KİRLİ KEDİ :))

Haftasonu şirkette boya badana vardı

Satış ekibimizin yağız delikanlıları el birliğiyle şirketlerini güzelleştirdiler. Elimde bu büyük olayın fotoğrafları mevcut ama karizmalarını daha fazla çizmemek adına yayınlamayacağım:)) Hepsi çok yoruldu ama tertemiz olduk, ellerine kollarına sağlık!

Bir tek kirlenen Pamuk oğlum olmuş. Pazar günü İzmir dönüşü büyük hevesle işyerime görmeye geldiğim bembeyaz kedimin yerinde; gri tüylü, kara suratlı ve kulaklı bir pis kedi vardı!

Nasıl kudurup tozlarda yuvarlandırsa artık, resmen rengi değişmiş...
Bu arada küçük diye midir nedir, pek kendini temizlemiyor bu. Serseri ruhlu da olabilir....Bilmiyorum.

Pazartesi işyerinde biraz ıslak mendille üstten tozunu, kirini temizlemeye çalıştık ama nafile...Pespembe patileri bile siyah olmuş.

Bir de; haftasonları özellikle Pazarları kimseyi görmeyince fazlasıyla daralıp sıkılıyor herhalde, ertesi sabah tüm ilgiyi üzerine istiyor ve kimseyi çalıştırmıyor. Laptopların üzerinde yuvarlanıyor. Paçalardan tırmanıp kucaklara çıkıyor. Bu Pamuk bizi bizden aldı vallahi. Bütün sabah oynayıp oynayıp, en sonunda yorulup bir kenarda uyuya kalıyor. İşte aynen şu şekil:

İtiraf etmeliyim ki, çok yaramaz.Ama bir o kadar da tatlı. Zamanla kendini temizler ve beyaz tüylerine kavuşursa çok daha güzel olacak. Şu anki haliyle adını Duman olarak mı değiştirsem diye de düşünüyorum:))

EWBC (ŞARAP BLOGGERLARI KONFERANSI)NIN ARDINDAN...

8 Kasım Perşembe'den beri İzmir'deydim. Son derece yoğun ve yorucu geçen bir haftasonunun ardından çok yorgun ama mutlu bir şekilde evime döndüm.

İzmir'de 9-11 Kasım tarihleri arasında gerçekleştirilen EWBC 2012 "Wine Bloggers Conference"dan ne kadar haberiniz var bilemiyorum. WOT (Wines Of Turkey) grubu, bu çatının altında buluşan 10 kadar üretici ve Vrazon isimli İngiliz organizatörler ile beraber yaklaşık 1 yıldır bu proje üzerinde çalışıyorduk. Özellikle WOT kurucuları Ayça ve Taner Öğütoğlu ve Vrazon grubu gerçek bir başarıya imza atarak, tüm dünyadan yaklaşık 300 kadar sosyal medya şarap yazarını (wine blogger) ve şarap konusunda söz sahibi şarap ustalarını (Master of Wine) ülkemizde toplamayı başardılar. 3 gün boyunca şarapla bağlantılı farklı konularda çalışma grupları, seminerler ve tadımlar gerçekleşti. Ülkemiz şarapçılığı her biri kendi ülkesinde kanaat önderi sayılabilecek bu yazarlara ya da üstatlara tanıtılmaya çalışıldı. Özellikle yerli üzümlerimiz ve bu üzümlerden elde ettiğimiz şaraplar çok ilgi ve beğeni topladı.

Şarap konusu ülkemizde malesef çok fazla bilinmeyen ya da hak ettiği değeri görmeyen bir konu. Son 10 yıldır ülke şarapçılığımızda yaşanan olumlu değişim ve gelişim, biraz da medyanın ilgisi ile bir kıpırtı yaşanmaya başlasa da son derece yetersiz. Şöyle anlatmaya çalışayım, biz kişi başı yılda ortalama 1 şişe şarap tüketirken, İtalya, Fransa, hatta birasıyla meşhur Almanya'da bile bu rakam bizim 20-30 kat üzerimizde. Oysa Anadolu'da bulunan pekçok arkeolojik kalıntı bize şarabın anavatanının bu topraklar olabileceğini işaret ediyor.

"Müslüman bir ülkede salyangoz satmaya çalışmak" diye bir söylemi duymayan yoktur sanırım. Aynı söz, biz şarap üreticileri için de geçerli. Tabii ki, şarabı seven, bu konuda kendini eğitmeye çalışan, farklı şaraplar deneyerek damak tadını geliştiren pekçok insanımız var. Onların hakkını teslim edelim, ancak özellikle din kitabımızda şarap adının geçmesi nedeniyle şarabın günah olduğunu düşünen çok büyük bir kesimin de olduğunu unutmayalım. Oysa; şarap yüzde 11-15 arası bir alkol oranına sahipken ülkemizde çok fazla tüketilen rakının alkol oranı yaklaşık yüzde 45 civarında. Neyse buralara fazla girmeyelim...

Gene konferansa dönersek; bu haftasonu, blogger kavramının doğmasını sağlayan internet dünyasının ve sosyal medya denilen facebook, twitter aleminin etkinliğini çok çarpıcı bir şekilde yaşadık. Standımıza gelerek şarabımızı tadan ve yorumlarını birkaç saniye sonra dijital dünyada paylaşan bir yazarın yorumlarının, gene birkaç saniye içinde yüzlerce, binlerce insanla paylaşılmasına şahit olduk. İnanılmaz...Bir o kadar da korkutucu. Dünyanın artık ne kadar küçülmüş olduğu ve artık her konuda en iyisi olma zorunluluğunuz her an hissediliyor. Hakkınızda iyi ya da kötü bir eleştri ya da bir dedikodu bir kaç saniyede yüzlere, binlere ya da belki milyonlara ulaşabiliyor. Web'de paylaşılan hiçbir şey kaybolmuyor, silinmiyor. Dolayısıyla hata yapma şansınız ya da hakkınız yok!

Bu arada, şarabın nasıl bir ortak kültür konusu olduğunu fark ediyorsunuz. Hangi ülkeden olursanız olun, yaşınız, cinsiyetiniz ne olursa olsun aynı lisanı kullanıyorsunuz. Bir şarapla ilgili konuşurken konusu geçen aromalar, karakteristik özellikler, herkes için aynı sözcüklerle ifade ediliyor. Bunu biraz futbola benzetebiliriz; dünya üzerinde milyarlarca insan futboldan bahsederken aynı ifadeleri kullanır, aynı heyecanı paylaşır. Futbol kadar ortak paydada buluşulabilen bir diğer konu da şarap... Kullanılan terimler, değerlendirmeler kişiden kişiye farklılık gösterse de sonuçta lisan aynı. Hatta şarapseverlerin aldığı keyif ve paylaştıkları güzellikler muhteşem.

Bu arada konferansın İzmir'de yapılmış olması ve Türkiye'nin en batılı yüzünü göstermiş olmaktan dolayı da çok mutluyum. Konferansla aynı tarihlere gelen 10 Kasım Atatürk'ü anma etkinlikleri de çoğunluğu yabancı ülkelerden gelen katılımcıları çok etkiledi. Ülkemize ait pekçok farklı konu konuşuldu. Türk şarapçılığı gayet başarılı bulundu. Yapılan akşam yemekleri, konferans öncesi ve sonrası üretici gezileri ile Türk yemekleri ve tatlılarımız internet ve sosyal medyada günlerce konuşuldu. Organizasyonun başarısı EWBC konferansının bundan sonraki yılları için bir "benchmark" oldu. Bundan sonra bu organizasyona ev sahipliği yapacak ülkelerin işi çok zor, çünkü hepsi daha iyisini yapmak zorunda!!!

 

Bana gelince, iki gün boyunca ayaktaydım, yüzlerce insanla tanıştım, tüm gün sürekli tadımlar yaptım, İzmir Swiss Otelde muhteşem yemekler yedim, şaraplarımızı ve firmamızı insanlara anlatmaya çalıştım, gün içinde #EWBC olarak paylaşılan tüm twitter ve facebook mesajlarını yakalamaya çalışarak cevap yetiştirdim, bu nedenle parmaklarıma kramplar girdi, gözlerim şaşı oldu, devamlı ayakta, hareketsiz durmaktan belim koptu, geceleri çok geç yattım, sabahları erkenden kalktım....Çooook yoruldum, ama kesinlikle deydi. Herşey çok güzeldi, daha da güzel olacak...! Tüm Türk Şarapçıları olarak iyi bir iş çıkardık.

Emeği geçen herkese tekrar teşekkürler!!!  

Yazasım Yok

Hayat tuhaf.
İnsanın bu hayatta yaşadıkları, karşısına çıkan insanlar, o insanlardan gördükleri ise bazen inanılmaz.

Kendi başımıza gelmese de her gün gazetelerde, TV'lerde pekçok olay görüyoruz, pekçok haber okuyoruz. Bunların bir çoğu bize gerçek olamayacak kadar uzak görünüyor. Çünkü bu haberlerin genelinde şiddet var. İnsanların ihaneti var. Hiddet var. Sevgisizlik ve daha pekçok şey...

Bazen en yakın akrabaların birbirlerine attıkları kazıklar var. İnsan oğlu çiğ süt emmiş derler ya, doğru gerçekten. Kimse hayata sevgiyle bağlı değil. Hırslar gözümüzü kör etmiş. Sevgi, inanç, dürüstlük hepsi bitmiş. Güven kimselerde yok. Sahiplenmeler insanları esir almış. Paraya kul köle olmuş bazıları...Gözünü kırpmadan yuva dağıtanlar, cana kast edenler, hırsızlık yapanlar, emeğe kara çalanlar...

Benim merak ettiğim; hiç mi korku yok bu insanlarda? Bir gün bu hesapların kesileceği hiç mi akıllarına gelmez??Günü kurtaran, kendini kurtaran, kesesini dolduran, hak yiyen, insanlığını unutan,... bir gün gelip ben ne yaptım demez mi??? En büyük günah insanlıktan çıkmak değil mi???

Bugün içim hiç iyi değil...Hiç güzel birşey yazasım yok. Kusuruma bakmayın!

 

İstanbul'un Yeşili Bizim

Günlerdir izliyorum İstanbul Maslak'taki Fatih Ormanı ile ilgili yapılan tartışmaları.

Önce kıymeti kendinden menkul bir müteahhidimiz çıkıp beyaz atlı bir süvari edası ile bahsi geçen ormanı yapacağı siteye bonus olarak kullandı. Hem de günlerce ve tüm ana kanallarda...Aynı reklam tüm radyolarda da aynı anda yayınlanmaya başladı. Bu reklam milyonlarca insana ulaştı ve nihayet tepkiler başladı.
Öncelikle; Maslak ve civarında oturanların sesi yükseldi. Sosyal medyadan isyan ettiler, "Ormanımıza Dokunma" diye. Sonra bu ses yavaş yavaş yayıldı, pekçok duyarlı İstanbul'lu bu sese destek verdi. Çünkü İstanbul'da yaşayanlar bilir ancak, bir tek ağacın bile İstanbul için ne kıymette olduğunu...
İstanbul büyük bir metropol, Avrupa'nın pekçok ülkesinden daha kalabalık bir nüfusa sahip. Burada nefes almak zor, burada yeşil görmek için mutlaka ciddi organizasyon yapmak ve bir yerlere gitmek zorundasınız. Şehrin ortasında yeşil alanlar malesef çok azaldı. Olan birkaç yeşil silüete de doğal olarak İstanbul halkı sahip çıkmalı. Tepki vermeli. Bu yeşil alanların halkın malı olduğunu unutanlara hatırlatmalı!

Sosyal Medyada başlayıp bir kısım yazılı basına da malzeme olunca verilen bu tepki daha fazla göz ardı edilemedi sanırım ve bazı bürokratlar konuyla ilgili yalanlayıcı açıklamalar yaptı. O bölgenin zaten imara açık bir arazi olduğu, orman vasfını yitirdiği, bahsi geçen reklamda Fatih Ormanı görüntülerinin izinsiz kullanıldığına dair... Ancak, sanırım çok tatmin edici açıklamalar değildi bunlar. Bir de pekçok insan dedi ki; "Burası Türkiye, bu yalanlamalar üç gün sonra unutulur ve O ormanlar birilerine peşkeş çekildiği ile kalır". İstanbul'u seven ve burada hayatını kuranlar bu konunun takipçisi olmalı. Fatih Ormanı'nın ya da diğer İstanbul Ormanlarının durumunun takipçisi olmalı. Binlerce yıllık geçmişi olan bir şehrin, Dubai gibi çöldeki bir vaha haline gelmesinin önüne geçilmeli. Benim gördüğüm kadarıyla yapılan bu gökdelenler, plansız ve zevksiz büyüme, İstanbul'u görgüsüz bir Arap kenti yapmaktan öteye geçemeyecek. İnşallah yanılırım. Bunu tüm kalbimle diliyorum.

Yaklaşık 7-8 sene önce Ayvalık'ta, tam Şeydan Sofrası'nın karşısındaki ormanın yandığı zamanı hatırlıyorum. Gerçekten gözyaşları içinde izlemiştik kanallardaki görüntüleri. O ormanlar ki, her yaz tatilinde günbatımı fotoğraflarımıza mekan olmuş güzellikte çam ormanlarıydı. Birkaç saat içinde yanıp bitmiş, kapkara bir leke gibi kalmıştı Ayvalık manzarasında. Pekçok kişinin katkılarıyla yardım kampanyaları yapıldı. Sadece Ayvalıklılar değil; tüm Ege, hatta Ayvalık'ta birkez olsun tatil yapıp o güzelliği yaşamış olan herkes, katkıda bulundu. O tepeler zamanla tekrar ağaçlandırıldı. Her yaz nasıl yavaş yavaş yeşerdiğine şahit oluyoruz. Ve çok mutlu oluyoruz. Çünkü o ormanı yeşertmekle geleceğimize bir yatırım yaptığımızı biliyoruz.

Ayvalık örneğinde yaşadığımız gibi, her yıl ülkemizde pekçok orman yanıyor. Pekçoğu malesef yandığıyla kalıp hemen imara açılıyor ve buralardan rant elde ediliyor. İstanbul ormanları da aynı rant davasına kurban edilmemeli.

İstanbul dünyanın en güzel şehirlerinden biri. Bunun aksini söyleyecek insan pek fazla yoktur diye düşünüyorum. Ama İstanbul'un güzelliği sadece Boğazıyla, yalılarıyla, tarihi eserleriyle, gökdelenleriyle sınırlı kalmamalı. İstanbul ormanlarıyla da bilinen, yeşili, tabiatı ile de dünyanın en dikkat çekici şehirlerinden olmalı. İnsanlar rahat nefes almalı, huzur bulmalı. İnsanlar buralarda spor yapabilmeli, bisiklete binmeli, ailecek haftasonları gidebilmeli. Sadece belli bir kesimden insan değil, herkes canı çektiğinde toprağa ayağını basabilmeli...O ormanlarda yaşayan yüzlerce canlının yaşam hakkı elinden alınmamalı. Bunu sadece bizler yapabiliriz. Bu şehirde yaşayanlar... Aksi olursa bizden daha fazla etkilenecek kimse yok ki...

YEŞİLİMİZE SAHİP ÇIKALIM. BUNU SADECE BİZ YAPABİLİRİZ....

ÖZEL OKULUN ÖZEL KIZLARI

Önümüzdeki sene liseden mezun oluşumuzun 25.yılı olacak.
25 koca yıl!
Dile kolay Çeyrek Asır!

Lise dediğimde biraz basit bir ifade kullandığım hissine kapıldım. Düzeltmeliyim.
Ben İzmir'in en özel okullarından birinde okuma şansına eriştim. Okulumuz 100 küsür senelik tarihiyle ve değerleriyle bir aile yuvasıydı. Bir kız okuluydu. (Yani en azından biz lise ikinci sınıfa gelene kadar öyleydi-o yıl hazırlık sınıfına erkekler alınmaya başlandı).
İlkokulu bitirdiğimiz yıl, özel okullar sınavında başarı gösterek girdiğimiz okulumuzda bir yıl hazırlığın ardından ortaokul ve lise günlerimizi geçirdik.

 

İzmir'in en yeşil alanlarının birinde kurulu olan okulumuzun her binası tarih kokardı. Kullanılmaktan aşınmış mermer basamakları, türlü anılarla dolu sıraları, ulu çam ağaçları... O yıllarda, bir okulda çok fazla rastlayamayacağınız kadar dolu ve düzenli kütüphanesi.

Bizler; 10 yaşında girdiğimiz okulumuzda büyüdük,serpildik... Birey olmayı, iyi insan olmayı, haklarımızı savunmayı, yardımlaşmayı, dürüstlüğü, sevgiyi, bağlılığı, hakkaniyetli olmayı, saygıyı öğrendik. İyi bir eğitim aldık. Çok iyi öğretmenlere sahip olma şansını yakaladık. "Cumhuriyet Kızları" olarak yetiştirildik. Sanatı, sanat tarihini, dekorasyon, mutfak ve el becerilerini, derslerimizin yanında işledik. Ana dilimizin yanı sıra ikinci bir lisanı ana dilimiz gibi, o dilde rüyalar görebilecek kadar kapsamlı öğrendik. Her konuda donanımlı bireyler olarak hayata hazırlandık.

Şansımız olan öğretmenlerimizin hepsi seçilmiş özel eğitimcilerdi. Yerli ve yabancı pekçok farklı eğitimci hayatımızda iz bıraktı. Kimini hiç unutmadık. Kimi bugün olduğumuz insan olmamızı sağlayacak kadar özel insanlardı. Geçen ay kaybettiğimiz ve ömrünü okulumuza ve biz öğrencilerine adayan bir insan olan Bercis Hanımı nasıl unutabiliriz... Onun hali tavrı, disiplinli ama sevecen yapısı her birimizin içinde özel bir iz bırakmıştır. Geçen bu 25 yıl içinde kimi öğretmenlerimizi kaybettik, kimi görünce hala adımızla seslenebilecek kadar bizimle. Hepsini saygı ve sevgiyle hatırlıyoruz.

Okulumuz gerçek bir aile yuvasıydı. En özel anılarımız, en özel arkadaşlıklarımız, dostluklarımız o okul sıralarında yaşandı. Ailemizle olduğundan daha fazla zamanı okulda geçirdik. En lezzetli yemekler, en keyifli sohbetler okul yemekhanesinde, ya da Co-Op'ta (kantin) yendi. Sırlar paylaşıldı, haylazlıklar yapıldı, hayaller kuruldu...

Aradan 25 yıl geçti, 25 koca yıl...Ve bu 25 yıl içinde farklı arkadaşlıklar, dostluklar, anılar biriktirildi. Ama o yıl, O okuldan mezun olan 100 genç kız, birbiri için hep çok özel kaldı. Her rastlantıda hala okul sıralarındaymışçasına samimi sohbetler kuruldu. O günler hep özlendi,hep sevgiyle hatırlandı.

Şimdi önümüzde bir fırsat var. Önümüzdeki yıl yapılacak re-union için sıkı bir plan yapmalıyız. O gün olabildiğince kalabalık bir şekilde biraraya gelmeliyiz. Eski günleri anmalı, gülmeli, gürültü yapmalı, eğlenmeliyiz. Kaybettiklerimizin arkasından ağlamalıyız. O günleri tekrar paylaşmalıyız. Hepimiz yoğunuz, çoğumuz çalışıyoruz, çoluğumuz, çocuğumuz var, bazılarımız başka şehirlerde ya da ülkelerde yaşamlar kurduk. Normal zamanlarda biraraya gelmek için çok çabalamıyoruz. Önceliklerimiz var ve zamansızlık ya da mesafeler yüzünden malesef çok biraraya gelemiyoruz. Bu nedenle, 25. yıl buluşmasını biraraya gelmek için fırsat olarak görmeliyiz. Hem de çok önemli bir fırsat.
Haydi kızlar! Güzel bir plan yapalım. Böyle özel bir fırsatı kaçırmayalım!!!
Hepinizi çok Özledim....
 

Bir Ergenle Yaşamak - 3

Evdeki durumlar artık malumunuz. Ara ara yazıyorum ve yazmaya da devam edeceğim. 13 yaşındaki nurtopu gibi bir ergenimiz var ve bazen bununla ilgili sıkıntılar, sorunlar, eğlenceli durumlar yaşıyoruz.

Aslında hepimizin bu dönemlerden geçtiği malum, ama unutuyoruz yaşadıklarımızı. Bir de tabii, bizler daha farklı koşullarda yaşadık ergenlik dönemlerimizi. Bu kadar açık bir toplum değildi yaşadığımız.Aileye ya da çevreye karşı daha fazla bir sorumluluk duygumuz vardı. Çoğumuz ev hanımı annelerimizin yardımcısı olmak durumundaydık, öyle bulaşık makineleri, mikrodalgalar yoktu. Her iş daha meşakatli ve zaman alıcıydı. Dolayısıyla işler paylaşılır, çocuklar aile içinde sorumluluk alırdı. Fırından ekmek almak bile bir işti; şimdi bakkallar evlere servis yapıyor... Ben çok net hatırlıyorum, annem kendi iç çamaşırlarımı bana ütületir, sofrayı bana kurdurtur, kaldırtır, sıcak günlerde balkonu bana yıkatırdı. Hem de 8-9 yaşından itibaren, bu işler benim sorumluluğum olmuştu. Annem yatağımı asla toplamazdı. Salonun tozunu ara ara bana aldırdırdı. Bunları zalim olduğundan filan da yapmazdı, bana sorumluluk öğretmek için yapardı...(Tabii bunu şu anda anladığımı ve ifade edebildiğimi söylememe gerek yok, o günlerde annem dünyanın en zalim, en acımasız insanıydı!!!)

Günümüz annelerinin bir çoğu çocuklarına sorumluluk vermek yerine çocuklarının zaten olması gereken yükümlülüklerini bile üstlenerek farkına varmadan çocuklarına kötülük ediyorlar. Bahaneler ise hep aynı. Çocuğum çok yorgun, dersi çok fazla, zaten hasta biraz, ...vs. Ödev yapanlar, internet araştırmalarını üstlenenler, çocuğun her türlü sosyal ya da psikolojik sorununu çözmek için uğraşanlar, arkadaşlarıyla ilişkilerini düzene koymaya çalışanlar...

Ben de dönem dönem bu hataları yaptım. Bazen de yapmaya devam ediyorum. Ancak; benim çocuk yetiştirirken çok demokratik olmak gibi bir kaygım yok. Ben öncelikle bir anneyim. Kızıma doğru ve iyi bir insan olmayı öğretmekle yükümlüyüm. Tabii ki mutlu bir çocuk olmalı, sevgiyi doyasıya yaşamalı, ama üzülmesi gereken yerde de üzülmeli, her türlü davranışının sorumluluğunu kendisi taşımalı. Her ailenin farklı yapıda ve özellikte olduğunu anlamalı ve kabullenmeli. Kıyaslamalar yapmamalı. Bizim ailemizin tek ve biricik olduğunu, kurallarımızın ve yaşam şartlarımızın bize özel olduğunu bilmeli. Arkadaşlarıyla sorunu varsa kendi çözmeli, bir derste sıkıntı yaşarsa kendi başa çıkabilmeli, eve dahil olmalı-sonuçta bizimle yaşayan bir misafir olmadığını anlamalı. Özellikle kendi odasının sorumluluğunu taşımalı. Okulda unuttuğu kitap yüzünden yapmadığı ödevinden dolayı ceza alıyorsa bundan ders çıkarması gerektiğini anlayabilmeli. Bir daha da o kitabı unutmamalı.

Kızım okula başladığı ilk yıllar bir kaç kez okulda kitap unuttu. Hiçbir zaman bu nedenle okula gitmedim. Gerekirse sabah erkenden okulda o ödevi yaptı. Ya da ceza aldı. Senelerdir de bu konuda bir sıkıntı yaşamıyor, çünkü alması gereken dersi aldı. İki üç senedir masayı toplamaya yardım ediyor, en azından kendi tabağını mutlaka kaldırıyor. Yardımcımızın olmadığı günlerde mutlaka bulaşık makinesini boşaltıyor.  Odasını toplaması gerektiğini ve oranın kendi sorumluluk alanı olduğunu biliyor (ama çoğunlukla dağınıklığı sevdiğini söyleyerek toplamıyor:)!) Haftaiçi TV seyretmesi yasak. Ödevi olsa da olmasa da, evimizin kuralı bu! Haftasonu boş zamanlarında istediğini yapmakta serbest, öncelik ise tabii ki ödevlerde.

Tabii bunların kızım tarafından çok büyük bir içsel kabul gördüğünü düşünmeyin. Her türlü kuralı delmek için sonsuz bir çaba içinde hala. Örneğin; ödevi yoksa mutlaka bir kere şansını deneyip, "TV seyredeyim mi?", diye soruyor ama, hep aynı cevabı alıyor. Eminim ki; benim çok katı olduğumu düşünüyordur. Hatta bana için için sinir oluyordur. Ara ara atışmalarımız başladı bile. Olsun! Bu da olması gereken bir durum, yeter ki birbirimize onarılması imkansız kalp kırıklıkları yaşatmayalım!!!

Bu arada odasının bütün duvarlarına yapıştırmaya başladığı müzik grubu, ya da artist posterlerine de alışmam ve kabullenmem gerektiğini unutmamalıyım. Sürekli bir konuya takılıp o konuyla ilgili bizi bayıltana kadar konuşmasına alışmalıyım. Yaptığı tuhaf esprilere hazırlıklı olmalıyım. Ayarını bazen kaçırdığı el şakaları ile ilgili çok tepki vermemeliyim. İnanılmaz açılan iştahına ve pis boğazlığına şaşmamalıyım. Tembel ve dağınık hallerine daha az tepkili olmalıyım. Zaman zaman yaşadığı nevrotik patlamalara hazırlıklı ve sabırlı olmalıyım... Tüm bunlarla ilgili de kendime sürekli telkinde bulunmalıyım!

Kısacası evde bir ergenle yaşadığımı unutmamalıyım!!!

Lodos'dan Ötürü

Ata Demirer'in "Eyvah Eyvah" filminin en güzel, en akılda kalıcı repliği o harika Trakya şivesiyle söylediği "Senden ötürü..." değil miydi? Uzunca bir süre ağzımızda yer etmişti, yerli yersiz kullanıp durmuştuk. 

Geçen hafta yaşadığım iç sıkıntısının, çarpıntıların, sürekli devam eden bir boyun ağrısıyla sinsi sinsi ben buradayım, geliyorum diyen baş ağrılarımın sebebi bütün haftasonu devam eden lodosmuş. Hatta yaşanan bu iç sıkıntıları, iç huzursuzluk olarak aile içine de sızdı tabii. Genel bir çemkirme hali sezildi ortamda:)))

Herkes bir gergin, bir rahatsızdı. Kimi uykusuzluktan şikayet ediyordu, kimi iştahsızlıktan.

Eklem ağrıları, gerginlik, tansiyon problemleri, migren ağrıları...hep konuşuldu. Herkes bir derdini anlattı durdu. Sonuçta da hep "e tabii, Lodostan ötürü..." dendi.

Ne rüzgarmış mübarek. Feleğimizi şaşırttı. Tüm ülke etkilendik. Hatta 29 Ekim törenlerinde bile kriz çıktı! Cumhurbaşkanıyla Başbakan sinirsel barikat gerilimi yaşadı.  Lodos onlarda da gerginlik yaratmış anlaşılan. CHP'li yönetici darbe çağrısı yapmış, herhalde onun da başında bir ağırlık, zihninde bir bulanıklık oldu..Polis biber gazı sıktı, içi sıkılan vatandaş ferahlamak için Kordona, Bağdat Caddesine koştu...Bir de kırmızı iç açar, güzel renktir diye herkesin elinde bir al bayrak...Ayak, bacak ağrısı çeken, eklem ağrısı olanlar Anıtkabire yürüdü.   "E tabii, Lodostan ötürü..."

Bu arada Facebook'ta Ağaoğlu'nun yeni yapacağı Maslak sitesine savaş açanlar oldu. "Ormanımıza dokunma!", diye kampanyalar başladı. Habire dönüp duruyor sanal ortamda. Bunlara da kaşıntı yapmış lodos. Uğraşılır mı bu adamla, valla arkası sağlam (!) demedi demeyin...

Ah, bu lodos 3 gün esti, darmadağın etti ortalığı. Ne huzur bıraktı millette, ne akıl. Zaten üç kuruşluk aklımız vardı, onu da savurdu, götürdü bilinmeyen bir yerlere. Ya da belki tersi mi oldu acaba??? Olabilir mi, uyuyanlar uyanmış, aklımız başımıza gelmiş olabilir mi???