PENGUENLER UÇUNCA!

Kim derdi ki bir gün penguenler uçmaya başlayacak? Kim derdi ki bir gün serseri mayın taraftar grubu kahraman olacak? Kim derdi ki bir gün bir b.k olmaz bunlardan denen XYZ'ler abc olacak? Kim derdi ki uykucu cüce, akıllı bıdık olacak?

 

Oldu mu oldu!

Üzerine ölü toprağı atılmış bir grup insan silkelendi. Toprağı üzerinden sıyırıp attı. Tamamı olmasa da bir kısmı gözünü araladı. Etrafına baktı. Yanındaki dürttü.

Bir mizah patlaması, bir espri yeteneği, bir yaratıcılık. Güzel ülkemin güzel insanlarında ne cevherler varmış? Ne sanatçılar yaşarmış aramızda? Olan bir olayın ardından beş dakika bile geçmeden karikatürler, maniler, şarkılar, sloganlar düşüyor sosyal medyaya. Sonra da başlıyor dilden dile, ülkeden ülkeye yayılmaya.

Çadır kurarak başlayan bir halk duruşu; sözlü direnişe, bayrak asmaya, tencere tava çalmaya, yürüyüşlere, iş bırakmalara kadar varmışken bir anda "duran adam" stabilitesine geldi...

Kimsenin derdi şiddet değil!

Bunu göstermenin en iyi yolu olmadı mı bu son tavır. Olayı ısrarla kanırtmaya çalışanlara verilen en iyi cevap bu değil mi?

Çadır kuran da, evine bayrak asan da, tencere tava çalan da, duran da .... Bu tepkiyi veren, bu eylemleri yapan insanların tek bir derdi var. Ülkelerini seviyorlar ve bu ülkede alıştıkları şekilde yaşamaya devam etmek istiyorlar. Kendi istedikleri gibi, kişisel özgürlüklerini yaşayarak. Kimseye zarar vermeden, hep beraber "bu ülkede" yaşamak istiyorlar.

Sevgiyle...

BİZ NEYMİŞİZ...............

Bir hafta önce sormuştum gene buradan "Sessiz Azınlık mı olacağız" diye...

O günden bu güne, bir haftada pek çok şey oldu.

Kadehim hayatla doldu taştı. Öyle bir heyecana kapıldım ki, oturup yazmak bile zor geldi hislerimi, gördüklerimi.

O kadar çok şey oldu ki güzel memleketimde...

O kadar güzel ve iyi insan çıktı ki sessizliklerin içinden...

O kadar seviyeli, o kadar içten mesajlar verildi ve hala da veriliyor ki...

Bir kere sıradan bir orta doğu ülkesi olmadığımızı gösterdik dünyaya!

Sıradan eylemler yapmadığımızı...

Çevremize olan duyarlılığımızın, özgürlüklerimize sahip çıkmaya kadar uzayabildiğini gösterdik.

Koyun olmadığımızı, illa başımıza bir çoban gerekmediğini...

90'lar denen "Genç neslin" aslında kayıp bir nesil olmadığını gördük hep beraber...

Bir hedef uğruna tüm ayrılıkları göz ardı edip bir araya gelebildiğimizi, aynı Kurtuluş Savasında savaşan atalarımız gibi...

Kırmadan, dökmeden hatta araya mizah da katıp mücadele edebildiğimizi...

Provokatörlerin oyunlarına gelmeden meydanlara inebileceğimizi...

Tüm takım taraftarlarının bir amaç için kenetlenebileceğini, ama haklarını teslim etmeliyim yaratıcılıkta,"ÇARŞI"nın bir adım ilerde olduğunu gördük hep beraber.

Tonlarca gaz yedik, basınçlı suların önüne dikildik, köprüleri yürüyerek aştık, taşkınlığa izin vermedik, günlerdir soluduğumuz biber gazının çöpünü de biz temizledik, yemeğimizi suyumuzu paylaştık, meydanlarda sabahladık, yaralılara sahip çıktık, başka şehirlerde, başka ülkelerde de olsak sonuna kadar birbirimize destek olduk.

Bu ülkeden asla vaz geçemeyeceğimizi, kalbimizdeki vatan sevgisini hatırladık yeniden.

Maalesef kaderimize yazılmak istenen "Polis Devleti"nin ne tehlikeli bir yapı olduğunu fark ettik.


TEPKİ verdik, üstümüzdeki ölü toprağını üzerimizden attık. Parkımıza, özgürlüklerimize, onurumuza sahip çıktık.

Sanki yeniden "BİZ" olduk. Millet olduk.

Sesimizi duyurmayı başardık. #dayangeziparki #kadehimekarışma dedik.

Bu ülkenin sadece %50'sinin Müslüman olmadığını, demokrasinin sadece seçim demek olmadığını, her içki içenin alkolik olmadığını, sesini çıkaran, sevgilisine sarılan her kadının O...... olmadığını haykırdık. Meydanlara indik, tencere-tava çaldık, kornalara bastık, dörtlüleri yaktık, evlerimize bayrak astık...

Biz elimizden geleni yaptık. Bu güzel ülkeyi ve insan gibi insanları yönetenlere derdimizi anlatmaya çalıştık. Hala da devam ediyoruz.

Artık bundan sonrası anlamaya kalıyor...
Artık bundan sonrası duymaya kalıyor...
Artık bundan sonrası saygıya, hoş görüye kalıyor...

Sevgiyle........

SESSİZ AZINLIK... MI OLACAĞIZ?

Çok sevgili dostum "cesur yürek" Selda Tokat, sosyal Medya'da bir oluşum gerçekleştirdi. Facebook'ta #kadehimekarışma diye bir grup kurdu. Gruba sadece 24 saat içinde 2788 kişi üye oldu. Son yaşanan alkol yasağı ile ilgili gelişmeler karşısında kurulan bu gruba, sadece içki içen ve seven kişiler değil, yasaklara karşı olan ve artık bir şekilde sessizlikten sıkılan kişiler üye oluyor diye düşünüyorum.

Canım Babacığımın söylediği gibi, "Müslüman mahallesinde salyangoz satmaya çalışan" biz ve bizim gibi üreticiler son yıllarda pek çok sıkıntı yaşıyoruz. Yaşadığımız bu sıkıntıları sadece bu iktidar dönemine yüklemek haksızlık olur. Daha bu iktidar başa gelmeden önce başlayan ve halen üzerine konularak devam eden ağır vergi yükleri ile büyük darbe yiyen şarap üreticileri senelerdir zaten büyük özverilerle iyi ve kaliteli şaraplar üretme gayretini gösteriyor. Bir çok zorlukla mücadele veriyoruz. Reklam zaten yapamıyorduk, tek reklam mecramız olan yazılı basın ve sosyal medyayı da artık kullanamayacağız maalesef. Satış saati kısıtlamaları, ruhsat alımlarındaki zorluklar, teşhir ya da sponsorlukların yapılamaması gibi uygulamalar elimizi daha da zayıflatacak. Bu yasaklar içinde herkesin hem fikir olduğu alkollü araç kullanmama gibi bazı uygulamalar zaten olması gereken  ve zaten uygulanan yasaklardı. Yani sorunun en büyüğü, yasanın paket yasa olarak çıkarılması ve içinde bazı doğruları barındırırken, hiç olmayacak bazı uygulamaları da kapsıyor olması. Ayrıca, bu paket yasayla ilgili değerlendirmeler yapılırken kullanılan ifadelerden son derece rahatsızım. İçki içen herkese alkolik damgası vuruluyor olması, bir süredir artmakta olan mahalle baskısı ortamının derinleşmesine sebep olacak diye endişeleniyorum.

Benim bu konuyla ilgili hissiyatım ise, bırakın üretici gözüyle bakmayı sadece sade vatandaş gözüyle baktığımda, orta yaşa gelmiş, kişisel her türlü kararını verebilecek iradeye ve akla sahip bir insan olarak, belli konulardaki dayatmalara sessiz kalmayı kabullenememem...

Ben kendimi iyi bir Müslüman olarak kabul ederim, bunu da iyi insan olmaya çalışarak, kimseye zarar vermeyerek, kendimce dinimin gereklerini yerine getirerek ve Allah'a inanarak, kendi içimde (!)yaşarım. Kimsenin beni yargılama, değiştirme hakkı olmadığını düşünürüm, benim kimseye aynını yapma hakkım olmadığı gibi...

İçtiğim bir iki kadeh içki, yaşım yasal sınırın üzerindeyse, başkalarını rahatsız etmeme neden olmuyorsa, kimseye zarar vermiyorsam, evdeki çoluğumun çocuğumun rızkından çalmıyorsam, sadece beni ilgilendirir. Bunu nerede, nasıl içeceğim, nereden satın alacağım, saat kaçta içeceğim neden başka insanlar tarafından belirlensin bunu anlayamıyorum. Ayrıca, içkinin sorumlu tüketildiğinde son derece kültürel ve sosyal bir yanı olduğuna, birleştirici özellik taşıdığına da inanıyorum.

Son on yıldır taraftarı olalım olmayalım, çoğunluğu temsil eden yöneticilerin bazı uygulamalarını beğendik, bazılarını hiç beğenmedik. Beğenmediğimiz uygulamalarda çoğunlukla sessiz kaldık, tepkisiz kaldık. Çoğumuz eğitimli, kendi kararlarını hür iradesiyle vermek isteyen, aklı başında insanlarız ve bence kendimize saygımız gereği artık tepkilerimizi ifade etmeliyiz. Bunu anarşist tavırlarla yapmamalıyız, yapamayız da zaten. Bunu kendimize karşı görmek istediğimiz saygı çerçevesinde yapmalıyız.

İşte bunun için facebook'taki #kadehimekarışma grubuna üye olmalıyız. Destek vermeliyiz. Lütfen bu grubu inceleyin, kimsenin farklı bir amacı olmadığını görün ve siz de üye olun!

Sevgiyle....

DOLU KOLİ BOŞ KOLİ !

Bir süredir sıkıntısını yaşamakta olduğum yeni ev, inşaat, ustalar, toplanma, taşındık taşınacağız, yerleşme...vb tüm detaylar Pazar günü itibariyle son buldu...

Nihayet taşındık!

Son bir haftadır, eski mahallemizdeki kasap, eczane, market gibi küçük esnafı dolaşıp helalleştim, borç harç varsa kapattım. Evdeki ıvır zıvırı elden geçirdim. Attım, verdim, savdım, attım, verdim, savdım......... 14 senedir oturduğumuz evimizi iyice bir elden geçirdim. Bir 14 yıl daha otursaymışız evimizin çöp ev olma ihtimalinden bayağı bir ürktüm ve annemden kalan atamama - biriktirme hastalığına bir kez daha sövüp saydım.

Cuma sabahı taşıma şirketinin aracı ve elemanları geldi. Kıyafetleri biz taşıdığımız için, kırılacak mutfak malzemeleri , aksesuarlar, mobilyalar ve kitaplar sarılıp sarmalanıp kolilendi. Bu arada Soyer Nakliyata ve çalışan elemanlara teşekkür etmem lazım, paketlememizi özenle yaptılar. Sonuçta bir bardak bile çatlamadan bizi yeni evimize taşıdılar.

Yaklaşık iki aydır bu taşınma işine kanalize olduğum için, bu hafta sonu öyle bir giriştim ki yerleşme işine, bir an önce bitireyim ve artık normal düzenime döneyim stresiyle işlerin %90 ını hallettim diyebilirim. Bu arada eşim, kızım ve yardımcımız da benimle aynı gayreti gösterdiler. Haklarını vermeliyim. Beni en fazla zorlayan kitaplarımız oldu. Ne çok kitabımız varmış. Sanırım 9 koli kitap boşalttım. Tabii hepsi silinip yerlerine yerleşti. İnsan seneler önce okuduğu kitapların bazısını hiç hatırlayamıyor. Allahtan, her kitaba başladığım ve bitirdiğim tarihi not etme adetim vardır. Keşke bazılarını tekrar okusam diye düşündüm... Bir sürü kağıtla yapılmış paket açıldı, bir sürü koli boşaldı. Boşalan koliler sokak kapısının önüne yığıldı. Her bir dolu koli boşalıp, kapının önüne boş olarak konduğunda müthiş bir mutluluk duygusu yürekleri kapladı :-)

Taşınma deyince pek çok aksilik olur diye düşünüyordum, neyse ki çok sorun yaşamadan işler halloldu. Hallolmayan tek şey ise telefon ve internet bağlantısı... Sitenin bulunduğu bölgede, Çekmeköy'de - yani şehrin göbeğinde! Turkcell çekmiyor, Türk Telekom bağlanamıyor, internet bağlantısı sağlanamıyor. Ne 3G, ne Vınn hiçbir şey çalışmıyor. Bayağı bir tecrit durumumuz var. TV'lerde o bangır bangır yapılan Turkcell reklamları var ya; Ardahan'dan bilmem nereye kadar diye...Yani her gördüğümde sinirim oynuyor... Neyse bu da nazar boncuğumuz olsun!

Sonuç olarak artık normal hayatıma, mesaime, işime konsantre olabilirim. Ev bitti deyip, onu kulağımın arkasına doğru atıp gündelik rutinime dönebilirim.

Bu süreçte arayamadığım arkadaşlarım, atladığım doğum günleri, evlilik yıldönümleri olduysa anlayışınıza sığınıyorum ve toptan herkesi kucaklıyorum.

Sevgiyle.......

BENİM ÇOK GÜCÜME GİDİYOR!!!

Blogumu açarken adını "Hayatla Dolu Kadehler" koydum. İstedim ki, yazdıklarım hem hayatla ilgili, hem de şarapla ilgili olsun. Bazen maç yazdım, bazen günlük hayat...

Bu aralar içimden yazmak gelmemesi bu yüzden. Hem günlük hayatta olanlar, hem şarap sektöründe yaşanan gelişmeler içimi tıkıyor, sözcükler beynimde birikip akamıyordu.

Benim şansıma sanırım, hem ilkokul öğretmenim (Aysel Kırdar-Allah uzun ömür versin), hem de sonrasında okuduğum İzmir Amerikan Kız Lisesinde Atatürkçülük beynimize kazındı. Öyle sindire sindire öğrendik ki; geçmişimizi, yaşanan Kurtuluş Savaşını, verilen mücadeleyi, medeni ülkelerin konumuna gelmek için yapılan yenilikleri, kadın haklarını, insana saygıyı, ..... içimize işledi adeta.
Bir de ülke sevgisi! Bir Amerikan okulunda okumuş olsak da ülkemizi sevmeyi öğrettiler bize. Kadın başımıza (!)  nasıl faydalı olabiliriz diye uğraştık hep. Nasıl verimli oluruz, nasıl değer katarız? Yan gelip yatmak hiç bize göre olmadı.

Şimdi yaşananlar bu yüzden ben ve benim gibi yetişenlerin gücüne gidiyor sanırım. Bu yüzden kabul edemiyoruz. İnsana yapılan baskı, sindirme, mahalle baskısı, özgürleşme adı altında gelen yasaklar... bu yüzden canımızı bu kadar sıkıyor.

Yazmak istediğim çok şey var da, yüreğim sıkışıyor yazamıyorum...

Son gelişmelerden biri, Reyhanlı'daki patlama! Ne canlar yandı, ne ocaklar söndü. Bölgeden gelen görüntülere dikkatli bakın. Belki bizim bir yakınımıza bir şey olmadı ama orada çok acılar yaşanmakta şimdi. İnsanların ne evi kaldı, ne işi. İçiniz acımadı mı? Oh bizden uzak olsun da ne olursa olsun mu dediniz? Yoksa siz de benim gibi mi düşündünüz? Ne uğruna? Suriye eskiden komşumuzdu, şimdi en büyük düşmanımız. Neredeyse savaşa gireceğiz. Neden? Ortadoğu'nun lider ülkesi olma misyonunu üstlendik. Olabildik mi? Sanmam. Değdi mi? Bunca cana değer diyen bir Allahın kulu çıkar mı? Onu da bilemem... Yazık gerçekten yazık...

Şarap sektörü de ayrı sıkıntıda. Yeni torba yasa çıkacak. Haydi hayırlı olsun! Şişe üzerine "sağlığa zararlıdır" yazılacakmış. Bu sadece cehalet değil, Türk insanına da hakaret ayrıca. Diyor ki kısaca, "Sen içmeyi bilmezsin, kültürsüzsün, illaki alkolik olursun, o nedenle sen bu mereti içme!" Reklam zaten sadece yazılı basında yapılabiliyorken, artık o da yasak. Hatta öyle şemsiye üzerine filan bile adını yazamayacaksın. Özendirirsin alimallah! Cahil Türk halkı bir başladı mı içmeye durmak bilmez! Yıllık kişi başı tüketimin sadece ve sadece 1 şişe olduğu ülkemizde onu da bitirelim. Yasaklayalım, hiç tüketilmesin! Sen sağ ben selamet.... Daha neler var neler... Sponsorluklar bitti. Şarap festivalleri tarih oldu. Oysa yasaklamalar hep caziptir. Eve ya da yer altına indirmeyin tüketimi. Ortalık yerde insan içmesine daha çok dikkat eder, daha az sarhoş olmaya çalışır. Rezil olmak istemez. Eve hapsettin mi tüketimi, kontrolü de kaçırırsın. Bunu göremiyorlar mı???

Bir sektör göz göre göre elden gidiyor. Yüzlerce insanın ekmek yediği, ülkemizin yurt dışındaki çağdaş yüzlerinden biri avuçlarımızdan kayıp gidiyor.........

Bu vesileyle IWC 2013 yarışmasında Türk şarapları çok başarılı sonuçlar aldı. İhracatımız artıyor.Yazgan Şarapçılığın aldığı ödülleri sizlerle paylaşmak isterim:

 

IWC 2013 Sonuçları belli oldu: Resmi sonuçlara göre Yazgan'lar:
Vodina Cabernet Sauvignon - Syrah - Merlot / SILVER
Vodina Chardonnay / BRONZE
Magenta Öküzgözü - Cabernet Sauvignon / SILVER
Magenta Boğazkere - Merlot / COMMENDED
Yazgan Emir / SILVER
Yazgan Boğazkere / SILVER
Mahra Boğazkere - Öküzgözü / COMMENDED
Mahra Cabernet Sauvignon - Syrah / COMMENDED
Mahra Sultaniye - Emir / COMMENDED

 

Bizim elimizden gelen budur....

 

Sevgiyle...

ÇÖPÇÜ ÇÖPÇÜ HUUUU!!!

Daha önce bahsettiğim üzere, ev taşıyorum.  15 yılın birikiminin üzerinden geçiyorum. Allah'ım neler saklamışım, neleri kıyamayıp kenarda tutmuşum!!!

Bir dolap dolusu yemek dergisi attım dün akşam mesela. Ama, şöyle düşünün 1996'dan kalan dergiler var. Yani aslında tam bir arşiv yapmışım. Yemek benim özel zevkim, yemek fotoğrafları da ilgi alanıma girince, maksat sanırım tarifleri uygulamaktan çok dergilere bakmaya dönmüş. Kimi vardır moda dergisi takip eder, kimi teknoloji, ben de yemek dergisi.... Neyse; gene de toptan atmaya kıyamadım, hepsini tek tek elden geçirip özel tarifleri yırtıp dosyaladım.

Gene bunun gibi, bir çekmece dolusu incik boncuk çıktı ortalığa hiç takmadığım. Almışım da almışım... Öyle çok süslü bir kadın da değilim ama, herhalde özenmişim bir yerlerden. Neler var ama görmeniz lazım, ahşap takılar, camdan kolyeler, doğal taşlı kolyeler, bileklikler.... Kıyamam diyordum ama onları da bir poşete doldurup attım nihayet.

Sonra sıra ayakkabı dolabıma geldi. Resmen bir servet yatırmışım ayakkabıya. Kadın mıyız, kadınız! İnce topuğu, sivri burunu, botu, çizmesi, mantar topuklusu, bantlısı, terliği, parmak arası.....Ne kadar çok ayakkabımın olduğuna inanamadım. Bir çoğunu da unutmuşum. Yıllardır bir köşede kalıp modası geçen, ya da ayağıma küçülenler (doğumdan sonra ayakkabı numaram yarım numara büyüdü de...) bile var. Onları da ayırdım. Hiç giymeyeceğimi düşündüğüm ama iyi durumda olanları ihtiyaç sahiplerine verilmek üzere muhtara götürdüm. Onlar, doğru birilerini bulup verirler. Böyle şeyler atılmaz, yerini buldurmak lazım...

Sırada mutfak dolapları var. Orada da koleksiyon yapmaya doğru meyletmişim. Bir evde neden 28 tane rakı kadehi olur ki??? Ya da beş takım kahve fincanı? 9 tane aynı ebatta dikdörtgen borcam?  Bir kısmı hediye gelmiştir mutlaka da; yani kıyamamışım verememişim, hepsini evde tutmuşum. Sonra da eve sığamadık tabii... Bayağı bir çöp ev olma potansiyeli varmış bizim evin. Evdeki dolapları kaplayacağına bu çöpler, torbalara konup kapının önünde yerini aldı. Sitedeki çöp toplayan adamlar eminim ki, şaşırıyordur, her gün bizim kapıdan topladıkları çöp torbalarını gördükçe... Ata ata bitiremedim bu ara, öyle bir coçmuş durumdayım:-) Sırada giysi dolapları var, çok heyecanlıyım! Bakalım unutulan, yıllardır giyilmeyen neler bulup çıkaracağım...

Bu işleri önceden yapıyorum ki, yeni eve hiç ıvır zıvır gitmesin. Şöööyle bir ferahlayalım. Dolaplar rahatlasın, yeni alınacak ıvır zıvıra yer açılsın. (Gördüğünüz gibi bir yandan atılacakları ayırırken, bir yandan da hala yeni bir şeyler alma hesapları yapıyorum!) Aslında bir nevi bahar temizliği oluyor. İyi oluyor, yenileniyoruz, temizleniyoruz. Tabii bunu yapmak için 15 yıl beklememek lazım. Aynı evde otururken neden yapılamadığını anlayamıyorum. Benimki atamama hastalığı sanırım. Muhtemelen annemden yadigar. Çocukluğumda annemin biriktirdiği yoğurt kaplarının izleri bunlar!

Yeni başlangıçlar insanı heyecanlandırıyor, mutlu ediyor. Hele de böyle bir temizliğin ardından olursa bir de ferahlatıyor ki, sormayın valla! 

Sevgiyle...

NEKAHAT DÖNEMİ...

Çocukluğumdan beri bir hayvanım olsun, benim olsun...istemişimdir. Maalesef  bu konudaki bir kaç girişimimiz başarısızlıkla sonuçlandı. Şöyle ki:

Babamın delice ısrarlarıma dayanamayarak eve almama izin verdiği minnacık bir sokak köpeği yavrusu, annem tarafından bit ve kene dolu olduğu için hafiften böcek ilacı püskürtülmek suretiyle, hasta oldu ve maalesef öldü. Annem bu vicdan azabı ile senelerce boğuştu ve eve hayvan almayı uzun süre reddetti.
Lise yıllarımda gene kendi harçlıklarımı biriktirerek bir kavanoz içinde aldığım japon balıklarını yaşatma çabalarım hep hüsranla sonuçlandı. Bir iki sene uğraşıp, sonunda her minik balığın ardından bir cenaze merasimi düzenlemekten ve apartmanın bahçesinde balık gömecek yer kalmadığından bu sevdadan da vazgeçmek durumunda kaldım...
Kızım dört yaşına bastığında, ona hayvan sevgisi verebilmek için bir gün Nişantaşı'nda görüp bayıldığım bir ördek yavrusu alıp gelmiştim eve. İnanılmaz şeker bir hayvandı. Büyükçe bir kutu içinde beslemeye başladık, ama biraz büyüyüp koliye sığmadığında evde dolaşmaya başladı. Bunun neticesinde, kızımın bir gün onu odasına alıp evcilik oynadığının ertesi günü (herhalde fazlaca sıkıştırıp sevmiş garibanı...) maalesef havyancağızı kaybettik... Kızıma da, "Annesi gelip aldı, çok özlemiş Paytak'ı." dedik... Çok üzülse de kabullendi, tabii. Daha sonraki yıllarda gene balık ve kaplumbağa serüvenlerimiz oldu kısa süreli... Son olarak iki sene önce bir muhabbet kuşu aldık. "Maviş". Çok akıllı, Bir sürü şey öğrendi. Konuşuyor ve çok sevimli. En büyük zevki elimizden bir şeyler yemek. Özellikle şam fıstığına ve ekmek kabuğuna bayılıyor.

Evde kedi ya da köpek besleyemedik hiç, daha doğrusu niyetlenemedik buna maalesef. Çünkü, eşim hayvanları çok sevse de evde bakılmasını istemiyor.

Bu nedenle, geçen yaz sonu sokakta bulduğum sağır, Ankara melezi yavru kediyi sahiplenip işyerimde bakmaya başladım. Yavrunun adını "Pamuk" koydum. Çok yaratıcı olmasa da isim kedimize çok yakıştı. Kızımla eşim de çok sevdiler. Hafta sonları, iş yerime özellikle gidip Pamuk'la zaman geçiriyorlar. Hatta bazı hafta sonları eve alıyoruz. Ama, çok sık yapamıyoruz, çünkü sonra iş yerine zor adapte oluyor. E, ne de olsa işte akşamları yalnız kalıyor Pamuk'cuk.

Bizim Pamuk erkek bir kedi. Çok yaramaz, aşırı çevik ve hızlı. Bir de ısırma huyu var. Kızdırılırsa ya da bazen hiç sebepsiz ısırıveriyor insanın ellerini. Fazla ellenmekten hoşlanmıyor. Laubalilik sevmiyor. Hele yalnızlıktan nefret ediyor, illaki çevresinde birileri olacak. Kablolarla oynamak, sinek kovalamak, masa üstündeki eşyaları yere atmak en büyük eğlenceleri... Duymadığı için korkusu da yok. Geçenlerde dolabımın üzerinde duran bir şişe şarabı üzerine sıçrayıp yere düşürdü, aynı anda kendisi de dolaptan aşağı düştüğü için şişe burnunun dibinde patladı. Tüm vücudu şaraba ve cama bulandı, ama bizimki hiç bir şey olmamış gibi sakin, yalanıp durdu... Hafif sarhoş bile oldu diyebilirim:-)

Bizim oğlan, henüz yedi aylık olmasına rağmen maalesef uyandı. Halbuki hiç başka kedilerle karşılaşmamıştı. Korkunç kokular yaymaya başlayınca çaresiz veterinerin yolunu tutup ameliyat ettirmek zorunda kaldık. Bayağı narkozlu filan ameliyat oldu. Bir saat kadar baygın yattı. Sonrasında da kendine gelmesi akşamı buldu. Şimdi evde, mikrop kapmasın diye... Yoğun bakımda yani! Sevgiyle sarmalanmış durumda. Çok mahsundu ilk gün, sürekli yaralarını yalayıp durdu, çok üzdü hepimizi. Ağrısı vardı herhalde... İşin ilginç tarafı bizim deli kedimiz evde bir melek oluyor. Nasıl uslu, nasıl efendi. Adeta, "ben ev kedisiyim, beni işe götürme" diyor bana!  Kısa süreli konaklamalarda sorun yok, eşim de çok sevdiği için sorun olmuyor, ama misafirlik çok uzarsa iş zorlaşıyor. Bir de tabii evde büyümediği için ve duymadığı için durdan, oturdan hiç anlamıyor. Habire mutfak tezgahlarının filan tepesinde dolaşıyor. Benim de buna hiç tahammülüm yok işte. Ev o varken evlikten çıkıyor, kırılacak eşyalar toparlanıp dolap içlerine kalkıyor filan. Zor yani. Bu arada Maviş'i de; Pamuk eve gelince tecrit etmek zorunda kalıyoruz. Çünkü, Pamuk'un ağzının suları akıyor Maviş'i görünce. Maviş de kafesinde deliye dönüyor. Pek yıldızları barışmadı ikisinin anlayacağınız...

Neyse, şimdi nekahat döneminde Pamuk. Hızlıca iyileşiyor. Yavaş yavaş eski hareketliliğine kavuştu. Oysa ameliyat sonrası sakinleşecek, uslu kedi olacak beklentimiz var. Bakalım göreceğiz.

Sevgiyle....