ANNELİK KARİYERİMDEKİ YENİ GELİŞMELER

Oldukça uzun zamandır "Ergen Annesi" yazılarıma ara vermiştim. Hem artık 17 yaşına gelen kızımı yazdıklarımla rencide etmemek düşüncesi hem de yaşadıklarımın çok da dikkate değer olmadığını düşünüyordum.

Bu yıl olay biraz farklı bir boyuta geldi.
Artık annelik kariyerimde "yönetici asistanı" ünvanını eklemiş bulunmaktayım.
Yönetici kim? Tabii ki bizim evdeki 17'lik ergen.
Öyle fazla atarı gideri olan bir tip olmamakla beraber, inanılmaz titiz ve takipçi. Tabii ki, kendiyle ilgili konularda.
Bendeniz de bunca yıllık yöneticilik kariyerimden oldukça bir geri düşmüş, eli ayağına dolanmış, panik haldeki asistan durumundayım.

Bu sene 11. sınıfta okuyan kızım, okuduğu okulun sunduğu ib (international baccaloria) programını alarak yurt dışında üniversite okumak üzere hazırlanmaya başladı. Ib programı bana göre yurt dışında okumak isteyen çocukları üniversite hayatına hazırlayan, tamamen araştırmaya, öğrenmeye ve kendini ifade etmeye yönelik müthiş bir program. Ancak; bunca sene ezbere alıştırılmış Türk öğrencileri için alışma ve adapte olma, zaman yönetimi yapabilme açısından zor bir yapısı var.

Neyse, konuyu bizim evdeki duruma getirirsem, sorumluluk sahibi ancak, zaman yönetimi konusunda sorunları olan bir genç kız ile zor ve meşakkatli bir süreç.
Çünkü, İstanbul'da merkeze uzak bir yerde yaşıyoruz ve sürekli getir götür işleri, doktor, dişçi randevuları, özel ders programları, bunların organizasyonları, takipleri, şoförlük, sekreterlik, beslenme uzmanlığı, hemşirelik, moral motivasyon için psikologluk, arada kaçan ayarları düzeltmek için disiplin memurluğu ... gibi daha sayamayacağım tarifsiz eğlenceli!, deneyimler ile biten bir eğitim yılı.
Ama henüz bitmedi; bu yaz hiç tatilsiz staj organizasyoları, üniversite ziyaretlerinin ayarlanması, vize takipçiliği, bütçe planlama, ergensel sorun çözümleme teknikleri, ... gibi daha önceden çok da tecrübe etmemiş olduğum yoğun bir süreç daha önümde uzanıyor.
Bazen birilerine azıcık şikayet edecek olsam, mesela anneme bir de üzerine fırça yiyorum. "Eee, tabii siz böyle yaptınız bu çocuğu. Herşeyi tam olsun, yok piyanosu, yok özel dersi, yok arkadaş buluşması. Her istediğini yapacağız diye koşturursun işte şimdi böyle. Hiiiç şikayet etmeye hakkın yok."
Gerçekten de biz böyle yaptık. Yani aslında her şey bizim yaşayacağımız şehri İstanbul olarak tercih etmemizle başladı. Sonra daha çocuk 6 yaşındayken İstanbul'un en uzak yerindeki okulu tercih etmekle olay farklı bir boyut kazandı. Gene bizim tercihimizle, merkezde değil, doğaya yakın bir siteye yerleşmekle pekişti...
Yani hem büyük şehirde yaşayayım, hem sakin yerde oturayım, hem çocuk iyi okullarda okusun, hem de çalışayım... dedin mi, işin zor.
Çocuk da her şekilde beklentisinin karşılanmasını, sosyalleşmeyi, yani aslında çocukluğunu, gençliğini yaşamayı istiyor ve bekliyor.

Sonuç olarak bu yıl kızım iyi bir karne aldıysa, bir karne de ben istiyorum.
Hem de takdirli...

Arada oflayıp, poflayıp yorgunluktan şikayet etsemde, kendi kendime; "Bu kızının her akşam yanında, yatağında olacağı, eve sesini, soluğunu katacağı son yıllar, söylenme tadını çıkarmaya bak" diye telkinde bulunuyorum.

İyi ki anne olmuşum, iyi ki de kızımın annesi olmuşum. Onu dünyadaki hiçbir şeye değişmem. Ergenlik de bir gün bitecek elbet...

Sevgiyle...

PEYNİRLİ DEREOTLU POĞAÇA

Kızımı okula yollamadan önce mutlaka kahvaltı etmesini isterim. Sabahlariı çok erken kalkması gerektiğinden ve servisi yakalama stresi yüzünden çok hızlı olmamız gerekiyor. Büyüdükçe çeşit bulmak daha zor oldu. Eskiden ben ne hazırlarsam onu yerdi. Son bir iki yıldır okula gitme hazırlığı daha uzun sürer oldu, e tabii kahvaltıya ayrılan süre de iyice kısaldı. Artık kızım, bir iki lokmada atıştırılan şeyler ister oldu. Bu da beni zorluyor. Bu hafta bir de final sınavları haftası olunca sabahları stres yaşamamak için acil durumlar için elimin altında birşeyler olsun dedim ve pazar akşamından Peynirli, dereotlu poğaçalar hazırladım.

Valla mis gibi oldu, mutfaktan yayılan koku tüm evi sardı. Tarifi de blogdan paylaşmak şart oldu!

Peynirli, Dereotlu Poğaça

Malzemeler:

3-3,5  bardak un

125 gr tereyağ

1 bardak zeytinyağ

1 bardaktan 1 parmak az yoğurt

1 yumurta (beyazı içine, sarısı üzerine)

1 tatlı kaşığı tuz

1/2 tatlı kaşığı şeker

1 paket kabartma tozu

1/2 demet dereotu (ince kıyılmış)

150-200 gr peynir (beyaz ya da tulum arzuya göre)

Yapılışı:

Karıştırma kabına unu koyun, ortasını havuz gibi açın. Unun ortasına oda sıcaklığındaki tereyağını küp küp bölerek koyun. Zeytinyağını, yoğurdu, yumurta beyazını, tuz, şeker, kabartma tozunu ve ince kıyılmış dereotunu ilave edip iyice yoğurun.

Peyniri rendeleyin ya da küçük küçük kesin. 

Hamurdan ceviz kadar parçalar koparıp, avucunuzun içinde açın. İçine bir miktar peynir koyup hamuru kapatın ve iyice yuvarlayın. 

Fırın tepsisine yağlı kağıt serin. Hazırladığınız poğaçaları iki santim aralıklarla tepsiye dizin. Poğaçaların üzerine ayırdığınız yumurta sarısını bir fırça yardımı ile sürün.

Önceden 180 derecede ısıtılmış fırında, poğaçaları üzerleri kızarana kadar yaklaşık 30-35 dakika pişirin.

Yanında taze demlenmiş bir çay ile bu kıyır kıyır poğaça kızım için harika bir kahvaltı alternatifi olacak. Size de en kısa zamanda denemenizi öneririm. Şimdiden afiyet olsun!

Sevgyle...

ELMALI CEVİZLİ KEK

Yarın İzmir'e bir hasta ziyaretine gideceğim. Daha doğrusu çok sevdiğim bir akrabamın yanında hastanede refakatçi olarak kalacağım. İzmir'e uçakla gideceğim için yanımda ne götüreceğimi düşürken, nihayet bir kek yapıp götürmeye karar verdim. Şifa olsun diye dualar ederek verdim fırına, istediğim gibi güzel de oldu sanırım. 

Sağlık başka bir şey. İnsan sağlığı bozulunca anlıyor yaşadığı her günün kıymetini. İşte o nedenle; her günü bir armağan olarak görmek, öyle yaşamak lazım. Günlük sıkıntıları boş vermek, stresi mümkün olduğunca uzak tutmak lazım. Tabii yapılabildiği kadar. Yan uğraşlar edinmek önemli. Herkesin mutlaka bir ilgi alanı vardır. Onu bulup, o konuda kendini beslemek lazım. Böylece kendini dinlemeden, hayatı sana getirdiği herşeyle, iyisiyle kötüsüyle kabullenmek gerekiyor. Allah hepimize yaşadığımız her günü keyifle geçirecek sağlığı versin inşallah, deyip tarife geçiyorum...

ELMALI CEVİZLİ KEK

Malzemeler:

3 yumurta

1 bardak toz şeker

1 bardak süt

3/4 bardak sıvıyağ

2 bardak un

1 çay bardağı buğday nişastası

1,5 paket kabartma tozu

1 tatlı kaşığı tarçın

1 bardak iri dövülmüş ceviz

1 elma (zar şeklinde doğranmış)

Yapılışı:

Fırını 175 dereceye ayarlıyoruz. 

Oda sıcaklığında 3 yumurta ile şekeri iyice çırpıyoruz. Daha sonra içine süt ve sıvıyağı ekliyoruz ve çırpmaya devam ediyoruz. 

Ayrı bir kapta tüm kuru malzemeyi (un, nişasta, kabartma tozu, tarçın) eleyerek karıştırıyoruz.

Sonrasında kuru malzemeyi çırpma işlemine devam ederken karışımın içine yavaş yavaş ekliyoruz. 

Son olarak kesilmiş elma ve dövülmüş cevizi spatula ile karıştırarak iyice hamura yediriyoruz. 

Tereyağ ile yağladığımız kek kabına karışımı döküp, fırına veriyoruz. Yaklaşık 45-50 dakika pişiriyoruz. Bir kürdanla pişmişliğini kontrol edip fırından çıkarıyoruz. 

Soğuyunca ters çevirip servise hazır hale getiriyoruz. 

Hastama şifa olsun niyetiyle götürüyorum !

Sevgiyle...

İÇ BAKLALI, ETLİ ENGİNAR

19 sene oldu İstanbul'a yerleşeli. Gene de bu güzel şehrin, o isli, puslu, hep karanlık, kükürt kokulu, kasvetli kışlarına alışamadım. Sorun sadece günün erken bitmesi, havanın gün ortasında kararması filan değil, İstanbul'a kışı yakıştıramıyorum ben. Bu şehri parlatan güneş gökyüzünde hep olmalı diyorum. Bulutlu olsa da gökyüzü arada müjdesiyle çıkagelip, aydınlatıvermeli güneş etrafı. Boğazın suları ışıldamalı güneşin yansımasıyla, insanın içi açılmalı. Belki de İzmir'imi arıyorum hala İstanbul'un içinde. Öyle bir İstanbul ki bu, içinden yirmi tane İzmir çıkartır istese. Ama işte ata memleketi diye mi nedir, hala hep bir iç sızısı yüreğimde, her 35 plaka gördüğümde...

Nihayet şimdi benim için yılın en mutlu zamanları başladı İstanbul'da. Artık güneşi görüyorum, sıcaklığını hissediyorum, biliyorum ki günler bundan sonra daha aydınlık olacak... Boğazın suları kıpraştıkça, gözüm kamaşacak güneşin yansımasından. Dolu dolu bir nefes aldığımda, ya mis gibi çimen kokacak etraf, ya da denizden gelen iyot... İnsanlar daha güler yüzlü olacak, doğa canlanacak. Meyve ağaçları çiçekten meyveye dönecek. Bizim bahçedeki kaplumbağalar saklandıkları yerden çıkacaklar, belki yeni diktiğim begonvillerin yapraklarını yiyecekler ama olsun, bozulanın yerine yenisini dikerim ben.

Markette, pazarda sebze, meyve bollanacak. Renkler coşacak, lezzetler artacak. Domates bile lezzet alacak kahvaltı sofralarının baştacı olacak aylarca.

Anlayacağınız sofralar coşacak, bereket artacak...

Hazır zamanı gelmişken, enginarı, baklayı kaçırmayın derim. Ben bir kaç haftadır Ayvalık'tan gelen körpe enginarlarla enginar dolması yaptım. İstanbul'da maalesef dolmalık enginar bulmak zor, burada enginar kalbi alıyorum pazardan. Karaciğer için en iyi ilaç enginar, hatta karaciğeri yenilediği bile söyleniyor. O yüzden sofralarda sık sık yer vermek lazım.

Annemden öğrendiğim İzmir usulü bir enginar yemeği yaptım ben bu akşam. Öyle de basit ki, hemen paylaşmak istedim tarifini. Yarın için şimdiden aklınıza düşüreyim bu yemeği dedim...

İç Baklalı Etli Enginar 

Malzemeler:

6 adet enginar kalbi

300 gr kadar taze iç bakla

400 gr dana ya da kuzu kuşbaşı (bizim evde daha çok dana tercih ediliyor)

1 büyük soğan

1/2 demet dereotu

Tuz, karabiber

1/2 limonun suyu

Zeytinyağ

Yapılışı:

Önce etimizi iyice yumuşayacak şekilde haşlıyoruz. 

Yemeği pişireceğimiz tencereye yarım çay bardağı kadar zeytinyağı ekliyoruz. Zeytinyağı biraz ısınınca içine yemeklik doğradığımız soğanı ekleyip, hafif şeffaflaşana kadar çeviriyoruz. Sonra içine dış kabuğunu ortadan yardığımız iç baklaları ilave ediyoruz. Soğanla baklaları bir süre soteliyoruz. Daha sonra içine önceden haşladığımız etleride ekleyip, yarım çay bardağı kadar da eti haşladığımız sudan koyup, tencerenin kapağını kapatıp, bir süre pişiriyoruz. Bakla enginardan daha zor pişeceğinden bir ön pişirme yapıyoruz. Bu arada bir miktar tuz, karabiber serpiyoruz. Baklalar hafif yumuşadığında kuşbaşı doğradığımız enginar kalplerini tencereye katıyoruz. Bir yarım bardak daha sıcak su ekleyerek enginar ve baklalar iyice pişene kadar pişirmeye devam ediyoruz. Tuzunu ve karabiberini bir kez daha kontrol edip, gerekiyorsa bir miktar daha koyuyoruz. Ocağı kapatmadan önce son olarak yarım limonun suyunu da yemeğimize katıyoruz.

Yemeği servis ederken üzerini ince kıydığımız dereotu ile süslüyoruz.

Afiyet olsun.

Bu bahar hep güzellikler, iyilikler getirsin. Yüzümüz hep gülsün!

Milletçe aydınlığa, huzura çok ihtiyacımız var.

Sevgiyle...

TECRÜBELİ ANNEDEN TİYOLAR

Neredeyse 17 yıllık bir anne olduğumu ve bugüne kadar neler yaşadığımı düşününce bazı konularda tamamen deneysel tecrübelerimi paylaşabileceğimi düşündüm. Bunu yaparken asla genel geçer kurallar yazmak gibi bir niyetimin olmadığını, zaten bunun hadsizlik olacağını farkındayım. Benimkiler tamamen tecrübe ile sabit noktasal tespitler...

Bebeğinizin Karakteri Gelecekteki Kişiliğini Yansıtır!

Kızımın doğumu ile bizim 3,5 yıllık yurt dışı maceramız aynı döneme denk geldi. Bu da, kızımın tek çocuk olarak tamamen anne kontrolünde, bakıcısız, anneanne, babaannesiz yani aile büyüklerinden uzak büyümesi demekti.
Şımartıcı dış etkenlerin olmadığı, ilk çocuk şaşkınlığı üzerine bir de çalışmama sendromunu yaşayan bir annenin lüzumsuz gerginlikleri ile geçen bebeklik yılları. Kuralcı ve tüm konsantrasyonunu çocuğa vermiş bir aile düzeni içinde büyüdü benim kızım. Öyle ki, yemek saati, yatma saati, öğlen uykusu zamanı, banyosu, oyun zamanları hep kurallıydı. Gerçi sonraki yıllarda bu düzenin hep faydasını gördüm, itiraf etmeliyim. Taa ki ergenliğe kadar.

Kızım doğumundan itibaren yumuşak huylu, paylaşımcı bir çocuktu. Hani bebekken arkadaşıyla oynarken bir oyuncağı inatla çekiştiren çocuklardan olmadı hiç. Hatta oyun arkadaşı elindeki oyuncağa asıldığında genellikle oyuncağı karşısındakine bırakırdı. Ya da bir mağazanın vitrinine yapışıp tutturan ve ağlayan çocuklardan... Biz küçücükten itibaren her alışverişe gidildiğinde ona istediği bir tek şeyi alacağımız konusunu iyice benimsetmiştik. Bu bazen bir sakız, bazen bir oyuncak olurdu. Seçimi genellikle kendisi yapar, dolayısıyla alınan şeyden ötürü (bu bir sakız bile olsa) hep çok mutlu olurdu. Bu durum o yıllarda genellikle kızımın yumuşak karakteri ile gurur duymam ve ne kadar paylaşımcı bir çocuk yetiştirdiğimizi düşünmeme neden olurdu. Ayrıca kurallı bir ortamda yetişmesi, büyürken de hem girdiği ortamların kuralarına kolay adapte olmasına, hem de başarılı bir profil çizmesine yardımcı oldu.

Kızımın kişilik yapısı, okulda öğretmenleri tarafından her zaman çok sevilmesine, takdir edilmesine yol açarken; arkadaşlık ilişkilerinde zaman zaman zorluklar yaşamasına neden oldu.

Baskın karakterli çocuklar ile olan arkadaşlıklarında, bu yapıdaki çocuklar tarafından yönetilme ya da ezilme eğilimli davranışlarla karşılaştı. Üzüldüğü, kırıldığı zamanlar oldu. Haksızlığa uğradığında bir anne olarak onun ilişkilerine müdahale etmemek adına çaresiz kaldığımı çok hissettim. Ancak, sadece dinleyerek ve nerelerde hatalar yaptığını kendisinin fark etmesini sağlayarak yol gösterici olmaya çalıştım.

Çocuklar hata yaparak büyüyor. Her düştüğünde 

KAR, KIŞ MANZARALARI VE ZEYTİNYAĞLI KEREVİZ

Ne kış oldu ama...
Bu sene kış gene geç geldi ama oldukça şiddetli geldi. Hem ciddi soğuklar oldu, hem de özellikle İstanbul, Ankara gibi büyük şehirler bile karın etkisinde kaldı. Neyse ki, kara kışın bir kısmı yılbaşı tatili dönemine, bir kısmı da çocukların yarıyıl tatiline denk geldi de; hayat ciddi anlamda etkilenmedi. Aslında yeni yıla kar yağışı altında girmek son derece romantik bile oldu.
Bu sene sadece orta ve doğu Anadolu değil, batıda da uzun yıllar sonra ciddi kar yağışı görülmüş. Urla'dan, Ayvalık'dan, Seferihisar'dan paylaşılan kar manzaraları gerçekten çok güzeldi.

Bu soğuklarda insan, üzerinde sığınabileceği sıcak bir damı olduğuna, karnını doyuracağı bir kase çorbası olduğuna şükretmeli. Gerçekten Allah evi barkı olmayıp, dışarıda yaşamak zorunda olan insanlara yardım etsin. Bazı belediyelerin bu konuda çalıştıklarını biliyorum. Özellikle belediyeler ve muhtarlıklar vasıtasıyla ihtiyaç sahiplerine ulaşmak mümkün. Duyarlı olmakta fayda var. Sizin giymeyip dolapta beklettiğiniz bir mont, bir pantolon, kullanmadığınız bir atkı bir başkası için hayati önem taşıyor olabilir.

Bir de; maalesef çoğumuzun göz ardı ettiği sokak hayvanları var. İnanın bahçenize, balkonunuza yerleştireceğiniz minik bir kap içindeki bayat ekmek kırıntıları, ya da eski bir yoğurt kabına koyacağınız bir parça ekmek doğranmış süt pek çok can için kurtarıcı olabilir. Kuşlar, köpekler ve kediler bu soğuklarda yemek ya da içecek su bulamıyor ve aç kalıyorlar. Pek çoğu açlıkla baş edemeyip, donarak ölüyor. Apartmanınızın giriş kapısına sığınmış bir köpeği korkuyorsunuz diye, ya da kapınızın önünü kirletiyor diye kovalamadan önce lütfen biraz düşünün. Islanmış, üşümüş ve aç olabilir. Belki bir yerde yavruları vardır. Bir lokma ekmeği onunla paylaşmanız, sadece o hayvanın karnının doymasına yaramayacak, size de inanılmaz bir tatmin ve mutluluk verecektir, emin olun.

Kış her bakımdan zor bir mevsim. Markette, pazarda çeşitliliğin azaldığı, sebze meyvenin genellikle pahalı ve zor bulunur olduğu bir dönem. Kış aylarında insan yemek yaparken de kısıtlı malzeme ile hareket etmek zorunda kalıyor. Bir de benim gibi belli gıdaları bünyeniz kabul etmiyorsa, iyice kapana kısılmış hissediyorsunuz.

Sebze çok sevdiğimden, sık sık mevsim sebzelerini kullanmaya çalışıyorum. Kereviz kokusu nedeniyle pek çok insana cazip gelmese de, benim en sevdiğim kış sebzelerindendir. Hele bir de portakal suyu ile pişirilmiş zeytinyağlı kerevize bayılırım.
Dünyanın en kolay yemeğidir ve hem lezzetli, hem hafif, hem de bol vitaminli bir yemektir.

Portakal Sulu, Zeytinyağlı Kereviz

Malzemeler

3-4 adet Kereviz
2 adet havuç
1 adet portakal
1 iri soğan
Tuz, karabiber
1-2 adet kesme şeker
zeytinyağ

Kerevizleri güzelce soyuyoruz, ortalarını kabak oyacağı ile yuvarlak oyup içlerine dış yüzeylerini temizlediğimiz havuçları yerleştiriyoruz. ve kararmamaları için, içine limon sıkılmış suda bekletiyoruz. O arada soğanı yarım halka şeklinde kıyıyoruz.
Portakalın suyunu sıkıp kenarda bekletiyoruz.
Tencereye önce zeytinyağını koyup soğanları içinde renkleri hafif dönene kadar çeviriyoruz.
İçine havuç yerleştirdiğimiz kerevizleri birer santim kalınlığında yuvarlak halkalar halinde kesip soğanların üzerine diziyoruz. Az miktarda suyunu, tuzunu, karabiberini ve şekerini ekleyip bir süre pişiriyoruz. Son olarak sıkılmış portakal suyunu ekliyoruz ve kerevizler yumuşayana kadar orta ısıda pişirip altını kapatıyoruz. İyice ılınana kadar tencerede kapağı kapalı olarak bırakıp, ılınınca servis tabağına yerleştiriyoruz.

Bu soğuklarda bol vitaminli besinler tüketmekte fayda var. Bu yemekte de B vitamini, C vitamini... ne ararsanız bol miktarda var. Üstelik yapımı basit olmakla beraber görseli çok güzel. Biraz daha uğraşıp kerevizlerin kenarlarını da oyarsanız ve çiçek şekli verirseniz çok daha güzel görünebilir. Ben biraz kolaya kaçmışım. :-)

Afiyet olsun!

Sevgiyle...

BİR PAZAR SABAHI... GÜNE HAZIRLIK!

Pazar sabahları geç kalkma, yatakta mayalanma gibi bir lüksüm hiç olmadı. Aslında böyle bir isteğim de yok. Güne erken başlamayı seviyorum.

Uyanınca yataktan fırlayıp kalkarım. Bu her zaman böyle oldu. Yatakta boş boş yatmanın günümden zaman çaldığına inanıyorum. Erken kalkmak, günü tam anlamıyla yaşamak demek bence.  İlk iş, camları açıp, odaları havalandırmak gerekir diye düşünürüm. Yaz kış farketmez, yazın sabah serinliği, kışın ürpertici soğuğu eve dolunca, kendimi iyi, evimi de tazelenmiş hissederim.

Sonra ilk iş çayımı demlerim. Sabahları içtiğim ılık limonlu su üzerine mutlaka, sadece kendim için bile olsa çay demlemeyi, keyifle bir kahvaltı etmeyi severim. 

Zaten insan önce kendi için iyi bir şeyler yapmalı, kendini mutlu etmeli, sonra zaten çevresine ışık saçar diye bir inancım var.

Kahvaltı sonrası tabii ki, Zeytin kızımın yürüyüş zamanıdır. Hava yağmurlu değilse bir keyif, ama yağmur varsa, çok da sevmediğim bir iş oluverir bu yürüyüşler. Zeytin dün veteriner kontrolüne gitti ve malesef oldukça balık etli(!) olduğu resmen belgelendi. Kışın ne yazık ki, olması gerektiği kadar yürütemiyoruz. Ya çok soğukta üşüdüğümüzden, ya yağmurda ıslanmaktan yürüyüşlerimizi olması gerektiği kadar uzun tutamıyoruz. Böyle olunca da kızımız yağ bağlamış tabii...

Hep söylüyorum kahvaltı benim için en değerli, en sevdiğim öğündür. Çocukluğumda pazar kahvaltıları benim ailemin buluşma saatiydi. Herkes masada mutlaka yerini alırdı. Rahmetli babamın yaptığı puf börekleri, annemin kıymalı ıspanaklı yumurtaları... Kokusu burnumda, sızısı yüreğimde...

Zeytinle yürüyüş sonrası ev halkını yataktan kaldırma çabalarım başlar. En etkili yöntem, evdeki taze havaya eşlik eden ve mutfaktan yayılan enfes kokular olur. Bu kokular bizimkiler için, tüm çalar saatlerden daha etkilidir.

Bu sabahki, mutfak kokumuz, annemin lezzetlerinden fırında yumurtalı ekmek oldu. Kızım zaten bayılır, istekle kalktı bu sabak yataktan. 

Fırında Yumurtalı Ekmek

6 dilim tost ekmeği

Tereyağ

4 yumurta

12-14 dilim ince kesilmiş sucuk

Bir tutam maydanoz

İki kibrik kutusu kadar tulum peynir

Kekik, kırmızı biber

Yapılışı:

Yumurtaları iyice çırpıyoruz. İnce ince kestiğimiz sucukları ekliyoruz. Maydanozları gelişi güzel doğrayıp, ilave ediyoruz. Tulum peyniri rendeleyip, onu da karışıma ekliyoruz. Biraz kekik ve kırmızı biber ekleyip, hepsini güzelce çırpıyoruz.

Ekmeklerimizi biraz tereyağ ile yağlayıp, karışımdan birkaç kaşık ekmeklerin üzerine koyuyoruz. Fırın tepsisine pişirme kağıdı koyup, ekmekleri üzerine yerleştiriyoruz. Önceden ızgara konumunda 180 dereceye ayarladığımız fırına tepsiyi en üst rafa yerleştiriyoruz. Yaklaşık 10-15 dakika üzeri iyice kızarana kadar pişirip, fırından çıkarıyoruz. 

Ben çay demlerken içine kakule atıyorum yıllardır. Mis gibi bir aroması oluyor. Ekmeklerimizin baştan çıkaran kokusuna eşlik eden mis gibi çayımızla kahvaltımızı edip, güzel bir pazar gününe hazır hale geliyoruz... (Yanlış anlama olmasın, ben kahvaltımı çok daha erken yapıyorum. Ama mutlaka ev halkıyla sofraya oturuyorum ve hazırladıklarım beğenilince, onlarla yemiş kadar oluyorum.) 😊

Güzel, eğlenceli, dinlenceli, bol keyifli bir pazar günü diliyorum herkese!

Sevgiyle...