KELEBEK

Hani bazı günler vardır, güneş başka türlü parlar, hava mis kokar, sebebini bilmeseniz de içiniz kıpır kıpırdır. İşte bugün öyle bir sabaha uyandım.

Daha gözümü açar açmaz güzel bir enerji hissettim çevremde. Sabah köpeğimle sanki daha bir uyumlu yürüdük. Sitede daha fazla insanla selamlaştık. Havadaki orman kokusu bu sabah sanki daha yoğundu. Sabah kocamı yolcu ederken daha bir sevgiyle sarıldık sanki. Mutlu hissettim kendimi. Şükrettim!

İşe de o keyifle geldim. Yolda hiç trafik yoktu, normalde her sabah yarım saat sürerken bu sabah on beş dakikada geldim işime. Yolda radyonun sesini daha çok açtım. Sanki hep sevdiğim şarkılar çaldı sırayla. Bende rahatça eşlik ettim, bağıra çağıra.

Adetim olduğu üzere, önce maillerimi kontrol ettim. Bu sabah mail yoğunluğu kesat olunca, facebook'a kısaca göz attım. Komik videolar seyrettim bir süre. Kendi kendime güldüm, eğlendim. Sonra doğum günü olan birkaç arkadaşımı aradım. Mutlu seslerini duymak hoşuma gitti. İnsan böyle özel günlerde hatırlanıp aranınca nasıl mutlu hissederse kendini, öyle geliyordu sesleri, güzel ve keyifli... Sağlık diledim dostlarıma, huzur, mutluluk... Gerçekten içimden gelerek, sevgiyle.

Sonra çok sevdiğim birinden bir haber daha aldım. İşte asıl bomba oydu!
Mutluluğun sesini duydum telefonun diğer ucunda. Ben de ona ortak oldum. Çığlıklar attım, kahkahalar attım. Bir "bebek" haberi aldım. Bereketiyle, kısmetiyle geleceğine inanarak sevindim. Allah her isteyeni evlat sahibi yapsın. Yeni bir yaşam haberi kadar güzel ve ümit dolu bir başka haber olabilir mi?

Üzerine bir de kızım aradı. O da cıvıldıyordu telefonda. İyi notlar almış sınavlarından. Sesi nasıl keyifli... Onun mutluluğu da yapıştı üzerime.

Hala öğlen olmadı, ben kendimi kelebek gibi hafif hissediyorum bugün. Sanki hiçbir şey keyfimi kaçıramazmış gibi...
Bazı günler içimize yerleşen, kalbimizi sıkan, ümitsizliğe sürükleyen o iç sıkıntıları bizden uzak olsun. Keyfimiz hep yerinde olsun.


Allah'ım hamd olsun, şükürler olsun. Herkesin günü güzel olsun.

Sevgiyle...

MUTFAKTA ANNE KOKUSU

İlkokul, hatta ortaokul yıllarımda okuldan döndüğümde pekçok gün miss gibi kokular tüm apartmanı sarmış olurdu. Canım annem, okul dönüşü aç kurt gibi geldiğimi bildiğinden mutlaka bir şeyler hazırlardı atıştırmalık. Bazı günler kek, bazı günler elektirikli ızgarada yumurtalı ekmek, bazen pişi ya da minnacık kızarmış kıymalı muska börekleri... Okul yıllarımın en hoş hatıralarındandır annemin mutfağından tüm apartmanı saran bu mis kokular.

Ben anne olup kızım okula başladığında, çalışan anne olmanın ve ona bu güzel sürprizleri yapamamanın vicdan azabını atlatmam hiç kolay olmadı. Bir de malum, çocuklarımız artık o kadar hazır gıda yemeye programlılar ki, kekin kurabiyenin hazırı, paketlisi zaten hep ellerinin altında. Reklamlarla da zaten hep hazır gıda yemeye yönlendirildiklerinden aslında niye yapmadın diye sorgulayacağı da yok ama onlar da o kadar katkılı ki, mümkün mertebe evde yapıp yedirmek lazım. Ben de ne yapsam da, kızımın hatıralarında "annemin mutfağı mis kokardı"  diye bir iz bırakabilsem diye düşününce, hafta sonlarına yüklenmeye karar verdim. Özellikle de sabah kahvaltılarına...

 

Ara sıra, haftasonu kahvaltılarına kızımı aynı anne mutfağımdan aklımda kalan harika kokulara uyandırmaya bayılıyorum. Kızım da hakkını veriyor ve bayılıyor bu sürprizlere. 

Yılbaşı haftası ikimizde çok hasta olduğumuz için evde yatmak zorunda kaldık. Ateş, halsizlik ve tabii beraberinde iştahsızlık ikimizi de mahvetti. Kendimi toparlar toparlamaz, kızıma moral olsun, hem de ailecek keyifli bir pazar ve yeni yıl kahvaltısı yapalım diye sabah erkenden hamur tutup "Keçi Ayağı" yaptım.

Keçi ayağı hem çok kolay, hem de çok lezzetli bir hamur işidir.
 

 

İster kahvaltıda, ister beş çayında, ister misafirlerinize ya da çocuklarınıza kolayca yapabileceğiniz ve mutlaka övgü alacağınız bir tarif için hazır mısınız? 

İşte malzemeler:

1 bardak yoğurt

1 yumurta

2 kaşık zeytinyağ

1 paket kabartma tozu

1/2 limonun suyu

1 çay kaşığı tuz

2,5 - 3 bardak un

Kızartmak için Ayçiçek yağı

Yapılışı:  yumurta bir kaba kırılır içine yoğurt ve zeytinyağ eklenir. Bir çatal yardımıyla iyice karıştırılır. Bu karışıma önce 2 bardak un, tuz ve kabartma tozu ile limon suyu eklenir ve iyice yoğurulur. Hamurun kıvamını tutturmak için yeterince daha un eklenir. Malum kulak memesi kıvamı elde edilince hamur toparlanır ve üzerine nemli bir bez örtüp 15 dakika dinlenmeye bırakılır.

Siz o arada sofranızı kurup, yanına peynirlerinizi, zeytininizi, reçel ve balınızı hazırlayabilirsiniz.

Bekleyen hamurunuzu üç dört parçaya ayırıp merdane ile yarım santim incelikte açıp kareler kesilir. Her karenin ortasına bıçakla bir çentik atılır.  (Oldukça fazla miktarda hamur olacağını belirtmem lazım, bol bol yemek için hazırlıklı olun.)

Hamurlar kızgın yağda kızartılır. Sıcak sıcak afiyetle yenir! Herkes mutlu olur😊

 

Sevgiyle....

TIKANDIM...

Bir süredir tıkandım, yazı mazı yazasım yok.

On gün önce başlayan hastalığım hala köhür köhür öksürüklerle devam etmekte. Bu yılın virüsünü kapmamak olmazdı tabii. H5N3 müdür nedir, işte ondan...5N1K ya yakın bir duruş sergileyerek, Neden ben, Niye şimdi, Nayır, Nolamaz, Kime bulaştırırım filan diye sorgulayarak çektik hastalığımızın kefaretini... Şaka bir yana hayatımda böyle hissettiğimi hatırlamıyorum. Ciğerlerim o kadar ağrıdı ki, zatürre oldum sandım. Bir de hastayken hasta bakmanın dayanılmaz zorluğu iyice mahvetti beni. Kızıma baktım o arada, aynı illet tabii ki ona da bulaştı. Neyse 1 hafta on günlük sıkıntımız artık nispeten azaldı.

Bu hastalık arasında evde yatarken, gündem takip etmeye çalışarak ve neyin ne olduğunu, niye olduğunu anlamaya çalışarak bolca zaman geçirdim. Ha tabii o arada, "Yemekteyiz", "Bugün Ne Giysem", "Kaynana Gelin Seda'ya Gelin" gibi merak kaynaklı, yüksek kültür şoklamalarına maruz kaldım. Hala üzerimden atabilmiş değilim. E sen misin, merak eden... Allahım bu nasıl bir pespayelik, nasıl bir seviyesizlik... Eğer bu programlardaki insanlar gerçek insanlarsa, sonrasında nasıl birbirlerinin yüzlerine bakabilirler hala anlayabilmiş değilim.

Gündem takip ettim derken aynı garip uslüp ve seviyesizliklere maalesef bazı üst düzey (sandığımız)insanların (yönetici, basın mensubu, sporcu, politikacı, sanatçı....) da sahip olduklarını gördüm. İçim karardı. Ümidim azaldı. Normal konuşabilen insan yok. Kim daha çok bağırırsa, kim daha çok hakaret ederse sanki daha çok dinleniyor hissiyatı var insanlarda. Herkes birbirine çemkiriyor.

Ülkenin neresinden tutsan elinde kalacak bir hali var zaten. Yargı, yürütme, adalet, polis, operasyon, cemaat... Neye elini atsan eline bir avuç çamur geliyor sanki. Bu tarz konulara çok fazla girince insan kendini bir tiyatro oyununda seyirci gibi hissediyor. Bir oyun ki; gerçek olamayacak kadar absürd ve acıklı.

2013'ün sonunu, işte böyle bir ruh ve beden sağlığı durumu içinde geçirdim.

Dolayısıyla yazı yazacak ne bir istek ne de bir güç bulabildim uzun zamandır.

Ne yazabilir ki insan böyle bir durumda? Espri yapsan olmaz, fazla ciddiye alsan b.k yoluna gitme ihtimalin hep var... Suya sabuna karışmayayım diye düşününce de olmuyor. Off of...

Piyangodan da bir şey çıkmadı zaten. Bir amorti,  hepsi bu!

Neyse ben herkese önce sağlık, sonra hoşgörü, kültür, görgü, keyif ve sevgi dolu yeni bir yıl dileyim bari. 2014'ün daha MAKUL ve KABUL EDİLEBİLİR bir yıl olması dileğiyle.

Sevgiyle...

DUYGUMUZ MU KALDI SÖMÜRÜLECEK???

İnsanlara bir şey yaptırmanın, bir mal satmanın en kolay yoludur "duygu sömürüsü" yapmak. İnsanoğlu bebeklikten öğrenir. Minnacık bebeler hangi surat ifadesiyle bakarsa anasına babasına işini gördüreceğini, küçücük çocuklar hangi cümleleri kurarsa istediği oyuncağı aldırabileceğini, öğrenciler öğretmen ya da velilerine nasıl davranırlarsa daha kolay işlerini yoluna koyacaklarını...
Genelde hep duygularla oynanır, kalpteki bir yaraya basılır, ya da bir sızı kanırtılır.

Yani bebeklikten yolunu öğreniriz iş yaptırmanın. Sonra bu durum ticarete kadar uzanır. Farkındaysanız, millet olarak dini değerlerimizin yükselmesiyle son yıllarda bayramlarda, seyranlarda pek çok marka satış arttırıcı olsa da reklamlarında bu tarz duygu sömüren mesajlar kullanmaya başladı. Üstelik ülkemizde faaliyet gösteren pek çok yabancı şirket de aynı yöntemi kullanıyor. Ramazanda kurulan büyüük sofralar, dedelere ninelere yapılan bayram ziyaretleri, telefonlarda verilen mesajlar...

Evet izlerken belki duygulanıyoruz ama aslında hepsinde amaç aynı: "Benim ürünümü al..."

Herkesin yaralı olduğu bir konu var. Aranmamak, yalnızlık, (bayramda tatile gidenlerdeki) suçluluk duygusu, aile büyüklerinin kaybı... Daha pek çok duygu bu şekilde istismar ediliyor. Mesela bir çikolata firmasının bayram reklamında oynayan yaşlı dede, vefat etmiş, haberi olan var mı? Ben de şu anda yazıyı yazarken öğrendim. Nur içinde yatsın......

En son izlediğim bir telefon şirketi reklamındaki insanların, "sadece sesini duymak istedim..." demeleri, nasıl benim babacığımı aklıma getirip, "onun sesini duyamıyorum bari annemi arayayım vesileyle", mesajını benim beynime beynime sokabiliyorsa, aslında yaptığım her aramanın o şirkete para kazandırdığı gerçeğini değiştirmiyor. Amme hizmeti yapmıyorlar sonuçta.

Yani anlayacağınız, ben böyle duygu sömürüsü ile yapılan her türlü tanıtıma sinir oluyorum. Çünkü biliyorum ki, her birinin altında aynı amaç yatıyor, "para kazanma hırsı!" Bunun için de, benim duygularımla oynamanın kimsenin hakkı olmadığını düşünüyorum.

Diziler, sinema filmleri hatta haberler... TV'lerde de ne kadar ağlaklık o kadar rating değil mi zaten?

Çok oyuna geliyoruz çoook... Ayrıca, sağımız solumuz iç kıyıntısı, bir de bunun başkalarınca kaşınması çok mu lazım yani?

Hepten yasaklasınlar kardeşim böyle abuklukları. Hiç birimizin daha fazla üzdürülmeye ihtiyacımız yok! Gerçekler yeterince üzücü ve iç karartıcı zaten bu aralar. Daha fazlası bünyemize dokunuyor artık, kaldıramıyoruz.

Sevgiyle...

BİR YILI DAHA DÜRDÜK KENARA KOYDUK...

2014 girmeye çok az kalmışken 2013'ü nasıl geçirdik diye düşündüm. Sanki 2013 kötü bir yılmış gibi bir inanmışlığım vardı. Oysa düşününce, bu yıl aslında ben ve ailem için pek çok güzelliği sunmuş bize, hakkını yememek lazım.


Bir kere, çok şükür sağlıklıymışız genel anlamda, ufak tefek sorunlar tabii ki yaşanmış ailemizde, ayrıca ara sıra ülke sorunları, iş sıkıntıları gibi konuların verdiği yürek kalkıklıkları da olmuş ama, bunların hiçbiri önemli sorunlar olarak sayılamaz tabii... Okul başarıları, mezuniyetler, lise başlangıcı gibi hem kızımız, hem de bizim için farklı bir evre açılmış önümüzde. Evimizi değiştirmemiz, yeni komşular, yeni bir ortam. Bunlar ferahlık demek, tabii evin oturulmaya hazır hale getirilmesi süreci yorucu, stresli ve bol masraflı bir süreç oldu, kabul etmek lazım.

Sonra bir köpek sahibi olduk bu yıl. Ayıp olmazsa şöyle bir benzetme yapayım; bir çocuk sahibi olmak nasıl insan hayatına bomba gibi düşerse köpek de bizim ailemizde aynı etkiyi yaptı. Son derece kısıtlayıcı, son derece sorumluluk isteyen bir şey, ama öyle bir sevgi ve mutluluk ki her şeyi unutturmaya yetiyor. Zeytin kızım, bir kez daha hoş geldin ailemize, yuvamıza...

Bu yıl ayrıca hem ailecek tatiller yaptık, yeni ülkeler gördük, hem de iş bağlantılı fuarlara, yeni ülkelere, yeni pazarlara gittik. Bol bol gezdik, gördük, eğlendik, yedik, içtik, şükürler olsun!

Bu arada,  memleketle ilgili yaşanan tuhaflıklara bir şaşırıyoruz, bir garipsiyoruz ama zamanla sanki bir dönem alışıyoruz sonra gene bir şeyler oluyor hadi baştan şaşırıyoruz, garipsiyoruz.... 2013'de silsile halinde tenis maçı seyreder hissiyatımız daha bir süre devam edecekmiş gibi görünüyor.

2013'te iyi insanlarla karşılaştım, yeni dostluklar kurdum, eskilerden kaybettiklerim, belki biraz uzaklaştıklarım ya da kıymetini anlayıp peşine düştüklerim oldu. Bazen yalnızlaşmak istediğim de oldu, kendimi dinlemek, aileme odaklanmayı seçtiğim de...

Şimdi düşünüyorum da 2013 her bakımdan, pek çokları için  biraz yüzlerdeki maskelerin düştüğü, gerçek niyetlerin ortaya dökülüp saçıldığı bir yıl olmuş. Aslında fena bir yıl olmamış, tabii doğru okuyabilene, anlayabilene...

2014'ten beklentilerim yüksek. Kendim, Ailem ve dost bildiklerim için sağlık bekliyorum, huzur ve keyif, iş hayatında başarı istiyorum. Sevgi ve hoşgörü diliyorum kalpleri hırsla dolu tüm insanlar için. Herkes için mutlu günler istiyorum. Çok şey mi istiyorum???

Sevgiyle...

SOKAK HAYVANLARI

Ben bir hayvan severim. Öyle olduğumu düşünüyorum. Hayvanları hep çok sevdim, ama ne çocukluğumda ne de gençliğimde kendime ait bir hayvanım olmadı. Aslında sokak hayvanlarına da hep biraz mesafeli yaklaştım. Biraz da temizlik takıntım var çünkü. Demem o ki, bir "Panter Emel" falan olmasam da, hayvanları çok seviyorum.

Evde üç senedir bizimle yaşayan bir Maviş oğlumuz var, içine insan kaçmış muhabbet kuşumuz. İşyerimde sokaktan kurtardığım sağır bir Ankara kırması kedim var, Pamuk. Agresif bir oğlan, maalesef sevgisini ısırarak belli eden ve asla fazla ilgiden hoşlanmayan bir karakter. Yumuşacık okşanası bir kedi değil. Bir de Zeytin'imiz var. Küçük kızımız, goldenımız. O da tam şımarık, sevgi arsızı...

Hayvanlarla ilişki kurdukça, onları tanımaya başladıkça, görüyorsunuz ki, her birinin ayrı bir karakteri var. Yeri yurdu belli olan ya da bebeklikten büyüttükleriniz sizin huyunuzu suyunuzu alıyor da, sokaktan sahiplendikleriniz genellikle öyle travmalar yaşamış oluyorlar ki, kolay kolay atlatamıyorlar.

Mesela bizim Pamuk. Ben bulduğumda üç aylık filandı ve götürdüğümüz veteriner biz onu sokaktan kurtarmazsak yaşamasının mümkün olmadığını, sağır olduğu için ya bir araba altında kalacağını ya da başka hayvanlarca parçalanacağını söylemişti. Şimdi sıcacık bir yeri, oyuncakları, leziz mamaları, herşeyi var. Tüm hırçınlığına rağmen bolca sevgi de görüyor, ama sanki mutlu değil gibi... Bir ara aklı gücü sokaklara kaçmaktaydı, şimdi geçti. Gene de bazen, acaba onu sahiplenmekle kötülük mü yaptım diye düşünüyorum. Ne de olsa özgürlüğünü kısıtladım. O başına buyruk bir oğlan, belki de özgür olması, sokaklarda serserilik yapması lazımdı. Ne bileyim, ben kıyamadım işte...

Zeytin kızımızı bir çiftlikten sahiplendik, şimdi 7 aylık. Yaklaşık beş aydır bizimle. Dünya tatlısı ancak, ne de olsa büyük bir cins olduğundan şimdiden güçlü ve yürürken çok fazla çekiştiriyordu. Biraz da heyecanlanınca ısırma huyu vardı. Biz eğitime vermeyi tercih ettik. Beni eleştiren arkadaşlarım oldu. Evet ayrı kalmak zor, evet özlüyoruz. Ama, her hafta yanına gittiğimizde bir şeyler öğrendiğini görüp mutlu oluyoruz. Emanet ettiğimiz yere ve oradaki insanlara da güvendik. Zeytin'e eziyet etmediklerini gördük. Öyle aç filan bırakmıyorlar, dövmüyorlar da... Eğitimi ödülle yapıyorlar. Ödül olarak kullandıkları şey sosis. Yani bizim içimiz rahat. Zaten bir iki hafta sonra Zeytin eve geri gelecek. Şanslı bir köpek, onu çok seven, özleyen bir ailesi var. Üstelik şimdi daha kurallı olacağından daha da mutlu bir köpek olacak, eminim.

Dün Zeytin'e uğradım. Eğitim için bıraktığımız yer biraz şehir dışı gibi, Taşdelen'le Riva arası bir yer. O civarda inanılmaz sokak köpeği popülasyonu var. İçlerinde çok cins olanlar var. Kimi terk edilmiş. Sokağa alışık olmayan hayvanlar kimisi. Neredeyse hepsinin kulağı küpeli, ancak o kadar çok yavru köpek var ki etrafta, ben bu küpeli köpeklerin kısırlaştırıldığını da sanmıyorum. Bana biraz aldatmaca gibi geliyor. Dün gene sokağın kıyısında iki tane minnacık yavru vardı ve araçların peşinden koşturuyorlardı. Bir kardeşlerini maalesef bir araba ezmiş kenarda cansız yatıyordu. İçim acıdı hallerine. Oradaki hayvanlar aç  ve öyle bakımsızlar ki...İstanbul'da pek çok yerde aynı manzarayla karşılaşıyorsunuz. Özellikle Şile, Riva, Kurtköy, Ömerli taraflarında başıboş yüzlerce köpek var. Kış geldi ve bu aç hayvanlar birbirlerine ya da insanlara saldıracaklar çok yakında.  Pek çoğu donacak, telef olacak.

Elimden ne gelir ki, diye düşünmemek lazım. Ben en azından kapımın önüne bir tas su koyuyorum sokak hayvanları için, ayrıca yenmeyen, çöpe gidecek yemek artıklarını toplayıp sokak hayvanlarının çok olduğu yerlere götürüyorum. Benim elimden gelen bu, ama bana ne demiyorum , diyemiyorum.

Lütfen siz de apartmanınızın, sokak kapınızın, ya da iş yerinizin önüne bir kap su koyun.  Bir köpeğin gözlerindeki minnet ifadesi kadar insanı tatmin eden, ruhen doyuran başka hiçbir şey olamaz çünkü...

Sevgiyle...

SIRTTA HANÇER BELASI

Alışmadık ...te  don durmaz... mı ne, öyle bir laf vardı.

Geçen hafta sonu spor yapayım dedim. Normal yürüme bandı, bisiklet derken aletlerin cazibesine kapılıp sırt ağırlığı çekeyim dedim. Hepi topu 10 kilo. Hepi topu 10 tekrar... Üzerine bir de 10 tekrar kürek çektim.

Yaptım, amman dedim, ne güzel sırtım da çalıştı. Mutlu oldum, kendimden memnun oldum..

Bir gün geçti, iki gün geçti, üçüncü gün aniden sırtıma bir hançer saplandı, nefesim kesildi. Öylece kalakaldım kapının ağzında. Herhalde dedim, kalp krizi böyle bir şey. Babadan da zaten miras var. Eh dedim, iyi yaşadım, güzel yedim, içtim. Kendimle sıkıntım yok da...kızım daha küçük... Doyamadım yahu.

Valla gidiyorum sandım, yok böyle bir sancı. Dünden beri, sırtımda aynı hançer, ara ara hançeri kanırtarak çeviren, iki kürek kemiğimin arasını oyan bir caniyle dolaşıyorum. Oturamıyorum, yatamıyorum, nefes alamıyorum. Ben ki, ağrı eşiği çok yüksek bir insanım. Ben ki, doğumumun başladığını anlamayacak kadar dayanıklıyım. Bu ne ya böyle... Gözlerim pörtlüyor valla. Habire sırtımı kıtırdatma isteği var içimde. Hani minik ayaklı biri olsa, sırtıma çıksa hafif hafif dolaşsa...

Dünden beri sırtımı nane mentol kokulu pomatlarla ovduruyorum, buram buram kokular saçıyorum. Öyle ki, kendi kokumdan sürekli gözlerim yaşarıyor. Öyle yakıcı. Ama valla razıyım, yeter ki biran önce şu dayanılmaz ağrı dinsin. Kollarım kalksın, normal halime döneyim.

Üstelik benim liseden beri bel fıtığım var. Dönem dönem de tutar hani. Zordur bel fıtığıyla yaşamak. Öğrenmek gerekir düzgün oturmayı kalkmayı, hareket etmeyi. Ben de yirmi küsür senedir bilir ve ona göre çok dikkatli yaşarım. Pek kimselere çaktırmam sıkıntılarımı ama, bu ağrı başka, ne yapsan olmuyor. Kollarımı bile kaldıramıyorum. Kas ağrısı, sinir sıkışması artık her ne ettiysem kendime...

Birkez daha anladım ki, bilip bilmeden spor da yapmamak lazım. İnsanın başında yönlendirecek, hareketi doğru yapmayı gösterecek biri şart. "Eğitim şart" yani. Böyle sakatlanmalarda insan çaresiz kalıyor.Bir şey değil, zaten çok spor meraklısı değilim, kırk yılın başı heves ettim de birkaç kez üst üste spora gittim. Şimdi hepten vaz geçmezsem iyidir.  Anlaşılan iyileşene kadar böyle yarım yamalak ve de kokular saçarak dolaşacağım, MECBURRR...

Ey, dostlar. Kusura bakmayın. Beni seven, mis kokuma da katlanır.
Gene de siz siz olun yanıma fazla yanaşmayın, bu aralar göz yaşartıcı etkim var...

Sevgiyle...