DÜKKAN KAPALI

Bugün veli toplantısı var. o nedenle dükkan kapalı.
Yarın, konuyla ilgili detaylı bilgi veririm. Yeni  "Bir Ergenle Yaşamak" yazısı gelebilir...
Bunca senedir ilk kez toplantıya az biraz tırsarak gidiyorum...

BİZİ DE GÖR ACUUUUUN!

En favori programlarımın başında, "O Ses Türkiye" geliyor. Geçen sene de beğeniyle izlemiştim. Bu yıl da iyi başladı program.

Yarışma formatı çok başarılı, yarışmaya katılan adayların pekçoğu gerçekten iyi seslere sahipler. Orkestra için söylenecek söz yok, muhteşemler.Jüri genel anlamıyla çok iyi. Türkiye'nin dört başarılı sanatçı ve yorumcusunu birarada izliyoruz. Farklı karakterleri var.

Hadise, bu yarışma ile bence popülaritesini çok arttırdı. Antipatik, seksi, "Alamancı" şarkıcı durumundan, sempatik, esprili, hoş, duygusal ve mütevazi "Türk" yıldız mertebesine yükseltti kendini. Kıkır kıkır gülen, sevinince el çırpan, duygulanınca ağlayan son derece doğal bir kadın.




Murat Boz gayet yakışıklı ve eğitimli, iyi bir sanatçı. Ama; O da genel Türk izleyicisine kendini bu yarışma sayesinde tanıttı diye düşünüyorum. Bu kadar hazır cevap, eğitimli ve esprili bir yanı olduğunun pek bilinmediği görüşündeyim. Genç kızları etkileyen bakışları, gülüşü ve tatlı dili sayesinde eminim ki hayran kitlesi genişlemiştir. Kesinlikle çok olumlu puan toplamıştır bu yarışma sayesinde. Zaten yaptığı son reklam anlaşması da bu olumlu gelişmeyi yansıtır durumda.

Mustafa Sandal'ı çok severdim. İlk çıktığı yıllarda (benim üniversite yıllarım) tüm "kasetleri" arabamda olur, en yüksek tonda dinlerdim. Sanırım Türk popunun yeni yeni çıkış yaptığı yıllardı. Yarışmada da herkesin ağzına pelesenk olan "Onun Arabası Var" ya da "Aya Benzer Yüreğim" şarkıları o dönemin fazlasıyla pop kültürü için yapılmış olsa da, zihnimize kazınmış ve unutulmaz şarkılar olarak içimize yer etmiş. Mustafa Sandal son yıllarda şarkıcılıktan çok; film ya da reklam sektöründe çalışmış, son birkaç albüm çalışması fazla başarılı olamamış bir sanatçı iken... Bu yarışma ile karşımıza bambaşka bir Mustafa Sandal çıktı. Öncelikle, kendisinden fazlasıyla emin, yarışmacılara gayet politik yaklaşan, adeta bir müzik otoritesi kıvamında, ciddi bir adam...Bir müzik yapımcısı.  Bravo demek lazım. Geçen yıldan beri bir çizgisi var ve hiç bozmadı.

 

Gelelim Hülya Avşar'a... Kadın enterasan. Zaten toplumun pekçoğuna aykırı gelen, sivri bir yanı var. Diğerlerinin yanında aslında en eğitimsiz ve alaylı olan O olmasına rağmen, her konuda gayet ukala bir tavrı var. Sanırsın ki; Türk Müziği duayeni ya da Oscar almış oyuncu...Bir de şu güzellik meselesine şaşırıyorum. Evet, Hülya Avşar güzel kadın. Ama, yanında gencecik, süt gibi Hadise varken; herkesin Hülya Avşar'ın güzelliğine vurgu yapması çok enterasan. Bu da sanırım Hülya Avşar'ın başarısı olsa gerek, senelerce söyleye, söyleye öyle bir kazımış ki beyinlere, herkes bu konuyu vurguluyor. Bir iltifat, bir iltifat... Özel "Hülya"lı şarkılar söyleyenler mi istersin, neredeyse aşk itirafı yapan yarışmacılar mı...Valla ona da helal demek lazım. (Ben Ayvalık'ta çok mayolu gördüm kendisini, güzellik konusunda fazla bir yorum yapmayayım...)

Ama; bu yarışmada Hadise, Murat Boz ve Mustafa Sandal'ın topladıkları artı puanlar yanında, Hülya Avşar son derece negatif puan topladı bence. Ukala ve antipatik tavrı, yarışmacılarla konuşma şekli, takımına girenler için ayağa bile kalkmaması, garip ve şımarık hareketleriyle sinir bozucuydu.  Hatta bu durumu fark eden Acun Ilıcalı, yarışmanın ilerleyen haftalarında durumu kurtarmak için sürekli Avşar'ı pompaladı. Acun'a da helal olsun, kimi nasıl parlatacak çok iyi biliyor. Gayet sevimsiz ve antipatik bir çizgide yürüyen Hülya Avşar'ın yanında yer alarak; mütevazi ve sempatik jüri üyelerine ezdirmiyor. Bu haftaki yarışmada yaptığı koltuk kablosu kestirme olayı da, tamamen bu plan üzerine gerçekleştirilmiş çok başarılı bir taktikti.

Programcılık işi taktik işi, Acun da bunu çok iyi bilen, halkın nabzını çok iyi tutabilen bir yapımcı. Türk halkını tanıyor, ne tutar ne tutmaz çok başarılı analizler yapıyor.

Acun'un yanına kapılanan da resmen ihya oluyor. Acun da onları koruyup kolluyor. Tam bir "kazan - kazan" durumu.

Bu durumda diyorum ki; Ey Acun, bizi de gör. Toptan kalkınalım. Onlara var da, bize yok mu???

HERŞEY BİR ANDA....

Geçen hafta düştüm evde. Merdivenlerden. Bayağı bildiğin, 4 basamak sırt üstü uçtum. Son basamağın köşesine de sırtımı vurdum. Elimdeki bardaklar filan dağıldı tabii...Biraz sıyrıldı sırtım. Acayip de acıdı. Bir süre yerde kalakaldım öylece. Çok korkmuştum çünkü. Herşey bir anda oluverdi. Nasıl oldu, niye oldu, hiçbir fikrim yok. Hani derler ya; film şeridi gibi geçti hayatım gözlerimin önünden diye, benim de ilk düşündüğüm; "Ya belimi, boynumu filan kırsaydım?",oldu. Sonra kalkıp iki büklüm, kırılan, dağılan bardakları toparladım.

Neyse, ertesi gün bayağı bir morardı tabii. Ağrısı da ertesi gün arttı. Özellikle sırtımı dayamaya çalıştığımda gözlerimden çıktı acısı... Ama, aynen devam ettim hayata, ne yattım, ne ilaç aldım,ne sızlandım. Tipik ben!

Aslında, ne kadar pamuk ipliğiyle bağlı herşey. Bir anlık dalgınlık, bir anlık sinir,..hepsi bir anlık dikkatsizlik... Araba kullanırken yaptığım tek kazayı, bir an yan koltukta duran alışveriş torbalarına gözüm kaydığında yapmıştım. Fişi nereye koydum diye göz ucuyla torbaya bakarken, orta refüje çıkmıştım. Bayağı bir hasar olmuştu arabamda. Mutfaktaki en büyük tehlikeyi, kızartma yaptığım bir gün, etrafa yağ sıçramasın diye ocağın çevresine yaydığım gazete kağıtları tutuştuğunda yaşamıştım. Allahım ne korkunçtu. Ya söndüremeseydim? Resmen evi yakabilirdim. En korkunç olay da; kızım 3 aylıkken, yatağının ayakucundaki alt değiştirme yerinde bir an elimi üzerinden çektiğimde, ilk kez dönmeye karar verip(!) düşmüştü. Allahtan açık olan çekmecenin içine düşmüştü. Ama kafasını vurduğu için hem kızım, hem ben saatlerce ağlamıştık. O acıdan, ben korkudan...  Bunlar aklıma ilk anda gelen olaylar. Ama hep böyle değil mi? Kazalar, yangınlar, ölümler böyle bir anda oluvermiyor mu?

Geçen gün bir arkadaşım anlattı, trafikte yol verdin vermedin davasında takıştığı bir adam, camdan silah göstermiş! Allahtan arkadaşım, yol açılınca kaçıvermiş oradan. Bu da ne manyaklıktır, değil mi? Ne olacak yani, bir anlık sinirle insen arabadan, vursan öbür şoförü, sen hapise, adam mezara...Bir anlık sinir mi şimdi bu? Gerçi arabada silah taşıyan adamın siniri bir anlık olamaz, o adamın ruhu bozuk! Allah ıslah etsin onu. Trafikte de karşımıza böyle psikopatlar çıkmasın, AMİN!

Bir de şöyle bir gerçek var gözardı etmememiz gereken; yaşlar ilerledikçe, stresler ve yoğunluklar arttıkça, yorgunluklar, dalgınlıklar, anlık sinirler daha fazla yaşanıyor. Büyük şehirlerde yaşayan herkes, her an tehlike içinde. Dikkatli olmak, daha fazla özen göstermek lazım yapılan her şeye. Yoksa bir anlık bir sıkıntı, ömür boyu canımızı acıtacak sonuçlar ya da izler bırakabilir.

Film şeritlerinin bizden uzak olacağı, güzel anlar ve anılar dileklerimle.....

GİYİM KUŞAM SORUNU

Okullarda kıyafet serbest olacak dediler...Ortalık birbirine girdi.

Tek tip insan yetiştirilmesin diye alınmış bir karar(mış)...
E; o zaman, okul da olmasın. Her çocuğa özel ders verilen bir eğitim sistemi öneriyorum. Böylece atanamayan öğretmen sorunu da çözülür belki...

Üzerinde çok konuşulmadan, fazla araştırılmadan, derine inilmeden alınan kararlar dönemindeyiz sanki. Gene yaşayarak artısını, eksisini göreceğimiz bir uygulamaya başlanıyor.

Herkes okullardaki serbest kıyafetin velileri zorlayacağını konuşuyor. Haklılar da. Çocuk dediğin vardan yoktan pek anlamaz. İstemeyi bilir sadece. Özenir gördüklerine. Arkadaşında gördüğü kendinde de olsun ister. Hayır demek zordur. İnsanın canını acıtır. O çocuğun gözündeki bakış yok mu, ahh o bakış... Neyse bu olayın bir boyutu.

Bir de başka boyutu var serbest kıyafetin. İlköğretim çağı çocuğu malesef inanılmaz acımasızdır. Bunu o yaş çocuğu olan iyi bilir. En iyi huylusu bile düşünmez karşısındakinin hislerini, duygularını... Farkına varmadan acıtır diğerinin canını. Ya da bazısı bilerek yapar,sırf eğlence olsun diye. Biz çocukken marka filan bilmezdik, pekçok şey dikilirdi. Hatta ailede çocuklar büyüdükçe küçülen kıyafetlerle kardeşler büyürdü...Ortam bizim zamanımızdaki gibi değil, her şehirde alışveriş merkezleri var artık. Çocuklar markaları biliyor, tanıyor. Birinde olan diğerinde yoksa da vur abalıya yapıyor. Kendinde olanla caka satıyor, diğerini eziyor, üzüyor... Aileler de imkanı varsa bu marka takıntılarına çanak tutuyor.

Hiç unutmayacağım, kızım şu anda okumakta olduğu okulun birinci sınıfına başlayacağı sene, okul açılmadan yapılan toplantıda bir veli, okulun kırtasiye ürünlerine itiraz etmişti. Çünkü, kızı sadece Barbie'li ürünler kullanırmış. Bu tek tip kırtasiye malzemesi çocuğu okuldan soğuturmuş!...Okul geri adım atmadı, o çocuk da hala bizimkilerle okuyor. Okuldan filan soğumadı yani...

Neyse, bu anne eminim ki çok memnundur serbest kıyafet olayından.

Ben memnun değilim, kızım da memnun değil. O, kendince hergün nasıl farklı kıyafet seçeceğini düşünüyor. Ben açılacak yeni masraf kapısından endişeleniyorum. Okul kıyafeti koruyucudur bana göre. Çocuğun aidiyetini pekiştirir. Hem çocuğu uyarıcı, hem etrafındaki kötülükleri uzaklaştırıcı bir özelliği vardır. Formalı çocuk, hareketlerine, oturmasına, kalkmasına, düzenine, tertibine dikkat eder. Formalı çocuğa, bulaşan az olur, çünkü o çocuk bir yere aittir.

Bu arada hep şunu düşünüyorum. Bizim gibi, bu tektip kıyafet döneminde yaşamış, eğitim almış nesiller, ne gibi bir zorluk yaşadık acaba hayatta? Nasıl sıkıntılarımız oldu? Mutsuz, zavallı, ezik bir nesil miydik?... Hayatta başedemediğimiz psikolojik zorluklar mı yaşadık? Neden yıllardır denenen ve bir sakıncası görülmemiş olan bir düzen şimdi değiştiriliyor?

Bilenler bilmeyenlere anlatsın! Vatana, millete hayırlı olsun...

VEEE ANNEMİN AŞURESİ...

Aşure; herkes gibi benim de gözümü korkutan, çok zor diye bildiğim bir tariftir.
Bir de alışılageldiği üzere, sadece Aşure ayında yapıldığı ve dağıtıldığı için beceremezsem kimselere rezil olmayayım diye hiç kendimi riske atmaz ve denemezdim.

Bundan Anneme bahsettiğimde kendi tarifini önerdi.Beni bayağı cesaretlendirdi ve ilk denememi üç sene önce yaptım. Şimdi her yıl Aşure ayında, genelde herkesin beğendiği, leziz aşureler yapabiliyorum.

Aşurenin sırrı, buğdayının iyi pişmesinden kaynaklanıyor. Buğdayı ne kadar kaynatırsan kaynat, tam kıvamını bulmak yumuşacık olmasını sağlamak zor. İşte Annemin sırrı da burada! Bir gece Öncesinde....(Inınınınnnn:))

Aşure yapacağınız günün bir gece öncesinde; yarım kilo Aşurelik buğdayı yıkayın. (Ben Reis kullanıyorum, iyi sonuç veriyor.) Sonra büyük bir tencerede üzerini 3-4 parmak geçecek kadar ılık su koyup buğdayınızı kaynatın. 15 dakika kaynayan tencerenin altını kapatıp suyunu kontrol edin, eksilen suyu kaynar su ilave ederek tamamlayın. Daha sonra tencerenizi kalın bir-iki battaniyeye sararak, sabahı beklemesi için bir kenara koyun.
Eğer üşenmezseniz (ben genelde üşenmeyip böyle yapıyorum) ertesi sabah haşlayacağınız 1 bardak kurufasulye ve 1 bardak nohutu da ılık suya ıslatın.
(Pratik tarifimizde bu işlemi atlayıp hazır haşlanmış kurufasulye ve nohut kullanacağız:)))

Aşure Günü: Islattığınız kurufasulye ve nohutu yenecek kıvama gelene kadar haşlayın. Suyunu dökün. Arzu ederseniz (sabrınız elverirse) kabuklarını soyun.
Sonra akşamdan beklemiş ve iyice patlayıp açılmış buğdayınızı aşure yapacağınız büyük bir tencereye koyup sıcak su ekleyip kaynatın.
 İçine 3-3,5 bardak toz şeker ekleyin.
Önce fasulyeyi, sonra nohutu ekleyin.
Yarım çay bardağı pirinci yıkayıp, cezvede haşlayıp suyuyla beraber tencereye ekleyin (böylece nişasta ile kıvam vermenize gerek kalmaz!).
1 portakalın kabuğunu turuncu kısmını minik minik kesip onu da tencereye ekleyin.
Sarı kayısı kurusunu (5 tane) küçük kesip onu da ekleyin.
Dolmalık fıstığı az yağda kavurup ekleyin.
Suda biraz beklettiğiniz kuru üzümü ve kuş üzümünü de temizleyip ilave edin.
Fındığı robotta biraz kırıp ekleyin.
Son olarak bir tatlı kaşığı kadar bal ve 1 yemek kaşığı saf gülsuyu ilave edin.

Aşureniz hazır. Altını kapatın. (Kıvamı sulu olursa, 1 kaşık unla koyultabilirsiniz. Ama unutmayın ki, aşure durdukça, biraz koyulur!)

Kaselere pay ettiğiniz aşurenin üzerini tarçın, tereyağda kavurduğunuz susam, bol ceviz ve fındık kırığı ile süsleyin. Nar taneleri ile de renklendirin.

Aşurenin püf noktası, herşeyi sırasıyla ve sabırla yapmak. Sırayı şaşırmaz, sabrınızı da tüketmezseniz eminim ki müthiş bir tatlı yapacaksınız.
Komşulara ayırmayı unutmayın!!!!
Bana da sonucu mutlaka yazın.

Afiyet olsun:)))

Evimizin Asıl Direği

Babam, her kız çocuğunun hissettiği gibi kahramanım değildi. Ben O'nu, doğruları kadar yanlışları da olabilen, gerçek bir insan olarak çok sevdim. Senelerce aynı işte çalıştık. Birbirimizi çok şiddetli eleştirir, kızdırırdık. Küserdik ara sıra. 2-3 gün aramazdık birbirimizi. Sonra ya O, ya ben dayanamazdık, arayıp yumuşatırdık kırgın olanı. Babam sevgisini hep hissettirdi dolu dolu, ama ilgiyi veren Annemdi...

Annem, ailemizin güçlü direği... Hep öyle hissettim. Hep toparlayıcı, hep dirayetli ve asil. Babamla çocukluk anım çok yok, çünkü O çalışırdı. Sosyal olmayı severdi. Bizi sevdiğini çok belli ederdi ama, dertlerimize asıl koşan hep annem oldu. Annem bizi yetiştiren, büyütendi. Babam masrafları karşılar, annem bütçeyi ve evi idare ederdi. O yüzden, Annem hep güçlü göründü gözüme. Hep örnek aldım annemi, onun kadar ayaklarım yere sağlam bassın istedim. Onun gibi bir anne ve eş olmaya çalıştım.

Tam 55 yıllık bir evlilikten sonra, ayrı düştüler. Babam yoruldu - hayatın yaşattıkları karşısında. 20 sene dayanabildi yorgun kalbi. Gene de, o yirmi seneyi hep iyi yaşadı. O yirmi sene, sadece Babam için değil, hepimiz için bir piyangoydu aslında. En çok da Annem için...

 

4 ay oldu hemen hemen, artık Babam yok...Aslında hazırladı bizi yokluğuna. Uzunca bir hastane sürecinin sonunda kendi isteğiyle bıraktı hayata tutunmayı. Yoksa gitmezdi. Bunca yıl aklına bile getirmemişti, ölümü, ayrılığı... Ama sonunda kendisi pes etti.

Bizlerin, üç kardeşin de kendi ailelerimiz, devam eden hayatlarımız var. Bir şekilde kabullenmek daha kolay oluyor. Hayat devam ediyor. Ama 55 yılı paylaştığı insan, sudan çıkmış balığa dönüyor.

Annem 2-3 haftadır bizimle İstanbul'da. Öyle zor ki yaşadıkları. Bir an herşeyi kabullenmiş gibiyken, bir an isyan ediyor. Yalnız kalmaya alışık değil hiç. Oyalanmaya çalışıyor. Hala güçlü olmaya çalışıyor. Çok senelerdir "kocamın hastalığı, kocamın yemeği, kocamın meyvesi, kocamın ilaçları" derken, kendi hayatını aslında nasıl hiç yaşamadığını, nasıl eşinden dostundan uzaklaştığını yavaş yavaş fark ediyor. Ama Annem, bunları öyle severek ve sabırla yaptı, Babamla öyle mutlu oldu ki...Hiç ağır gelmedi bu süreçler ona.

Şubat'ta 79 yaşına basacak Annem. Güzel bir hayat yaşadı aslında. Çok sevdi. Sevildi. Kırgınlıkları olsa da, affetmeyi hep bildi. İyi çocuklar yetiştirdi. Güzel dostlukları oldu. Çevresinde hep sevildi. Güçlü ve sağlam kaldı.

Şimdi, yalnız da olsa yaşayacağı bir hayat var önünde. Mutlu olmalı. Gezmeli, seyahat etmeli. Eski dostluklarına devam etmeli. Kendini oyalayacak meşgaleler yaratmalı. Hatta spora başlamalı. Evine bir can yoldaşı almalı. (Bizim kuşumuzu çok sevince, kuş almaya karar verdi:) Her yaz gene Çeşme'ye gitmeli. Sevdiği şeyleri, sağlığı el verdiğince yapmaya devam etmeli. Hiçbir endişesi olmamalı. Güçlü kalmalı. Çünkü o benim Annem...

Annem, mutlu olmayı öylesine hak ediyor ki....    

SAKINILAN GÖZE ÇÖP BATTI!

Cumartesi eşimin doğumgünü. 47 yaşını dolduracak. Bu yıl çok özenmiştim, O'na hoş, sürprizli bir doğum günü yapmak için...

Önce süper bir plan yaptım. Boğazda bir otelde yer ayırtayım. Akşam orada başbaşa güzel bir yemekten sonra, eline anahtarı tutuşturuvereyim. "Akşam buradayız hayatım" diyeyim. Sabah olunca, kızımız evden kahvaltıya gelsin... Hep beraber mutlu mesut kutlayalım birkez daha.Tabii fazla heveslendim ya , olamadı! İstediğim otelde yer bulunamadı. Alternatif otellerde de ya yer yoktu, ya da saçma sapan gecelik ücretleriyle beni vazgeçirttiler. Neyse, bu plan başka sefere uygulanmak üzere kenarda dursun dedim.

Sonra benim bir iş yemeği için gittiğim ve eşimin henüz görmediği, çok şık bir restaurantta yer ayırttım. Çok sevdiğimiz arkadaşlarımız da bizimle olacaklar. Pasta siparişi verildi. Akşam yemeğe giderken pastamızı da yanımızda götüreceğiz. Herşey süper!

Hediye alışverişimi yaptım, ama çok zorlandım. Bir günümü ayırdım, malum erkeklere değişik hediye bulmak çok zor. İstediğim hediyeyi buldum, sonra 2-3 saat de kızımla dolaştık, bu sefer onun alacağı hediye için. Artık büyüdü tabii, benim alıp paketlettiğim hediyeyi kendi hediyesi olarak kabul etmiyor. İllaki kendi seçimi olmalı! Neyse o da hediyesini buldu. İkimizde memnunuz artık.

Derken bu sabah, beraber yemek programı yaptığımız arkadaşlarımızdan haber geldi. Eşi hastalanmış, hastanelik olmuş. Kızcağız mahcup. Ne yapsak, ne etsek diye kıvranıyor. Yahu, ne yapacağız, tabii ki gidilmeyecek. Rezervasyon iptal. Başka sefere inşallah... Başbaşa da gitmek istemedik. E, planımızı arkadaşlarımızla yapmışız, bizim de içimize sinmeyecek. Sonuç olarak, benim günlerce üzerinde kafa yorduğum, planlar kurduğum doğumgünü kutlaması, Cumartesi gündüz sinema - yemek muhabbeti yaparıza döndü:(

Biz zaten  neredeyse her haftasonu bu programı yapıyoruz. Hiç özel olmayacak böylece. Eşim hep der, uyarır beni, hiçbir planı, programı fazla önceden yapma diye...Haklı valla. Gene hevesim kursağımda kaldı.... 

 

Ama olsun, ben gene Cumartesi akşamına minik bir pasta alırım, mumları yakarım. Eşim üfler, alkışlarız. Maksat adet yerini bulsun. Kutlamasız da olmaz ama, di mi???