DÖRT BİR YANIMIZ ŞARK KURNAZI

İş Sağlığı ve Güvenliği Kanununu duymuşsunuzdur. Bir dönem üzerinde oldukça fazla konuşulmuş, sonra gelen tepkiler üzerine bir dönem ertelenerek yürürlüğe girmişti.

İşte bu kanun gereği iş yerlerinin belli kriterlere göre İş Güvenliği ve Sağlığı hizmeti sağlayan firmalarla anlaşmaları, dönemsel ziyaretler yapan anlaşmalı hekimlerinin olması gibi bazı yükümlülükleri oluştu. Yanınızda çalışan personel sayısına göre alınacak hizmet ya da donanım farklılık gösteriyor.
Neyse fazla uzatmadan özet yapayım, ben az kaldı bu sistemin ilk mağdurlarından olacaktım.
Nasıl mı? Şöyle ki....

İstanbul'daki iş yerimizde toplam 18 kişi çalışıyor. Bu doğrultuda bir İş Güvenliği firması ile sözleşme imzaladık. Bize bir doktor tahsis edildi. Bu doktor iki haftada bir gün 2 saat işyerimize gelecek ve bize mesai verecek. Buraya kadar süper. Geçenlerde bu doktor tanışmaya geldi. Elinde çok uzuuuun bir listeyle. İş yerinde yapmamız gereken revir ve alınması gereken malzeme ile ilgili. Revir için içinde sedyesi, hasta yatağı, doktor masası, oksijen tüpleri, tansiyon aletleri...vs olan ayrıca içinde bir eczane açmaya yetecek kadar ilaç bulunacak bir ecza dolabı. Bir de bazı malzemeler için marka ismi verilmiş.

Listeyi görünce resmen ağzım açık kaldı, bunların hepsini yapacağız ve doktor sadece iki haftada bir iki saat burada olacak!?! Adamın arkasından espri yaptım, "Oldu olacak kapıya sağlık ocağı tabelası asalım, şirkete de ek gelir sağlarız" diye. Neyse bir de zaman kısıtlı, "İki haftaya hazır olsun. Geldiğimde revirde oturayım" buyurunca Doktor amcamız, acilen açık alanda revir yaratabilecek şekilde pimapen bölme için sipariş verdik. Gerekli tıbbı malzeme ve ilaçlar için farklı yerlerden fiyat araştırmaya başladık.

Gel gör ki, içime bir kurt düştü. Bu kadar insan ve bu kadar sınırlı bir hizmet için bu kadar masraf nasıl olacak diye. İzmir merkezle durum bilgisi paylaşıp, fabrikanın hizmet sağlayıcısı firma ile görüşünce talep edilen revirin ve malzemelerin neredeyse tamamının gereksiz olduğu ortaya çıktı. Anlaşmalı firmanın kendi reviri varsa ve hizmet alacak iş yerinin çalışan sayısı elli kişinin altındaysa revir yaptırmak gerekmiyormuş. Tabii ki, pimapen firması siparişi iptal etmedi. O para bize k..tı. Hizmet sağlayıcı firma ile konuşunca da doktor hatalı deyip sıyrılmaya çalıştılar. İyi de, o doktor da sana bağlı. Valla sonuna kadar gidip, o pimapen paralarını çatır çatır alacağım onlardan. Herhalde bu işin de fırsatçıları çıkmış. Belli firmalarla anlaşıp komisyon mu alıyorlar nedir?

Hiç bir şeyimiz eksik olmasın, her şey kanuna uygun olsun diye biz bu kadar uğraşırken, bir de üzerine kazık yiyor olmak insana çok ağır geliyor.

Aman dikkat, her zaman uyanık olmak lazım bu ülkede. Her yanı şark kurnazları sarmış!!!

Sevgiyle...

GECİKMİŞ BİR TATİL YAZISI - BANSKO

Sömestre tatilimizin son haftasında planladığımız kayak tatili için seçtiğimiz ülke, bu yıl Bulgaristan Bansko oldu. Daha önceki yıllarda daha erken organize olup daha planlı hareket ederken bu yıl biraz da son dakikaya kalmamız ile verilmiş bir karar bizi biraz endişelendiriyordu doğrusu. Otel kalitesi, pist ve kar durumu gibi neyle karşılaşacağımızı pek bilememenin sıkıntısı...Üzerine, beraber gittiğimiz arkadaşlarımızın tercihinin otobüs seyahatinden yana olması, ve eşimin de "Nostalji olur, fena mı olur?" yorumları ile akşam saat 10:00da Kadıköy'den hareket eden otobüsümüzün varış saati merakı bindi.

Yol aslında çok rahat ama asla bize tur firmasının söylediği gibi, 7-8 saatlik bir yol değil. Molalar, gümrükler, indi, bindilerle tam 13 (!) saat sürdü. Nostaljisine diyeceğim yok da, boyun, bel ve bacak ağrısı gençliğimizde yaptığımız otobüs seyahatlerinden oldukça farklıydı, tabii... Otele giriş yaptığımızda saat 11:00-12:00 gibi olunca, o günü çevreyi öğrenme, kayakları kiralama, lift çıkışlarının alımı gibi ıvır zıvırla geçirmeye ayırdık. Bu arada belirtmezsem olmaz, hava inanılmaz güzeldi. Sıcaklık tüm tatil boyunca kasabada 7-8 derece, zirvede ise 2-3 derece civarındaydı. Son gece yağan şiddetli yağmur dışında güneşli ışıl ışıl bir hava vardı. Yandaki foto yanıltmasın onu e-tatil sitesinden aldım. Kasabanın içinde bir avuç kar yoktu. Pistler çok iyi durumdaydı ama biraz taşıma ve yapay kar ile halletmişler gibiydi. Bu, biraz bizim şansımız olsa da, bu yılki hava koşulları ile çok yakın bir zamanda Bansko da bu yıl Uludağ gibi kayak yapılamaz hale gelebilir tabii...

Neyse ilk gün daha öğlen yemeğinde müthiş bir yemek yiyip gayet uygun bir hesap verince Bansko ile ilgili olumlu kıpırtılar hissetmeye başlayıverdik.

Bansko; 2009 yılından bu yana uluslararası Kayak Turnuvalarına ev sahipliği yapıyor ve bu nedenle şehir adeta son 3-4 yılda baştan yaratılmış. 2012'de yapılan Dünya Kayak Yarışları ile Bansko tüm dünyaya adını duyurmayı başarmış. Kasaba adeta baştan yaratılmış. Geniş caddeler pırıl pırıl, bol otopark imkanı var. Minik pansiyonlardan 5 yıldızlı süper lüx spa otellerine kadar konaklama imkanı bol ve çeşitli. Pistler Avrupa Alplerini aratmayacak ya da en azından ona yakın kalitede. Benim görebildiğim en büyük eksilerinden biri telesiyejlerin tamamının açık olması, koruma camlarının olmaması ki biz havalar çok soğuk olmadığından fazla etkilenmedik, ama hava soğuk olsaydı çıkışlarda kulaklarımız donardı herhalde. Hem pistlerde, hem kasaba da restaurant çeşitliliği yeterli. Tavernalar, meyhaneler, İngiliz tarzı kafeler, pizzacılar yani bir haftada rahat rahat her öğünü başka bir yerde farklı çeşitler yiyerek geçirebilmek mümkün. Fiyatlar son derece makul, bunda henüz Euro'ya geçilmemiş olmasının da etkisi olduğunu düşünüyorum. Seneye Euro kullanımına geçilince fiyatlara tekrar değinmek lazım.

Benim için bir tatil değerlendirmesi yaparken en önemli kriterlerden biri, genel tuvaletlerin temizliği ve bakımıdır. Gördüğüm kadarıyla genel anlamda gerçekten temiz bir kullanım var. Ancak çok kalabalık zamanlarda ya da yerlerde ara sıra kirlilikler yaşanabiliyor. Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim biraz Türk kullanıcıların (Sömestre nedeniyle) fazla olması da etkili bu durumda. Biz hala maalesef evimizin dışındaki genel alanlara gerekli özeni göstermeyi öğrenemedik. Bir negatif durumda hafta sonları yaşanıyormuş. Bize denk gelmese de hafta sonları gelen günü birlikçiler bazen o kadar fazla oluyormuş ki, saatlerce pistlere çıkabilmek için teleferik kuyruğunda geçirilebiliyormuş. Tatil planlaması yaparken belki Bulgaristan'daki okul tatillerini de kontrol etmekte fayda olabilir.

Biz bu bir haftalık tatilimizde çok başarılı Bulgar yemekleri ve harika etler yedik, özellikle av hayvanlarının çeşitliliği inanılmaz. Gerçi, çoğu çiftliklerde yetiştiriliyormuş ama... Bulgar mutfağında bizim mutfağımıza çok benzer örnekler var, kavurma, saç, güveç, börek...Bu leziz mutfak denemeleriyle beraber özellikle farklı farklı Bulgar şarapları içtik.
Gerçekten çok başarılı örneklerle karşılaştık. Özellikle merak ettiğim yerli Mavrud üzümünden yapılan farklı örnekler deneme şansı buldum. En beğendiğim sanırım "Pamidovo Mavrud 2011" ve "Chateau Todoroff Mavrud 2010" oldu. Ayrıca harika Malbec'lerle karşılaştım. Bu Arjantin dışında ilk Malbec denemem oldu ve "Boutique by Domaine Boyar Malbec 2011" çok iyiydi.
Ayrıca Katarzyna Twins Cabernet 2011, Bessa Valley Merlot (senesini yazmamışım) ve Mas de Guiot Syrah 2010'da çok başarılı bulduğum Bulgar şarapları oldu.

Bu arada enterasan bir gece hayatı var Bansko'da. Her taraf "Night Club" dolu. Bekar erkekler için bir cennet olabilir. Ayrıca bazı otellerde Casino'lar var. Bir kısımTürkler sabahlara kadar çılgın gibi kumar oynuyordu. Ayrıca Yunanistan'dan da kumarhane turları düzenleniyormuş Bansko'ya. Süper kaliteli müzikler çalan barlar ve diskolar da var. Yani sadece Aprés-Ski yapmak değil, sabaha kadar eğlenmek mümkün.

Bu yıl Euro'daki patlama, Avrupa'nın gitgide daha pahalı hale gelmesi ile sanırım önümüzdeki yıllarda Bansko yurt dışı kayak tatili yapmak isteyenler için gerçekten iyi bir alternatif olacak. (Hatta olmuş bile) Biz gittiğimizde sokaklar Türkten geçilmiyordu. Önerim eğer çocuğunuz yoksa kesinlikle sömestre tatilinde kayağa gitmeyin. Ülkemizdeki "en az üç çocuk" sloganı bayağı işe yaramış gibiydi... Her restaurantta, her dükkanda Türkçe konuşan anlayan hatta soğuk espriler yapan çalışanlar var. Bolca Türk dizisi izliyorlarmış! Şu an için Türkler pek makbul, iyi yiyerek iyi para harcadığımız ve bahşişi bol tuttuğumuz için. İnşallah bir kaç yıla burayı da patlatmayız!!!

Bizim için Bansko tatili, süper kayak yaptığımız, havanın çok güzel olduğu, temiz, ekonomik, lezzetli ve çok eğlenceli bir tatil olarak belleklerimize kazındı. İnşallah seneye de gitmek nasip olur.

Sevgiyle...

DÜKKAN BİR HAFTA KAPALI

Hayatta en zevk alarak yaptığım spor, KAYAK.

Hiç profesyonel bir hocadan ders almadan, çocuklukta düşe kalka kendi kendime öğrendim. İzmir çocuğu olduğum için sık sık kayma imkanımız da hiç olmadığından, öyle müthiş kayıyorum filan diyemem. Ama çok uzun yıllardır yaptığım ve iyi bir gözlemci olduğum için kendimi oldukça geliştirdim.

Kayarken hissettiğim duygular son derece karışık; hem adrenalin, hem haz, en çok da huzur...

Kayarken normalde asla erişemeyeceğim bir hıza ulaştığım için ciddi bir adrenalin patlaması yaşıyorum. Bir nevi tehlike coşkusu. Kayakların karları ezerken çıkardığı hışırtı ve rüzgarı yüzümde hissetmem ise, apayrı bir haz yaşatıyor bana. Ama sanırım,ü en büyük tutkum kayarken hiçbir sıkıntı, üzüntü, iş, güç, koca, çocuk... hiçbir şey hissetmiyor olmam. Terapi gibi aynı. Gerçek bir huzur ve mutluluk. Sadece kendinle kalma hali. Meditasyon gibi... Gerçekten, aynen böyle hissediyorum. Ah bir de o tertemiz beyazlık yok mu... Kavadaki mis gibi "soğuk kokusu"! Soğuk kokusu diye bir şey var gerçekten, yani bana göre var. Mis gibi hem de...

Yarın Bansko'dayız.
Hayatımıza doping yapmaya gidiyoruz. Sömestr tatilinin son haftasını böyle değerlendirelim dedik. Hepimizin bu molaya ihtiyacı var. En çok da kızımın. Lise bir oldukça ağır ve zorlu başladı. Dersler, sınavlar, finaller derken çocuk yoruldu bayağı. Bol bol oksijen depolasın, kaysın, arkadaşlarıyla eylensin, kendini toparlasın ve tabii ikinci döneme hazır olsun.

Kayak tatiline hazırlanmanın en zor tarafı bavul hazırlamak. O kadar çok ıvır zıvır var ki yanında mutlaka olması gereken. Beresi, kayak gözlüğü, güneş gözlüğü, içliği, poları, maskesi, kaskı, dudak kremi, nemlendiricisi ...... Son dakikaya bırakmak asla olmaz. Mesela, ben nasıl olsa tamamdır diye denemediğim kayak pantalonuma sığamayınca, dün apar topar yenisinin peşine düşmek zorunda kaldım. Kızımın eldivenleri küflenmiş (yıkayıp kaldırmış olmama rağmen) hadi ona da eldiven alındı.

Gündemden bir süreliğine uzaklaşmak da iyi gelecek. Doymuş stres oranım tavan yaptı. Doymamış sakinliğe ihtiyacım var. Kazasız belasız gidip gelelim inşallah.

Dükkan bir hafta kapalı. Haftaya gene buradayım. İnşallah yenilenmiş, sakinleşmiş ve huzur depolamış olarak...

Sevgiyle...

ABUR CUBUR

Asla çok kilolu olmadım. Bazen biraz balık eti, bazen de rahmetli babamın tabiriyle "hükümet gibi kadın" olduğumu bilen bilir.

Lise, üniversite yıllarımda (zaten inceciktim), öyle çikolata pastayla hiç aram yoktu. Bulunca az biraz yerdim ama hiç aranmazdım. Evlendikten sonra biraz tatlı düşkünlüğüm başladı ama onda da sütlü tatlı sevmez, kadayıf baklava aramazdım. Sosyetik tatlar; tramisu, profiterol, cheesecake, çikolata sufle.... Sonra yavaş yavaş değiştim. Ayıptır söylemesi kırklı yaşlarla beraber, içime bir şey kaçtı! Hiç doymak bilmeyen, sürekli çiğneme ihtiyacı olan bir yaratık... Ne durdan anlıyor, ne yoktan. Doyurmazsan gelsin baş ağrıları, titremeler, bayılma halleri.

Doktora gittim bu nedenle. "Yahu", dedim "doktor bey, bu ne? Ben benlikten çıktım." Adamcağız ne yapsın, hemen tahliller, açlık, tokluk, kan değerleri...Bayağı bir bakıldı, illa ki bir şey bulunmalı. Sonuçlara göre, ağır bir insülin direnci var dendi. Hemen diyetler yazıldı. Günde 6 -7 öğün yenecek. Ohh, körün derdi bir göz, Allah verdi iki göz... Ben ha bire tıkınır vaziyette. Gözüm saatte, ara öğün zamanlarını kolluyorum; "Vakti gelse de kuru kayısıyla bademleri yesem, meyveyle yoğurdu hüpletsem"...

Böyle böyle derken, birkaç kilo ekleme yaparak, ve içimdeki canavarı iyice büyüterek, ikinci doktorun karşısına çıktım. "Doktorcum" dedim, "Bir önceki doktor, insülin direnci dedi, sık sık az az yedirdi ama değişen bir durum yok, ben gene kilo aldım. Derdime bir çare..." "Tamam", dedi "Çözeriz." Hemen açlık değerleri, tokluk değerleri, kan tahlilleri... "Yok" dedi, "Merak etmeyin mühim bir direnciniz yok. Sık yemek zararlı, size ara öğün zehir. Siz, günde dört öğünden fazla yememelisiniz."

HAYDAAA.... Neyse, buna da tamam dedim. Yalnız sorun şu ki; dikkat etmek istedikçe kilo alır oldum. Metabolizma durdu. Mümkün değil, kıpırdamıyor. İçimdeki yaratık gene çılgın gibi dürtüklemeye başladı. "Amaaan" diyor, "Ye kızım ye, bu ne, dünyaya kaç kere geleceksin, aç yaşanmaz"... Ben de kendimi gizli gizli marketten gofret alırken, sonra da içi boş gofret paketlerini kimse görmeden çöpün en altına sıkıştırırken bulmaya başladım. Resmen kendimi kandırıyorum. Daha sağlıklıdır leblebi yiyeyim, hem mide suyumu da alsın diye düşünürken, robotta şekerli leblebi tozu hazırlarken buluyorum kendimi (psikolojik detay - çocukluğa özlem ya da oburlukta son nokta!!!) Pes Yani!

Bu arada, iki yıl içinde yapılan, çok benzer iki testtin sonucu nasıl böyle farklı iki sonuç verir diye ise hiç sorgulamamaya gayret ediyorum. 

Anlayacağınız, şu sıralar hayatımın en kilolu döneminde, en motivasyonsuz ve boş vermiş halimle, kendime çözüm yaratmaya çalışıyorum. Diyetisyene gitmek şu anda mantıklı gelmiyor, çünkü bunun için önce kendini hazır hissetmen lazım. Hala bazen kendimi gizli gizli bir şeyler atıştırırken buluyorum. Acaba bu bir bağımlılık mı? Ya da depresyon belirtisi? Ya da sadece oburluk?


Şimdi spora başladım, biraz kıpırtı görürsem kendimde, inşallah motivasyon da ardından gelecek. Benim hala umudum var...

Sevgiyle....

Hayatla Dolu Kadehler: KISACIK BİR KAÇAMAK

Hayatla Dolu Kadehler: KISACIK BİR KAÇAMAK: Sömestr tatili başladı malum. Biz de çok uzun zamandır yok işti, yok güçtü, yok okuldu, yok seyahatti diye gelmeyi ihmal ettiğimiz, Sapanca&...

KISACIK BİR KAÇAMAK

Sömestr tatili başladı malum. Biz de çok uzun zamandır yok işti, yok güçtü, yok okuldu, yok seyahatti diye gelmeyi ihmal ettiğimiz, Sapanca'daki evimize gelmek için bir fırsat yarattık. Haftasonunu, hafta başından da iki gün çalıp uzattık. Ailecek özlediğimiz evimize kavuştuk.

Buradaki evimiz, kocaman ceviz ağaçları ile çevrili büyük bir bahçeyi komşularımızla paylaştığımız bir site içinde. Burada trafik yok, gürültü yok, kalabalık yok. Bol bol huzur, kuş sesleri,ağaçlarda sincaplar ve bahçede geceleri ortaya çıkan kirpiler var. Huzur ve keyif var. Ceviz ağaçlarından yayıldığı söylenen karşı konulamaz bir uyku ve tembellik hali var. 

Kışın şömine başında geçen saatlerde, gündüz ya gazete, ya kitap okur çayımızı kahvemizi içeriz. Şömineden yayılan çıtırtılar adeta meditasyon gibi insanı dinlendirir ve başka herşeyi unutmanızı sağlar. Bazen şömine karşısında masayı kurar çekişmeli ve iddialı okey partileri yaparız. Akşamları yemek sonrası şarap  peynir keyfi. Şömine hep yanar, ateşi canlı tutmak evdeki herkesin vazifesi olur. Akşam geç vakit güzel bir film seyretmek de buradaki en güzel aktivitelerdendir. O yüzden İstanbul'dan her gelişte birkaç dvd film getiririz yanımızda.

Sapanca da benim favorim sabah kahvaltılarıdır. Bazen sucuklu yumurta, bazen tereyağda sosis ya da pişi kızartırım. Eşimin sabah erkenden fırından alıp getirdiği sıcacık ekmeklere gül reçelleri, ballar, kaymaklar eşlik eder. Buranın havası mı, suyu mu bu kadar iştah açar bilmiyorum, ama ben Sapanca'da kendimi aşıyorum resmen. Bu nedenle burada hazırlanan her sofra bir bayram sofrası kıvamında olur bizim evde. Yemek, içmek keyfi ayrıdır yani.

Bu gelişimizde en büyük zevki sanırım Zeytin aldı. Bahçede çılgın gibi koşturdu, bol bol top oynadı, kedileri kovaladı, ağaçlardan düşmüş hurmaları yedi, midesini bozdu, topraklarda yuvarlandı, leş gibi kirlendi ama inanılmaz keyiflendi. İstanbul'da hiç yapamadığı kadar egzersiz yapmış oldu. Akşamları yorgunluktan bayıldı. 

 

Bu kısacık tatik kaçamağı her birimiz için bir yenilenme, tazelenme fırsatı oldu sanki. Hepimize iyi geldi. Şarj ettik kendimizi, sık sık gelmediğimiz için hayıflandık. Sapanca'ya gelmek için daha fazla fırsat yaratma kararı aldık.

Eğer daha önce gelmediyseniz, ve bir gün gelmeyi düşünürseniz; Titiz köftede mutlaka köfte yemeyi, İstanbul Dere'ye kahvaltıya gitmeyi, dere kenarındaki restaurantlarda alabalık yemeyi, pazar günleri Maşukiye pazarına uğramayı, Sapanca gölü kenarında közde pişmiş mısır yiyerek yürüyüş yapmayı ve Sapanca merkezdeki antikacılara uğramayı ihmal etmeyin. 

İstanbul'a bu kadar yakın ve bu kadar sakin bir güzelliği yaşamayı ihmal etmeyin.

Sevgiyle...

KELEBEK

Hani bazı günler vardır, güneş başka türlü parlar, hava mis kokar, sebebini bilmeseniz de içiniz kıpır kıpırdır. İşte bugün öyle bir sabaha uyandım.

Daha gözümü açar açmaz güzel bir enerji hissettim çevremde. Sabah köpeğimle sanki daha bir uyumlu yürüdük. Sitede daha fazla insanla selamlaştık. Havadaki orman kokusu bu sabah sanki daha yoğundu. Sabah kocamı yolcu ederken daha bir sevgiyle sarıldık sanki. Mutlu hissettim kendimi. Şükrettim!

İşe de o keyifle geldim. Yolda hiç trafik yoktu, normalde her sabah yarım saat sürerken bu sabah on beş dakikada geldim işime. Yolda radyonun sesini daha çok açtım. Sanki hep sevdiğim şarkılar çaldı sırayla. Bende rahatça eşlik ettim, bağıra çağıra.

Adetim olduğu üzere, önce maillerimi kontrol ettim. Bu sabah mail yoğunluğu kesat olunca, facebook'a kısaca göz attım. Komik videolar seyrettim bir süre. Kendi kendime güldüm, eğlendim. Sonra doğum günü olan birkaç arkadaşımı aradım. Mutlu seslerini duymak hoşuma gitti. İnsan böyle özel günlerde hatırlanıp aranınca nasıl mutlu hissederse kendini, öyle geliyordu sesleri, güzel ve keyifli... Sağlık diledim dostlarıma, huzur, mutluluk... Gerçekten içimden gelerek, sevgiyle.

Sonra çok sevdiğim birinden bir haber daha aldım. İşte asıl bomba oydu!
Mutluluğun sesini duydum telefonun diğer ucunda. Ben de ona ortak oldum. Çığlıklar attım, kahkahalar attım. Bir "bebek" haberi aldım. Bereketiyle, kısmetiyle geleceğine inanarak sevindim. Allah her isteyeni evlat sahibi yapsın. Yeni bir yaşam haberi kadar güzel ve ümit dolu bir başka haber olabilir mi?

Üzerine bir de kızım aradı. O da cıvıldıyordu telefonda. İyi notlar almış sınavlarından. Sesi nasıl keyifli... Onun mutluluğu da yapıştı üzerime.

Hala öğlen olmadı, ben kendimi kelebek gibi hafif hissediyorum bugün. Sanki hiçbir şey keyfimi kaçıramazmış gibi...
Bazı günler içimize yerleşen, kalbimizi sıkan, ümitsizliğe sürükleyen o iç sıkıntıları bizden uzak olsun. Keyfimiz hep yerinde olsun.


Allah'ım hamd olsun, şükürler olsun. Herkesin günü güzel olsun.

Sevgiyle...