TATİL Mİ DEDİNİZ!?

Tatil dönüşleri sıkıntılı olur. Yaz tatili, kış tatili, bayram, seyran fark etmez.

Çile daha yola çıkmadan başlar. Ya trafik olursa, kalabalığa kalmayalım erken yola çıkalım, tuvalet molası vermezsek iyi olur, feribotta kuyruk var mıdır?...

Yol stresi ayrıdır: "Hızlı gitme, radar olabilir!". "Sakın uyuma, şoförün yanında uyunmaz!" Çocuk acıkır, tuvalet molası verilir, sürekli soldan gidenlere kızılır, feribotta illaki yoğunluk olur...

Eve gelmek ayrı dert. Eşyalar beş seferde taşınır. (Her dönüşte nasıl olurda giderkenden daha fazla eşyayla dönülebildiğine şaşırılır!) Valizler boşaltılır. Kirliler ayrılır. Çamaşırlar acilen yıkanır.
Evde ot yok, ocak yoktur. Ama tabii ki yemek yenmelidir, dolayısıyla dışarıdan sipariş mi vermelidir, yoksa yemek mi yapılmalıdır?... Yemek yapılacaksa ne yapılmalıdır??? Bu arada tatilden alınanlar yerleştirilmeye çalışılır. Dolaplar almaz, kaplara sığmaz...:)) Yarısı dışarıda kalır, hiçbir yere sığmaz.

Solan, boynunu büken çiçekler sulanır. Camlar açılır, günlerce kapalı kalan ev havalandırılır.

Yıkanan çamaşırlar asılır, bu arada banyolar yapılır.
Tatilde yapılmayan ödevler fark edilir, çocuk azarlanır! Ödev yetiştirilmeye çalışılır... Tatilde düzeni kaçan çocuk, okul için erken uyutulmaya çalışılır- uyumaz ya da uyuyamaz! Çocuk bir daha azarlanır!!

Akşam, iki ara bir derede mutlaka bir tartıya çıkılır. Alınan kiloları görünce moraller bozulur, sinirler bir kez daha gerilir. Ertesi gün başlanacak rejimin planlaması yapılır! Tatil boyunca yenilen yemeklere, içilen içkilere, atıştırmalıklara kıl olunur... 

Her tatil dönüşü büyük bir yorgunlukla yatılır. Uykuya dalmadan önce ertesi gün, işte bilgisayarı açınca kaç maille karşılaşılacağı düşünülür, tasalar basar. İşin verilen aradan günler sonra ne kadar yoğun olacağı hesaplanır, biraz daha tasalar basar. Veee tatilin tüm dinlencesi unutulur, yeni haftaya genelde stresli başlanır. Ama daha o geceden bir sonraki tatilin planları yapılır, hayalleri kurulur...

Sahi; bir sonraki tatil ne zaman????

ORDAN BURDAN (Laf Salatası)

1453 SENDROMU

Sizin de dikkatinizi çekti mi son yıllarda 1453 rakamını ne kadar çok duyduğumuz?...

Yıllardır radyoda dönen ... 1453 iç çamaşırı markası reklamları,
İstanbul trafiğinde neredeyse her üst geçidi boydan boya kaplamış olan 1453 Panorama Müzesi pankartları,
Maslak'ta yapılacak yeni Ağaoğlu  sitesinin adı,
İstanbul'un kurtuluşu için aylar öncesinden yapılan programlar, duyurular....

Ne çok duyar olduk 1453 rakamını, sanki özellikle beynimize kazınmaya çalışılıyor gibi hissetmiyor musunuz?

Kurban Bayramı Kazaları

Bu yıl gene Kurban Bayramı geleneği bozulmadı. İnsanlar  sokaklarda kaçırdıkları boğaları, danaları kovaladı. Yakalananlar oldukları yerde kesiliverdi. Yakalanamayanlar silahla vuruldu. Boğaz kan gölüne döndü. Acemi kasaplar kollarını bacaklarını kurban yerine kesti. Hastanelik olanlar, kafası gözü patlayanlar, her yıl aynı durumlar. Bir önerim var önümüzdeki sene için. Kurban Bayramından 1 ay önce kurslar açılsın. Kurban nasıl kovalanır, nasıl kesilir, derisi nasıl yüzülür... Valla patlama olur kayıtlarda.
Kursu başarıyla bitiren üstün vatandaşlarımıza da; karını nasıl daha itinalı döversin, eski eşini katletmenin yolları, düğünlerde havaya açılan ateşte bir kurşunla iki kişiyi vurmanın temel ilkeleri, trafikte magandalığın özü dersleri bedavaya verilsin!!!
  
29 Ekim Cumhuriyet Bayramı

Bu yıl iki bayram üst üste geldi. Birini tüm İslam Alemi kutluyor. Bayramda kesilen kurbanlar ihtiyacı olanlarla paylaşılıyor, ziyaretler yapılıyor, akrabalar, dostlar birbirini ziyaret edip bayramlaşıyor. Gerçekten hepimiz için dostluğu kardeşliği hatırlamanın vesilesi özel bir bayram Kurban Bayramı.
Diğer Bayramı ise Türkiye Cumhuriyetinde özgürce yaşayabilen, bu ülkeyi seven, geçmişine önem veren, vatanın özgürlüğü için yapılan savaşlarda verilen kayıplara saygı ve minnet duyan tüm Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları kutluyor. Bugünlere nasıl kavuşulduğunun tekrar tekrar hatırlanması için Cumhuriyet Bayramının yıllarca kutlanmaya devam edilmesinin öneminin asla unutulmamasını diliyorum...

Havalar Nasıl Olursa Olsun....

Bayram tatili oldukça uzundu bu sene. Cumhuriyet Bayramı tatili ile de birleşince 6 günlük güzel bir tatil oldu. Bir kısım şehirlerde kalıp kurbanlarını kesip, bayram ritüeli dahilinde ziyaretler yaparken, bir kısım da yurtiçi ya da yurtdışı tatillerine gitti. Şehirler boşaldı. Trafik rahatladı. Tatil yöreleri kış öncesi son siftahlarını yaptılar. Herkes mutlu ve memnun kaldı. Ama en önemlisi hava bu yıl çok güzel seyretti. Yağmursuz, bol güneşli, ılık günler yaşandı. Tatilin son günü biraz bozsa da hava da adeta kış öncesi son bir izin verdi herkese heyif yapsınlar diye...  

Tenis Bayramı

Bir Bayram da İstanbul'da yaşandı. Kadın Tenisinin en önemli turnuva ayaklarından biri bayram tatiline denk geldi. Biz İstanbul'da olmayanlar çok şey kaçırdık. Gidebilenler bize bol bol nispet yaptı. Maçlar hararetli geçti. Sonuçta Serena Williams ile Sharapova finale kaldı. Bu akşamüzeri maç var. 17:00de - kaçırmayın derim. Serena'nın erkeksi herkül gücü ile Sharapova'nın çığlıkları karşı karşıya... Serena, bu çığlıklar karşısında akıl sağlığını koruyabilirse maçı alır diyorum. Bakalım izleyip, göreceğiz...

PAMUK

Kurban Bayramı'nı geçirmek için Ayvalık'tayız. Hava şansımıza muhteşem. Tam bir limonata kıvamında... Rüzgarsız bir Ayvalık ancak bu mevsimde yaşanabiliyor zaten.

Bayramın ikinci günü sabah kahvaltısından sonra, yan evin bahçesinden gelen yanık miyavlama seslerini duydum. Yan komşular Ankaralı ve burada değiller, o nedenle duvara tırmanıp bayağı bir çabayla yan bahçeye geçtim ve sesin sahibinin masmavi gözleriyle karşılaştım. Çok minik bir yavru kedi...Üstelik yanlız. Elimi uzattım, koşarak bana doğru geldi, elime aldım hiç itiraz etmedi. Bu arada kızım da bizim bahçede merakla beklediği için gene insanüstü bir çabayla bizim tarafa geçtim.

Yavruya aç olduğunu düşünerek süt verdik. Bu arada bembeyaz olduğu için seslenirken ağzımdan Pamuk çıktı ve böylece adı da belli olmuş oldu.

İnanılmaz sıcak, insancanlısı bir kedi. Biz Pamuk'la oynayıp bol bol severken, birden yan bahçeyle aramızdaki duvarın üzerinde anne kedi belirdi. Üstelik yavruyu aldığımız için bayağı da bir kızgın olmalı ki, pis pis bakıyor. Bayağı bir tırstık. Ne yapsak filan derken anne kediyle arayı iyi tutalım diye ona da süt verdik. Anne, yavruyu biraz emzirdi, ama götürmedi. Biz oh gitti yaşasın filan derken, anne kedi yanında iki yavruyla daha geri geldi. Bir anda üçlenen yavrulardan en güzeli olmasa da, en sıcakkanlısı Pamuk olduğu için gene de bizim gözlümüz bir kere ona kaymıştı işte...Akşamüstüne kadar bizimle kaldılar ama anne hep gergin ve sinirli. Diğer iki yavru da asla sokulmadılar yanımıza. Akşam olunca anne üç yavruyu da toparlayıp götürdü. Ne kadar üzüldüğümüzü anlatamam, çünkü bir daha gelip gelmeyeceklerini bilmiyorduk.

Ertesi sabah kedileri göremeyince hepimiz bayağı bir kötü hissettik. Sonra gene öğlene doğru anne kedi, yavruları toplayıp geldi. Diğer iki yavru tıslayıp çemkirirken, Pamuk sürekli bize yanaşıp kendini sevdiriyordu.

Hayatımda hiç kedi beslemedim, ama bu kediyi bırakamayacağıma karar verip İstanbul'a almaya niyetlendim. Evde bakamam, alerjim yüzünden ama işyerimde bakacağım. Veterinere götürdük, kene ve parazit aşıları yapıldı. İstanbul'a götürebilmek için taşıma çantası, mamaları, kumu... her türlü ihtiyacını aldık.

Kimlik kartı çıktı. Adı PAMUK! 40 günlük, masmavi gözleri, bembeyaz tüyleri var ve malesef duvar gibi sağır. Ama o bir dünya tatlısı....

Doktor Civanım..

Hasta olmayı hiç sevmem (zaten kim sever ki..?). Grip olsam, ateşlensem, yatamam çünkü, kimseden hizmet bekleyememe gibi bir durumum var. Nezle olsam zaten alerji nedeniyle sürekli hapşırdığım için kimse önemsemez. Migrenim tutsa, karanlıkta yatamam, ruhum daralır. Dişim ağrısa diş hekiminden ödüm patlar, sonsuza kadar o ağrıyla yaşamayı tercih ederim. Yani mecbur kalmadıkça doktora gitmem, sevmiyorum. 

Geçen hafta mecbur kaldım! Pazartesi günü elimi yaktım. Kızgın, kocaman bir damla zeytinyağ kaynamakta olduğu tenceren firar edip yüzük parmağımda kısa bir tur attı. Acıdan gözlerim pörtledi resmen. Hemen elimi soğuk suya tuttum, bütün gece buz torbasıyla oturdum ama acısı dinmedi. Sadece; o gece hiç şişmedi, su toplamadı. Akşam yatarken, evde bulabildiğim tek kremi (o da meğerse pişik kremiymiş!) elime sürüp yattım. Ertesi gün akşamüstü kocaman bir balon parmağımda kuzu kuzu yatıyordu... Görüntüsü birazcık şişko bir solucanı andırsa da sızlaması görüntüsünden daha beterdi.

Neyse ben gene doktora gitmeden dost tavsiyeleri ile zeytinyağ, kantaron yağı gibi bulduğum bilimum yağ çeşitleriyle elimi tedavi etmeye çalıştım. Üç gün geçti, benim solucan görünümlü balon aynen parmağımda duruyor. Hiç küçülme, sönme yok... E; ben de araya bayram tatili de girecek, doktor moktor bulamam deyip, gene bir dostumun tavsiyesiyle bir estetik cerrahtan randevu aldım. Yanlış anlama olmasın, adamın uzmanlık alanı yanık tedavisi imiş. 

Doktora durumu anlatınca benimle bayağı bir dalga geçti. Öyle zentinyağla filan sizin eliniz tedavi olmaz, bu ikinci derece yanık olmuş dedi. Elimi güzelce bir temizledi, balonu keserek açtı, içini boşalttı. Daha sonra da iyice temizleyip antibiyotikli bir merheme bulayıp iyice sarıp kapattı. Söylediğine göre sandığımızın aksine (Ya da benim sandığımın) bu su baloncuğunun içindeki su, yaranın iyileşmesini sağlamaz, tam tersine engellermiş. Mutlaka boşaltılması gerekirmiş. Daha sonra da kısa bir süre oksijensiz ortamda tutup yaranın kendini toparlamasını beklemek gerekirmiş. Sonra açıp antibiyotikli bir merhemle tedavi etmek gerekirmiş! (Aklınızda bulunsun)

Neyse 3 gün sonra tekrar aynı doktora gittim. Parmağımın sargılarını açtı. Temizleyip merhemledi. Parmağımın durumu şimdilik fena değil. Bir hafta kadar merhemli ve açık olacak. Suya girmeyecek. Bunun için de bolca ameliyat eldiveni aldım. Banyo, bulaşık hallerim gayet tıbbi ve steril, şu aralar:)) Sonrasında da yaza kadar güneşten koruyacakmışım ki, leke kalmasın...

Ama, işin komik kısmı bundan sonra başladı. Adam Estetik Cerrah ya; "Eee, Size başka ne yapalım?" diye lafa girdi. Ben önce anlamadım. "Nasıl yani?" deyince, daha önce yaptığı yağ alma, burun estetiği, göğüs estetiklerinden örneklerle (bilgisayardan resimli örneklerle hem de..) beni etkilemeye çalıştı. Ben de her 40 yaş üzeri kadın gibi, etkilendim tabii... "Yani; aslında gıdım da sarktı biraz", "Benim bünyem alerjik acaba botox bana alerji yapar mı?", "Göbeğimi aldırsam göbek deliğime ne olacak?", "Liposaction yaptırırsam sonra yağlar nerede birikir?" ... gibi sorularla cehaletimi ve konuya ilgisizliğimi bayağı bir belli ettim. Çok ve saçma sorular sormuş olacağım ki; adamcağız daralıp en sonunda; "Neyse sizin daha biraz zamanınız var, birkaç sene sonra görüşürüz", deyip, beni başından savdı.  

Bu yazı ve fotolar içinizi kaldırmaz diye umuyorum, ama basit bir yanık diye düşündüğünüz bir olayın başınıza daha büyük bir dert açmaması için mutlaka doktora gitmek lazımmış. Ben bu işten bir ders aldım.

Ayrıca kıssadan hisse: Daha birkaç sene estetik operasyona ihtiyacım yokmuş...:))) Çok mutluyum, çok!

Doktorsuz, hastalıksız günler dileklerimle......

   

WTA 2012 İstanbul Başlıyor...

Tanıtım Gecesi ve Ötesi

Tennisseverler için İstanbul'da düzenlenen en büyük ve önemli tenis organizasyonu olma özelliği taşıyan WTA 2012, 23-28 Ekim tarihleri arasında Sinan Erdem Spor Salonu'nda yapılacak. İstanbul için önemli bir tanıtım fırsatı da sağlayan bu büyük organizasyon ile ilgili dün akşam Çırağan Sarayı'nda bir tanıtım gecesi düzenlendi. Aşağıda bu organizasyonlar ile ilgili linkleri koydum. Turnuvanın Bayrama denk gelmesi kötü olmuş tabii, ama tatile gitmeyip İstanbul'da kalacak olanlar için çok keyifli olabilir.

http://wtaistanbul2012.org/
http://www.htspor.com/tenis/haber/787310-istanbul-kadar-guzel

Dün akşam Çırağan Sarayı'ndaki turnuva tanıtım davetine katıldık. Beşiktaş-Trabzon maçı var diye midir nedir bilmiyorum, katılım çok fazla değildi. Çırağan'da gerçek bir organizasyonsuzluk hakimdi. Basın Toplantısı saatinin sarkmış olması nedeniyle saat 19.00'da başlayacak olan davet için salon kapıları saat 19.20de açıldı. Davetliler salonun kapısında ayakta bekletildi. Öncesinde kurulmuş olan koktely masalarının üzerine davetlilerin yanında çerezler,zeytinler kondu. Zeytinleri almak için kürdan vs.. yoktu. İçki olarak önce sadece meyve suyu çıktı, millet itiraz edince şarap ikramına geçildi...Yemekler derseniz Çırağan'dan beklenmeyecek kadar basit,  sıradan ve lezzetsizdi. Hatta sıcak büfesindeki sıcakların pekçoğu soğumuştu...

Gelelim tenisçilere...
Maria Sharapova inanılmaz uzun. Bacakları muhteşem. Hoş bir kadın. Ancak davete son derece özensiz ve kılıksız katılmıştı. Bakışları filan soğuk, hatta donuk. Zaten basın toplantısından sonra hiç davet salonuna gelmeden, ortadan kayboldu. 

Serena Williams'ın daha kilolu olduğunu düşünürdüm. Önden son derece ince, arkadan derseniz Jennifer Lopez ya da Kim Kardashian filan halt etsin, ben böyle bir popo hayatımda görmedim. Yani zenci poposu diye bir tabir vardır ya aynen öyle... Birde stretch kırmızı bir elbise giymiş, bayağı fenaydı anlayacağınız. Çok iri görünmesi de sanırım bu yüzden!

Azarenka son derece sempatik ve hoş bir kadın. İsteyen hayranlarıyla bol bol fotoğraf çektirdi. Onun fiziği de Sharapova gibi, çok uzun ve ince. Güzel bir kadın.
Diğer tenisçileri malesef çok tanımıyorum, onlarla ilgili yorumsuz kaldım.:)

Davetin kıyafet kodu, siyah takım elbise ya da smokindi. Bizim insanımız bir hoş.. Kot pantalon hırkalısından tutun da, smokin içi baskılı tişört giyeni, gece elbisesinden tutun da, şıpıdık terlik mini etek giyeni her çeşit kıyafetli insan vardı salonda. Basındaki arkadaşların çoğu zaten kıyafet kurallarına takılmamayı marifet sayarlar. Halbuki, özenilmiş bir organizasyon var ortada, davetliler özenle seçilmiş, ne olur insanlar da bulundukları ortama ayak uydursalar... Sıkar mı Oscar ödül törenine kot pantalon, spor ayakkabıyla gitmek...! Bu arada birkez daha aşırıya kaçılan estetik müdahalelerin kadınları nasıl çirkinleştirdiğine, nasıl tek tip bir görünüme kavuşturduğuna bir kez daha şahit olduk. Şişirilmiş dudaklar, kaldırılmış kaşlar, şaşkın bakışlar, yapay burunlar...malesef bu hanımların güzelleştiklerini zannederek kendiklerine ettikleri kötülüğün tarifi mümkün değil.

Gecenin en güzel kadınına gelirsem... Voleybolcu Neslihan Darnel derim, başka da kimseyi demem yani. Allahım ne hoş kadın, boyu posu, makyajı, gerçekten çok beğendim. Kadın evlenmiş de, çocuk da doğurmuş, sporculuğuna da devam etmiş... Tam anlamıyla "Çocuk da yaparım, kariyer de..." örneği!!! Bravo diyorum.

Gecenin en ama en etkileyici yanı; Çırağan'ın Balo salonundan görünen müthiş Boğaz manzarasıydı. İstanbul muhteşem ışıkları ve renkleriyle, gene en büyüleyici haliyle; tenisçilerin de, davetlilerin de, yemeklerin de, mekanın da... herşeyin önüne geçivermişti...

EVDE BİR ERGENLE YAŞAMAK -2

Bugün Pazar. Tüm ailenin evde olduğu; ama yardımcımızın izinli olduğu haftanın tek günü.

Benim için, tüm ailenin beraber kahvaltıya oturması gereken, eşim için, hafta içinde kaybedilen uyku saatlerinin telafi edilmesi gereken, kızım içinse, tüm gün TV seyredilmesi gereken gün.... Kızıma göre ayrıca; mutlaka dışarı çıkılmalı, fırsat olursa sinemaya gidilmeli, mümkünse arkadaşlarla program yapılmalı, mutlaka dışarda birşeyler yenmeli, alışveriş merkezlerinde dolaşılıp dolaptaki eksikler tamamlanmalı, kalan azıcık zamanda (kalırsa tabii...) ders çalışma, ödev gibi gereksiz bazı zorunluluklar yerine getirilmeli...

Tüm bu arzu ve istekler tam olarak yerine gelemese de bir kısmı elden geldiğince gerçekleştirilir, çünkü zavallı kızımız tüm hafta boyunca şehir dışında sayılabilecek okuluna servisler uzun bir yol yapmak zorundadır, eve geç gelmektedir, haftaiçi TV seyredememektedir, ödevleri çoktur...vs.vs...

Bu arada çalışan bir insan olmama rağmen Pazar günleri gün içinde sürekli koşturduğumu fark ediyorum.
Son aylarda kızıma artık büyüdüğünü, yatağını kendisinin yapması gerektiğini,odasını kendisinin toplayacağını söyleyip bu işten kendimi sıyırdım. Ama iyi mi ettim hala bilemiyorum. Çünkü; odasının ya da yatağının tüm gün dağınık kalması onu hiç rahatsız etmiyor. Ben odasının önünden her geçişimde odaya istemeden de olsa bir göz atıp hala o dağınık halde durduğunu görmemeye çalışıyorum, görürsem tırnaklarımı yememeye gayret ediyorum....  Masası günlerce en dağınık haliyle durabiliyor, hatta öyle bir hale geliyor ki; masasında ders çalışamayıp, ya odasında yerlere yayılıyor, ya da salona göç ediyor. Kızım masanı toplasana deyince, ben böyle daha mutluyum diye cevap verebiliyor...Bu arada gördüğünüz foto bu sabahki masasının durumu! Görüldüğü üzere gene ders çalışıp ödev yapacak yer yok! Allahım sen aklımı koru!!

Tabii bu dağınıklık içinde bir sürü aradığı şeyi bulamıyor, ya da gözünün önünde duran şeyleri göremiyor. Bazen bir ödev kağıdı, bazen bir kalem, bazen kulaklıklar, ya da bir kitap masanın üzerinde bulunamıyor. Benim söylenmelerimi sanki duymuyor. O'nun kendine göre bir düzeni varmış, O aslında aradığı herşeyi bulabiliyormuş... Ya sabır....

İşin garibi istediği zaman son derece derli toplu ve düzenli olabilen bu çocuk, bazen bu dağınıklıktan mutlu bile olabiliyor. Kendisiyle dalga geçip bu konuda bayağı bir eylenebiliyor. Espriler, kahkahalar gırla.

Neyse ne diyebilirim ki; o oda onun kendi alanı, evin ortak alanlarına sarkmadığı sürece katlanabiliyorum. Ve önünde sonunda bundan kendisinin de rahatsız olacağını biliyorum. (en azından böyle olmasını umut ediyorum)...

EGE SOFRALARI

Ben tam bir Ege'liyim.
Son 15 yıldır İstanbul'da yaşasam da bulduğum her fırsatta Ege'ye kaçarım. Denizin kokusunu özlerim. Güler yüzlü, kaygısız insanları arar gözlerim. Ege'de zaman biraz daha yavaş akar sanki. İnsanların telaşı yoktur, yolda yürürken bile salına salına yürürler. Trafikte etraflarına bakına bakına ilerlerler. Trafik ışığı kırmızıdan yeşile döndüğünde pek öyle arkadan korna çalan olmaz. Anlayacağınız İstanbul'un trafiğinden, kalabalığından bunalınca kaçılması gereken yerdir bana göre oralar. 

Baba tarafım Selanik göçmeni. Annem ise İstanbul'lu ama, 22 yaşında İzmir'e gelin gelmiş ve öz İzmir'li hisseder kendini. Gerçek bir Çeşme aşığıdır. Eşimin tüm ailesi Girit'ten göç edip Ayvalık'a yerleşmiş. Ege'lilik mutfağımıza da yansımıştır doğal olarak. Et yemeği severiz, ama genellikle sebzeyle pişen et yemeklerini tercih ederiz. Kuzu etli terbiyeli kereviz, etli bamya, fırında sebzeli köfte....
Zeytinyağlılar mutlaka her akşam sofralarımızda olur. Çünkü, zeytinyağ kültürü vardır Edremit'te, Ayvalık'ta. Örneğin, sabah kahvaltılarının olmazsa olmazı çukur bir tabağa konup üzerine bolca kekik, nane, kırmızıbiber serpilmiş zeytinyağdır. Ekmeğinizi bandırıp yediniz mi ağzınızda bir lezzet patlaması olur. Bazen bunun içine biraz da beyaz peynir lokmalarsınız lezzetini daha da arttırmak için.
Otlar çok önemlidir Ege mutfağında. Ebegümeci, radika, istifno, şevket-i bostan, turp otu, ve daha neler neler. İstanbul'da malesef pek bulunmuyor, o yüzden İzmir'e ya da Ayvalık'a gidince bol bol ot yiyoruz, salata niyetine. Kızartma barbunun yanında yenen, bol sarımsaklı, zeytinyağ limon soslu İzmir börülcesinin kattığı lezzet balığı yüceltir adeta.

Keyif için yenir sahil kasabalarında yemekler. Amaç hiçbir zaman, "karnımı doyurayım da bir an önce sofradan kalkayım" değildir. O yüzden de içki kadehleri eşlik eder yemeklere sofralarda. Çift buzlu, mis kokulu rakılar, ya da terlemiş buz gibi kadehlerde sunulan beyaz şaraplar ile muhteşem aromalı kırmızı şaraplar...Sohbetler de koyu olur bu sofralarda. Bazen ülke kurtarılır, bazen çoluk çocuk konuşulur masalarda saatlerce. Bazen dertler, bazen sevinçler paylaşılır dostlarla. Sandalye üzerinde uyuya kalan çocukların üzerine bir hırka atılır, üzerine buz yağmasın gece gece diye... Çocuklarda alışıktır bu muhabbetlerinin uzamasına, uykum geldi eve gidelim diye ağlamazlar, sorun yaratmadan ortama uyum sağlarlar çoğu zaman. Samimi sohbetlere, leziz ve sağlıklı yemekler katık edilir adeta.      

"Ege insanı keyif insanı" demek hiç de mübalaalı bir tanım olmaz bence. 

İzmir'i, Çeşme'yi, Ayvalık'ı en çok bu nedenle özlüyorum işte. Bayramda Ayvalık'tayız, çok özlediğim doyumsuz sofralarda, keyif dolu sohbetler yapmak için.....