HABER Mİ? YOK ALMIYAYIM!

Tüm gün işte olunca; gün içinde neler olmuş neler bitmiş, insan öğrenmek istiyor.

TV kanallarının Ana Haber Bültenleri genelde hep birbirine yakın saatlerde başlıyor ve hepsinde de aynı haberler dönüyor. Haber ajanslarının servis ettiği konular, aynı görüntülerle tüm kanallarda aynı anda mevcut. Eğer yemek telaşım filan yoksa, TV karşısına geçip kanaldan kanala dolaşarak farklı bir haber, değişik bir yorum ya da görüntü yakalamaya uğraşıyorum.

Eskiden kendini "haber kanalı" olarak konumlandırmış olan ilk kanalı seyreder ve gerçekten haber aldığımı hissederdim. Ancak; bu kanal da el değiştirdikten sonra malesef bu özelliğini kaybederek sıradan (hatta yandaş) bir çizgiye büründü.

Dün akşam yine kanal kanal gezerken, bol bol gün içinde olan trafik kazaları ve bu kazalarda yaralananlar, hayatını kaybedenler konusu işlendi. Ülkemiz zaten  trafik kazası konusunda lider! Keşke bu liderlik başka konularda olabilseydi. Ama bu şark kurnazlığı, bu kural tanımamazlık, bu cahil cesareti bizim kanımıza öyle bir işlemiş ki; bir arabanın direksiyonuna geçince kendimizi "yolların efendisi" altımızdakini de "uzay aracı" sanma gibi bir yanılgımız var. Ama normal tabii, hepimiz Kara Şimşek, James Bond, Bat Man filmlerindeki  arabalarla büyüdük. Her araba turboları açınca uçup gider sanıyoruz...

 

Gene dün akşamki haberlerde öne çıkan bir görüntü, Zonguldak'ta eşinden şiddet gören bir kadının mahalle bakkalına sığınması ama bakkalın şiddeti önlemek yerine TV seyretmesiydi. Adam kadına yardım etmek için kılını bile kıpırdatmadı. Mazereti de hazır, "Karı koca arasına girilmez"...Öyle sıradanlaştı ki, kadına şiddet. Karısını dövmeyen adam artık adamdan sayılmıyor. "Dayak cennetten çıkmadır" gibi atasözleri olan bir milletiz. Yani balık baştan kokmuş! Aile içi dayak hala bizde normal kabul ediliyor. Adam karısını dövüyor, kadın çocuğunu dövüyor, büyük çocuk kardeşini dövüyor. Sonra bunların tamamı, sokakta yan baktın diye elaleme sataşıyor.... 

"Namusumu temizledim" safsatasıyla başlayan, yıllarca böyle içimize işlenen kadın cinayetleri aldı başını yürüdü. Yahu adam ! Sen bu kadınla evlenince, tapusunu mu verdiler sana? Kadın bir namussuzluk yaptıysa kendine yaptı, boşarsın, döner arkanı, çeker gidersin, olur biter. En büyük cezayı da böyle verirsin zaten. O kadını namussuzluğuyla başbaşa bırakırsın. Ama yok, bizde öyle değil! İlla adam elini kana bular, "salak gibi" gider hapislerde çürür. En büyük tesellisi de "Ben erkek adamım, namusumu temizledim" olur.  Aile darmadağın olur. Çoluk çocuk sefil olur.

Haber bültenlerinde bunların yanında, devlet büyüklerinin küfürleşmeleri, meclisteki gerginlikler, intiharlar, yangınlar, felaketler, zamlar, şehitler, teröristler.....ve daha neler neler. Hepsi birbirinden sinir bozucu, gergin, üzücü pekçok haber. Her haber bülteninin sonuna da, tatlı niyetine bir internet görüntüsü koymak moda oldu, gülelim eğlenelim, açılalım diye...Ağza çalınan bir parmak bal misali!

İnanın artık haber seyretmek istemiyorum. Bünyem kaldırmıyor. Her haber bülteni sonrası bir sinir hapı alasım var. Bu kadar düzeysizlik, bu kadar namussuzluk, bu kadar şiddet, bu kadar kan, bu kadar mutsuzluk...Yazık bu millete, yazık hepimize....

Buradan duyuruyorum. Bir süre haber seyretmeye ara veriyorum! Çok mühim bir gelişme olursa nasıl olsa birilerinden duyarım........   

12.12.2012 Saat 12:12 ve Dahası....

Bana göre bir çılgınlık hali..

Uzun bir zamandır konuşulan ve hazırlanılan bir döneme girdik. Bir kıyamet söylentisidir gidiyor. İnsanlar Şirince'ye akın ediyor. Gazetelerde konuyla ilgili yazı dizileri yayınlanıyor, evine stok yapanlar, yakın zamanda namaz kılmaya başlayanlar olduğunu duydum.

Asıl kıyamet söylentisi, bildiğiniz üzere Maya Takviminin bitiş tarihi olan 21.12 tarihi için çıkmıştı, 12.12 tarihi de sanki bu kıyamete hazırlık gibi oldu. Bir kısım kıyamet derken, bir kısım dünyaya çarpacak göktaşından, bir kısım dünyanın farklı bir boyuta geçeceğinden bahsediyor. Bir kısım ise, insanoğlunun bilinç düzeyinin yükseleceğini söylüyor.

İnanalım, inanmayalım hepimizin esas konusu son günlerde bu.
Benim biraz kaderci bir yapım var. Yaradana inanırım, ne olacaksa olacak, elden bir şey gelmez diye düşünürüm. Sadece ve sadece iyi insan olmaya odaklanırım. Ama ne yalan söyleyeyim, ben de merakla bekliyorum. Bir hazırlık yapmıyorum ama; yapanları izliyorum, bu konudaki yazıları takip ediyorum, TV'deki programları yakalarsam izlemeye çalışıyorum. Dizisini bile yaptılar...

Öncelikle söylenen, 12.12 tarihinde o kadar çok dua eden, meditasyon vs.. yapan olacakmış, evrene o kadar yoğun enerji yollanacakmış ki, ne dua etsek gerçekleşecekmiş! Aslında bir liste yapmalıyım, bazen aceleyle dileklerimi sıralarken, unuttuklarım oluyor:) Hatta sabah kızım evden çıkarken beni uyardı, "Annecim bugün saat 12'yi 12 geçe dua etmeyi unutma" diye. Ben de işe güce dalarım, unuturum filan saat mi kursam acaba?  Hadi bakalım hayırlısı...

Gördüğünüz gibi insan bazen çılgınlık diye düşündüğü şeylere de kapılıveriyor!

 

Ama asıl çılgınlık, 21.12'de kıyamet kopacağına inanan ve buna hazırlık yapanlarda yaşanıyor. İnsanlar farklı ülkelerden Şirince'ye akın ediyor. Şirince'de konaklayacak yer kalmamış, şimdiden moteller, pansiyonlar full. Hatta çadır dolmuş etraf. Şirince minnacık bir yer. Asıl kıyamet Şirince'de bu kadar insana ekmek, su yetmezse yaşanacak haberleri yok! Ne düşünüyorlarsa... Kıyamet kopacak, insanlık yok olacak ama, oradaki birkaç yüz kişi kurtulacak mı yani? En güzel yorumu dün Ahmet Hakan yazmıştı. Diyordu ki; "Şirinceye gitmeliyim, oradaki avanakları (bu yorum bana ait) görmeliyim, ne olacağını zannettiklerini anlamaya çalışmalıyım, bir şey olup kıyamet falan koparsa da, orada olup yırtmalıyım." İyi fikir!

İnsanların inançları, dinleri, ırkları çok farklı olsa da, herkes ölümden sonrası için endişeli. Kimse ölmek istemiyor. Hayat çok tatlı. "Herkes ölsün, ben kurtulayım" hissiyatı hepimizde var. Yahu, herkes ölürse, bir başına ne halt edeceksin koskoca dünyada? Senin gibi üç-beş kurtulanla baş başasın. Ya anlaşamazsan onlarla, ya gıcık olursan...Neyse dünya büyük, bir ucuna gider oturursun tek başına. Derdine yanarsın artık! Üstelik kıyamet dediğin herşeyin sonu değil mi? Ot yok, ocak yok. Artık oturup baştan ateş yakmayı, taştan tekerlek yontmayı filan öğrenmen lazım. Yemek için avlanmak lazım. E; tek başına da hayat geçmez, kendine layık eş bulman lazım. Hadi eşi de buldun diyelim, üremen lazım. Tüp bebek filan hak getire, kendi işini göreceksin bir zahmet!  Çocukları yollayacağın özel okul da kalmadı. Telefon, TV, bilgisayar, facebook filan hiçbir şey yok... Liste çok uzun, çoook......

Amaan, zor iş...Öyle, "Oh kurtuldum!, siz derdinize yanın." demekle olmuyor yani!

Hepinize bilinç düzeyi yükselmiş, kıyametsiz günler dilerim!

AYVALIK USULÜ YOĞURTLU VE TARÇINLI KÖFTE

Bazı çocukların yoğurt yeme sorunu vardır. Hatta bu sadece yoğurtla sınırlı değildir. Beyaz olan tüm süt ürünlerinden hoşlanmayan bir grup çocuk vardır.

Benim kızım da bu gruptandı. Peynir, süt, yoğurt gibi aslında büyümesi ve gelişmesi için çok gerekli olan bazı gıda maddelerinden nefret eder, kokularına bile tahammül edemezdi.
Yıllarca denemediğim yol kalmadı, bir parça peynir, bir kaşık yoğurt yedirebilmek için. Ama Boğa burcu bir çocuk olarak, hat safhada inat gösterdi ve geri adım atmadı. Büyüdükçe yavaş yavaş - sevmeye diyemesem de - yemeye başladı süt ürünlerini.

Benim için, kızım küçükken çok kurtarıcı olan ve severek yediğimiz için,  hala sık sık yaptığım bir tarifi paylaşmak istedim sizinle bugün.

Bu arada, fotoğraf çekimlerim için kusura bakmayın. Profesyonel bir makinem yok ve eldeki imkanlarla çekilen yemek fotoğrafları malesef yemeğin lezzetini yansıtmaktan aciz. Ama bir süre idare edeceğiz artık:))

AYVALIK USULÜ YOĞURTLU VE TARÇINLI KÖFTE



4 kişilik servis için öncelikle:

350-400 gr. az yağlı dana kıyma, soğan, maydanoz, ekmek içi, tuz, karabiber ve bir miktar zeytinyağını yoğurarak köfte hamuru hazırlayın.
Bu hamurdan (sabrınız el verirse fındık büyüklüğünde) minik toplar yapın.

Daha sonra bu köfteleri bir miktar tereyağında, tavada kızartın.
Kızarttığınız köfteleri bir tencereye alarak içine 1 çay bardağı kadar su ilave ederek biraz pişirin.

Ayrı bir kapta yarım kilo kadar yoğurdun içine bir tatlı kaşığı un koyup, bir yumurta kırarak  iyice karıştırın. Ve yoğurtlu karışımınızı yavaş yavaş karıştırarak pişmekte olan köftelere ilave edin. Karıştırıp bir taşım kaynatın ve altını kapatın.

Servis yapmadan önce arzu ettiğiniz miktarda tereyağını eriterek yoğurtlu köftenin üzerine dökün ve bolca tarçın serperek servis yapın.

Umarım beğenirsiniz. Afiyet olsun.

BİR ERGENLE YAŞAMAK - 5

Dün bahsetmiştim, kızımın okulunda veli toplantısı var diye. Öğrenciler dağıldıktan sonra spor salonunda yapıyorlar toplantıyı. Her öğretmene bir masa konuluyor, Masalar paravanla ayrılıyor. Ve biz "sefil" veliler masaların önünde kuyruğa giriyoruz.  Amaç ne? İlgili öğretmenle 3-5 dakika çocuk hakkında konuşmak.

Aslında her öğretmenin görüşme günü ve saati var. Yani o gün, o saatte gittiğinizde dakika kısıtı olmadan daha detaylı konuşabiliyorsunuz öğretmenlerle. Ama okulun İstanbul'un taaaaaa bir başında olması, iş yoğunlukları, trafik, üşengeçlik vs... pekçok nedenden bu hep ihmal ediliyor ve iş, o sefil kuyruklarda, çok yüzeysel bilgi almaya razı bir halde, saatlerce beklemeyle sonuçlanıyor.

Öğretmenlerin bazıları pespembe tablolar çiziyor. Nota takılmayın diyorlar. Çocuk aslında iyi. Tamam da kardeşim, keşke böyle bir dünyada yaşasak, ama malesef o takılmadığımız notlar karne denen o kağıtta çok önemli oluyor. Not denen şey her yerde karşınıza çıkıyor, ortalama hesapları, burs başvuruları, sınav katkı payları, vs. hep çok önemli...

Neyse,  hadi nota takılmayalım... "Çocuğunuz çok iyi, hanımefendi, muhteşem. Ama bu sene biraz dalgın!" Hah, hadi buyrun bakalım. E; tabii ergenlik filan..."Normal yani ama; daha fazla derse katılmalı, daha çok söz almalı." Tamam da hocam, ben yanında değilim ki, derste o işi de bir zahmet siz organize ediverin. Çocuğu derse ya da kendinize ısındırmak için neden bizden destek istiyorsunuz ki...
Çocuk sene başından beri kıvranıyor. Öğretmenlerinden biri (ismi lazım değil) kızıma başka bir isimle hitap ediyormuş. Çocuk her seferinden benim ismim o değil, bu diyormuş. O da "tamam canım, yanlış çıktı ağzımdan" deyip tekrar yanlış isimle çağırıyormuş. Şimdi bu öğretmen acaba benim kızımı ne kadar tanıyordur? Kuşkuluyum... Zaten dünkü toplantıda bu hoca, bana 5 dakika boyunca kızımın ismiyle aynı isimli başka bir öğrenciyi anlattı, son anda fark edince, "Aa, aynı isimli üç çocuk var, karıştırdım. Şimdi vakit kalmadı, yarın size mail atayım" dedi. PES!

Bu arada; veliler ayrı bir olay!

Kimi veli kızgın, had bildirmeye gelmiş. Bu tip veliler hep haklıdır, onları sadece dinlemek ve hiç yorum yapmamak lazım, yoksa sizde o hiddetten fazlasıyla payınızı alabilirsiniz.

 Kimi veli dertli, kendi gibi dertli başka velilerle konuşup rahatlamaya gelmiş. Bunlar arada organize olmaya da çalışırlar ama hep bir nedenden birleşemezler, okul da zaten sindiriverir böylelerini.

Kimi çocuğundan emin, moral yükseltmeye gelmiş. Hatta bu tip veliler etrafa ve diğer sefil velilere biraz yukarıdan bakıp hafiften aşağılayıcı göndermeleryapmaya da bayılırlar. Onların çocuğu zaten çok iyidir, sorunu filan hiç yoktur, notları yüksektir, sadece adet yerini bulsun diye gelmiştir. E, gelme be kardeşim, zaten saatlerce kuyruk bekliyoruz. Bir de sen kalabalık yapma!!!

Yani anlayacağınız öğretmenler ayrı telden çalar, veliler ayrı. Çocuklara gelince, umuru değil hiçbirinin. Onlar tavan yapmış hormonları, şu an için dünyadaki en önemli varlıkları - arkadaşları, seyredilecek dizileri, fanı oldukları müzik grupları, sene sonu mezuniyet kıyafetleri, yıllıkta yazılacak write-upları ile ilgililer.

Okul, ders, öğretmen...Amaaan, ne lüzumsuz mevzular!

DÜKKAN KAPALI

Bugün veli toplantısı var. o nedenle dükkan kapalı.
Yarın, konuyla ilgili detaylı bilgi veririm. Yeni  "Bir Ergenle Yaşamak" yazısı gelebilir...
Bunca senedir ilk kez toplantıya az biraz tırsarak gidiyorum...

BİZİ DE GÖR ACUUUUUN!

En favori programlarımın başında, "O Ses Türkiye" geliyor. Geçen sene de beğeniyle izlemiştim. Bu yıl da iyi başladı program.

Yarışma formatı çok başarılı, yarışmaya katılan adayların pekçoğu gerçekten iyi seslere sahipler. Orkestra için söylenecek söz yok, muhteşemler.Jüri genel anlamıyla çok iyi. Türkiye'nin dört başarılı sanatçı ve yorumcusunu birarada izliyoruz. Farklı karakterleri var.

Hadise, bu yarışma ile bence popülaritesini çok arttırdı. Antipatik, seksi, "Alamancı" şarkıcı durumundan, sempatik, esprili, hoş, duygusal ve mütevazi "Türk" yıldız mertebesine yükseltti kendini. Kıkır kıkır gülen, sevinince el çırpan, duygulanınca ağlayan son derece doğal bir kadın.




Murat Boz gayet yakışıklı ve eğitimli, iyi bir sanatçı. Ama; O da genel Türk izleyicisine kendini bu yarışma sayesinde tanıttı diye düşünüyorum. Bu kadar hazır cevap, eğitimli ve esprili bir yanı olduğunun pek bilinmediği görüşündeyim. Genç kızları etkileyen bakışları, gülüşü ve tatlı dili sayesinde eminim ki hayran kitlesi genişlemiştir. Kesinlikle çok olumlu puan toplamıştır bu yarışma sayesinde. Zaten yaptığı son reklam anlaşması da bu olumlu gelişmeyi yansıtır durumda.

Mustafa Sandal'ı çok severdim. İlk çıktığı yıllarda (benim üniversite yıllarım) tüm "kasetleri" arabamda olur, en yüksek tonda dinlerdim. Sanırım Türk popunun yeni yeni çıkış yaptığı yıllardı. Yarışmada da herkesin ağzına pelesenk olan "Onun Arabası Var" ya da "Aya Benzer Yüreğim" şarkıları o dönemin fazlasıyla pop kültürü için yapılmış olsa da, zihnimize kazınmış ve unutulmaz şarkılar olarak içimize yer etmiş. Mustafa Sandal son yıllarda şarkıcılıktan çok; film ya da reklam sektöründe çalışmış, son birkaç albüm çalışması fazla başarılı olamamış bir sanatçı iken... Bu yarışma ile karşımıza bambaşka bir Mustafa Sandal çıktı. Öncelikle, kendisinden fazlasıyla emin, yarışmacılara gayet politik yaklaşan, adeta bir müzik otoritesi kıvamında, ciddi bir adam...Bir müzik yapımcısı.  Bravo demek lazım. Geçen yıldan beri bir çizgisi var ve hiç bozmadı.

 

Gelelim Hülya Avşar'a... Kadın enterasan. Zaten toplumun pekçoğuna aykırı gelen, sivri bir yanı var. Diğerlerinin yanında aslında en eğitimsiz ve alaylı olan O olmasına rağmen, her konuda gayet ukala bir tavrı var. Sanırsın ki; Türk Müziği duayeni ya da Oscar almış oyuncu...Bir de şu güzellik meselesine şaşırıyorum. Evet, Hülya Avşar güzel kadın. Ama, yanında gencecik, süt gibi Hadise varken; herkesin Hülya Avşar'ın güzelliğine vurgu yapması çok enterasan. Bu da sanırım Hülya Avşar'ın başarısı olsa gerek, senelerce söyleye, söyleye öyle bir kazımış ki beyinlere, herkes bu konuyu vurguluyor. Bir iltifat, bir iltifat... Özel "Hülya"lı şarkılar söyleyenler mi istersin, neredeyse aşk itirafı yapan yarışmacılar mı...Valla ona da helal demek lazım. (Ben Ayvalık'ta çok mayolu gördüm kendisini, güzellik konusunda fazla bir yorum yapmayayım...)

Ama; bu yarışmada Hadise, Murat Boz ve Mustafa Sandal'ın topladıkları artı puanlar yanında, Hülya Avşar son derece negatif puan topladı bence. Ukala ve antipatik tavrı, yarışmacılarla konuşma şekli, takımına girenler için ayağa bile kalkmaması, garip ve şımarık hareketleriyle sinir bozucuydu.  Hatta bu durumu fark eden Acun Ilıcalı, yarışmanın ilerleyen haftalarında durumu kurtarmak için sürekli Avşar'ı pompaladı. Acun'a da helal olsun, kimi nasıl parlatacak çok iyi biliyor. Gayet sevimsiz ve antipatik bir çizgide yürüyen Hülya Avşar'ın yanında yer alarak; mütevazi ve sempatik jüri üyelerine ezdirmiyor. Bu haftaki yarışmada yaptığı koltuk kablosu kestirme olayı da, tamamen bu plan üzerine gerçekleştirilmiş çok başarılı bir taktikti.

Programcılık işi taktik işi, Acun da bunu çok iyi bilen, halkın nabzını çok iyi tutabilen bir yapımcı. Türk halkını tanıyor, ne tutar ne tutmaz çok başarılı analizler yapıyor.

Acun'un yanına kapılanan da resmen ihya oluyor. Acun da onları koruyup kolluyor. Tam bir "kazan - kazan" durumu.

Bu durumda diyorum ki; Ey Acun, bizi de gör. Toptan kalkınalım. Onlara var da, bize yok mu???

HERŞEY BİR ANDA....

Geçen hafta düştüm evde. Merdivenlerden. Bayağı bildiğin, 4 basamak sırt üstü uçtum. Son basamağın köşesine de sırtımı vurdum. Elimdeki bardaklar filan dağıldı tabii...Biraz sıyrıldı sırtım. Acayip de acıdı. Bir süre yerde kalakaldım öylece. Çok korkmuştum çünkü. Herşey bir anda oluverdi. Nasıl oldu, niye oldu, hiçbir fikrim yok. Hani derler ya; film şeridi gibi geçti hayatım gözlerimin önünden diye, benim de ilk düşündüğüm; "Ya belimi, boynumu filan kırsaydım?",oldu. Sonra kalkıp iki büklüm, kırılan, dağılan bardakları toparladım.

Neyse, ertesi gün bayağı bir morardı tabii. Ağrısı da ertesi gün arttı. Özellikle sırtımı dayamaya çalıştığımda gözlerimden çıktı acısı... Ama, aynen devam ettim hayata, ne yattım, ne ilaç aldım,ne sızlandım. Tipik ben!

Aslında, ne kadar pamuk ipliğiyle bağlı herşey. Bir anlık dalgınlık, bir anlık sinir,..hepsi bir anlık dikkatsizlik... Araba kullanırken yaptığım tek kazayı, bir an yan koltukta duran alışveriş torbalarına gözüm kaydığında yapmıştım. Fişi nereye koydum diye göz ucuyla torbaya bakarken, orta refüje çıkmıştım. Bayağı bir hasar olmuştu arabamda. Mutfaktaki en büyük tehlikeyi, kızartma yaptığım bir gün, etrafa yağ sıçramasın diye ocağın çevresine yaydığım gazete kağıtları tutuştuğunda yaşamıştım. Allahım ne korkunçtu. Ya söndüremeseydim? Resmen evi yakabilirdim. En korkunç olay da; kızım 3 aylıkken, yatağının ayakucundaki alt değiştirme yerinde bir an elimi üzerinden çektiğimde, ilk kez dönmeye karar verip(!) düşmüştü. Allahtan açık olan çekmecenin içine düşmüştü. Ama kafasını vurduğu için hem kızım, hem ben saatlerce ağlamıştık. O acıdan, ben korkudan...  Bunlar aklıma ilk anda gelen olaylar. Ama hep böyle değil mi? Kazalar, yangınlar, ölümler böyle bir anda oluvermiyor mu?

Geçen gün bir arkadaşım anlattı, trafikte yol verdin vermedin davasında takıştığı bir adam, camdan silah göstermiş! Allahtan arkadaşım, yol açılınca kaçıvermiş oradan. Bu da ne manyaklıktır, değil mi? Ne olacak yani, bir anlık sinirle insen arabadan, vursan öbür şoförü, sen hapise, adam mezara...Bir anlık sinir mi şimdi bu? Gerçi arabada silah taşıyan adamın siniri bir anlık olamaz, o adamın ruhu bozuk! Allah ıslah etsin onu. Trafikte de karşımıza böyle psikopatlar çıkmasın, AMİN!

Bir de şöyle bir gerçek var gözardı etmememiz gereken; yaşlar ilerledikçe, stresler ve yoğunluklar arttıkça, yorgunluklar, dalgınlıklar, anlık sinirler daha fazla yaşanıyor. Büyük şehirlerde yaşayan herkes, her an tehlike içinde. Dikkatli olmak, daha fazla özen göstermek lazım yapılan her şeye. Yoksa bir anlık bir sıkıntı, ömür boyu canımızı acıtacak sonuçlar ya da izler bırakabilir.

Film şeritlerinin bizden uzak olacağı, güzel anlar ve anılar dileklerimle.....