GÖRMEMİŞLİĞİN BU KADARI...

İstanbul'a yerleşeli  dolu dolu 15 sene oldu. Sevdim bu memleketi. Her ne kadar ailemden uzak olsam da, burada yaşam koşulları çok daha ağır olsa da...Kurduk düzenimizi, yaşayıp gidiyoruz işte.

Bu arada; 15 yıl önce İstanbul'a ilk taşındığım tarih olan 1 Nisan'ı asla unutmam. Çünkü; o gün lapa lapa kar yağmıştı. O sabah mobilya kamyonunu beklerken, kar yağdığını görüp İzmir'deki tüm eş, dost ve akrabalarımı aramıştım. Görmemiş bir İzmir'li olarak, bir Nisan  sabahında karla karşılaşınca mutluluktan içim içimi yemişti... Kendimi sokağa atıp karın altında yürümüştüm. İstanbul beni karşılıyor diye düşünmüştüm...

Yıllar içinde alıştım tabii. Hatta zaman zaman kar yağdığı için oluşan trafiğe küfürü basar hale bile geldim. Kar yüzünden kapanan yollar nedeniyle işe gidemediğimde, sinir içinde söylenip durmuşluğum vardır.  Gene de kar yağışı, o lapa lapa görüntü, beni hep mutlu eder. Yağmurdan daha çok severim kar yağışını izlemeyi. Fark etmişsinizdir belki, kar yağarken sanki ekstra bir sessizlik kaplar etrafı. Bir dinginlik, bir sakinlik... Damların, ağaç üstlerinin, yol kenarlarının yavaş yavaş beyazlara bürünmesini izlemeyi severim. O görüntü beni büyüler adeta. Havanın puslanmasını severim kar yağarken. Saçlarıma ya da yüzüme düşen kar tanelerin eriyip gitmesinin ardından bıraktığı o iğneleyici soğukluk hissini, o uyuşukluk halini...

 

Her kar yağışının ardından, artık kocaman olsa da kızımla kayak yapmaya gider gibi giyinip kuşanıp, kar altında kar topu oynamaya bayılırız. Hatta yerde birikmiş karlara yatar, kar meleği oluruz. Mutlu oluruz kar altında oynaşırken.  

Her yıl daha yazdan, o kışın nasıl geçeceğine dair tahminler yapılır. Bu yıl için, kış çok sert geçecek demişlerdi. Sert kış demek tabii ki kar yağması demek, yolların kapanması demek. Oysa, İstanbul'da artık malesef kar yağsa da pek tutmuyor, tutan kar da en fazla iki gün dayanıyor. Şehir o kadar kalabalık ki, bacalardan çıkan sıcak duman, hatta egsoz dumanları bile, karı kısa zamanda  eritip yok ediyor. Her taraf bina, o binaların yarattığı klima etkisi ile artık malesef karı yerde göremez olduk.

Oysa, karlı havaları ben şehirde yaşamayı daha çok seviyorum sanki. Kayak yaparken aynı zevki almıyorum. Orada zaten önüm arkam, her yer kar. Ben karın şehre getirdiği huzur durumunu seviyorum. Ya da benim içimde yarattığı o güzel hisleri...  Tabii ki, sonrasında oluşan kaos hali, trafik, kirli kar birikintileri, buzlanma kazaları, işlerin aksaması, tüm bunlar da işin tatsız tarafları. Ama ne yapalım ki, bu güzelliği yaşamak adına bu tatsızlıklara da katlanacağız.

Hepinize, kazalardan uzak ama bol karlı günler dileklerimle.....:)

EV ALMA KOMŞU AL

Dün evimizin mutfak boruları tıkandı. Bir süredir sorun vardı zaten. Mutfak borularından inanılmaz sesler geliyordu, bende hep tedirgindim; "Eyvah, taşacak günün birinde bu sular" diye...

Gerçekten de dün mutfak evyemiz tıkanmış. Ben evde yokken yardımcımız aradı, bir telaş haber verdi. Site yönetimine bildirdik durumu hemen, tesisatçıyı yönlendirsinler diye. Akşama kadar mutfak kullanılmadı. Tesisatçı ancak akşama geldi.Tesisatçı Sebahattin Usta, "Karşı dairenizden bakılması lazım, ana boru oradan geçiyor" dedi.

Fakat bizim karşı dairedekiler tuhaf insanlar. 13 yıldır komşuyuz, hala Allahın bir selamını vermezler. İki yetişkin, üniversite mezunu kızları var. Kızlar bizi görünce vebalı görmiş gibi kapıları kapatıp içeri kaçarlar. Su problemini hissedince, ben gene de yüzsüzlüğü ele alıp evin hanımına sormuştum, "Sizde de borulardan ses geliyor mu" diye. Gelmediğini söylemişti.

Neyse, bu sabahı bekledik. Ustalar gene geldi. Karşı komşunun kapısını çaldık. Evin babası kapıyı lüten bir karış kadar açtı. Durumu anlattık. Evden çıkmak üzere olduğunu, işe gideceğini, eşinin de yurt dışında olduğunu söyledi. Sebahattin Usta, ısrar kıyamet, bari bir beş dakika bakıvereyim diye zorla  eve bir göz attı. Tabii onlarında boruları tıkalıymış ve sorun varmış. Ama adam inatla çıkacam evden , evi elletmem, bizde sorun yok diyor.

YA SABIRRRR!

Neyse baktık, bunlardan bize fayda yok. Bizim evden duvarı kırıp, onların borularına müdahale edilsin dedik. Bu sefer de ustalar çekindi, "ya sizi mahkeye verirlerse" diye. E, iyi de ne yapıcaz, bulaşıkları küvette mi yıkayalım? Yemeği de salonda pişiririz artık! Yönetimi aradık, durumu anlattık. Onlar da karşı komşuları bildikleri için, "işiniz zor, kırdırın duvarı" dediler.


Yani nasıl bir insanlık, nasıl bir komşuluktur bu? Bu insanların hiç mi bize işi düşmeyecek? Gerçi umarım düşmez de, bir daha ömür boyu yüzyüze gelmem... Ev alma, komşu al, lafını hangi Atamız söylemişse, ne doğru söylemiş. Hatta; kötü komşu adamı ev sahibi yapar, diye de bir laf var mıydı? yoksa ben mi uydurdum bilmiyorum ama, bu laf da bana çok sıcak geliyor bu aralar....

Son durumumuz, hala mutfaksızız. Su açamıyoruz. Mutfakta ne yemek pişirilebiliyor, ne bulaşık yıkanabiliyor. Yarın bizim mutfak duvarı kırılacak. Pislik, kıyamet gırla gidecek. Umarım sorun bu şekilde çözülür, yoksa valla mahkemeye veren ben olacağım karşıdaki sevimsiz insanları...

Herkese sorunsuz günler ve iyi komşular diliyorum.....

İSTİKLAL NEHRİ'NDE AKINTIYA KAPILDIK...

Bu Cumartesi hava soğuk ama günlük güneşlikti. Fırsatı değerlendirdik ve kendimizi İstiklal'e attık.

Biz biraz erken gittiğimiz için önce Tünel ve Galata Kulesi civarında dolaştık. Aylardır, oraların nasıl değiştiğini, ne hoş butikler açıldığını filan duyuyordum. Ama fırsat bulup da yolumuzu o tarafa düşürememiştik bir türlü.

Gerçekten çok güzel hediyelik eşya mağazaları, antikacılar, butikler açılmış Galata civarında. Bir de yılbaşı renkleri eklenince mağaza vitrinlerine gerçekten çok beğendik o daracık sokaklardaki, küçücük dükkanları. Çoğuna girip çıktık, keyifle dolaştık. Çok tarz mağazalar var. Görmeyenlere mutlaka tavsiye ederim. Mutlaka kendinize bir zaman yaratın ve o dar sokaklarda keşfe çıkın.

Sonrasında (tabii ki) çiçek pasajında hafif atıştırmalıklarla karnımızı doyurduk, balık tezgahlarını seyre daldık. Çiroz, lakerda, balık yumurtası rezervlerimizi tamamlayıp, gene hemen oraya çok yakın olan turşucuda turşu suyu içip, midemize bayram ettirip yola devam ettik.

İstiklal'e tekrar çıktığımızda insan kalabalığı artmış, her köşe başında sokak çalgıcıları, müzisyenler, milli piyango satıcıları, kestane tezgahları kurulmuştu. Pekçok sanatçının önünde durduk, çoğunu keyifle dinledik. Sazıyla sözüyle türkü söyleyenler, darbukasını konuşturanlar, melodikasını çalan çocuklar.... Emeklerini alkışladık, bahşişlerini verdik.

Ama; bir grup vardı ki, anlatmadan geçemeyeceğim. Gencecik üç delikanlı, biri gitar, biri tulum çalıyor, biri de Lazca şarkı söylüyordu. Çocuğun sesi çok güzeldi ama, asıl sempatisi ve ışığı çok yüksekti. Çevrelerindeki kalabalık arttıkça coştular. Derken, Türkçe bir şarkıya başladılar, ama resmen spontane, o anda akıllarına gelenleri, karşısındaki kalabalıktan dikkatini çekenleri anlatarak, muhteşem bir şov yaptılar. Millet alkıştan, gülmekten kırıldı. Çok başarılıydılar. En büyük kalabalık da onların etrafında oluştu. "İstiklal nehri" lafını da onlardan arakladım...

Galatasaray Lisesi kapısında gene protesto vardı. Zaten olmazsa olmaz. Asılı pankartlar, atılan sloganlar, genç üniversiteliler. Bu Cumartesi onların sırasıydı herhalde... Neyse ki, kavga gürültü yoktu. Diyeceklerini deyip, ellerindeki broşürleri dağıtıp işlerini bitirdiler.

Asıl güzellik hava kararmaya başlayınca ortaya çıktı. Galatasaray'dan bakınca, muhteşem bir kalabalık, gerçekten bir insan nehri akıyordu caddede. İnanılmaz bir görüntüydü. Hiç vücut yok, sadece kafa kalabalığı... Rengarenk vitrinler, ışıl ışıl bir cadde. İnsanlar keyifli; eğlenmeye, gezmeye çıktıkları her hallerinden belli. Mağazalar canlanmış, insanlar alışverişte. Hele cafeler, restaurantlar... Hepsi dolu, kiminin önünde kuyruklar oluşmuş. Millet masa peşinde.

 

Orada bambaşka bir İstanbul, bambaşka bir renk var. Farklı bir organizma sanki, kıvrım kıvrım doldurmuş caddeyi. Kımıl, kımıl hareket ediyor sanki...Mutlaka görülmeli, mutlaka gezilmeli. Özellikle de yılbaşı dönemi nedeniyle bu kadar canlanmışken ve coşkuluyken...

İstiklal Caddesi, İstanbul'da kalan çok az alışveriş caddesinden biri, yaşayan bir dünya var orada. Alışveriş Merkezi çılgınlığına yenilmemeli. Her dükkan var. Yılbaşı alışverişimizi, bu yıl İstiklal'den yapalım desem... Ne dersiniz?   

HABER Mİ? YOK ALMIYAYIM!

Tüm gün işte olunca; gün içinde neler olmuş neler bitmiş, insan öğrenmek istiyor.

TV kanallarının Ana Haber Bültenleri genelde hep birbirine yakın saatlerde başlıyor ve hepsinde de aynı haberler dönüyor. Haber ajanslarının servis ettiği konular, aynı görüntülerle tüm kanallarda aynı anda mevcut. Eğer yemek telaşım filan yoksa, TV karşısına geçip kanaldan kanala dolaşarak farklı bir haber, değişik bir yorum ya da görüntü yakalamaya uğraşıyorum.

Eskiden kendini "haber kanalı" olarak konumlandırmış olan ilk kanalı seyreder ve gerçekten haber aldığımı hissederdim. Ancak; bu kanal da el değiştirdikten sonra malesef bu özelliğini kaybederek sıradan (hatta yandaş) bir çizgiye büründü.

Dün akşam yine kanal kanal gezerken, bol bol gün içinde olan trafik kazaları ve bu kazalarda yaralananlar, hayatını kaybedenler konusu işlendi. Ülkemiz zaten  trafik kazası konusunda lider! Keşke bu liderlik başka konularda olabilseydi. Ama bu şark kurnazlığı, bu kural tanımamazlık, bu cahil cesareti bizim kanımıza öyle bir işlemiş ki; bir arabanın direksiyonuna geçince kendimizi "yolların efendisi" altımızdakini de "uzay aracı" sanma gibi bir yanılgımız var. Ama normal tabii, hepimiz Kara Şimşek, James Bond, Bat Man filmlerindeki  arabalarla büyüdük. Her araba turboları açınca uçup gider sanıyoruz...

 

Gene dün akşamki haberlerde öne çıkan bir görüntü, Zonguldak'ta eşinden şiddet gören bir kadının mahalle bakkalına sığınması ama bakkalın şiddeti önlemek yerine TV seyretmesiydi. Adam kadına yardım etmek için kılını bile kıpırdatmadı. Mazereti de hazır, "Karı koca arasına girilmez"...Öyle sıradanlaştı ki, kadına şiddet. Karısını dövmeyen adam artık adamdan sayılmıyor. "Dayak cennetten çıkmadır" gibi atasözleri olan bir milletiz. Yani balık baştan kokmuş! Aile içi dayak hala bizde normal kabul ediliyor. Adam karısını dövüyor, kadın çocuğunu dövüyor, büyük çocuk kardeşini dövüyor. Sonra bunların tamamı, sokakta yan baktın diye elaleme sataşıyor.... 

"Namusumu temizledim" safsatasıyla başlayan, yıllarca böyle içimize işlenen kadın cinayetleri aldı başını yürüdü. Yahu adam ! Sen bu kadınla evlenince, tapusunu mu verdiler sana? Kadın bir namussuzluk yaptıysa kendine yaptı, boşarsın, döner arkanı, çeker gidersin, olur biter. En büyük cezayı da böyle verirsin zaten. O kadını namussuzluğuyla başbaşa bırakırsın. Ama yok, bizde öyle değil! İlla adam elini kana bular, "salak gibi" gider hapislerde çürür. En büyük tesellisi de "Ben erkek adamım, namusumu temizledim" olur.  Aile darmadağın olur. Çoluk çocuk sefil olur.

Haber bültenlerinde bunların yanında, devlet büyüklerinin küfürleşmeleri, meclisteki gerginlikler, intiharlar, yangınlar, felaketler, zamlar, şehitler, teröristler.....ve daha neler neler. Hepsi birbirinden sinir bozucu, gergin, üzücü pekçok haber. Her haber bülteninin sonuna da, tatlı niyetine bir internet görüntüsü koymak moda oldu, gülelim eğlenelim, açılalım diye...Ağza çalınan bir parmak bal misali!

İnanın artık haber seyretmek istemiyorum. Bünyem kaldırmıyor. Her haber bülteni sonrası bir sinir hapı alasım var. Bu kadar düzeysizlik, bu kadar namussuzluk, bu kadar şiddet, bu kadar kan, bu kadar mutsuzluk...Yazık bu millete, yazık hepimize....

Buradan duyuruyorum. Bir süre haber seyretmeye ara veriyorum! Çok mühim bir gelişme olursa nasıl olsa birilerinden duyarım........   

12.12.2012 Saat 12:12 ve Dahası....

Bana göre bir çılgınlık hali..

Uzun bir zamandır konuşulan ve hazırlanılan bir döneme girdik. Bir kıyamet söylentisidir gidiyor. İnsanlar Şirince'ye akın ediyor. Gazetelerde konuyla ilgili yazı dizileri yayınlanıyor, evine stok yapanlar, yakın zamanda namaz kılmaya başlayanlar olduğunu duydum.

Asıl kıyamet söylentisi, bildiğiniz üzere Maya Takviminin bitiş tarihi olan 21.12 tarihi için çıkmıştı, 12.12 tarihi de sanki bu kıyamete hazırlık gibi oldu. Bir kısım kıyamet derken, bir kısım dünyaya çarpacak göktaşından, bir kısım dünyanın farklı bir boyuta geçeceğinden bahsediyor. Bir kısım ise, insanoğlunun bilinç düzeyinin yükseleceğini söylüyor.

İnanalım, inanmayalım hepimizin esas konusu son günlerde bu.
Benim biraz kaderci bir yapım var. Yaradana inanırım, ne olacaksa olacak, elden bir şey gelmez diye düşünürüm. Sadece ve sadece iyi insan olmaya odaklanırım. Ama ne yalan söyleyeyim, ben de merakla bekliyorum. Bir hazırlık yapmıyorum ama; yapanları izliyorum, bu konudaki yazıları takip ediyorum, TV'deki programları yakalarsam izlemeye çalışıyorum. Dizisini bile yaptılar...

Öncelikle söylenen, 12.12 tarihinde o kadar çok dua eden, meditasyon vs.. yapan olacakmış, evrene o kadar yoğun enerji yollanacakmış ki, ne dua etsek gerçekleşecekmiş! Aslında bir liste yapmalıyım, bazen aceleyle dileklerimi sıralarken, unuttuklarım oluyor:) Hatta sabah kızım evden çıkarken beni uyardı, "Annecim bugün saat 12'yi 12 geçe dua etmeyi unutma" diye. Ben de işe güce dalarım, unuturum filan saat mi kursam acaba?  Hadi bakalım hayırlısı...

Gördüğünüz gibi insan bazen çılgınlık diye düşündüğü şeylere de kapılıveriyor!

 

Ama asıl çılgınlık, 21.12'de kıyamet kopacağına inanan ve buna hazırlık yapanlarda yaşanıyor. İnsanlar farklı ülkelerden Şirince'ye akın ediyor. Şirince'de konaklayacak yer kalmamış, şimdiden moteller, pansiyonlar full. Hatta çadır dolmuş etraf. Şirince minnacık bir yer. Asıl kıyamet Şirince'de bu kadar insana ekmek, su yetmezse yaşanacak haberleri yok! Ne düşünüyorlarsa... Kıyamet kopacak, insanlık yok olacak ama, oradaki birkaç yüz kişi kurtulacak mı yani? En güzel yorumu dün Ahmet Hakan yazmıştı. Diyordu ki; "Şirinceye gitmeliyim, oradaki avanakları (bu yorum bana ait) görmeliyim, ne olacağını zannettiklerini anlamaya çalışmalıyım, bir şey olup kıyamet falan koparsa da, orada olup yırtmalıyım." İyi fikir!

İnsanların inançları, dinleri, ırkları çok farklı olsa da, herkes ölümden sonrası için endişeli. Kimse ölmek istemiyor. Hayat çok tatlı. "Herkes ölsün, ben kurtulayım" hissiyatı hepimizde var. Yahu, herkes ölürse, bir başına ne halt edeceksin koskoca dünyada? Senin gibi üç-beş kurtulanla baş başasın. Ya anlaşamazsan onlarla, ya gıcık olursan...Neyse dünya büyük, bir ucuna gider oturursun tek başına. Derdine yanarsın artık! Üstelik kıyamet dediğin herşeyin sonu değil mi? Ot yok, ocak yok. Artık oturup baştan ateş yakmayı, taştan tekerlek yontmayı filan öğrenmen lazım. Yemek için avlanmak lazım. E; tek başına da hayat geçmez, kendine layık eş bulman lazım. Hadi eşi de buldun diyelim, üremen lazım. Tüp bebek filan hak getire, kendi işini göreceksin bir zahmet!  Çocukları yollayacağın özel okul da kalmadı. Telefon, TV, bilgisayar, facebook filan hiçbir şey yok... Liste çok uzun, çoook......

Amaan, zor iş...Öyle, "Oh kurtuldum!, siz derdinize yanın." demekle olmuyor yani!

Hepinize bilinç düzeyi yükselmiş, kıyametsiz günler dilerim!

AYVALIK USULÜ YOĞURTLU VE TARÇINLI KÖFTE

Bazı çocukların yoğurt yeme sorunu vardır. Hatta bu sadece yoğurtla sınırlı değildir. Beyaz olan tüm süt ürünlerinden hoşlanmayan bir grup çocuk vardır.

Benim kızım da bu gruptandı. Peynir, süt, yoğurt gibi aslında büyümesi ve gelişmesi için çok gerekli olan bazı gıda maddelerinden nefret eder, kokularına bile tahammül edemezdi.
Yıllarca denemediğim yol kalmadı, bir parça peynir, bir kaşık yoğurt yedirebilmek için. Ama Boğa burcu bir çocuk olarak, hat safhada inat gösterdi ve geri adım atmadı. Büyüdükçe yavaş yavaş - sevmeye diyemesem de - yemeye başladı süt ürünlerini.

Benim için, kızım küçükken çok kurtarıcı olan ve severek yediğimiz için,  hala sık sık yaptığım bir tarifi paylaşmak istedim sizinle bugün.

Bu arada, fotoğraf çekimlerim için kusura bakmayın. Profesyonel bir makinem yok ve eldeki imkanlarla çekilen yemek fotoğrafları malesef yemeğin lezzetini yansıtmaktan aciz. Ama bir süre idare edeceğiz artık:))

AYVALIK USULÜ YOĞURTLU VE TARÇINLI KÖFTE



4 kişilik servis için öncelikle:

350-400 gr. az yağlı dana kıyma, soğan, maydanoz, ekmek içi, tuz, karabiber ve bir miktar zeytinyağını yoğurarak köfte hamuru hazırlayın.
Bu hamurdan (sabrınız el verirse fındık büyüklüğünde) minik toplar yapın.

Daha sonra bu köfteleri bir miktar tereyağında, tavada kızartın.
Kızarttığınız köfteleri bir tencereye alarak içine 1 çay bardağı kadar su ilave ederek biraz pişirin.

Ayrı bir kapta yarım kilo kadar yoğurdun içine bir tatlı kaşığı un koyup, bir yumurta kırarak  iyice karıştırın. Ve yoğurtlu karışımınızı yavaş yavaş karıştırarak pişmekte olan köftelere ilave edin. Karıştırıp bir taşım kaynatın ve altını kapatın.

Servis yapmadan önce arzu ettiğiniz miktarda tereyağını eriterek yoğurtlu köftenin üzerine dökün ve bolca tarçın serperek servis yapın.

Umarım beğenirsiniz. Afiyet olsun.

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 5

Dün bahsetmiştim, kızımın okulunda veli toplantısı var diye. Öğrenciler dağıldıktan sonra spor salonunda yapıyorlar toplantıyı. Her öğretmene bir masa konuluyor, Masalar paravanla ayrılıyor. Ve biz "sefil" veliler masaların önünde kuyruğa giriyoruz.  Amaç ne? İlgili öğretmenle 3-5 dakika çocuk hakkında konuşmak.

Aslında her öğretmenin görüşme günü ve saati var. Yani o gün, o saatte gittiğinizde dakika kısıtı olmadan daha detaylı konuşabiliyorsunuz öğretmenlerle. Ama okulun İstanbul'un taaaaaa bir başında olması, iş yoğunlukları, trafik, üşengeçlik vs... pekçok nedenden bu hep ihmal ediliyor ve iş, o sefil kuyruklarda, çok yüzeysel bilgi almaya razı bir halde, saatlerce beklemeyle sonuçlanıyor.

Öğretmenlerin bazıları pespembe tablolar çiziyor. Nota takılmayın diyorlar. Çocuk aslında iyi. Tamam da kardeşim, keşke böyle bir dünyada yaşasak, ama malesef o takılmadığımız notlar karne denen o kağıtta çok önemli oluyor. Not denen şey her yerde karşınıza çıkıyor, ortalama hesapları, burs başvuruları, sınav katkı payları, vs. hep çok önemli...

Neyse,  hadi nota takılmayalım... "Çocuğunuz çok iyi, hanımefendi, muhteşem. Ama bu sene biraz dalgın!" Hah, hadi buyrun bakalım. E; tabii ergenlik filan..."Normal yani ama; daha fazla derse katılmalı, daha çok söz almalı." Tamam da hocam, ben yanında değilim ki, derste o işi de bir zahmet siz organize ediverin. Çocuğu derse ya da kendinize ısındırmak için neden bizden destek istiyorsunuz ki...
Çocuk sene başından beri kıvranıyor. Öğretmenlerinden biri (ismi lazım değil) kızıma başka bir isimle hitap ediyormuş. Çocuk her seferinden benim ismim o değil, bu diyormuş. O da "tamam canım, yanlış çıktı ağzımdan" deyip tekrar yanlış isimle çağırıyormuş. Şimdi bu öğretmen acaba benim kızımı ne kadar tanıyordur? Kuşkuluyum... Zaten dünkü toplantıda bu hoca, bana 5 dakika boyunca kızımın ismiyle aynı isimli başka bir öğrenciyi anlattı, son anda fark edince, "Aa, aynı isimli üç çocuk var, karıştırdım. Şimdi vakit kalmadı, yarın size mail atayım" dedi. PES!

Bu arada; veliler ayrı bir olay!

Kimi veli kızgın, had bildirmeye gelmiş. Bu tip veliler hep haklıdır, onları sadece dinlemek ve hiç yorum yapmamak lazım, yoksa sizde o hiddetten fazlasıyla payınızı alabilirsiniz.

 Kimi veli dertli, kendi gibi dertli başka velilerle konuşup rahatlamaya gelmiş. Bunlar arada organize olmaya da çalışırlar ama hep bir nedenden birleşemezler, okul da zaten sindiriverir böylelerini.

Kimi çocuğundan emin, moral yükseltmeye gelmiş. Hatta bu tip veliler etrafa ve diğer sefil velilere biraz yukarıdan bakıp hafiften aşağılayıcı göndermeleryapmaya da bayılırlar. Onların çocuğu zaten çok iyidir, sorunu filan hiç yoktur, notları yüksektir, sadece adet yerini bulsun diye gelmiştir. E, gelme be kardeşim, zaten saatlerce kuyruk bekliyoruz. Bir de sen kalabalık yapma!!!

Yani anlayacağınız öğretmenler ayrı telden çalar, veliler ayrı. Çocuklara gelince, umuru değil hiçbirinin. Onlar tavan yapmış hormonları, şu an için dünyadaki en önemli varlıkları - arkadaşları, seyredilecek dizileri, fanı oldukları müzik grupları, sene sonu mezuniyet kıyafetleri, yıllıkta yazılacak write-upları ile ilgililer.

Okul, ders, öğretmen...Amaaan, ne lüzumsuz mevzular!