EĞİTİM ŞART ama nasıl?

Okullar resmi olarak dün açıldı. Vatana millete hayırlı olsun.

Sosyal medyada, çocuğu ilk kez bu yıl okula başlayan arkadaşlarımın heyecan ve mutluluğuna imrenerek bakıyorum.
Umarım onların çocuklarının okul hayatları çok daha düzenli, sorunsuz ve sistemli olur.

Benim kızım bu yıl onuncu sınıfa başladı. Onuncu sınıf, yani bizim anladığımız dilde, lise iki oldu. Kızımın okulu açılalı iki buçuk hafta oluyor bu arada. Özel bir okulda okuduğu için ara tatiller nedeniyle her zaman okulumuz herkesten erken açılır ve geç kapanır. Yani benim kızım çoktan ödev yapmaya, derslerine çalışmaya hatta küçük sınavlar olmaya başladı bile.

On yıllık bir veli olarak, pek çok farklı Milli Eğitim Bakanı ve onların sürekli değişen sistemlerine tanık oldum. Bir kısmı teğet geçerken, bir kısmından benim kızım da etkilendi. Okula başlama yaşı 5'e kadar düştü, ertesi yıl olmadı tekar 6'ya yükseldi. Ana sınıfı zorunlu hale geldi. Lise üç seneden dört seneye çıktı. İlköğretim 8 yılken, 4+4+4 diye bir düzenleme yapıldı. İlköğretim okulları hiç bir ön hazırlık yapılmadan ilkokul, ortaokul diye bölündü. Öyle ki, tek bina içinde paravanlar çekilip düzenlemeler yapıldı. Lisede branşlaşma onuncu sınıftan on birinci sınıfa kaydırıldı. Sınav düzenleri her yıl değişti. SBS, LGS, Teog... Ben artık hangisi uygulanıyor, bu kısaltmalar ne anlama geliyor takip edemez oldum. Üstelik yapılan sınavlar hep hatalı, hep hileli... Çalınan sorular, kaybolan cevap anahtarları, açıklanmayan sınav soruları...

Yanlış yerleştirmeler, itirazlar, mahkemeler... Öyle garip bir düzen içindeyiz ki; hem milli eğitim, hem de okul yönetimleri en ufak sorunda velileri mahkemeye gitmeye yönlendiriyor. Sistem o kadar havada ki; kendi çözümlerini üretemiyor, veliler mahkeme kapılarında çare arıyor... Yazık ki, her değişen sistemde olan çocuklara oluyor. Daha bir önceki sistem anlaşılamadan, daha da karmaşık bir yeni sistem yürütmeye konuyor, üstelik onu da anlayan yok. Okul yönetimleri şaşkın, öğretmenler endişeli, veliler telaşlı, öğrenciler korkmuş...

Üzerine bir de haberlerden takip ettiğim imam hatip konusu var. İmam Hatip'lerin nasıl bir eğitim verdiği benim açımdan bir bilinmez. Keşke bu kadar yaygınlaştırılmaya çalışılan bu okulların eğitim açılımlarını bilebilseydik. Yani meslek liselerini az çok biliyoruz. Üniversite öncesi, belli bazı mesleklerin edindirilmesi gibi bir uygulama var. Ki, dünyanın pek çok ülkesinde bu model zaten kabul edilmiş ve uygulanmakta. Sonuçta her meslek kolu için üniversite mezunu olmak gerekmiyor. Almanya eğitim sistemi bunu çok uzun zamandır uygulayan bir model. Son derece de başarılı. İmam Hatip'lerin de ne amaçla bu kadar yaygınlaştırılmaya çalışıldığını doğrusu ben çok merak ediyorum. Eğer amaç din adamı yetiştirmekse, bu kadar büyük bir hatip ya da imam açığımız mı var? Müslüman ailelerin çocuklarına evlerinde verdikleri dini eğitim çok mu eksik, o nedenle mi bir okul tarafından yeni nesli dine yakın yetiştirebilmek için okullarda eğitim vermek gerekiyor? Gerçekten bu konuda aydınlatılmak, işin doğrusunu öğrenmek istiyorum.

"Ben yaptım, oldu" anlayışı, maalesef ülkemizde uzun zamandır hakim ancak, bu dayatmalar sadece toplumun bir kısmını gelecek endişesi yüksek ve kaygılı bir hale getirmekten öteye geçemiyor. Üstelik direkt tepki yaratıyor. Oysa İmam Hatiplerin bu kadar arttırılması ile yapılmak istenen sistemsel değişikliğin eğer bir açıklaması, bir mantığı varsa bu bilgi paylaşılmalı, toplum aydınlatılmalı. Böylece ön yargılar kırılmaya, endişeler giderilmeye çalışılmalı...

Sistemle ilgili bir soru sorduğunuzda, yılların eğitimcilerinin, okul yöneticilerinin bile çaresiz ve ne yapacağını bilemez bir halde olduğunu görmek insanın çocuğunun geleceğine endişe ile bakmasına neden oluyor.

Bizim üniversiteye hazırlanmak için önümüzde sadece üç yılımız kaldı. Ancak, şu anda tüm velilerde ve eğitmenlerde sınavların değişeceği, üniversiteye girişin daha farklı bir yolla olacağı beklentisi hakim. Ancak ne olacağını kimse bilmiyor. Buyurun, yeni bir bilinmezlik. Hali vakti yerinde aileler çocuklarını yurt dışında okutabilmenin derdine düşmüş. Hiç kimse yarın sistem nasıl değişecek bilmediğinden, pek çok insan çocuklarına bir yurt dışı üniversitenin kapısını aralamaya çalışıyor. Bunun için inanılmaz yatırımlar yapıyor. Çocuklar kararsız, çocuklar bilinçsiz. Ailelerin elinde top gibi oradan oraya, sistemin değişimine göre her yıl farklı bir yöne savruluyor...

Tüm bu yazdıklarım sızlanma olarak algılanmamalı. Bunlar artık eskimeye başlamış bir velinin durum tespitleridir.

 Yeni eğitim ve öğretim yılının, ülkemiz ve tüm evlatlarımız için hayırlı olması en büyük dileğimdir. Sonuçta, biliyoruz ki; "EĞİTİM ŞART!!!"

Sevgiyle...

MISIR EKMEĞİ (aslında MISIR KEKİ)

Uyku açısından genelde şanslı bir insanımdır. Eşimin deyimiyle yatağa yattığımda başım daha yastığa deymeden uyurmuşum! Gerçi son bir kaç senedir bazı geceler sabahı sabah etmişliğim de var. Öyle kafama bir şey takmam filan da şart değil, bazen uyuyamıyorum. Ya da bazı sabahlar, sanki biri beni dürtüklemiş gibi uykunun en tatlı yerinde dikiliyorum ayağa... Nedeni yok. Sinir edici bir bilinmezlik durumu. Bu sabah da saat 6:45'de gözüm açıldı. Bir iki dönüp durdum yatakta, baktım ki uyuyacak halim yok, kalktım. Ortalık inanılmaz sessiz. E, özellikle pazar sabahları herkes uyuyor tabii.

Saat 7:00 gibi kimseyi uyandırmamak için kendimi dışarı attım ve bir saat yürüdüm açık havada. Benim gibi bir iki erkenci komşuyla selamlaştık. Hepimizin gözlerinde "vah, vah sen de uyuyamadın" ifadesi... Sonra eve dönüp, Zeytin'e bir göz attım. Uyanmış ve gözü kapıda beni bekliyormuş. Beni görünce mutluluktan çıldıran ve beni de sevgi delisi yapan bu muhteşem yaratığı alıp, onbeş dakika da onunla yürüdük.

Eve döndüğümüzde saat daha sekizi biraz geçiyordu ve herkes hala uyuyordu. Ne yapayım, nasıl zaman geçireyim diye düşünürken, bu hafta fırından aldığım taze mısır unu aklıma geldi. Mısır ununu fazla bekletmemekte fayda var. Uzun süre kalırsa unun tadında hafif bir acılık olmaya başlıyor. Neyse, kızım evde benim yaptığım mısır ekmeğine bayılıyor, çünkü, bildiğiniz kek gibi oluyor. Ergenlik ilginç bir dönem, kimi çok kiloluyken benim kızım da kilo almaya çalışıyor ve mısır ekmeğini de kilo alma aracı olarak görüyor. Yemeye başlayınca durmak bilmiyor, bazen müdahale etmek zorunda kalıyorum.

Ben bu tarifi geçen sene bir yemek sitesinden almıştım, sonra bazı değişiklikler yaparak kendi damak tadımıza uygun bir hale getirdim. Aslında ekmekten ziyade gerçekten kek gibi oluyor. Sadece defalarca pişirmeme rağmen pişme süresini hala tam oturtamadım. O yüzden fırındayken hep gözüm üzerinde oluyor. Üzeri kızarıp çatlamaya başlayınca fırından çıkartıyorum.

Mısır Ekmeği için malzemeler:

1/2 kg. Mısır unu ( son kıvama göre 1-2 kaşık daha ilave etmek gerekebilir, boza kıvamında olacak.)

2 yemek kaşığı toz şeker

2 çay kaşığı tuz

2 yemek kaşığı yumuşak tereyağ

2 çay bardağı süt

2 çay bardağı ılık süt

2 çay bardağı zeytinyağ

2 paket kabartma tozu

Yapılışı: Karıştırma kabına mısır ununu eliyoruz. İçine toz şekeri, tuzu ve kabartma tozunu ekleyip kuru malzemeyi karıştırıyoruz. Suyu kaynatmadan biraz ısıtıp kuru malzemeye ekliyoruz. Sonra tereyağı, zeytinyağı ve sütü ilave ediyoruz. Tüm malzemeyi içinde pütür kalmayacak şekilde çırpma teliyle iyice karıştırıyoruz.

Kelepçeli kek kalıbını tereyağ ile güzelce yağlayıp içine ekmeğin malzemesiyi döküyoruz. 150 derece fırında bir saat kadar (üzeri çatlayıp kızaracak, gene de kürdanla kontrol etmekte fayda var) pişirilecek.

İyice soğuyana kadar bekleyip, kalıptan öyle çıkartmak lazım çünkü çok yumuşak bir ekmek ve dağılabiliyor. Kek gibi olduğu için özellikle çayın yanında ve tulum peyniri ile muhteşem oluyor.

Ev halkı yavaş yavaş uyanmaya başladığında ben, güne uykusuz ama verimli bir başlangıç yaptığım için mutlu hissederek, kahvaltıyı hazırlamış, mısır ekmeğini de dilimleyip sofraya koymuştum bile... 

Sevgiyle...

YAZ BİTERKEN

Benim çocukluğumda yazlar daha uzun sürerdi...

Gerçekten, öyleydi yani. Okulun bittiği akşam yaz başlardı. O akşam, valizler hazırlanırdı, sanki yurt dışına göç ediyormuşçasına detaylı düşünülüp alınırdı her şey. Koca yaz İzmir'e hiç dönülmeyecekmişçesine. Ertesi gün maaile arabaya doluşulur, şarkılı türkülü ama bol mide bulantılı, sıcak ve nemli bir yolculukla yazlığa gidilirdi. Çeşme yolu; otoban filan yapılmadan önce daracık, bol virajlı bir yoldu. Dağların ve yer yer çam ağaçlarının, yer yer de makiliklerin arasından kıvrıla kıvrıla giden upuzun bir yol. Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi gelen. Annemle babam arabada sigara içerdi. İçeride yoğun bir duman olurdu. O zaman klima filan da yok. İçeride abim, ablam, ben, sıkış tepiş. Camlar ardına kadar açık olsa da, dışarıdan gelen sıcak ve nemli rüzgar, arabanın havasını değiştirmeye yetmezdi...

Gene de; hayatımın en güzel yolculuklarıydı o hiç bitmeyecekmiş hissi veren Çeşme gidişleri. Ara ara yolun sağında beliriveren denizin kokusu ve hedefe yaklaşmış olmanın mutluluğu. Kendimi hatırlıyorum, her deniz göründüğünde "Deniz göründü, deniz göründü..." diye sevinç çığlıkları atarken. Ara sıra da sigara dumanından ve virajlı yoldan kaynaklı mide bulantılarıma hakim olamayıp, bir gece önce yediklerimi yola bırakırken. Nihayet yol kenarında beliriveren Çeşme'ye hoş geldiniz tabelası ve mutluluk...

Yaz böyle başlardı.

Sonra arkadaşlarımı beklerken hatırlıyorum kendimi. İzmir'liler bizim gibi bir iki gün içinde gelirdi. Ankara ya da İstanbul'dan gelenlerin bir haftaya yakın sürerdi gelmeleri. Her sabah yataktan kalkıp heyecanla hangi arkadaşlarımın evlerinde perdeler açılmış, kimler gelmiş diye kontrol ettiğim günler başlardı. Geç gelenlere çok kızardım. Eksik arkadaşlar varsa coşku da eksik olurdu.

Sabah en geç dokuz da kalkıp aileyle edilen kahvaltılar (çok geç uyanmak gene eğlenceyi kaçırmak demekti - şimdiki çocuklar gibi öğlenlere kadar uyunmazdı), ilk dışarı çıkanların beraberce diğerlerini evlerinden çağırması ile toplanmalar, denizde çılgınca eğlenmeler, arada yenen öğlen yemekleri, tekrar buluşmalar, hiç sıkılmamalar, oynamalar, gülmeler, kahkahalar, akşam zorla eve girmeler, sonra gene çıkmalar, gizli yollardan Altın Yunus'a girip atari salonunda oynamalar, siteler arası yapılan maçlar, tezahüratlar, didişmeler ama hep eğlenmeler... Yenilen mısırlar, yirmi çocuk bir araya gelip kapatılan midye tepsileri, kilo alma korkusu olmadan yenilen kumrular, lokmalar, dondurmalar, pideler. Arada edilen çocukça kavgalar, küslükler, sonra barışmalar, oyunlara kaldığı yerden devam etmeler. Çocukluk aşkları, temiz duygular, ilk heyecanlar! ...


Çocukluğum yazları böyleydi. Sevgi dolu, heyecan dolu, mutluluk dolu... Üstelik hiç bitmeyecekmiş gibi uzun. Okulun hiç akla getirilmediği, ödev filan olmadan gerçek anlamda tatil yapıldığı için beynin tamamen arındığı, dinlendiği günler. Öyle dolu dolu geçen günlerdi ki, bazen okul bile özlenirdi.

Sonra yavaş yavaş serinleyen akşamlardan, güneşin ısısının azalmasından yazın bitmeye yaklaştığının hissedilmesiyle yüreğe yerleşen sıkıntı. Okulun açılacağı güne geri saymalar. Yaz bitecek diye daha fazla eğlenmeye, arkadaşlarla daha fazla beraber olmaya çalışmak. Sitenin yavaş yavaş boşalması, arkadaşların bir kısmının erken dönmesi, plajların sakinleşmesi. Hüzün...

Ve annemin evde toparlanmaya başlamasıyla yazın bittiği ve okulun bir hafta içinde açılacağı gerçeğini kabullenmeye çalışmak. Üç ay süren yaz tatili sonunda annem; evi, eşyaları toplar, valizleri hazırlar, buzdolabını kapatır, eşyaların üzerini örter, evimizi bir sonraki yaza kadar gelinmeyecek şekilde kapatırdı. Bana kalsa okulun açıldığı güne kadar kalmak isterdim, ama o zamanlar her yaz büyürdük, boyumuz uzar, kilo alırdık. Bir yıl önceki kıyafetler üzerimize olmayacağından, ayakkabılar küçüldüğünden okul alışverişi yapılmak üzere İzmir'e dönmek gerekirdi. Kitapların alınması, defterlerin kaplanması gerekirdi.

Arabanın yüklenmesi ve ailecek içine doluşup hareket etmemizle siteden uzaklaşırken kalanların arkadan el sallamasıyla biterdi yaz. Dönüş yolunda gizli gizli ağlardım. Arkadaşlarımdan ayrıldığım, denize bir daha giremeyeceğim, şehirde hiç bu kadar eğlenemeyeceğim, özgürlüğü bu kadar serbestçe yaşayamayacağım için.

Bir yaz daha bittiği için.........

Sevgiyle...

ZEYTİNYAĞLI GİRİT KABAĞI

Ayvalık'a has yeni bir yemeği daha sizlere tanıtmaya karar verdim. Bu uğurda kendimi, tatil filan demeden helak ediyor olsam da, gerçek bir görev bilinciyle kendimi önce pazara, ardından mutfağa atıyorum.

Ayvalık pazarı mıknatıs gibi... Renkleriyle, kokusuyla beni her hafta içine çekiyor. Bu sefer; özellikle Sakız kabağı ya da Girit kabağı diye bilinen, minyatür kabaklardan almak için gittim. Gene yaz günlerinde tam bir Ege yemeği olan zeytinyağlı Girit kabağı yapmak için pazarda dolaştım. Girit kabağının özelliği boyunun yaklaşık 5 santim civarında olması. Maalesef  büyük şehirlerde bu tazelikte ve bu boyda olan kabaklardan bulmak pek mümkün değil. Bir ara büyük hipermarketlerin sebze reyonlarında üç yüz, dört yüz gramlık paketlerde bulunabilen bu minik kabakların etiket fiyatları o kadar yüksekti ki, bakmaya bile yürek istiyordu. Ayvalık'ta bol miktarda olduğu için fırsatı kaçırmamak lazım. Yandaki fotoğrafta bu kabakların ne kadar minik olduğunu görebilirsiniz. Tabii ki, tazecik ve çıtır çıtırlar...

Neyse, pazardan yaklaşık bir kilo kadar aldığım kabakları önce güzelce yıkıyorum. Sonra yarısını haşlıyorum ve bir saklama kabına alıp buzdolabına kaldırıyorum. Haşlanmış kabakları daha sonra zeytinyağ, limon sosuyla salata niyetine yiyoruz.

Kalan kabakların her iki ucunu temizlemek için kesiyorum ve  iki başına bir çentik atıyorum.

Kabaklarımı hazırladıktan sonra, yarım baş sarmısağı soyup, ince ince kesiyorum.

Dört domatesi soyup küp küp keserek hazırlıyorum.

Yayvan bir tencereye yaklaşık yarım kahve fincanı zeytinyağ koyuyorum. Tencereyi ateşe koyup yağım biraz ısınınca; içine önce sarmısakları atıp rengi dönene kadar çeviriyorum.
Ardından içine domateslerimi ekliyorum ve domateslerin rengi iyice çıkana ve saldığı suyu biraz çekene kadar pişiriyorum.

Kabakları sosa ilave ediyorum, tuzunu ve karabiberini ayarlayıp (1 adet kesme şekeri de unutmuyorum) , kabaklar yumuşayana kadar orta ateşte pişiriyorum.

Altını kapatmadan hemen önce bol miktarda Ayvalık tulumunu dilimleyerek kabakların üzerine yerleştiriyorum. Peynir tuzlu olduğu için, yemeğe tuz koyarken dikkatli olmakta fayda var. Daha sonra altını kapatıp, tencerenin kapağını da üzerine kapatıp peynirlerin erimesini bekliyorum.


Sıcak servis ediyorum. Eğer daha sonra yenecekse, sertleşen peynirlerin yumuşaması için tekrar ısıtmak gerekiyor.

Çok basit ancak, son derece lezzetli ve şık bir yemek oluyor. Ben İstanbul'da bu minik kabaklardan bulamadığım zamanlarda, mümkün olan en küçük boy kabakları alıp, biraz uzunca doğruyorum ve aynı tarifi uyguluyorum. Tabii ki, aslı kadar lezzetli olmuyor ama bizim damağımızın özlemini gidermeye faydası oluyor.



Umarım dener ve beğenirsiniz. Afiyet olsun.

Sevgiyle...

İMAMI DA BAYAYIM TAM OLSUN!

Dedim ya; tatil demek benim için ev hanımlığı modunda tavan yapmak demek... Mutfaktan çıkamıyorum. Bir de üzerine domates aşkım eklenince... Beni tutabilene aşk olsun!

Geçen akşam gelen misafirlerimize zeytinyağlı olaeak ne yapayım diye düşünürken, aklıma uzun zamandır yapmadığım "imam bayıldı" geldi. Tek sorun, arkadaşlarımızın maydanoz yememesi. Yani siz, bu tarifin üzerini kıyılmış maydanozla süslemeyi ihmal etmeyin.

İmam Bayıldı için ben özellikle ufak patlıcan seçiyorum. Hem daha az çekirdekli oluyor, hem de daha az acı. Yaklaşık 6-7 adet patlıcanı alacalı soyup, tuzlu suda bekletiyorum ki, patlıcanlar diğer malzemeleri hazırlarken kararmasın ve varsa acısı çıksın. 

Daha sonra kurulayıp, her iki ucundan ikişer santim kalacak şekilde  boydan bir kesik atıp, kızgın sıvı yağda güzelce kızartıyorum. Daha sonra tekrar pişeceği için yanmamasına özen göstermek lazım. 

Kızaran patlıcanları kağıt havlu üzerinde bekletiyorum. O arada, iki tane büyük soğanı salata soğanı doğrar gibi uzun uzun doğruyorum. Yedi, sekiz adet sarmısağı da soyup ince ince kesiyorum. Patlıcanları kızarttığım yağın içinde önce soğanlarımı çeviriyorum, sonra sarmısakları ilave ediyorum. Bahçeden topladığım iki üç tane sivri biberi de ince ince doğrayıp tavaya

ekliyorum. O arada, yaklaşık dört domatesin kabuklarını soyup küp küp hazırlıyorum ve yağdaki diğer malzemelere ilave ediyorum.  Tuzunu, karabiberini ve bolca kuru nanesini de ekleyip hepsi iyice kıvam alıncaya kadar pişiriyorum.

Önceden kızarttığım patlıcanları tencereye alıyorum ve iç malzemeyi kestiğim aralığa bolca dolduruyorum. Bu aşamada tencereye iki adet kesme şeker ekliyorum. Biraz daha tuz ile çok az zeytinyağ ve sıcak su ilavesi ile, kısık ateşte yaklaşık on beş, yirmi dakika pişiriyorum.

Pişen yemeğinizi bir gece dinlendirir, ertesi gün yerseniz lezzeti daha da artacaktır. Servis yapmadan önce kıyılmış maydanozla süslerseniz daha renkli ve süslü görünür. 

Patlıcanın her çeşidine bayıldığım için, bu feci sıcak yaz günlerinde, dolaptan çıkarıp serin serin yemek için imam bayıldı çok iyi bir alternatif. Ayrıca uzun sürdü sanmayın, işleyen demir ışıldar misali elim acayip çabuklaştı. 

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

BAHÇEDEN, PAZARDAN, EGE'DEN...

Bayılıyorum ben bu yaz mevsimine. Yani tabii sıcağına, nemine değil. Rengarenk meyvelere, kütür kütür kabaklara, içi sakız gibi bembeyaz patlıcanlara, şeker tadında fasulyelere, püsküllü mısırlara, incecik çıtır börülcelere, otların bolluğuna, domateslerin kokusuna,... Ve daha bir sürü şeye bayılıyorum. Habire yemek yapasım var. Bu arada hazır bu bolluğu ve tazeliği bulmuşken yavaş yavaş kış hazırlıklarını yapmaya da başladım.

Ayvalık'ın Perşembe pazarı meşhurdur. Tam şehrin merkezinde kurulur. Gerçek Ayvalıklılar şehir kalabalık oluyor, trafik mahvoluyor filan diye hiç hoşlanmasalar da; komşular taa karşıdan Midilli'den bile kalkıp geliyor. Şehir renkleniyor, canlanıyor. Sabah erkenden gitmek en doğru çözüm benim için ve de belediye otobüsüyle. Böylece otopark derdi de olmuyor. 

Neyse, geçen haftaki pazarda bizim aile için bir servet değerinde olan "muhliye" buldum. Muhliye bir ot. Görüntüsü çalı gibi. Yaprakları iri nane yapraklarına benziyor.

Kocaman çalı demetleri halinde satılıyor ve sadece Temmuz ve biraz da Ağustos'ta bulunuyor. Benim kayınvalidemden öğrendiğim bir ot. Yani bizim tarafta bilinmez. Bana söylenene göre Giritlilerin mübadele zamanı getirip yetiştirdiği bir otmuş. Bir kere Mısır'da bir evde çorbasını ikram etmişlerdi, bir de orada gördüm. Sonra Kıbrıs'ta da olduğunu öğrendim. Harika etli yemeği oluyor. Sadece yaprakları ayıklanıp kullanılıyor. Çok kısa bir zaman olduğu için, kışlık hazırlayıp donduruyorum. Sene içinde birkaç kez yemeğini yapıyorum. Eşimin beni en çok sevdiği zamanlar evde muhliye piştiği günler 😄.  Kışlık hazırlarken tek tek ayıklanan yaprakları buzdolabı poşetlerine dolduruyorum. Üzerlerine kabuğunu soyup doğradığım iki mis kokulu domatesi koyuyorum. Yarım limonun suyunu ilave edip poşeti sıkı sıkı kapatıyorum. 

Ayıklamak oldukça zahmetli ama inanın değiyor.  

Daha kışlık domates, barbunya fasulye ve bamya hazırlayacağım. Ama onları İstanbul'da da bulabildiğim için artık dönünce Çengelköy pazarından alıp yaparım. Yaz günü donmuş sebzeleri çözdürmeden Ayvalık'tan İstanbul'a taşımak oldukça zahmetli. 

Bu arada sanırım domates bağımlısı oldum. Eve iki günde bir, ikişer kilo domates alındığına bakılırsa ve benim ellerimin sürekli domates koktuğu düşünülünce dbtm'ne (domat bağımlılığı tedavi merkezi) yatmam gerekebilir. Bayılıyorum kokusuna, rengine, tadına... Bütün kış yiyemediğim taze ve hormonsuz domateslerin acısını çıkarıyorum. 

Size de tavsiyem fırsat buldukça yaz aylarında semt pazarlarını gezin, inanın bana terapi görmüş gibi mutlu olacaksınız.

Sevgiyle...

AYVALIK E-5

Bu yıl ki tatili biraz uzun tuttuk. İyi ki öyle yapmışız, çünkü bayram haftası boyunca tatilde gibi değiliz. 

Geçen senelerde Ayvalık'ın kalabalığı ile ilgili onlarca hikaye dinledikten sonra tedbirli olmakta fayda var dedik. Eve bir hafta yetecek kadar pazar, market alışverişini yapıp stokladık. Deniz olayını bir süreliğine kapattık, havuzla idare ediyoruz. Cunda'ya ya da Ayvalık'ın içine mecbur kalmadıkça gitmiyoruz. Resmen bir olağanüstü hal durumu. Komik geliyor eminim ama dün yanlışlıkla kızımı plajdan almaya Sarmısaklı tarafına gideyim dedim. Aaa, bizim kıçı kırık gidiş geliş yolumuz, E-5'e bağlamış. Nasıl bir trafik, nasıl bir karmaşa... Kimse kimseye yol vermiyor, camlardan sarkıp bağıranlar, küfür edenler, bir saygısızlık... Gördüğüm araçların hiçbirinde bir mutluluk hali yoktu, tam tersi bir stres, bir gerilim hali. Yazık, tüm yıl çalış çabala, bir tatilin hayallerini kur, o tatilde de şehirde yaşadığın stresin, gerilimin aynısını yaşa ve yaşat... Çekilecek çile değil doğrusu.

Çocukları toparlayacağım plajın orada da durum pek farklı değildi. Otoparklar dolmuş, arabalar yola taşmış, park etmişler. Kızımı ve arkadaşlarını arabaya doldurdum. Onlar da denize gittiklerine pişman olmuşlar. Hatta denizin içi bile o kadar kalabalıkmış ki, bir ara yüzememiş öylece suyun içinde durmak zorunda kalmışlar. Çin'de çekilen kalabalık plaj resimleri gibi dedi çocuklar! Dönüş yolumuz da aynı beter trafikte, üstelik de tüm çocukları evine bıraka bıraka oldukça uzun sürdü.

Akşam, yemekte açtığımız şarabımız ve peynir tabağımızla terasta oturduk. Allahtan bizim evimiz yoldan biraz yukarıda, çünkü araba konvoyu bizim evin önüne kadar uzamıştı. Ayvalık'ın içini ve Cunda'yı düşünemiyorum bile... Geçen yıl jandarma Cunda girişini kapatmış, "Cunda doldu (!), geri dönün" diye. Komediye bak! Bu yıl da benzer bir olay olacak kesin. 

Biz birkaç gün daha evdeyiz. Valla dışarı adımımı bile atmam. En fazla Zeytin'i önümüzden denize sokmak için karşıya geçerim. Huzur evimde ve bahçemde...

Bu arada; inanılmaz bir sıcak var. Poyraz kesildi, hava durdu. Bizim havuz bu sabah denizden daha dalgalı görünüyor. Evin içi de adeta kızma hamam. Klimalar olmasa içeride durmak mümkün değil. Gazeteler, dergiler bütün gün hatim edilecek. Gelen giden de olur mutlaka... Sık sık da suya batıp çıkarsak, tatil bize güzel...

Sevgiyle...