stresiyle işlerin %90 ını hallettim diyebilirim. Bu arada eşim, kızım ve yardımcımız da benimle aynı gayreti gösterdiler. Haklarını vermeliyim. Beni en fazla zorlayan kitaplarımız oldu. Ne çok kitabımız varmış. Sanırım 9 koli kitap boşalttım. Tabii hepsi silinip yerlerine yerleşti. İnsan seneler önce okuduğu kitapların bazısını hiç hatırlayamıyor. Allahtan, her kitaba başladığım ve bitirdiğim tarihi not etme adetim vardır. Keşke bazılarını tekrar okusam diye düşündüm... Bir sürü kağıtla yapılmış paket açıldı, bir sürü koli boşaldı. Boşalan koliler sokak kapısının önüne yığıldı. Her bir dolu koli boşalıp, kapının önüne boş olarak konduğunda müthiş bir mutluluk duygusu yürekleri kapladı :-)

Taşınma deyince pek çok aksilik olur diye düşünüyordum, neyse ki çok sorun yaşamadan işler halloldu. Hallolmayan tek şey ise telefon ve internet bağlantısı... Sitenin bulunduğu bölgede, Çekmeköy'de - yani şehrin göbeğinde! Turkcell çekmiyor, Türk Telekom bağlanamıyor, internet bağlantısı sağlanamıyor. Ne 3G, ne Vınn hiçbir şey çalışmıyor. Bayağı bir tecrit durumumuz var. TV'lerde o bangır bangır yapılan Turkcell reklamları var ya; Ardahan'dan bilmem nereye kadar diye...Yani her gördüğümde sinirim oynuyor... Neyse bu da nazar boncuğumuz olsun!

Sonuç olarak artık normal hayatıma, mesaime, işime konsantre olabilirim. Ev bitti deyip, onu kulağımın arkasına doğru atıp gündelik rutinime dönebilirim.

Bu süreçte arayamadığım arkadaşlarım, atladığım doğum günleri, evlilik yıldönümleri olduysa anlayışınıza sığınıyorum ve toptan herkesi kucaklıyorum.

Sevgiyle.......