REAKTİF HİPOGLİSEMİ NEDİR?

Ben bir tıp doktoru ya da diyetisyen değilim. Ancak yaşadığım bir tecrübe üzerine bu yazıyı yazma gereği duydum. Bence herkesin dikkat etmesi gereken, çok bilmediğimiz bir sorun yaşamakta olduğumdan yazdım.

Malumunuz üzere aşure ayındayız. Bir iki haftadır, çok tatlı yemeye alışık olmayan ben; hem kendi yaptığım, hem de konu komşudan gelen aşurelerden azar azar da olsa yedim. Bir şekilde bünyemin çok alışık olmadığı bir durum yarattım sanırım. Son olarak da geçen hafta iş yerimde daha önce başıma gelmemiş, farklı bir deneyim yaşadım.



Sabah her günkü basit sabah kahvaltımı ettikten sonra, öğlen yemeğinde, pirinç çorbası, fırında tavuk ve patates, yoğurt ve üzerine de bir kase aşure yedim. Son lokmayı ağzıma atmamla beraber, müthiş bir baş dönmesi ve mide bulantısı ile masada kalakaldım. Baktım duramayacağım, "Ben fenayım, odama geçiyim" deyip, odamdaki koltukta bayılayazdım (kelime gerçekten bu, bayılmadım ama gözlerim karardı, bir an kendimden geçer gibi oldum). İş yerindeki arkadaşlarım çok telaşlanmışlar, rengim solmuş, göz kapaklarım şişmiş, kolonya ile bileklerimi filan ovalamışlar. Sonra da apar topar bir hastanenin aciline attılar beni. Tansiyonum normal çıktı fakat şekerim 172 ölçüldü.

Ertesi gün acilen bir endokrinoloğa başvurdum. Durumumu anlattım. Bir sonraki sabah aç karnına hemen tahliller yapıldı. Açlık, tokluk bakıldı. Sonuçlar inanılmaz normal. Acayip hiç bir şey yok. Doktorum durumu şöyle izah etti. "Sizde reaktif hipoglisemi var, şu an için vücudunuz karbonhidratlara tepki veriyor. Şeker hastası değilsiniz, ancak şeker hastalığına adaysınız!"

Korktum tabii. Üstelik ara sıra kaçamaklar yapsam da düzgün ve düzenli beslendiğime inanırken... Hemen araştırmaya başladım.

Reaktif hipoglisemi ile ilgili pek çok doküman ve makale okudum.

Aslında birçoğumuzun yakındığı, yemeklerden sonra yaşanan halsizlik, gün içinde nedensiz sinirlilik halleri, odaklanamama, dikkat dağınıklığı, uyku hali, baş ağrısı, ani şeker krizleri, anksiyete gibi belirtilerle kendini gösteren; günlük yaşamımızı ve sosyal ilişkilerimizi olumsuz etkileyen; yenilen gıdaların miktar ve niteliklerine bağlı olarak kandaki insülin düzeyinde ani yükselmelerin yaşanmasına verilen isim "reaktif hipoglisemi".  Bu belirtilerin neredeyse tamamına sahip olduğum için, bundan sonra ne yapmam lazım kısmına odaklandım.

Öncelikle tüm yazılanlarda, yavaş yemek , ara öğünleri atlamamak konusu vurgulanmış. Az ve sık aralıklarla yemek yemenin önemli olduğu konusu aslında pekçok diyette zaten uyulması gereken bir kural. Beslenme diyetinden karbonhidratları tamamen çıkarmak olası olmadığı için kompleks karbonhidratları yeter miktar yemek, glisemik endeksi düşük gıdaları tercih etmek gerekiyor. Bu besinlerin neler olduklarını internetten bulmak çok kolay. Beyaz unlu, rafine şekerli ve nişastalı gıdalardan kaçınmak lazım. Çay, kahve, kolalı içecekler ve meşrubatlar azaltılması gereken unsurlar. Alkol alımı (maalesef)  insülinin ani yükselmesinin en önemli sebeplerinden biri.Gün içinde bol sıvı alımı (su içerek) oldukça önemli. İçilen meyve suları ya da çay kahve ile alınan sıvı miktarı su içmeye  eş değer değil.   *

İnsanlık tarihinde yaradılışımızla beraber sistemimizin kurgulandığı bir beslenme düzeni var. Bu düzende hani bir dönem çok konuşulan "Taş Devri Diyeti" gibi işlenmemiş gıdalara alışık sistemimiz. Aslında yapabilsek her şeyin doğalını, işlenmemiş olanını tüketmemiz lazım. Tabii ki, bu zamanda bu çok olası bir şey değil. Ama, en azından rafine şekerden, tatlılardan, hazır meyve sularından, meşrubatlardan, hazır gıdalardan uzak durarak kendimizi korumamız lazım.

Ve tabii, spor... Özellikle her doktorun mutlaka ama mutlaka vurguladığı olmazsa olmazı, spor. Günde yarım saat bile olsa, tempolu bir yürüyüş yeterli aslında. Ama maalesef her zaman en yapılamayan, zaman ayrılamayan, üşenilen de spor. Bizim çocukluktan edinmediğimiz ve yerleşmemiş bir alışkanlık olduğu için hep yok saymaya meyilliyiz. Ama kendimizi düzeltmeli, ve bu konuda eğitmeliyiz.

Son olarak Allah çözümsüz dert vermesin demek istiyorum. Ben okuduklarımdan hareketle beslenmeme daha fazla dikkat etmeye ve denemeye başladım.
Sizde de bu belirtiler varsa, bir kan tahlili yaptırmanızı ve bir endokrinoloğa görünmenizi öneririm.

Sevgiyle...

* Bu resim "parksima.com.tr" adresinden alınmıştır.

SAKIZLI MUHALLEBİ

Bizim evdeki ergen, 7-8 yaşına gelene dek ağzına beyaz hiçbir şey sürmedi. Yani peynir, süt, yoğurt ve türevi her şeyi reddetti. Minnacık bebekti, her yoğurt yedirmeye çslıştığımda suratıma püskürürdü. Sonra yavaş yavaş yemeye başladı ama, hiç bir zaman çok fanatik bir sütsever filan olmadı. Bu hafta sınav haftası ve her gün ikişer sınava giriyor. Gayretle çalışıyor, ben de onun isteklerine daha fazla özen gösteriyorum. İşte bu nedenle, bugün ders çalışmak için kapandığı odasından çıkıp, ben sakızlı muhallebi istiyorum dediğinde hiç ikiletmeden ocağın başına geçtim.

Sakızlı muhallebinin bende bir ölçüsü yok. Biraz göz kararı yapıyorum. Bugün yaparken azıcık ölçülü yapayım ki, burada yazmam kolay olsun diye biraz dikkat ettim.

Bir de bu yaz Midilli'den aldığım damla sakızlarını ilk kez kullanacak olmak hoşuma gitti. Çok basit olmakla beraber son derece lezzetli bir Ege tarifi daha diyorum veee....

Malzemeler:

1litre +1 bardak süt

5 kaşık tepeleme un

1,5 bardak şeker

3-4 adet damla sakızı

1 kaşık margarin

Üzerini süslemek için tarçın

Yapılışı: Damla sakızlarını havanda döverek toz haline getirin. Sütü tencereye koyun, içine şekeri ve unu da ekleyip, sürekli karıştırarak pişirin. Süt iyice ısınınca önce damla sakızını, sonra kaynamaya başlayınca margarini ekleyin. Kaynadıktan sonra da altını kısıp yaklaşık on dakika daha karıştırarak kıvamının koyulmasını sağlayın. Muhallebiyi ateşten alıp, kaselere paylaştırın. Üzerlerini tarçınla süsleyin.

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

KARARSIZLIK KABUSU

Uzun zamandır "Ergen Annesi" yazılarına ara vermiştim. Yazacak çok şey var da, işte kızımı ha bire ortaya konu edip, fazla rencide etmek istemiyordum. Ancak, bazen kendi kendime içinden çıkamadığım ve patlayacak kadar dolduğumda, yazmak benim için en iyi ifade şekli olabiliyor.

Artık evde 15 yaşında bir ergenle yaşıyoruz. Zor mu, evet kesinlikle! Aşırı duygusallık, laflarınıza göz devirmeler, hafif çaplı sinir patlamaları, kapı çarpmaları, aşırı hızlı konuşma, odalara kapanma... Son bir yıl içinde evimizde konuşulan en önemli mevzular, sivilce tedavisi, saç bakımı, selfie, arkadaşlar, hafta sonu programları, telefon, telefon, telefon.... Artık ödev, ders, okul... gibi lüzumsuz kelime israfımız bitti. Ne hoş! Oysa okul, MEB ve aile üçlemesi olarak bizler; üniversite, hazırlanma filan gibi boş ve sebepsiz beklentiler içindeyiz. Erken diye düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Zaman öyle hızlı geçiyor ve öncelikle bir karar verme süreci var ki, işin asıl o aşaması zor. Tabii, bu benim ergen için geçerli bir durum. Genele yaymam mümkün değil.

Bazı gençler var ki, ne okumak istediğine, nerede okumak istediğine dair gayet ciddi kararlar alıp bu doğrultuda ilerleyebiliyor. Bunun için hangi yolu izleyeceğine, hangi kurslara gitmesi gerektiğine, hangi sosyal aktiviteleri yapması gerektiğine şimdiden karar verebiliyor. Bunlar kolay olanlar ergenler. Ebeveyn için burada imkanları dahilinde çocuğun önünü açmak ve ona hedefe ulaşmasında yardımcı olmak kısmı kalıyor. Bazısı da benim kızım gibi, o kadar kararsız ki, her bir söylenenden, her duyduğundan, her arkadaşının fikrinden etkilenip gün be gün karar değiştiriyor. İşte bununla uğraşmak çok zor. Üstelik, benim kızımın kararsızlığı her konuda tavan yapmış durumda.

Yeni yaşadığımız bir örneği paylaşarak durumu açıklamaya çalışayım.
Kızım 6 sene piyano çaldıktan sonra, 8. sınıfta yani 12 yaşında ben artık istemiyorum deyip (son derece kararlı olarak), piyanoyu bıraktı. O kadar ki, evdeki piyanoyu bile görmek, odasında tutmak istemeyip, yazlığa yollattı. O dönem, zorla olacak iş değil deyip destek verdim. Sonra bu sene tekrar bir müzik aleti çalmak istedi ve  gitar dersi almak istediğini söyledi. Evimize yakın diye Tan Sağtürk Akademiye gittiğimizde, kızım Piyano geçmişinden bahsedince, onca emeği yakmaması gerektiği yönünde yöneticilerin ikna etmesiyle piyanoya devam kararı alarak çıktı. Eve geldiğimizde, "emin misin kızım" diye sorma gereği duydum."Evet, sıfırdan başlayacağıma devam edeyim, daha iyi olur" dedi. Süper, doğru karar! Aradan iki gün geçti, piyano hocasıyla tanışmaya gittik, hoca, "iki yıl ara vermişsin, sıfırdan başlamak gibi olacak, ama sonra hatırlarsın" diye bir cümle kullanmış. Bunun üzerine, eve geldiğimizde, "ben sıfırdan başlayacaksam o zaman gitara başlayayım" diye karar değiştirdi. Emin misin, diye sordum tabii tekrar. Cevap "evet, kesinlikle". Birkaç gün sonra tekrar görüşmeye gittik ve ben son durumu açıkladım. Akademi yöneticisi, hocanın programını ayarladığını ama değiştirebileceğini söylediğinde, Kızımın, "Ama ben daha tam karar vermedim ki.." cevabıyla delirecek raddeye geldiğimi itiraf etmeliyim. Yani hem kendini hem beni düşürdüğü durum inanılmaz. Sanki oyun oynuyoruz. Çok mahcup hissediyorum, ama Allah'tan hep bu yaş grubu ile çalıştıklarından alışkın görünüyorlar. Sonuç: Henüz net bir karar yok, pazartesi piyano dersine gidip bir deneyecek, hoşuna gitmezse, gitara başlayacak...

İşte böyle, son zamanlarda her konuda aynı durum söz konusu. Ne giyilecek, saç nasıl yapılacak, hangi film seyredilecek, ne yenilecek???? Sürekli bir karar değiştirme, karar verememe hali. Daha da fenası sürekli bana da fikir soruyor, ama bir fikir söylediğimde de ya beğenmiyor, ya da tam tersini yapıyor. E, be çocuğum, sorma o zaman!

Bu durumla nasıl baş edebileceğimi, onu nasıl yönlendirmem gerektiğini de doğrusu çözemiyorum. Genellikle kendi kararını alsın diye fikir belirtmemeye çalışıyorum, ama bazen o kadar çaresiz kalmış gibi hissettiriyor ki... Nadiren de olsa, onun adına karar almak, ya da yönlendirmek zorunda kalabiliyorum. O zaman da istemediği bir sonuçla karşılaştığında benim yüzümden olduğu şeklinde eleştirebiliyor. Bayağı bir kısır döngü.

Kızımın minik bir lokum parçası olduğu, tek derdimizin sık tekrarlanan kulak enfeksiyonları ve yemek yememesi olduğu günleri öyle çok özlüyorum ki...
Gene de her zaman Allah onu bize bağışlasın, hep iyi, mutlu ve sağlıklı günlerini görelim diye dua ediyorum.

Sevgiyle...

ŞARAP, PEYNİR, DOĞUMGÜNÜ.. "ISPANAKLI KİŞ"

Dün akşam kızlar partisi yaptık. Eşim seyahatte olunca ben de kız arkadaşlarımı şarap, peynir gecesine davet ettim. Tabii ki sadece peynir olmaz deyip ufak tefek ilaveler yaptım.

Bir arkadaşımızın da doğumgününe denk gelince, çok keyifli bir akşam geçirdik. Sohbet, muhabbet, dedikodu, kahkaha... Harika şaraplar... Bu aralar yaşadığımız karanlık ortamı birazcık da olsa renklendirdik diye düşünüyorum.

Yukarıdaki fotoğrafı, arkadaşlarımın ısrarı ile çektim. Malesef ilk bir kaç tabak alınmış ve görüntü biraz bozulmuştu ama özellikle kiş çok beğenilince mutlaka blog'da paylaşmalısın ısrarlarına dayanamadım. Kiş tarifini birazdan yazacağım. Ama ondan önce menüyü bir sayayım. 

Peynir tabağı ve organik krakerler

Ispanaklı kiş

Salatalık bilezikli salamlar

Acılı peynir dolgulu cherry domatesler

Patates salatası

Kıymalı börek

Cips ve çerezler

Son olarak tadımlık supangleler.

Ha bir de sonradan arkadaşlarımdan birinin getirdiği mozerallalı proschitto ve peynir tabağı ile gene bir diğer arkadaşımın el emeği limonlu cheese cake resimde yok. Ama tadları muhteşemdi.

Biz bu akşam Mahra Kalecik Karası & Syrah içtik. Keyiflendik. Gerçekten de son günlerde içimize yerleşen sıkıntılardan az da olsa uzaklaştık.

Ispanaklı ve Pastırmalı Kiş

Hamuru için malzemeler: 

150 gr. oda sıcaklığında margarin

200 gr. Un (elenmiş)

1 yumurta

4-5 kaşık buzlu su

1 çimdik tuz

Tüm malzemeyi iyice yoğuruyoruz. Elimize az yapışır hale gelince bir folyoya sarıp buzdolabında yaklaşık 1 saat kadar bekletiyoruz.

İç malzemesi:

Yaşlaşık 2 demet ıspanağın yaprakları

1 soğan

7-8 dilim pastırma

7-8 adet mantar

200 gr.kadar kaşar rande

2 yumurta 

1 paket krema

Tuz karabiber kırmızı pul biber

Zeytinyağ

Hamur buzdolabında dinlenirken içini hazırlıyorum. Ispanak yapraklarını güzelce yıkayıp fazla suyunu kağıt havlu ile alıyorum ve ince ince doğruyorum. Soğanı yemeklik kesiyorum. Zeytinyağını bir tavaya koyup, soğanlarımı hafif pembeleştiriyorum. İçine ıspanaklarımı ekleyip, ikisini bir kavuruyorum. Ispanaklar suyunu çekince, içine ince kestiğim pastırmaları ekliyorum. Biraz daha pişince, bu sefer dörde beşe böldüğüm mantarları ilave ediyorum ve mantarlar bıraktıkları suyu çekene kadar ateşte çeviriyorum. Tuzunu, karabiberine ve biraz lezzet vermesi için acı kırmızı pul biberi ekliyorum. Ateşten alıp ılınması için kenarda bekletiyorum.

Hamurumu dolaptan çıkarıp tart kalıbına elimle bastırarak yayıyorum. Kenarlarını yukarı doğru kaldırıyorum. Hamurun üzerine hazırladığım iç malzemeyi güzelce yayıyorum. Üzerine kaşar rendeyi serpip, en üste de iki yumurta ile çırptığım krema karışımını döküyorum.

Önceden 180 dereceye ısıttığım fırında üzeri güzelce kızarana dek pişiriyorum.

Bu tarifi bugüne kadar kime yaptıysam herkes bayıldı. Gerçekten hem kolay hem de çok lezzetli. Denemenizi mutlaka öneririm.

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

EĞİTİM ŞART ama nasıl?

Okullar resmi olarak dün açıldı. Vatana millete hayırlı olsun.

Sosyal medyada, çocuğu ilk kez bu yıl okula başlayan arkadaşlarımın heyecan ve mutluluğuna imrenerek bakıyorum.
Umarım onların çocuklarının okul hayatları çok daha düzenli, sorunsuz ve sistemli olur.

Benim kızım bu yıl onuncu sınıfa başladı. Onuncu sınıf, yani bizim anladığımız dilde, lise iki oldu. Kızımın okulu açılalı iki buçuk hafta oluyor bu arada. Özel bir okulda okuduğu için ara tatiller nedeniyle her zaman okulumuz herkesten erken açılır ve geç kapanır. Yani benim kızım çoktan ödev yapmaya, derslerine çalışmaya hatta küçük sınavlar olmaya başladı bile.

On yıllık bir veli olarak, pek çok farklı Milli Eğitim Bakanı ve onların sürekli değişen sistemlerine tanık oldum. Bir kısmı teğet geçerken, bir kısmından benim kızım da etkilendi. Okula başlama yaşı 5'e kadar düştü, ertesi yıl olmadı tekar 6'ya yükseldi. Ana sınıfı zorunlu hale geldi. Lise üç seneden dört seneye çıktı. İlköğretim 8 yılken, 4+4+4 diye bir düzenleme yapıldı. İlköğretim okulları hiç bir ön hazırlık yapılmadan ilkokul, ortaokul diye bölündü. Öyle ki, tek bina içinde paravanlar çekilip düzenlemeler yapıldı. Lisede branşlaşma onuncu sınıftan on birinci sınıfa kaydırıldı. Sınav düzenleri her yıl değişti. SBS, LGS, Teog... Ben artık hangisi uygulanıyor, bu kısaltmalar ne anlama geliyor takip edemez oldum. Üstelik yapılan sınavlar hep hatalı, hep hileli... Çalınan sorular, kaybolan cevap anahtarları, açıklanmayan sınav soruları...

Yanlış yerleştirmeler, itirazlar, mahkemeler... Öyle garip bir düzen içindeyiz ki; hem milli eğitim, hem de okul yönetimleri en ufak sorunda velileri mahkemeye gitmeye yönlendiriyor. Sistem o kadar havada ki; kendi çözümlerini üretemiyor, veliler mahkeme kapılarında çare arıyor... Yazık ki, her değişen sistemde olan çocuklara oluyor. Daha bir önceki sistem anlaşılamadan, daha da karmaşık bir yeni sistem yürütmeye konuyor, üstelik onu da anlayan yok. Okul yönetimleri şaşkın, öğretmenler endişeli, veliler telaşlı, öğrenciler korkmuş...

Üzerine bir de haberlerden takip ettiğim imam hatip konusu var. İmam Hatip'lerin nasıl bir eğitim verdiği benim açımdan bir bilinmez. Keşke bu kadar yaygınlaştırılmaya çalışılan bu okulların eğitim açılımlarını bilebilseydik. Yani meslek liselerini az çok biliyoruz. Üniversite öncesi, belli bazı mesleklerin edindirilmesi gibi bir uygulama var. Ki, dünyanın pek çok ülkesinde bu model zaten kabul edilmiş ve uygulanmakta. Sonuçta her meslek kolu için üniversite mezunu olmak gerekmiyor. Almanya eğitim sistemi bunu çok uzun zamandır uygulayan bir model. Son derece de başarılı. İmam Hatip'lerin de ne amaçla bu kadar yaygınlaştırılmaya çalışıldığını doğrusu ben çok merak ediyorum. Eğer amaç din adamı yetiştirmekse, bu kadar büyük bir hatip ya da imam açığımız mı var? Müslüman ailelerin çocuklarına evlerinde verdikleri dini eğitim çok mu eksik, o nedenle mi bir okul tarafından yeni nesli dine yakın yetiştirebilmek için okullarda eğitim vermek gerekiyor? Gerçekten bu konuda aydınlatılmak, işin doğrusunu öğrenmek istiyorum.

"Ben yaptım, oldu" anlayışı, maalesef ülkemizde uzun zamandır hakim ancak, bu dayatmalar sadece toplumun bir kısmını gelecek endişesi yüksek ve kaygılı bir hale getirmekten öteye geçemiyor. Üstelik direkt tepki yaratıyor. Oysa İmam Hatiplerin bu kadar arttırılması ile yapılmak istenen sistemsel değişikliğin eğer bir açıklaması, bir mantığı varsa bu bilgi paylaşılmalı, toplum aydınlatılmalı. Böylece ön yargılar kırılmaya, endişeler giderilmeye çalışılmalı...

Sistemle ilgili bir soru sorduğunuzda, yılların eğitimcilerinin, okul yöneticilerinin bile çaresiz ve ne yapacağını bilemez bir halde olduğunu görmek insanın çocuğunun geleceğine endişe ile bakmasına neden oluyor.

Bizim üniversiteye hazırlanmak için önümüzde sadece üç yılımız kaldı. Ancak, şu anda tüm velilerde ve eğitmenlerde sınavların değişeceği, üniversiteye girişin daha farklı bir yolla olacağı beklentisi hakim. Ancak ne olacağını kimse bilmiyor. Buyurun, yeni bir bilinmezlik. Hali vakti yerinde aileler çocuklarını yurt dışında okutabilmenin derdine düşmüş. Hiç kimse yarın sistem nasıl değişecek bilmediğinden, pek çok insan çocuklarına bir yurt dışı üniversitenin kapısını aralamaya çalışıyor. Bunun için inanılmaz yatırımlar yapıyor. Çocuklar kararsız, çocuklar bilinçsiz. Ailelerin elinde top gibi oradan oraya, sistemin değişimine göre her yıl farklı bir yöne savruluyor...

Tüm bu yazdıklarım sızlanma olarak algılanmamalı. Bunlar artık eskimeye başlamış bir velinin durum tespitleridir.

 Yeni eğitim ve öğretim yılının, ülkemiz ve tüm evlatlarımız için hayırlı olması en büyük dileğimdir. Sonuçta, biliyoruz ki; "EĞİTİM ŞART!!!"

Sevgiyle...

MISIR EKMEĞİ (aslında MISIR KEKİ)

Uyku açısından genelde şanslı bir insanımdır. Eşimin deyimiyle yatağa yattığımda başım daha yastığa deymeden uyurmuşum! Gerçi son bir kaç senedir bazı geceler sabahı sabah etmişliğim de var. Öyle kafama bir şey takmam filan da şart değil, bazen uyuyamıyorum. Ya da bazı sabahlar, sanki biri beni dürtüklemiş gibi uykunun en tatlı yerinde dikiliyorum ayağa... Nedeni yok. Sinir edici bir bilinmezlik durumu. Bu sabah da saat 6:45'de gözüm açıldı. Bir iki dönüp durdum yatakta, baktım ki uyuyacak halim yok, kalktım. Ortalık inanılmaz sessiz. E, özellikle pazar sabahları herkes uyuyor tabii.

Saat 7:00 gibi kimseyi uyandırmamak için kendimi dışarı attım ve bir saat yürüdüm açık havada. Benim gibi bir iki erkenci komşuyla selamlaştık. Hepimizin gözlerinde "vah, vah sen de uyuyamadın" ifadesi... Sonra eve dönüp, Zeytin'e bir göz attım. Uyanmış ve gözü kapıda beni bekliyormuş. Beni görünce mutluluktan çıldıran ve beni de sevgi delisi yapan bu muhteşem yaratığı alıp, onbeş dakika da onunla yürüdük.

Eve döndüğümüzde saat daha sekizi biraz geçiyordu ve herkes hala uyuyordu. Ne yapayım, nasıl zaman geçireyim diye düşünürken, bu hafta fırından aldığım taze mısır unu aklıma geldi. Mısır ununu fazla bekletmemekte fayda var. Uzun süre kalırsa unun tadında hafif bir acılık olmaya başlıyor. Neyse, kızım evde benim yaptığım mısır ekmeğine bayılıyor, çünkü, bildiğiniz kek gibi oluyor. Ergenlik ilginç bir dönem, kimi çok kiloluyken benim kızım da kilo almaya çalışıyor ve mısır ekmeğini de kilo alma aracı olarak görüyor. Yemeye başlayınca durmak bilmiyor, bazen müdahale etmek zorunda kalıyorum.

Ben bu tarifi geçen sene bir yemek sitesinden almıştım, sonra bazı değişiklikler yaparak kendi damak tadımıza uygun bir hale getirdim. Aslında ekmekten ziyade gerçekten kek gibi oluyor. Sadece defalarca pişirmeme rağmen pişme süresini hala tam oturtamadım. O yüzden fırındayken hep gözüm üzerinde oluyor. Üzeri kızarıp çatlamaya başlayınca fırından çıkartıyorum.

Mısır Ekmeği için malzemeler:

1/2 kg. Mısır unu ( son kıvama göre 1-2 kaşık daha ilave etmek gerekebilir, boza kıvamında olacak.)

2 yemek kaşığı toz şeker

2 çay kaşığı tuz

2 yemek kaşığı yumuşak tereyağ

2 çay bardağı süt

2 çay bardağı ılık süt

2 çay bardağı zeytinyağ

2 paket kabartma tozu

Yapılışı: Karıştırma kabına mısır ununu eliyoruz. İçine toz şekeri, tuzu ve kabartma tozunu ekleyip kuru malzemeyi karıştırıyoruz. Suyu kaynatmadan biraz ısıtıp kuru malzemeye ekliyoruz. Sonra tereyağı, zeytinyağı ve sütü ilave ediyoruz. Tüm malzemeyi içinde pütür kalmayacak şekilde çırpma teliyle iyice karıştırıyoruz.

Kelepçeli kek kalıbını tereyağ ile güzelce yağlayıp içine ekmeğin malzemesiyi döküyoruz. 150 derece fırında bir saat kadar (üzeri çatlayıp kızaracak, gene de kürdanla kontrol etmekte fayda var) pişirilecek.

İyice soğuyana kadar bekleyip, kalıptan öyle çıkartmak lazım çünkü çok yumuşak bir ekmek ve dağılabiliyor. Kek gibi olduğu için özellikle çayın yanında ve tulum peyniri ile muhteşem oluyor.

Ev halkı yavaş yavaş uyanmaya başladığında ben, güne uykusuz ama verimli bir başlangıç yaptığım için mutlu hissederek, kahvaltıyı hazırlamış, mısır ekmeğini de dilimleyip sofraya koymuştum bile... 

Sevgiyle...

YAZ BİTERKEN

Benim çocukluğumda yazlar daha uzun sürerdi...

Gerçekten, öyleydi yani. Okulun bittiği akşam yaz başlardı. O akşam, valizler hazırlanırdı, sanki yurt dışına göç ediyormuşçasına detaylı düşünülüp alınırdı her şey. Koca yaz İzmir'e hiç dönülmeyecekmişçesine. Ertesi gün maaile arabaya doluşulur, şarkılı türkülü ama bol mide bulantılı, sıcak ve nemli bir yolculukla yazlığa gidilirdi. Çeşme yolu; otoban filan yapılmadan önce daracık, bol virajlı bir yoldu. Dağların ve yer yer çam ağaçlarının, yer yer de makiliklerin arasından kıvrıla kıvrıla giden upuzun bir yol. Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi gelen. Annemle babam arabada sigara içerdi. İçeride yoğun bir duman olurdu. O zaman klima filan da yok. İçeride abim, ablam, ben, sıkış tepiş. Camlar ardına kadar açık olsa da, dışarıdan gelen sıcak ve nemli rüzgar, arabanın havasını değiştirmeye yetmezdi...

Gene de; hayatımın en güzel yolculuklarıydı o hiç bitmeyecekmiş hissi veren Çeşme gidişleri. Ara ara yolun sağında beliriveren denizin kokusu ve hedefe yaklaşmış olmanın mutluluğu. Kendimi hatırlıyorum, her deniz göründüğünde "Deniz göründü, deniz göründü..." diye sevinç çığlıkları atarken. Ara sıra da sigara dumanından ve virajlı yoldan kaynaklı mide bulantılarıma hakim olamayıp, bir gece önce yediklerimi yola bırakırken. Nihayet yol kenarında beliriveren Çeşme'ye hoş geldiniz tabelası ve mutluluk...

Yaz böyle başlardı.

Sonra arkadaşlarımı beklerken hatırlıyorum kendimi. İzmir'liler bizim gibi bir iki gün içinde gelirdi. Ankara ya da İstanbul'dan gelenlerin bir haftaya yakın sürerdi gelmeleri. Her sabah yataktan kalkıp heyecanla hangi arkadaşlarımın evlerinde perdeler açılmış, kimler gelmiş diye kontrol ettiğim günler başlardı. Geç gelenlere çok kızardım. Eksik arkadaşlar varsa coşku da eksik olurdu.

Sabah en geç dokuz da kalkıp aileyle edilen kahvaltılar (çok geç uyanmak gene eğlenceyi kaçırmak demekti - şimdiki çocuklar gibi öğlenlere kadar uyunmazdı), ilk dışarı çıkanların beraberce diğerlerini evlerinden çağırması ile toplanmalar, denizde çılgınca eğlenmeler, arada yenen öğlen yemekleri, tekrar buluşmalar, hiç sıkılmamalar, oynamalar, gülmeler, kahkahalar, akşam zorla eve girmeler, sonra gene çıkmalar, gizli yollardan Altın Yunus'a girip atari salonunda oynamalar, siteler arası yapılan maçlar, tezahüratlar, didişmeler ama hep eğlenmeler... Yenilen mısırlar, yirmi çocuk bir araya gelip kapatılan midye tepsileri, kilo alma korkusu olmadan yenilen kumrular, lokmalar, dondurmalar, pideler. Arada edilen çocukça kavgalar, küslükler, sonra barışmalar, oyunlara kaldığı yerden devam etmeler. Çocukluk aşkları, temiz duygular, ilk heyecanlar! ...


Çocukluğum yazları böyleydi. Sevgi dolu, heyecan dolu, mutluluk dolu... Üstelik hiç bitmeyecekmiş gibi uzun. Okulun hiç akla getirilmediği, ödev filan olmadan gerçek anlamda tatil yapıldığı için beynin tamamen arındığı, dinlendiği günler. Öyle dolu dolu geçen günlerdi ki, bazen okul bile özlenirdi.

Sonra yavaş yavaş serinleyen akşamlardan, güneşin ısısının azalmasından yazın bitmeye yaklaştığının hissedilmesiyle yüreğe yerleşen sıkıntı. Okulun açılacağı güne geri saymalar. Yaz bitecek diye daha fazla eğlenmeye, arkadaşlarla daha fazla beraber olmaya çalışmak. Sitenin yavaş yavaş boşalması, arkadaşların bir kısmının erken dönmesi, plajların sakinleşmesi. Hüzün...

Ve annemin evde toparlanmaya başlamasıyla yazın bittiği ve okulun bir hafta içinde açılacağı gerçeğini kabullenmeye çalışmak. Üç ay süren yaz tatili sonunda annem; evi, eşyaları toplar, valizleri hazırlar, buzdolabını kapatır, eşyaların üzerini örter, evimizi bir sonraki yaza kadar gelinmeyecek şekilde kapatırdı. Bana kalsa okulun açıldığı güne kadar kalmak isterdim, ama o zamanlar her yaz büyürdük, boyumuz uzar, kilo alırdık. Bir yıl önceki kıyafetler üzerimize olmayacağından, ayakkabılar küçüldüğünden okul alışverişi yapılmak üzere İzmir'e dönmek gerekirdi. Kitapların alınması, defterlerin kaplanması gerekirdi.

Arabanın yüklenmesi ve ailecek içine doluşup hareket etmemizle siteden uzaklaşırken kalanların arkadan el sallamasıyla biterdi yaz. Dönüş yolunda gizli gizli ağlardım. Arkadaşlarımdan ayrıldığım, denize bir daha giremeyeceğim, şehirde hiç bu kadar eğlenemeyeceğim, özgürlüğü bu kadar serbestçe yaşayamayacağım için.

Bir yaz daha bittiği için.........

Sevgiyle...