TEKNOLOJİ BİZİM NEYİMİZE

Yaşım artık 50'ye merdiven dayamış olsa da, iş hayatından uzaklaşmışken, hayattan kopmamaya, gündemi ve  gelişmeleri yakinen takip etmeye çalışıyorum.

Son 3-4 yıldır televizyonda haber izlemiyorum. Kendimce sebeplerim var. Bir dönem; o yıllarda tarafsız yayın yaptığına inandığım bir kanaldaki haber ve tartışma programlarını takip ederdim. Artık onu da yapmıyorum. E gazete deseniz zaten durum ortada. Durum böyle olunca sosyal medya ile içli dışlı oldum. Özellikle Twitter'ı yoğun olarak kullanıyorum. Kullanıyorum yanlış bir ifade olacak, takip ediyorum demeliyim yoksa ben çok sık yorum atan biri değilim. 

Twitter ı iki sebeple takip ediyorum; birincisi dünyada neler olup bittiğini yerli ve yabancı kaynaklardan öğrenmek, ikincisi ise hem kendi bakış açıma yakın hem de farklı bakış açılarındaki yorumları takip etmek. Tek taraflı bilgi akışı bizi bugünlere getirdi. Gerçekleşmesi mümkün olmayan hayallere kapıldık. Sonrasında yaşadığımız hayal kırıklıkları ise; telafisi mümkün olmayan kırgınlıklar yarattı. Daha fazla bu tuzağa düşmek istemiyorum.

İkinci sosyal medya tercihim instagram. Özellikle ilgi alanım olan yemek sayfalarının sıkı takipçisiyim. Dost paylaşımları, fotoğrafçılık,  doğa ve hayvanlar... gibi bana keyif veren görselleri izlemeyi seviyorum. Ben de kendi yemek sayfamda kendi tariflerimi paylaşmaktan, gelen beğeni ve yorumları okumaktan büyük keyif ve tatmin duyuyorum. (hala takip etmiyorsanız @egeli_mutfagim benim sayfam, bir göz atın derim)

Ancak yaşadığım ciddi sıkıntılar var.Teknoloji bağlamında...

Bizler yani yolu yarılamış kuşakların (bize x kuşağı deniyor) pek çoğu sanırım benimle aynı sorunları yaşıyordur. Öncelikle bizim için internet ve bilgisayar teknolojileri sonradan öğrenilmeye çalışılan yabancı dil gibi. Ne kadar çabalarsanız çabalayın, %100 hakim olmanız pek mümkün değil. Bizim için teknolojiye adapte olmak zor. Yani unutulmamalı ki; bizler walkman ile, Pacman ile büyümüş bir kuşağız.

Şimdinin y,z kuşakları ise en ileri teknoloji ile doğup büyüdükleri için onların ana dili olan bu kavramlar, bizim eksik ve tamamlanması zor yanlarımız. Bizim için mantık ön planda. Gerisini anlayabilmek, uyum sağlayabilmek bu hayatta karşılaşabileceğimiz en sorunlu kısım.

85 yaşındaki annemin TV ya da Müzik Seti ile ilgili hislerini artık daha iyi anlayabiliyorum.Hiç ellemek istemez, çünkü ellerim de bir ayarını filan bozarım diye çekinir. İşte bende de durum biraz öyle. Basit anlamda kullanımda sorun yok, ancak asla detaya giremiyorum, girmek istemiyorum.

Mesela intenet ortamında video editlemek, ya da bir bilgisayara kurulum yapmak... Almayım mersiii!

Sonuç olarak; sosyal medya ya da bilgisayar kullanımında bazı taraflarımız hep eksik ya da hatalı. Ama olsun, denemek ve vazgeçmemek bizi sistemin içinde var olmaya ve canlı tutmaya yarıyor sonuçta. Zaman zaman yaptığımız yanlışlar, düştüğümüz komik durumlar ise olayın gereği artık. 

Geçen gün kurmaya çalıştığım yeni bilgisayar ile ilgili sorularımla bilgisayar programcısı genç arkadaşın yüzüne yerleştirmeyi başardığım gülümsemeden anladığım; sanırım ona ve arkadaşlarına birkaç gün yetecek eğlence unsurunu yaratmış olmam.

Olsun, ben de bu sıkıcı masa başı işini yapan gençlerin günlerine renk katmış, ortamlarına sohbet konusu yaratmış oldum böylece...

Sevgiyle...

UZUN BİR ARADAN SONRA...

Sanırım son postumdan bu yana iki yılı aşkın bir zaman geçmiş. Hayatımda çok fazla değişikliğin olduğu koca koca yıllar...
Son yazdığım yazıda evdeki 17 yaşındaki ergenden şikayet eden, çalışan bir anneymişim.
Şu anda ise o şikayet ettiğim ergenin hasretiyle kavrulan, emekli, hobi peşinde koşturan ve ikinci üniversite okuyan bir ev hanımıyım.............
Çok acayip değil mi?
Vallahi acayip.
Öncelikle kendimden bahsedeyim.
Amaan hayata bir daha mı geleceğim diye coşup, işten eli ayağı çekip, hobilerime zaman ayırmayı tercih ettim.
Pişman mıyım? (Bazen)
Geri dönmek ister miyim? (Asla)
Özlüyor muyum? (Şüphesiz)
Huzurlu muyum? (Hem de nasıl...)
Yani karman çorman duygular içinde olsam da; İstanbul gibi deli bir metropolde her sabah işe gitme zorunluluğu hissetmeden yataktan kalkmak bir mutluluk. İşimi özlemem yadsınamaz bir gerçek çünkü; daha bebecikken babamın yanında gittiğim imalathanede beyin hücrelerime işlenmiş şarap kokusundan uzak kalmak çok zor. Ama hayatın insanlara neler yaşatacağı, kimlerle karşılaşacağı, ne olaylarla karşılaşacağı asla tahmin edilemez, öngörülemez. Koşullar bazen tercihlerinizin önüne geçebiliyor. Mühim olan kabullenmek ve öncesiyle sonrasıyla hayatın getirdiklerine ya da getireceklerine sahip çıkmak.
Ben de öyle yapıyorum. Hayatıma şükrederek, önüme bakıyorum.
Kendimi keşfediyorum.
Beni mutlu eden, bana en çok keyif veren "yaratıcı" tarafımı anlamaya çalışıyorum.

Öncelikle daha önce bu sayfada paylaşmaya başladığım yemek tariflerim için instagram ve facebookta @egeli_mutfagim ismiyle bir sayfa açtım.
Öncelikli amacım, yurt dışında okuyan kızıma ileride faydalanabileceği, annesinin tariflerine ulaşabileceği bir tarif dizini bırakmaktı. Bu amaç halen devam etse de takipçi sayısı arttıkça beraberinde bir takım gereklilikler yarattı.
Öncelikle fotoğraf çekimleri için daha fazla özenmeye hatta bunun için kurslara gitmeye başladım. Bu yaştan sonra fotoğraf çekimi, ortam yaratma gibi bilgiler ediniyorum. Bir yemeğin fotoğrafı için onlarca kare çekip, arasından seçimler yapıyorum. Işığı anlamaya ve doğru kullanmaya çalışıyorum. Tariflerim genelde kendi annemden ya da Ayvalıklı kayınvalidemden öğrendiğim Egeli lezzetler. Bununla ilgili hayallerim var... Şimdi bahsetmeyeceğim; bakalım kısmet...

Kızım iki sene önce İngiltere'ye üniversite okumaya gitti. O artık bana pek fazla ihtiyaç duymayan bir birey. Bu durumu kabullenmek biraz zaman alsa da; artık anladım. Gene de günde bir kere mutlaka sesini duymak konusundan taviz vermiyorum. Bu da benim "annelik kaprisim" oluversin.

Kızımın gitmesi ile ikinci bir yaratım serüvenine başladım ve bir Seramik Kursuna başladım.

Çamura şekil vermek insanın tüm negatif enerjisini alan, rahatlatan ve sonunda da elinizde bitmiş ve tamamen kendi yarattığınız bir eserle sizi tatmin eden bir uğraş. Her hafta yeni bir şeyler öğrenmek, yeni teknikleri denemek ve harika insanlarla tanışmak da bonus olarak yanınıza kar kalıyor. Evim kendi ürettiğim, tasarladığım bir sürü seramik parça ile doldu. Öyle gurur duyuyorum ki her yaptığımdan hiç birini ortadan kaldıramıyorum. Ev sergi alanına döndü, toz almak bir artık mesele... :)

Daha anlatacaklarım, paylaşacaklarım var. Onlara da artık yarın devam edeyim.

Sevgiyle...

ERGENLİKTE 17 YAŞ DÖNEMİ

Başlığı görünce haddimi aşıp, bilimsel bir yaklaşımla konuya gireceğimi sanmayın.
Benim olayım sadece tecrübelerim üzerine yazdıklarımdır.

Gün be gün gözümün önünde büyüyen, serpilen17'lik kızımın bana yaşattıkları ve öğrendiklerimle zaman zaman ergenlik konularında ahkam kesmeye hak buluyorum kendimde.

Çevremde yaşı benden küçük olup, 10-11 yaşında çocukları olan arkadaşlarımın onlarla ilgili anlattıkları ergenlik hikayelerine hönkürerek gülesim geliyor bu aralar.
Zaten bizim toplumumuzda bütün çocuklar büyüme evresinde hiperaktif, hepsi erken ergenlikte,  süper zeka...
Yahu anlayın artık; çocuklar dört duvar arasında kapalı kalmaktan azıyor, düz duvara tırmanıyor, siz de onlara hiperaktif yaftasını yapıştırıyorsunuz. Çocuk oyun istiyor, arkadaş istiyor, açık havada koşturmak istiyor... tüm derdi bu yani.
Ya da evde kapalı kalıp, sabahtan akşama açık olan TV karşısında her türlü abuk sabuk dizilerden öğrendiği saçmalıkları kullanmaya başladığında erken ergenliğe girdi diye düşünüyorsunuz. Zaten beslenmeyle, aldıkları hormonlarla, erkenden gelişen cinsel dürtüleriyle çocuklar; çok erken yaşta birer minik kadın ya da erkek gibi davranıyorlar. Bunun ergenlikle filan alakası yok arkadaşım, bu sadece taklit... Dizilerdeki kahramanları taklit, tv programlarındaki insanları taklit... Siz de çanak tutmayın. Bırakın çocuk çocuk olarak kalsın, çocukluğunu yaşasın.

Neyse lafı fazla uzatmayayım, siz gelin ergenlik neymiş, 17-18 yaşlarında tartışalım bence...

İnsan başına gelmeden çok anlamıyor (kendi yaşadığı ergenlik dönemini de hatırlamıyor zaar); ergenlik bombası asıl bu yaşlarda patlıyormuş.

17-18 yaşına gelen genç, tam ne oldum budalası olup, büyüdüm, bağımsızım, ne istersem yaparım, bana karışmayınnnn uleynnn durumunu bu yaşta net olarak yaşarmış! Ben böyle bir elemanla aynı evde yaşıyorum da şu an, oradan biliyorum...
Kız çocuklarda anneyi beğenmeme, kendince hatta hatalı gördüğü bir durumu kırarım, üzerim filan demeden küt diye yüzüne vurma olayı da, hali hazırda pik yapmış durumda. Öyle eleştiriler yapıyor ki; sanırsın bu yaşına kadar başka biri baktı, emek verdi. Bir beğenmeme hali, bir aşağılama durumu.

Benim 17'lik bu yaz gittiği yurt dışı yaz okulundan cilalayıp parlattığı özgüveniyle döndü. Yani bir yandan çok hoşuma gidiyor oralarda hiç sorun yaşamadan, yalnız başına her şeyi becerebilmiş olması. Ama bir yandan da; keyfi yerinde ve eğleniyor ya bir aramama, bir sormama durumu. Ben bütün gün sesini duyamadım, özledim diye akşam aradığımda da sanki, bir şeyleri bölüyormuşum hissini yaşatma hali. Valla ben mi fazla hassasım yoksa gerçekten mi öyle bilemiyorum ama sanki hani tüm gün konuşmasak sorun yok gibi. Burada "aman canım mutlu olsun da, boş ver aramasın" diyen eşime selam ediyorum. Yok öyle şey valla, günde bir kere sesini duyurmalı ki, ben iyi olduğundan emin olayım...

Bir de geçen yıldan başlayan ve artarak devam eden gizemli bir durumumuz var. Akıllı telefonlar çıktı mertlik zaten bozuldu ama, o telefonun ele yapışık olma ve asla bir yere ekranı yukarı bakarken bırakılmama hali sinirimi çok bozuyor. Ne olacak kardeşim ekrana düşen o aramış, bu mesaj yollamış yazısını görsek. Mesajı görmüyoruz nasılsa... Neyse bunu zorlamıyorum ve özel hayata saygı çerçevesinden bakıyorum ama unutulmamalı ki, yasaklar her zaman merak uyandırır! Yani nerak ediyorum, ne yazıyor ki o mesajlarda bu kadar gizli tutuluyor... Senin akıllı, mantıklı öğütlerine, tavsiyelerine bir an bile tahammülü olmayan kızın, elalemin saçmalıklarına sonuna kadar açık.

İşte böyle, bu ara evdeki ergen gene beni gerdi. Kızmadan, derin nefesler alarak iletişim kurmaya, cevap vermeye çalışıyorum her söylediğine. Bazen de zarifçe! eleştirilerini, söylenmelerini, sızlanmalarını duymamazlıktan geliyorum, ama anlayana tabii. İçine fazla tanımadığım ve yadırgadığım bir başka insan kaçmış olan ergenimi ürkütmeden anlamaya çalışıyorum ama inanın zor, çok zor...

Gene de kızımın hakkını yememeliyim, asla terbiyesizlik ya da isyankarlık boyutuna taşımıyor bu durumu. Bir de biliyorum, ne derse desin, ne yaparsa yapsın, aramızda çok çok güçlü bir sevgi bağı var ve hep olacak. Şu an birazcık yıpramış görünse de... Benim en büyük üzüntüm, bir sene sonra üniversite için evden gidecek ve bundan sonra beraber olacağımız zamanlar çok kısıtlı olacak.. Böyle saçmalıklarla bu az kalan zamandan çalıyoruz ve birbirimizi üzüyoruz. Ama yapacak bir şey yok, bu dönem yaşanacak. Ha acılı mı, acısız mı? işte asıl önemli olan bu. Umarım bu dönemi bir birimize kalıcı duygusal yaralar vermeden geçirebiliriz...

Sevgiyle...

ELMA AĞAÇLARI COŞTU

Elma mevsimi geldi. Ağaçlar bereketli, dallar elma dolu. 

E ne yapmak lazım? Sofralarda elmalı lezzetlere bol bol yer vermek lazım.

Bugünkü mutfak terapim de Cevizli, Elmalı Kek oldu.

CEVİZLİ ELMALI KEK

Malzemeler:

3 yumurta (oda ısısında)

1,5  bardak şeker

1 bardak süt

1/2 bardak sıvıyağ

2,5 bardak un

3 çay k. Tarçın

1 paket kabartma tozu

1 bardak irice dövülmüş ceviz

2 adet elma

2 çay k. Tarçın

2 yemek k. Toz şeker

Yapılışı:

Oda ısısında olan 3 adet yumurta ve şeker pütürsüz hale gelene kadar çırpılır. Karışımın içine sırasıyla sıvı malzemeler eklenir. Önce süt, sonra sıvıyağ ilave edilir. Ayrı bir kabın içine un, tarçın, kabartma tozu elenir.

Sıvı karışıma kaşık kaşık kuru malzeme eklenerek çırpmaya devam edilir. En son iri dövülmüş ceviz elle karıştırarak kek karışımına eklenir.

Kelepçeli kek kalıbı tereyağ ile yağlanır. Kek karışımı kalıba dökülür. 

Elmalar soyulup ince ince dilimlenir ve 2 kaşık toz şeker ile 2 çay kaşığı tarçın ile karıştırılır. 

Kek kalıbına dökülen karışımın üzerine ince dilimlenmiş elmalar yerleştirilir.

175 derecede önceden ısıtılmış fırında yaklaşık 40-45 dakika kadar pişirilir.

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

KİŞİSEL TERAPİ

Herkesin kendince bir kafa dağıtma yöntemi vardır. 

Doğu ve güneydoğuda şehit olan asker ve polislerin günlük haber bültenlerinde rakamlarla ifade edilmesini henüz hazmedememişken; şimdi de darbe kalkışması sonrası görevden el çektirilen ya da gözaltına alınıp, tutuklanan insanların matematiğini çözmeye çalışıyoruz. Bir ülkenin her kurumu, her birimi nasıl bu kadar pisliğe batar, insan inanmakta güçlük geçiyor. Bu günler bir şekilde atlatılır belki ama insanların olaylara bakış açıları kesin olarak değişti. Çevremdeki arkadaşlarımın mutsuzluğu ve geleceğe yönelik endişeleri artık söze dökülmeden gözlerinden anlaşılabiliyor. İnşallah, korkulan ve endişeyle beklenen yaşamsal kaos ortaya çıkmaz.

Bu arada, dikkatimi çeken bir konuyu mutlaka ifade etmeliyim ki; o da, bu dönemde tv kanallarının yayınlarına katılan emekli ya da el çektirilmiş askerlerin "kalitesi". Hepsi de çok iyi eğitimli, ifade yetenekleri gelişmiş, sakin, oturaklı ve inanılmaz saygın insanlar. Bu askerlerin iade-i itibarları mutlaka verilmeli, hatta şu anda yapılmaya çalışılan yapısal değişikliklerde bu insanlara mutlaka danışılmalı.

Neyse bu aralar o kadar fazla tartışma programı izledik ki, artık hepimiz gerektiğinden fazla bilgili ve bazen de hadsizce her olayda fikir beyan etme rahatlığındayız. 

Bu sıkıntılı süreç devam ederken, tv'de sürekli haber programı seyredip, şişip dayanamaz hale gelince kendimi mutfağa atıyorum. Yemek yapmak benim için en büyük terapi. Yaz günü fazla ağır yemekler de tercih edilmediğinden, hafif ve pratik yemekler yapmaya çalışıyorum.

Dün akşam patlıcanlı pilav yaptım. Bizim evde pilav mühim yemektir. Kötü pilav asla yenmez, o nedenle hep özenerek yaparım. Patlıcanlı pilav annemin yaz aylarında çok sık yaptığı bir yemektir. Ilık hatta soğuk yendiğinden sıcak havalarda severek yapar ve yeriz.

PATLICANLI PİLAV

Malzemeler:

1,5 bardak baldo pirinç

1 orta boy patlıcan

1 orta boy soğan

1 avuç çam fıstığı

Yarım demet taze nane

2 adet kesme şeker

Tuz karabiber

Zeytinyağ

Yapılışı:

Pirinç sıcak suya konulup, bekletilir.

Patlıcan alacalı soyulup, fındık büyüklüğünde kuşbaşı olarak kesilir. Zeytinyağda kızartlır. Mutfak havlusu konmuş bir tabakta bekletilir.

Soğan iyice küçük yemeklik doğranır. Tencereye 3 yemek kaşığı kadar zeytinyağ konur. Biraz ısınınca içine soğan eklenip, çevrilerek pişirilir. Çam fıstıkları tencereye eklenir, kızarana kadar yağda çevrilir. İçine iyice yıkanmış süzülmüş pirinçler ilave edilip saydamlaşana kadar kavrulur. Daha sonra içine 2,5-3 bardak kadar kaynar su konulur. Tuz, karabiber ve kesme şeker ilave edilir. Ateşin altı kısılıp, pilav pişirilir. Pilavın altı kapatılmadan önce ince ince doğranan taze nane tencereye eklenir. En son kızartılmış patlıcanlar tencereye ilave edilir ve demlemeye bırakılır.

Pilav ılınınca servis edilir. Ertesi güne bile nefasetini kaybetmez.

Ben kendimi gündemdeki sıkıntılardan bu şekilde, mutfakta oyalanarak kurtarıyorum. Şiddetle tavsiye ederim.

Sevgiyle...

ZOR ZAMANLAR İÇİN TATLI DOPİNGİ

Son on gündür milletçe inanılmaz günler yaşıyoruz. Yaşadığımız olaylar hepimizce malum, ama bu arada çevremdeki pekçok insanın psikolojisinin bozulduğunu görebiliyorum. Endişe, kuşku, gelecek korkusu ile  insanların ülkeyi bırakıp, gitmekten bahsettiğini duyar olduk. Oysa bırakıp gitmek demek, kolay yolu seçmek demek. Hem de gittiğiniz yer neresi olursa olsun, orada yaşamak için ne kadar imkanınız olursa olsun, gideceğiniz yerde her zaman yabancı olmayı göze almak demek... Bu tercih böyle alelacele, telaşla verilecek bir karar değil. Bu ülke, bu cumhuriyet bizim, sahip çıkmamız, Atatürk'ün emanetini elimizden geldiğince korumamız lazım.

Sinirlerimiz bu kadar gerilmişken, sakinleşmek için benim kendime uyguladığım en iyi ilaç, tabii ki mutfakta olmak. Sevdiklerime pişirmek, ikram etmek, beğenilerini duymak beni kendime getiriyor. Bu akşam iş dönüşü gene mutfaktaydım.

Bu akşam ziyarete gelecek arkadaşlarım için kolay bir Kup Tramisu yaptım. Bence hepimizin bu aralar şımarmaya ihtiyacımız var.

Kup Tramisu

Malzemeler:

5 bardak süt

1 bardak şeker

2 tepeleme kaşık un

1 yumurtanın sarısı

2 silme yemek kaşığı nişasta

100 gr. Labne peyniri

Kedi dili bisküvi

2 yemek kaşığı Nescafe

1 bardak ılık su

Üzeri için kakao

Yapılışı:

Bir tencereye süt, şeker ve un konulur. Sürekli karıştırarak pişirmeye başlanır. Ilınınca içine yumurta sarısı ve nişasta eklenir. Sürekli karıştırarak kaynatılır. Yaklaşık 1-2 dakika kaynatılır. Sonra içine 100 gr labne peyniri eklenir. Labne eklenince ateşten alınır ve mikserle hafif soğuyana kadar çırpılır.

Bir bardak ılık su içine nescafe eklenir ve karıştırılır. Kedi dili bisküviler 2ye 3 e bölünerek nescafe içinde çevrilir ve kup bardaklarının altına yerleştirilir. Üzerine ılınan muhallebi eklenir sonra bir kat daha kedi dili ve tekrar muhallebi konulur. Soğuması için bekletilir. En son üzerine kakao elenir. Afiyetle yenir. 

Dertler, tasalar belki unutulmaz ama en azından mutluluk hormonu endorfin salgılanmasına yardımcı olur diyerek bu ara rejimi filan boş verin. Zaten, balık hafızamızla yakında her şeyi unuturuz nasıl olsa... 

Sevgiyle...

KALKIN ARTIK ŞU SURVİVORUN KARŞISINDAN...

Çocukluğumda ana haber seyretmek önemli bir ritüeldi benim ailemde. Mutlaka çoluk çocuk TV karşısına geçer, o gün ne olmuş, ne bitmiş takip ederdik. Bir de arkasından verilen devlet meteoroloji müdürlüğünün yayınladığı hava durumu bilgisi mutlaka izlenirdi (ki o zamanki teknolojiyle bilgiler yarım yamalak doğru çıkardı ama olsun...)

Şimdi her akşam ana haber bültenlerinin ilk haberi, o gün nerede, kaç şehit verilmiş. Yapılan cenaze törenleri, ağlayan analar, eşler, evlatlar... Kanıksamadık mı? Artık teröre verilen canları sadece rakamla ifade eder olmadık mı?
Bu acıları sadece yaşayan bilir... Gencecik evladını, dağ gibi kocasını, biricik babasını toprağa veren, o acıyı vücudunun her hücresinde hisseden bilir...

Bizler için ise, akşam haberlerde duyduğumuz, ülkemizin doğusunda yaşanan, uzak bir yerlerden gelen, üzücü haberler sadece. Hayat hep devam etti bizim için. Sosyal medyada fotoğraf paylaşmaya, kedi videosu izlemeye devam ettik. Uyuşan beyinlerimizle ve katılaşan vicdanlarımızla, ana haber bülteni bitince "Survivor"un karşısına geçtik gene.

Akşam köpeğimi yürütürken gayet net görüyorum, pek çok evde her akşam, gece yarılarına kadar survivor izleniyor. İnsanlar kavga, gürültü ile dedikodu ile beslenen saçma sapan yarışmacıların bir halatın üstünde nasıl yürüdüğüne, bir topu delikten geçirip geçiremediğine kilitlenip 4-5 saatlerini o ekran başında geçiriyor. Kazanılan bir değer yok, öğrenilen bir bilgi yok, son günlerin deyimiyle birbirine yükselen, hakaret eden ve gıybet yapan insanların günlük hikayeleri var. Bizler de onların içindeki kötülüğü ve seviyesizliği günü gününe takip eden, bomboş beyinlere dönüşmüşüz.
O arada ülkede ne olmuş, hangi kanun teklifi onaylanmış, mecliste ne karar alınmış, yurt dışında nasıl temsil edilmişiz, hangi bağnazlıklar yaşamımıza sokulmuş kimsenin umuru değil.

Tepkisizliğimiz; sadece yakınımızda bir olay olunca yaşadığımız "ya benim başıma da gelirse endişesi" ile zaman zaman hafifliyor. O da en fazla iki, üç gün. Sonra aynı fütursuz tavırlarımızla yaşamaya kaldığımız yerden devam ediyoruz.

Dün İstanbul Atatürk Hava Limanında yaşanan tuhaf terörist saldırı ile gene bir silkelendik. Yaşananların yanında, yaşanabilecekleri konuştuk. TV karşısında sabahladık. Gene sayıları dinledik; kaç ölü, kaç yaralı, kaç canlı bomba... (Gene de eminim arada survivor'a dönüp kim elendi diye bakan olmuştur aramızda)
İçimiz sızladı, iki gün önce indiğimiz uçağı, üç gün sonra çıkacağımız seyahati düşünerek endişe kapladı içimizi. Bir tepki verdik mi? Yoo... Ama, bol bol yazıştık whats up gruplarımızla, resimler paylaştık, endişelerimizi, korkularımızı anlattık birbirimize. Ama hiç birimiz rahat ve serin evlerimizden sokağa çıkmadık, kimseden hesap sormadık, "Yeter artık" diyemedik. Ne oldu da son bir senede bu ülke bu hale geldi, neden başka ülkelerin içişlerine bu kadar burnumuzu soktuk, neden pisliğin göbeği olan orta doğuya bulaştık diye soramadık.
Hep uzaktan baktık, hep endişelendik, hep korktuk...

O arada ekonomi çökmüş, kültür ve tahammül seviyemiz yerlerde, Avrupa'nın en istenmeyen ülkesi olmuşuz, dünya lideri olacağız derken "Türk'ün Türk'ten başka dostu olmaz" konumuna gelmişiz, sporumuz bitmiş, tarihin belki de en büyük beyin göçünü yaşar hale gelmişiz, güvenliksiz kalmışız, mutsuzluk oranımız dünya zirvesine yerleşmiş, özgürlüklerimizi farkına varmadan kaybetmişiz........

Ve biz hep uzaktan bakmışız, hep endişelenmişiz, hep korkmuşuz...

Allah aşkına; kalkın artık şu Survivor'un karşısından...

ARTIK YETER!

Sevgiyle...

ANNELİK KARİYERİMDEKİ YENİ GELİŞMELER

Oldukça uzun zamandır "Ergen Annesi" yazılarıma ara vermiştim. Hem artık 17 yaşına gelen kızımı yazdıklarımla rencide etmemek düşüncesi hem de yaşadıklarımın çok da dikkate değer olmadığını düşünüyordum.

Bu yıl olay biraz farklı bir boyuta geldi.
Artık annelik kariyerimde "yönetici asistanı" ünvanını eklemiş bulunmaktayım.
Yönetici kim? Tabii ki bizim evdeki 17'lik ergen.
Öyle fazla atarı gideri olan bir tip olmamakla beraber, inanılmaz titiz ve takipçi. Tabii ki, kendiyle ilgili konularda.
Bendeniz de bunca yıllık yöneticilik kariyerimden oldukça bir geri düşmüş, eli ayağına dolanmış, panik haldeki asistan durumundayım.

Bu sene 11. sınıfta okuyan kızım, okuduğu okulun sunduğu ib (international baccaloria) programını alarak yurt dışında üniversite okumak üzere hazırlanmaya başladı. Ib programı bana göre yurt dışında okumak isteyen çocukları üniversite hayatına hazırlayan, tamamen araştırmaya, öğrenmeye ve kendini ifade etmeye yönelik müthiş bir program. Ancak; bunca sene ezbere alıştırılmış Türk öğrencileri için alışma ve adapte olma, zaman yönetimi yapabilme açısından zor bir yapısı var.

Neyse, konuyu bizim evdeki duruma getirirsem, sorumluluk sahibi ancak, zaman yönetimi konusunda sorunları olan bir genç kız ile zor ve meşakkatli bir süreç.
Çünkü, İstanbul'da merkeze uzak bir yerde yaşıyoruz ve sürekli getir götür işleri, doktor, dişçi randevuları, özel ders programları, bunların organizasyonları, takipleri, şoförlük, sekreterlik, beslenme uzmanlığı, hemşirelik, moral motivasyon için psikologluk, arada kaçan ayarları düzeltmek için disiplin memurluğu ... gibi daha sayamayacağım tarifsiz eğlenceli!, deneyimler ile biten bir eğitim yılı.
Ama henüz bitmedi; bu yaz hiç tatilsiz staj organizasyoları, üniversite ziyaretlerinin ayarlanması, vize takipçiliği, bütçe planlama, ergensel sorun çözümleme teknikleri, ... gibi daha önceden çok da tecrübe etmemiş olduğum yoğun bir süreç daha önümde uzanıyor.
Bazen birilerine azıcık şikayet edecek olsam, mesela anneme bir de üzerine fırça yiyorum. "Eee, tabii siz böyle yaptınız bu çocuğu. Herşeyi tam olsun, yok piyanosu, yok özel dersi, yok arkadaş buluşması. Her istediğini yapacağız diye koşturursun işte şimdi böyle. Hiiiç şikayet etmeye hakkın yok."
Gerçekten de biz böyle yaptık. Yani aslında her şey bizim yaşayacağımız şehri İstanbul olarak tercih etmemizle başladı. Sonra daha çocuk 6 yaşındayken İstanbul'un en uzak yerindeki okulu tercih etmekle olay farklı bir boyut kazandı. Gene bizim tercihimizle, merkezde değil, doğaya yakın bir siteye yerleşmekle pekişti...
Yani hem büyük şehirde yaşayayım, hem sakin yerde oturayım, hem çocuk iyi okullarda okusun, hem de çalışayım... dedin mi, işin zor.
Çocuk da her şekilde beklentisinin karşılanmasını, sosyalleşmeyi, yani aslında çocukluğunu, gençliğini yaşamayı istiyor ve bekliyor.

Sonuç olarak bu yıl kızım iyi bir karne aldıysa, bir karne de ben istiyorum.
Hem de takdirli...

Arada oflayıp, poflayıp yorgunluktan şikayet etsemde, kendi kendime; "Bu kızının her akşam yanında, yatağında olacağı, eve sesini, soluğunu katacağı son yıllar, söylenme tadını çıkarmaya bak" diye telkinde bulunuyorum.

İyi ki anne olmuşum, iyi ki de kızımın annesi olmuşum. Onu dünyadaki hiçbir şeye değişmem. Ergenlik de bir gün bitecek elbet...

Sevgiyle...

PEYNİRLİ DEREOTLU POĞAÇA

Kızımı okula yollamadan önce mutlaka kahvaltı etmesini isterim. Sabahlariı çok erken kalkması gerektiğinden ve servisi yakalama stresi yüzünden çok hızlı olmamız gerekiyor. Büyüdükçe çeşit bulmak daha zor oldu. Eskiden ben ne hazırlarsam onu yerdi. Son bir iki yıldır okula gitme hazırlığı daha uzun sürer oldu, e tabii kahvaltıya ayrılan süre de iyice kısaldı. Artık kızım, bir iki lokmada atıştırılan şeyler ister oldu. Bu da beni zorluyor. Bu hafta bir de final sınavları haftası olunca sabahları stres yaşamamak için acil durumlar için elimin altında birşeyler olsun dedim ve pazar akşamından Peynirli, dereotlu poğaçalar hazırladım.

Valla mis gibi oldu, mutfaktan yayılan koku tüm evi sardı. Tarifi de blogdan paylaşmak şart oldu!

Peynirli, Dereotlu Poğaça

Malzemeler:

3-3,5  bardak un

125 gr tereyağ

1 bardak zeytinyağ

1 bardaktan 1 parmak az yoğurt

1 yumurta (beyazı içine, sarısı üzerine)

1 tatlı kaşığı tuz

1/2 tatlı kaşığı şeker

1 paket kabartma tozu

1/2 demet dereotu (ince kıyılmış)

150-200 gr peynir (beyaz ya da tulum arzuya göre)

Yapılışı:

Karıştırma kabına unu koyun, ortasını havuz gibi açın. Unun ortasına oda sıcaklığındaki tereyağını küp küp bölerek koyun. Zeytinyağını, yoğurdu, yumurta beyazını, tuz, şeker, kabartma tozunu ve ince kıyılmış dereotunu ilave edip iyice yoğurun.

Peyniri rendeleyin ya da küçük küçük kesin. 

Hamurdan ceviz kadar parçalar koparıp, avucunuzun içinde açın. İçine bir miktar peynir koyup hamuru kapatın ve iyice yuvarlayın. 

Fırın tepsisine yağlı kağıt serin. Hazırladığınız poğaçaları iki santim aralıklarla tepsiye dizin. Poğaçaların üzerine ayırdığınız yumurta sarısını bir fırça yardımı ile sürün.

Önceden 180 derecede ısıtılmış fırında, poğaçaları üzerleri kızarana kadar yaklaşık 30-35 dakika pişirin.

Yanında taze demlenmiş bir çay ile bu kıyır kıyır poğaça kızım için harika bir kahvaltı alternatifi olacak. Size de en kısa zamanda denemenizi öneririm. Şimdiden afiyet olsun!

Sevgyle...

ELMALI CEVİZLİ KEK

Yarın İzmir'e bir hasta ziyaretine gideceğim. Daha doğrusu çok sevdiğim bir akrabamın yanında hastanede refakatçi olarak kalacağım. İzmir'e uçakla gideceğim için yanımda ne götüreceğimi düşürken, nihayet bir kek yapıp götürmeye karar verdim. Şifa olsun diye dualar ederek verdim fırına, istediğim gibi güzel de oldu sanırım. 

Sağlık başka bir şey. İnsan sağlığı bozulunca anlıyor yaşadığı her günün kıymetini. İşte o nedenle; her günü bir armağan olarak görmek, öyle yaşamak lazım. Günlük sıkıntıları boş vermek, stresi mümkün olduğunca uzak tutmak lazım. Tabii yapılabildiği kadar. Yan uğraşlar edinmek önemli. Herkesin mutlaka bir ilgi alanı vardır. Onu bulup, o konuda kendini beslemek lazım. Böylece kendini dinlemeden, hayatı sana getirdiği herşeyle, iyisiyle kötüsüyle kabullenmek gerekiyor. Allah hepimize yaşadığımız her günü keyifle geçirecek sağlığı versin inşallah, deyip tarife geçiyorum...

ELMALI CEVİZLİ KEK

Malzemeler:

3 yumurta

1 bardak toz şeker

1 bardak süt

3/4 bardak sıvıyağ

2 bardak un

1 çay bardağı buğday nişastası

1,5 paket kabartma tozu

1 tatlı kaşığı tarçın

1 bardak iri dövülmüş ceviz

1 elma (zar şeklinde doğranmış)

Yapılışı:

Fırını 175 dereceye ayarlıyoruz. 

Oda sıcaklığında 3 yumurta ile şekeri iyice çırpıyoruz. Daha sonra içine süt ve sıvıyağı ekliyoruz ve çırpmaya devam ediyoruz. 

Ayrı bir kapta tüm kuru malzemeyi (un, nişasta, kabartma tozu, tarçın) eleyerek karıştırıyoruz.

Sonrasında kuru malzemeyi çırpma işlemine devam ederken karışımın içine yavaş yavaş ekliyoruz. 

Son olarak kesilmiş elma ve dövülmüş cevizi spatula ile karıştırarak iyice hamura yediriyoruz. 

Tereyağ ile yağladığımız kek kabına karışımı döküp, fırına veriyoruz. Yaklaşık 45-50 dakika pişiriyoruz. Bir kürdanla pişmişliğini kontrol edip fırından çıkarıyoruz. 

Soğuyunca ters çevirip servise hazır hale getiriyoruz. 

Hastama şifa olsun niyetiyle götürüyorum !

Sevgiyle...

İÇ BAKLALI, ETLİ ENGİNAR

19 sene oldu İstanbul'a yerleşeli. Gene de bu güzel şehrin, o isli, puslu, hep karanlık, kükürt kokulu, kasvetli kışlarına alışamadım. Sorun sadece günün erken bitmesi, havanın gün ortasında kararması filan değil, İstanbul'a kışı yakıştıramıyorum ben. Bu şehri parlatan güneş gökyüzünde hep olmalı diyorum. Bulutlu olsa da gökyüzü arada müjdesiyle çıkagelip, aydınlatıvermeli güneş etrafı. Boğazın suları ışıldamalı güneşin yansımasıyla, insanın içi açılmalı. Belki de İzmir'imi arıyorum hala İstanbul'un içinde. Öyle bir İstanbul ki bu, içinden yirmi tane İzmir çıkartır istese. Ama işte ata memleketi diye mi nedir, hala hep bir iç sızısı yüreğimde, her 35 plaka gördüğümde...

Nihayet şimdi benim için yılın en mutlu zamanları başladı İstanbul'da. Artık güneşi görüyorum, sıcaklığını hissediyorum, biliyorum ki günler bundan sonra daha aydınlık olacak... Boğazın suları kıpraştıkça, gözüm kamaşacak güneşin yansımasından. Dolu dolu bir nefes aldığımda, ya mis gibi çimen kokacak etraf, ya da denizden gelen iyot... İnsanlar daha güler yüzlü olacak, doğa canlanacak. Meyve ağaçları çiçekten meyveye dönecek. Bizim bahçedeki kaplumbağalar saklandıkları yerden çıkacaklar, belki yeni diktiğim begonvillerin yapraklarını yiyecekler ama olsun, bozulanın yerine yenisini dikerim ben.

Markette, pazarda sebze, meyve bollanacak. Renkler coşacak, lezzetler artacak. Domates bile lezzet alacak kahvaltı sofralarının baştacı olacak aylarca.

Anlayacağınız sofralar coşacak, bereket artacak...

Hazır zamanı gelmişken, enginarı, baklayı kaçırmayın derim. Ben bir kaç haftadır Ayvalık'tan gelen körpe enginarlarla enginar dolması yaptım. İstanbul'da maalesef dolmalık enginar bulmak zor, burada enginar kalbi alıyorum pazardan. Karaciğer için en iyi ilaç enginar, hatta karaciğeri yenilediği bile söyleniyor. O yüzden sofralarda sık sık yer vermek lazım.

Annemden öğrendiğim İzmir usulü bir enginar yemeği yaptım ben bu akşam. Öyle de basit ki, hemen paylaşmak istedim tarifini. Yarın için şimdiden aklınıza düşüreyim bu yemeği dedim...

İç Baklalı Etli Enginar 

Malzemeler:

6 adet enginar kalbi

300 gr kadar taze iç bakla

400 gr dana ya da kuzu kuşbaşı (bizim evde daha çok dana tercih ediliyor)

1 büyük soğan

1/2 demet dereotu

Tuz, karabiber

1/2 limonun suyu

Zeytinyağ

Yapılışı:

Önce etimizi iyice yumuşayacak şekilde haşlıyoruz. 

Yemeği pişireceğimiz tencereye yarım çay bardağı kadar zeytinyağı ekliyoruz. Zeytinyağı biraz ısınınca içine yemeklik doğradığımız soğanı ekleyip, hafif şeffaflaşana kadar çeviriyoruz. Sonra içine dış kabuğunu ortadan yardığımız iç baklaları ilave ediyoruz. Soğanla baklaları bir süre soteliyoruz. Daha sonra içine önceden haşladığımız etleride ekleyip, yarım çay bardağı kadar da eti haşladığımız sudan koyup, tencerenin kapağını kapatıp, bir süre pişiriyoruz. Bakla enginardan daha zor pişeceğinden bir ön pişirme yapıyoruz. Bu arada bir miktar tuz, karabiber serpiyoruz. Baklalar hafif yumuşadığında kuşbaşı doğradığımız enginar kalplerini tencereye katıyoruz. Bir yarım bardak daha sıcak su ekleyerek enginar ve baklalar iyice pişene kadar pişirmeye devam ediyoruz. Tuzunu ve karabiberini bir kez daha kontrol edip, gerekiyorsa bir miktar daha koyuyoruz. Ocağı kapatmadan önce son olarak yarım limonun suyunu da yemeğimize katıyoruz.

Yemeği servis ederken üzerini ince kıydığımız dereotu ile süslüyoruz.

Afiyet olsun.

Bu bahar hep güzellikler, iyilikler getirsin. Yüzümüz hep gülsün!

Milletçe aydınlığa, huzura çok ihtiyacımız var.

Sevgiyle...

TECRÜBELİ ANNEDEN TİYOLAR

Neredeyse 17 yıllık bir anne olduğumu ve bugüne kadar neler yaşadığımı düşününce bazı konularda tamamen deneysel tecrübelerimi paylaşabileceğimi düşündüm. Bunu yaparken asla genel geçer kurallar yazmak gibi bir niyetimin olmadığını, zaten bunun hadsizlik olacağını farkındayım. Benimkiler tamamen tecrübe ile sabit noktasal tespitler...

Bebeğinizin Karakteri Gelecekteki Kişiliğini Yansıtır!

Kızımın doğumu ile bizim 3,5 yıllık yurt dışı maceramız aynı döneme denk geldi. Bu da, kızımın tek çocuk olarak tamamen anne kontrolünde, bakıcısız, anneanne, babaannesiz yani aile büyüklerinden uzak büyümesi demekti.
Şımartıcı dış etkenlerin olmadığı, ilk çocuk şaşkınlığı üzerine bir de çalışmama sendromunu yaşayan bir annenin lüzumsuz gerginlikleri ile geçen bebeklik yılları. Kuralcı ve tüm konsantrasyonunu çocuğa vermiş bir aile düzeni içinde büyüdü benim kızım. Öyle ki, yemek saati, yatma saati, öğlen uykusu zamanı, banyosu, oyun zamanları hep kurallıydı. Gerçi sonraki yıllarda bu düzenin hep faydasını gördüm, itiraf etmeliyim. Taa ki ergenliğe kadar.

Kızım doğumundan itibaren yumuşak huylu, paylaşımcı bir çocuktu. Hani bebekken arkadaşıyla oynarken bir oyuncağı inatla çekiştiren çocuklardan olmadı hiç. Hatta oyun arkadaşı elindeki oyuncağa asıldığında genellikle oyuncağı karşısındakine bırakırdı. Ya da bir mağazanın vitrinine yapışıp tutturan ve ağlayan çocuklardan... Biz küçücükten itibaren her alışverişe gidildiğinde ona istediği bir tek şeyi alacağımız konusunu iyice benimsetmiştik. Bu bazen bir sakız, bazen bir oyuncak olurdu. Seçimi genellikle kendisi yapar, dolayısıyla alınan şeyden ötürü (bu bir sakız bile olsa) hep çok mutlu olurdu. Bu durum o yıllarda genellikle kızımın yumuşak karakteri ile gurur duymam ve ne kadar paylaşımcı bir çocuk yetiştirdiğimizi düşünmeme neden olurdu. Ayrıca kurallı bir ortamda yetişmesi, büyürken de hem girdiği ortamların kuralarına kolay adapte olmasına, hem de başarılı bir profil çizmesine yardımcı oldu.

Kızımın kişilik yapısı, okulda öğretmenleri tarafından her zaman çok sevilmesine, takdir edilmesine yol açarken; arkadaşlık ilişkilerinde zaman zaman zorluklar yaşamasına neden oldu.

Baskın karakterli çocuklar ile olan arkadaşlıklarında, bu yapıdaki çocuklar tarafından yönetilme ya da ezilme eğilimli davranışlarla karşılaştı. Üzüldüğü, kırıldığı zamanlar oldu. Haksızlığa uğradığında bir anne olarak onun ilişkilerine müdahale etmemek adına çaresiz kaldığımı çok hissettim. Ancak, sadece dinleyerek ve nerelerde hatalar yaptığını kendisinin fark etmesini sağlayarak yol gösterici olmaya çalıştım.

Çocuklar hata yaparak büyüyor. Her düştüğünde 

KAR, KIŞ MANZARALARI VE ZEYTİNYAĞLI KEREVİZ

Ne kış oldu ama...
Bu sene kış gene geç geldi ama oldukça şiddetli geldi. Hem ciddi soğuklar oldu, hem de özellikle İstanbul, Ankara gibi büyük şehirler bile karın etkisinde kaldı. Neyse ki, kara kışın bir kısmı yılbaşı tatili dönemine, bir kısmı da çocukların yarıyıl tatiline denk geldi de; hayat ciddi anlamda etkilenmedi. Aslında yeni yıla kar yağışı altında girmek son derece romantik bile oldu.
Bu sene sadece orta ve doğu Anadolu değil, batıda da uzun yıllar sonra ciddi kar yağışı görülmüş. Urla'dan, Ayvalık'dan, Seferihisar'dan paylaşılan kar manzaraları gerçekten çok güzeldi.

Bu soğuklarda insan, üzerinde sığınabileceği sıcak bir damı olduğuna, karnını doyuracağı bir kase çorbası olduğuna şükretmeli. Gerçekten Allah evi barkı olmayıp, dışarıda yaşamak zorunda olan insanlara yardım etsin. Bazı belediyelerin bu konuda çalıştıklarını biliyorum. Özellikle belediyeler ve muhtarlıklar vasıtasıyla ihtiyaç sahiplerine ulaşmak mümkün. Duyarlı olmakta fayda var. Sizin giymeyip dolapta beklettiğiniz bir mont, bir pantolon, kullanmadığınız bir atkı bir başkası için hayati önem taşıyor olabilir.

Bir de; maalesef çoğumuzun göz ardı ettiği sokak hayvanları var. İnanın bahçenize, balkonunuza yerleştireceğiniz minik bir kap içindeki bayat ekmek kırıntıları, ya da eski bir yoğurt kabına koyacağınız bir parça ekmek doğranmış süt pek çok can için kurtarıcı olabilir. Kuşlar, köpekler ve kediler bu soğuklarda yemek ya da içecek su bulamıyor ve aç kalıyorlar. Pek çoğu açlıkla baş edemeyip, donarak ölüyor. Apartmanınızın giriş kapısına sığınmış bir köpeği korkuyorsunuz diye, ya da kapınızın önünü kirletiyor diye kovalamadan önce lütfen biraz düşünün. Islanmış, üşümüş ve aç olabilir. Belki bir yerde yavruları vardır. Bir lokma ekmeği onunla paylaşmanız, sadece o hayvanın karnının doymasına yaramayacak, size de inanılmaz bir tatmin ve mutluluk verecektir, emin olun.

Kış her bakımdan zor bir mevsim. Markette, pazarda çeşitliliğin azaldığı, sebze meyvenin genellikle pahalı ve zor bulunur olduğu bir dönem. Kış aylarında insan yemek yaparken de kısıtlı malzeme ile hareket etmek zorunda kalıyor. Bir de benim gibi belli gıdaları bünyeniz kabul etmiyorsa, iyice kapana kısılmış hissediyorsunuz.

Sebze çok sevdiğimden, sık sık mevsim sebzelerini kullanmaya çalışıyorum. Kereviz kokusu nedeniyle pek çok insana cazip gelmese de, benim en sevdiğim kış sebzelerindendir. Hele bir de portakal suyu ile pişirilmiş zeytinyağlı kerevize bayılırım.
Dünyanın en kolay yemeğidir ve hem lezzetli, hem hafif, hem de bol vitaminli bir yemektir.

Portakal Sulu, Zeytinyağlı Kereviz

Malzemeler

3-4 adet Kereviz
2 adet havuç
1 adet portakal
1 iri soğan
Tuz, karabiber
1-2 adet kesme şeker
zeytinyağ

Kerevizleri güzelce soyuyoruz, ortalarını kabak oyacağı ile yuvarlak oyup içlerine dış yüzeylerini temizlediğimiz havuçları yerleştiriyoruz. ve kararmamaları için, içine limon sıkılmış suda bekletiyoruz. O arada soğanı yarım halka şeklinde kıyıyoruz.
Portakalın suyunu sıkıp kenarda bekletiyoruz.
Tencereye önce zeytinyağını koyup soğanları içinde renkleri hafif dönene kadar çeviriyoruz.
İçine havuç yerleştirdiğimiz kerevizleri birer santim kalınlığında yuvarlak halkalar halinde kesip soğanların üzerine diziyoruz. Az miktarda suyunu, tuzunu, karabiberini ve şekerini ekleyip bir süre pişiriyoruz. Son olarak sıkılmış portakal suyunu ekliyoruz ve kerevizler yumuşayana kadar orta ısıda pişirip altını kapatıyoruz. İyice ılınana kadar tencerede kapağı kapalı olarak bırakıp, ılınınca servis tabağına yerleştiriyoruz.

Bu soğuklarda bol vitaminli besinler tüketmekte fayda var. Bu yemekte de B vitamini, C vitamini... ne ararsanız bol miktarda var. Üstelik yapımı basit olmakla beraber görseli çok güzel. Biraz daha uğraşıp kerevizlerin kenarlarını da oyarsanız ve çiçek şekli verirseniz çok daha güzel görünebilir. Ben biraz kolaya kaçmışım. :-)

Afiyet olsun!

Sevgiyle...

BİR PAZAR SABAHI... GÜNE HAZIRLIK!

Pazar sabahları geç kalkma, yatakta mayalanma gibi bir lüksüm hiç olmadı. Aslında böyle bir isteğim de yok. Güne erken başlamayı seviyorum.

Uyanınca yataktan fırlayıp kalkarım. Bu her zaman böyle oldu. Yatakta boş boş yatmanın günümden zaman çaldığına inanıyorum. Erken kalkmak, günü tam anlamıyla yaşamak demek bence.  İlk iş, camları açıp, odaları havalandırmak gerekir diye düşünürüm. Yaz kış farketmez, yazın sabah serinliği, kışın ürpertici soğuğu eve dolunca, kendimi iyi, evimi de tazelenmiş hissederim.

Sonra ilk iş çayımı demlerim. Sabahları içtiğim ılık limonlu su üzerine mutlaka, sadece kendim için bile olsa çay demlemeyi, keyifle bir kahvaltı etmeyi severim. 

Zaten insan önce kendi için iyi bir şeyler yapmalı, kendini mutlu etmeli, sonra zaten çevresine ışık saçar diye bir inancım var.

Kahvaltı sonrası tabii ki, Zeytin kızımın yürüyüş zamanıdır. Hava yağmurlu değilse bir keyif, ama yağmur varsa, çok da sevmediğim bir iş oluverir bu yürüyüşler. Zeytin dün veteriner kontrolüne gitti ve malesef oldukça balık etli(!) olduğu resmen belgelendi. Kışın ne yazık ki, olması gerektiği kadar yürütemiyoruz. Ya çok soğukta üşüdüğümüzden, ya yağmurda ıslanmaktan yürüyüşlerimizi olması gerektiği kadar uzun tutamıyoruz. Böyle olunca da kızımız yağ bağlamış tabii...

Hep söylüyorum kahvaltı benim için en değerli, en sevdiğim öğündür. Çocukluğumda pazar kahvaltıları benim ailemin buluşma saatiydi. Herkes masada mutlaka yerini alırdı. Rahmetli babamın yaptığı puf börekleri, annemin kıymalı ıspanaklı yumurtaları... Kokusu burnumda, sızısı yüreğimde...

Zeytinle yürüyüş sonrası ev halkını yataktan kaldırma çabalarım başlar. En etkili yöntem, evdeki taze havaya eşlik eden ve mutfaktan yayılan enfes kokular olur. Bu kokular bizimkiler için, tüm çalar saatlerden daha etkilidir.

Bu sabahki, mutfak kokumuz, annemin lezzetlerinden fırında yumurtalı ekmek oldu. Kızım zaten bayılır, istekle kalktı bu sabak yataktan. 

Fırında Yumurtalı Ekmek

6 dilim tost ekmeği

Tereyağ

4 yumurta

12-14 dilim ince kesilmiş sucuk

Bir tutam maydanoz

İki kibrik kutusu kadar tulum peynir

Kekik, kırmızı biber

Yapılışı:

Yumurtaları iyice çırpıyoruz. İnce ince kestiğimiz sucukları ekliyoruz. Maydanozları gelişi güzel doğrayıp, ilave ediyoruz. Tulum peyniri rendeleyip, onu da karışıma ekliyoruz. Biraz kekik ve kırmızı biber ekleyip, hepsini güzelce çırpıyoruz.

Ekmeklerimizi biraz tereyağ ile yağlayıp, karışımdan birkaç kaşık ekmeklerin üzerine koyuyoruz. Fırın tepsisine pişirme kağıdı koyup, ekmekleri üzerine yerleştiriyoruz. Önceden ızgara konumunda 180 dereceye ayarladığımız fırına tepsiyi en üst rafa yerleştiriyoruz. Yaklaşık 10-15 dakika üzeri iyice kızarana kadar pişirip, fırından çıkarıyoruz. 

Ben çay demlerken içine kakule atıyorum yıllardır. Mis gibi bir aroması oluyor. Ekmeklerimizin baştan çıkaran kokusuna eşlik eden mis gibi çayımızla kahvaltımızı edip, güzel bir pazar gününe hazır hale geliyoruz... (Yanlış anlama olmasın, ben kahvaltımı çok daha erken yapıyorum. Ama mutlaka ev halkıyla sofraya oturuyorum ve hazırladıklarım beğenilince, onlarla yemiş kadar oluyorum.) 😊

Güzel, eğlenceli, dinlenceli, bol keyifli bir pazar günü diliyorum herkese!

Sevgiyle...

BADEM SÜTÜ İLE TANIŞMA

Siz de benim gibi süt ürünlerini rahat tüketemeyenlerden misiniz?
Ben ne zaman süt içsem, ki çok sık içmemeye çalışıyorum, aşırı bir şişkinlik, gaz ve hatta kaşıntı gibi reaksiyonlarla karşılaşıyorum. Kalsiyum almak için daha çok yoğurt ve peynir tercih etmem de bu yüzden. Ancak; yoğurdu da sadece öğlen yiyebiliyorum, çünkü akşam yediğim yoğurt aynı sıkıntılara sebep oluyor.

Belli bir yaştan sonra kalsiyum depoları boşaldığı için; bu eksiği nasıl kapatırım diye çok araştırdım. Her araştırmamda da karşıma badem sütü, yulaf kepeği.. gibi normalde hiç tüketmediğim besinler çıktı. Badem sütü marketlerde bulunuyor. Ama asıl sağlıklı olan, evde yapılanmış. 

Dün nasıl yapacağımı öğrenip, denedim. Vegan beslenme denilen, hiçbir şekilde hayvansal gıda tüketmeyenlerin tercih ettiği bir besinmiş, badem sütü. Ayrıca gerçek bir kalsiyum kaynağı. Bir bardak içildiğinde günlük kalsiyum ihtiyacının %30'unu karşılıyormuş. Bonus olarak badem bir de E vitamini deposu olduğundan, bir bardağı günlük ihtiyacın fazlasını karşılıyormuş. Bunlar da işin genel kültür boyutu...

Yapımı ise son derece basit.
 

Badem Sütü:

1 bardak çiğ kabuklu bademi akşamdan 3 bardak suyun içinde bekletiyoruz.

Sabah bu suyu süzüp, bademleri iyice yıkıyoruz.

Daha sonra blender veya rondoda yıkanmış kabuklu bademi 2 bardak içme suyu ile iyice çekiyoruz. (Ben rondoda yaptım, biraz suyu taştı. Blenderda daha iyi olabilirdi sanırım) Ardından temiz bir cam kavanoza çektiğimiz bademli suyu bir tülbentten geçirerek iyice süzüyoruz. Tülbenti elimizle iyice sıkarak tüm sıvıyı kavanoza aktarıyoruz. 

Ta taaaa, badem sütümüz hazır!!!

Bu sütü içebiliriz, yulaf kepekli kahvaltılar hazırlayabiliriz, hatta kahvemize koyabiliriz. Yani inek sütü yerine tüketebiliriz! Şişkinliğe ve gaza elveda demek iyi olacak bence.
Ama tabii badem oldukça pahalı bir besin. Tülbentin içinde bir bardak bademin posası kaldı. Asla atılmaz! 

Bu posa ile ne yaparım diye araştırırken arkadaşlarımdan farklı öneriler geldi. Keklerde, kurabiyelerde un miktarının bir kısmını bu badem posası ile değiştirmek bir fikir. Ya da, bu posayı yüz için peeling olarak kullanabiliriz. Granola yapımında kullanılabilir. Ben ne yaptım derseniz, sağlıklı ve çok lezzetli, hem de tatlı isteğimi ciddi bastıracak bir tarif denedim.

Hindistan Cevizli Toplar:
 

1 bardak badem posası (unu diyeyim kibar olsun)

2 kaşık kakao

4-5 adet hurma

Hindistan cevizi 

Badem unu, kakao ve çekirdeğini çıkarıp yıkadığım hurmaları, rondada iyice homojen bir hal alana kadar çekip, karıştırdım. Sonra avucumda yuvarlayarak ufak toplar yaptım. Ve bu topları hindistan cevizine buladım. Tatlılığı hurma miktarını azaltıp, çoğaltarak ayarlamak mümkün.
Allahıımm muhteşem oldu! Gerçekten denemenizi şiddetle öneririm. Akşamüzerleri, ara öğün olarak, kahvenin yanına bir iki tane muhteşem gider.

Bu arada benim yaptığım badem sütü 1,5 bardak kadar oldu. 4-5 gün buzdolabında saklanabiliyormuş da... E, daha ne isteyim. Bir dahaki sefere biraz daha fazla yapmaya karar verdim dersem, anlarsınız sanırım!

Zorluklarla, sıkıntılarla geçen bir yıl oldu 2015. Sadece kendim için değil, herkes için 2016'nın huzurlu, sağlıklı, barış içinde, bol bereketli ve mutluluk dolu günler getirmesini diliyorum...

Sevgiyle...

KABAK TATLISI - SONUÇTA SEBZE YEMEĞİ :-)

Bugün yolum tesadüfen bir semt pazarına düştü. Onca sebze,meyvenin, binbir çeşit yeşilliğin, otun arasında gözüme bal kabakları takıldı. Her zaman iyi balkabağı bulmak mümkün olmayabiliyor. Özellikle marketlerde satılanlar genelde tatsız ya da çok lifli çıkıyor. Bugün pazarda  gördüklerim hem renkleri hem de yapıları ile çok caziptiler. Dayanamayıp, bolca bir miktar aldım. Galiba canım kabak tatlısı çekmişti. Bir kısmını yılbaşı akşamına yapmayı planladığım balkabaklı tatlı için ayırdım. Kalanını, yarın işe de götürürüm deyip, en pratik şekilde pişirdim. Tabii ki bloğa yazmadan tadına baktım, geçer notu verdince buradan da paylaşayım dedim.

Suçu gene kışa, soğuklara, erken biten günlerin yarattığı iç sıkıntısına filan bağlamayacağım. Sanırım sadece tadını özlemiştim kabak tatlısının. Canım annemin en güzel yaptığı tatlıdır Kabak Tatlısı. Bazıları kabağın da tatlısı mı olurmuş filan diye burun kıvırsa da, bence çok özel bir lezzettir. Ayrıca; bana çocukluğumu, evimizde ailecek ya da dostlarla paylaşılan sofraları hatırlatır hep. Özellikle balık sofralarının vazgeçilmezi olmuştur bizim evimizde kabak tatlısı. 

Daha önce de söylediğim gibi, soğuk kış günleri benim içimdeki arsızı ortaya çıkarıyor. Normal zamanda öyle tatlıyla fazla işim olmazken şu günlerde, resmen canım istiyor. Üstelik üşenmiyorum, en pratiğinden yapıveriyorum. Sonra da oturup, kilo aldım filan demiyor muyum??? Kendime hayret ediyorum... Aslında kabak bir sebze olduğuna göre, bu da bir sebze yemeği sayılabilir... Aynen kakao, çikolata hesabı. Kilo aldırmayan tatlı diyebiliriz sonuçta. 

KABAK TATLISI

Malzemeler:

1 kilo temizlenmiş balkabağı

2,5 bardak toz şeker

3-4 adet karanfil

1/2 fincan su

Yapılışı:

Kabakları yıkayıp, porsiyonluk parçalara bölüyoruz. Geniş bir çelik tencereye sıralıyoruz. Üzerlerine toz şekeri serpiyoruz. Suyu ve karanfilleri de ekleyip, orta ısıdaki ocak üzerinde baklabakları yumuşayana kadar pişiriyoruz. 

Daha sonra fırını 180 dereceye ayarlıyoruz. Kabakları bir borcama aktarıp kalan şerbeti üzerine döküyoruz ve fırına veriyoruz. Üzeri hafif kızarınca fırından alıyoruz.

Servis yaparken üzerini bolca ceviz kırığı ile süsleyip,  servis ediyoruz. Daha da lezzet katmak için kaymakla da servis yapabilirsiniz... (O zaman alınan ekstra kalorileri de düşünmüyoruz!)

Bir akşam önceden şekerle bekletmeden bu şekilde pişirince, suyunu tamamen çekiyor. Adeta bir helva gibi yumuşacık oluyor. Kısa zamanda hazır olan çok lezzetli bir tatlınız oluyor... Ve tabii afiyetle yeniyor!

Sevgiyle...

SOĞUK KIŞ GÜNLERİ VE TATLI KRİZLERİ

Geçen haftasonu kızımın yaptığı Nutella Browni'nin fotoğrafını isntagrama yükleyince, herkes tarif istedi. Anlaşılan havaların soğuması ve günlerin kısalması ile içinde bastırılamaz bir tatlı isteği barındıran sadece ben değilmişim. 

Yalnız olmadığını hissetmek iyi bir şey olsa da, soğuk ve karanlık günlerde kendini tatlılara gömmenin bir kaç ay sonra yaşatacağı pişmanlığı unutmamak lazım tabii... Günler çok çabuk geçiyor, bir bakmışsın yaz yaklaşmış ve dün yediğin hurmalar yazın seni tırmalar hesabı, kilo verme derdine düşmemek için dikkatli olmakta fayda var.

Ha bir de tarifte geçen Nutella lafı sanırım önemli bir etken. Tarifin cazibesini katladı resmen. Bana göre lezzetini anlatmaya kelimelerim yetmez, ne de olsa kızımın elinden çıktı. Özellikle akşamüstü iş dönüşü kahvemin yanında yediğim minik bir parça bile mutluluk hormonumu tavan yaptırıp, günün tüm yorgunluğunu sıkıntısını silip süpürmeye bire bir.

Defne brownisini inanılmaz kolay yaptı, tarifi yabancı bir internet sitesinden bulup uygulamış. Sadece 3 malzeme ile yapılan, tadı kadar kokusu da inanılmaz bir lezzet. Denemenizi şiddetle öneririm. Hem pratik, hem çok başarılı. Bu kadar reklam yeter sanırım😋.

NUTELLA BROWNİ

Malzemeler:

3 yumurta

1/2 bardak kabuksuz çiğ badem

1,5 bardak nutella

1 fıske tuz

Yapılışı:

3 tane yumurtayı içine bir fiske tuz ekleyerek, mikser ile iyice kabarana kadar çırpın. 1,5 bardak nutellayı çukur bir tabağa koyup, mikrodalga fırında yaklaşık 1,5 dakika ısıtın. Bunu yaparken her 20 saniyede bir durdurup karıştırmak gerekiyor. Bademleri un haline gelene kadar rondodan geçirin. 

Daha sonra yumurtaların içine önce nutellayı sonra da badem ununu ekleyerek iyice çırpın.

Kare küçük bir borcamın içine yağlı kağıt kesip koyun. Malzemeyi borcama dökün. 180 derece fırında üzeri iyice kabuklanana kadar yaklaşık 25 dakika pişirin. 

Unutmayın içi ıslak bir browni bu. Fırından çıkarınca biraz ılınmasını bekleyip, üzerine pudra şekeri eleyebilirsiniz. 

Hadi akşamüstü beş çayına yetiştirin bence.

Sevgiyle...

KABAK MÜCVER

Mücver sever misiniz?
Ben bayılırım, yaz kış sofralarımda sık sık yer vermeye çalışırım.
Evet, kızartma olduğunu farkındayım ama iyi yapıldığında hafif olduğunu bile iddia edebilirim. Hem çok basit, hem de çocukların bile severek, itirazsız yediği bir sebze yemeğidir aslında.

Sadece aile soframıza değil, misafir ağırlarken de menüme mutlaka eklediğim bir çeşittir mücver. İzmir'li olmam dolayısıyla da; dostlarım benim soframda mücver gibi özellikle egenin havasını çağrıştıran yemekler olmasına alışkınlar zaten.

İyi bir mücver yapmak için yumurta ile un kıvamını doğru tutturabilmek çok önemlidir. Unu fazla kaçmış bir mücver poğaça gibi hamur ağırlıklı olur ki; bunun olmasını tercih etmeyiz.

Mutlaka daha önce kullanılmamış, yeni yağda kızartılmalıdır ki; başka bir yemeğin kokusu mücverimizin kokusunu bozmasın.

Yağımız önceden iyi kızmış olmalıdır ki; mücverler yağ çekmesin.

Ben tercihen zeytinyağ kullanıyorum. Yağı kızdırdıktan sonra ocağın ısısını orta dereceye getiriyorum ki; yağım yanmasın. (Yağ kullanımı konusunda kendinize güvenmiyorsanız, ayçiçek yağı kullanmanızı öneririm, çünkü yanık yağ hem kansorejen olur, hem de yemeğin lezzetini bozar.)

Ben mücveri yaparken elimi hep bol tutarım, çünkü biz ailecek çok sevdiğimizden birkaç gün üst üste yiyebiliriz.

Kabak Mücver

Malzemeler:
1 kilo kabak
1 iri kuru soğan
1-2 adet havuç
yarım demet maydanoz
yarım demet nane
yarım demet dereotu
un
2 yumurta
tuz, karabiber, kırmızıbiber

Yapılışı:
Kabakları temizleyip rendenin iri tarafıyla bir süzgecin içine rendeliyoruz. Bir süre süzgecin içinde bekletip, suyunu iyice sıkarak bir karıştırma kabına alıyoruz. İçine büyüklüğüne göre bir veya iki havucu rendeleyerek ekliyoruz. Soğanı da rendeleyerek ekledikten sonra yeşillikleri ince ince doğrayarak iyice karıştırıyoruz. İki yumurtayı sebze karışımına karıştırarak yediriyoruz. Daha sonra içine yavaş yavaş un ekleyerek kıvam veriyoruz.  Kabaklar her durumda sulanacağı için, unumuzun kıvamı karışım kaşıktan homojen bir şekilde dökülecek hale geldiğinde tutmuş demektir. Baharatlarımızı da arzu ettiğimiz kadar ekliyoruz. Pişirmeden mutlaka az da olsa tadına bakmakta fayda var, çünkü tuzu düşündüğümüzden daha fazla miktarda kaldırıyor.


Bu arada zeytinyağı geniş bir tavada iyice ısıtıyoruz. Yağın altını orta dereceye getirip, kaşıkla karışımımızdan istediğimiz büyüklükte parçalar dökerek ve sürekli başında bekleyerek her iki yüzünü de eşit miktarda pişiriyoruz.

Mücveri ılık servis etmek bana göre her zaman daha makbul. Bu nedenle ilk günkü serviste bitmeyenleri ben kısa bir süre ya yağsız tavada ya da mikrodalga fırında hafifçe ısıtıyorum. Böylece tazelemiş oluyorum.

Sofranıza egenin tazeliğini ve hafifliğini katmak isterseniz mutlaka deneyin derim. Afiyetle...

MUTLULUĞU TARİF ET DESELER... Pastırmalı Ispanaklı Kiş mi derim :-)

Herkesin "mutluluk"a dair kendi tanımı ayrıdır.
Kimi sağlık der, kimi aile, kimi para, kimi başarı...
Hayattan beklentilerimizle orantılı bir şey mutlu olmak.
Aslında gerçek mutluluk sanırım "mutlu olmayı başarabilmek"...
Sahip olduklarına şükretmek, yetinmeyi, kabullenmeyi bilmek...
Hepimizin arzuları, hedefleri ve hırsları var tabii ki... İnsanoğlu hep sahip olduğundan biraz daha fazlasına öykünmez mi çoğu zaman?
Ama bana göre mutluluk; bu arzuları kontrol edebilmek, elinde olanın kıymetini bilmek, sahip olduğuna şükretmek demek.

Sağlıklı isen, ailenle huzurluysan, keyifli bir yaşam sürecek kadar paran varsa, sana değer veren sevdiğin arkadaşlara sahipsen, hayatını güzel yaşamanı engellemeyecek hedeflerin varsa "mutlusun" aslında.

Kendi adıma diyorum ki;
Çok şükür ki, sağlığım yerinde.
Çok şükür ki, ailem yanımda ve arkamda.
Çok şükür ki, sevdiğim ve beni seven dostlarım var.
Çok şükür ki, boğazımdan bir lokma haram geçmedi.
Çok şükür ki, hayattan keyif alabilmeyi beceriyorum.
Çok şükür ki, "MUTLUYUM!"...

Benim mutlu olmak için motivasyon araçlarımdan biri de yemek ve yedirmek.
Organizasyonlar yapmak, günler öncesinden menüler düşünmek, hazırlamak, sofralar kurup sunmak, dostlarla paylaşmak gerçek bir mutluluk değilse nedir? Hele bir de beğenilirse yaptıklarım, takdir edilirse değmeyin keyfime!

Gene böyle keyifli bir dost meclisi kurduk hafta sonu. Uzun zamandır görüşemediğimiz arkadaşlarımızla bir araya geldik.

 

Soframız bereketliydi. Fotoğrafları gecenin başında çektiğim için devamı burada görünmüyor maalesef. Gecenin en beğenilen lezzetlerinden biri Pastırmalı Kiş oldu.

Pastırmalı Ispanaklı Kiş

Tabanı:
200gr.un
1 yumurta
150 gr.margarin (Oda ısısında)
bir çimdik tuz
3-4 kaşık buzlu soğuk su

Elenmiş unu ve diğer tüm malzemeyi iyice yoğuruyoruz.
Soğuk suyu en son eklersek soğukluğu muhafaza ederek hamurun daha kıyır kıyır olmasını sağlayabiliriz. Yoğurduğumuz hamuru top yapıp stretch filme sarıp, buzdolabında dinlenmeye bırakıyoruz.

Üst Malzemesi:
2 bağ ıspanak
1 adet soğan
yaklaşık 8-9 dilim pastırma
10-12 adet mantar
2 yumurta
1 paket krema
250 gr kaşar peyniri
tuz, karabiber, bol kekik

Ispanağı iyice yıkayıp, kurumasını bekledikten sonra ince ince kıyıyoruz. Soğanı yemeklik doğrayıp tavada biraz zeytinyağı ile çevirip sarartıyoruz. İçine ıspanağı ilave ediyoruz. Ispanakların rengi dönüp saldıkları suyu çekene kadar döndürüyoruz. Sonra içine irili ufaklı kestiğimiz pastırmayı ilave edip pişiriyoruz. En son dilimlediğimiz mantarları ekliyoruz ve suyunu çekince baharatlarını ilave edip, tatlandırıyoruz.

Buzdolabından çıkardığımız hamuru 30 cmlik bir borcama elimizle kenarlarını da kaplayacak şekilde yerleştiriyoruz. Üzerine pişirdiğimiz ıspanaklı malzemeyi yayıyoruz. Bu malzemenin üzerine bir kapta 2 yumurta ile iyice çırptığımız kremayı döküyoruz.

En üste de rendelediğimiz kaşar peynirini tüm kişin üzerini kaplayacak şekilde bol bol serpiştiriyoruz.

200 derece önceden ısıtılmış fırında, orta kata yerleştirdiğimiz kişimizin üzeri tamamen kızarıncaya kadar pişirip, fırından alıyoruz.
Biraz soğuyunca dilimleyip servis ediyoruz.

Afiyet olsun. Ağzımızın tadı hiç eksilmesin.

Sevgiyle...

KOLAY KAHVALTILIK PANKEK TARİFİ

Benim için kahvaltı günün en olmazsa olmaz öğünüdür. Hem evde, hem dışarıda kahvaltı etmeyi çok severim.

Sanırım çocukluğumdan kalma bir durum. Çocukluğum, genç kızlığım annemlerin en gezgin, en coşkulu zamanlarına denk geldi. İzmir o zamanlar sosyal hayatı, gece hayatı çok hareketli bir yerdi. Dernek toplantıları, yemek davetleri, arkadaş toplantıları..., haftanın bir çok gecesi annemler dışarıda olurdu. O nedenle; haftasonu kahvaltılarını, yani ailemin bir araya gelip, kocaman kalabalık ve bol çeşitli kahvaltılıklarla kurulmuş sofralar etrafında toplanmalarını özlemle beklerdim. 

Rahmetli babam, mutfağa inanılmaz düşkün bir insandı. Bazı sabahlar erkenden kalkıp puf börekleri, pişiler yapar, omletler, menemenler hazırlardı. Eli inanılmaz lezzetli ve becerikliydi. Sabah mis gibi börek kokularıyla uyanmak öyle özeldi ki, hala hatırladıkça sanki aynı kokular burnuma gelir. Evin küçüğü olarak en özel muameleyi tabii ki ben görürdüm. Özlemle beklediğim kahvaltılar beklediğime değer, beni sonsuz tatmin eder, mutluluk verirdi... Soframızdan kahkaha, sohbet eksik olmaz, ailenin ne demek olduğunu birkez daha farkına varırdım.

Ben hala kahvaltıya çok düşkün olsam da, evde benden başka kahvaltı meraklısı pek yok. Yoğun iş ve okul hayatı içinde uyku her zaman birinci tercih oluyor. Gene de elimden geldiğince farklı lezzetlerle kahvaltı sofraları hazırlamayı seviyorum. Mesela bu sabah kızıma çok kolay bir pankek hazırladım.

Sabah çok erken kalktığım için kızım uyanana kadar bol bol vaktim oluyor. En önce Dr.Oetker'in vanilya parçalı sosunu hazırladım. Pankek ile harika oluyor. Bu tavsiyeyi bir pankek ustası arkadaşımdan aldım bu yaz. Filiz'cim bu konuda uzman, onun pankekleri üzerine tanımıyorum. 

Vanilya parçalı sosu hazırlarken, ben paketin yarısını yapıyorum, yani 250 gr.sütle hazırlıyorum. Paket üzerindeki tarife göre pişirip, dolapta soğumaya bırakıyorum. 

Kızımın uyanmasına yakın Pankek Hamurumu hazırlıyorum.

2 yumurta

1 bardak süt

2,5 bardak un

2 tepeleme yemek kaşığı toz şeker

1 çimdik tuz

1paket kabartma tozu

1 paket vanilya

2 yemek kaşığı sıvıyağ

Tüm malzemeyi hiç pütür kalmayana dek çırpıyorum. 15 dakika kadar dinlendiriyorum. Sonra ocağın altını kısık açıp, krep tavamı ısıtıyorum. Küçük bir kepçe ile hamurdan azar azar yuvarlak şekilde krep tavasına döküyorum. Pankeklerin üzeri göz göz olunca çevirip, arkasını da pişiriyorum. Bu tarifle yaklaşık 20 minik pankekiniz oluyor.  Hamurda yağ olduğu için tavayı ayrıca yağlamanıza gerek kalmıyor.

Ben bu sabah dolaptan çıkardığım vanilya parçalı sos, kayısı marmelatı ve nutella ile servis ettim. Kızım bayıldı. Pankekleri pişirirken mutfağımı kaplayan koku ise tarifsizdi...

Mutfağımızdan güzel kokular hiç eksik olmasın ve huzurlu sofralarımızın bereketi daim olsun...

Sevgiyle...