SOĞUK KIŞ GÜNLERİ VE TATLI KRİZLERİ

Geçen haftasonu kızımın yaptığı Nutella Browni'nin fotoğrafını isntagrama yükleyince, herkes tarif istedi. Anlaşılan havaların soğuması ve günlerin kısalması ile içinde bastırılamaz bir tatlı isteği barındıran sadece ben değilmişim. 

Yalnız olmadığını hissetmek iyi bir şey olsa da, soğuk ve karanlık günlerde kendini tatlılara gömmenin bir kaç ay sonra yaşatacağı pişmanlığı unutmamak lazım tabii... Günler çok çabuk geçiyor, bir bakmışsın yaz yaklaşmış ve dün yediğin hurmalar yazın seni tırmalar hesabı, kilo verme derdine düşmemek için dikkatli olmakta fayda var.

Ha bir de tarifte geçen Nutella lafı sanırım önemli bir etken. Tarifin cazibesini katladı resmen. Bana göre lezzetini anlatmaya kelimelerim yetmez, ne de olsa kızımın elinden çıktı. Özellikle akşamüstü iş dönüşü kahvemin yanında yediğim minik bir parça bile mutluluk hormonumu tavan yaptırıp, günün tüm yorgunluğunu sıkıntısını silip süpürmeye bire bir.

Defne brownisini inanılmaz kolay yaptı, tarifi yabancı bir internet sitesinden bulup uygulamış. Sadece 3 malzeme ile yapılan, tadı kadar kokusu da inanılmaz bir lezzet. Denemenizi şiddetle öneririm. Hem pratik, hem çok başarılı. Bu kadar reklam yeter sanırım😋.

NUTELLA BROWNİ

Malzemeler:

3 yumurta

1/2 bardak kabuksuz çiğ badem

1,5 bardak nutella

1 fıske tuz

Yapılışı:

3 tane yumurtayı içine bir fiske tuz ekleyerek, mikser ile iyice kabarana kadar çırpın. 1,5 bardak nutellayı çukur bir tabağa koyup, mikrodalga fırında yaklaşık 1,5 dakika ısıtın. Bunu yaparken her 20 saniyede bir durdurup karıştırmak gerekiyor. Bademleri un haline gelene kadar rondodan geçirin. 

Daha sonra yumurtaların içine önce nutellayı sonra da badem ununu ekleyerek iyice çırpın.

Kare küçük bir borcamın içine yağlı kağıt kesip koyun. Malzemeyi borcama dökün. 180 derece fırında üzeri iyice kabuklanana kadar yaklaşık 25 dakika pişirin. 

Unutmayın içi ıslak bir browni bu. Fırından çıkarınca biraz ılınmasını bekleyip, üzerine pudra şekeri eleyebilirsiniz. 

Hadi akşamüstü beş çayına yetiştirin bence.

Sevgiyle...

KABAK MÜCVER

Mücver sever misiniz?
Ben bayılırım, yaz kış sofralarımda sık sık yer vermeye çalışırım.
Evet, kızartma olduğunu farkındayım ama iyi yapıldığında hafif olduğunu bile iddia edebilirim. Hem çok basit, hem de çocukların bile severek, itirazsız yediği bir sebze yemeğidir aslında.

Sadece aile soframıza değil, misafir ağırlarken de menüme mutlaka eklediğim bir çeşittir mücver. İzmir'li olmam dolayısıyla da; dostlarım benim soframda mücver gibi özellikle egenin havasını çağrıştıran yemekler olmasına alışkınlar zaten.

İyi bir mücver yapmak için yumurta ile un kıvamını doğru tutturabilmek çok önemlidir. Unu fazla kaçmış bir mücver poğaça gibi hamur ağırlıklı olur ki; bunun olmasını tercih etmeyiz.

Mutlaka daha önce kullanılmamış, yeni yağda kızartılmalıdır ki; başka bir yemeğin kokusu mücverimizin kokusunu bozmasın.

Yağımız önceden iyi kızmış olmalıdır ki; mücverler yağ çekmesin.

Ben tercihen zeytinyağ kullanıyorum. Yağı kızdırdıktan sonra ocağın ısısını orta dereceye getiriyorum ki; yağım yanmasın. (Yağ kullanımı konusunda kendinize güvenmiyorsanız, ayçiçek yağı kullanmanızı öneririm, çünkü yanık yağ hem kansorejen olur, hem de yemeğin lezzetini bozar.)

Ben mücveri yaparken elimi hep bol tutarım, çünkü biz ailecek çok sevdiğimizden birkaç gün üst üste yiyebiliriz.

Kabak Mücver

Malzemeler:
1 kilo kabak
1 iri kuru soğan
1-2 adet havuç
yarım demet maydanoz
yarım demet nane
yarım demet dereotu
un
2 yumurta
tuz, karabiber, kırmızıbiber

Yapılışı:
Kabakları temizleyip rendenin iri tarafıyla bir süzgecin içine rendeliyoruz. Bir süre süzgecin içinde bekletip, suyunu iyice sıkarak bir karıştırma kabına alıyoruz. İçine büyüklüğüne göre bir veya iki havucu rendeleyerek ekliyoruz. Soğanı da rendeleyerek ekledikten sonra yeşillikleri ince ince doğrayarak iyice karıştırıyoruz. İki yumurtayı sebze karışımına karıştırarak yediriyoruz. Daha sonra içine yavaş yavaş un ekleyerek kıvam veriyoruz.  Kabaklar her durumda sulanacağı için, unumuzun kıvamı karışım kaşıktan homojen bir şekilde dökülecek hale geldiğinde tutmuş demektir. Baharatlarımızı da arzu ettiğimiz kadar ekliyoruz. Pişirmeden mutlaka az da olsa tadına bakmakta fayda var, çünkü tuzu düşündüğümüzden daha fazla miktarda kaldırıyor.


Bu arada zeytinyağı geniş bir tavada iyice ısıtıyoruz. Yağın altını orta dereceye getirip, kaşıkla karışımımızdan istediğimiz büyüklükte parçalar dökerek ve sürekli başında bekleyerek her iki yüzünü de eşit miktarda pişiriyoruz.

Mücveri ılık servis etmek bana göre her zaman daha makbul. Bu nedenle ilk günkü serviste bitmeyenleri ben kısa bir süre ya yağsız tavada ya da mikrodalga fırında hafifçe ısıtıyorum. Böylece tazelemiş oluyorum.

Sofranıza egenin tazeliğini ve hafifliğini katmak isterseniz mutlaka deneyin derim. Afiyetle...

MUTLULUĞU TARİF ET DESELER... Pastırmalı Ispanaklı Kiş mi derim :-)

Herkesin "mutluluk"a dair kendi tanımı ayrıdır.
Kimi sağlık der, kimi aile, kimi para, kimi başarı...
Hayattan beklentilerimizle orantılı bir şey mutlu olmak.
Aslında gerçek mutluluk sanırım "mutlu olmayı başarabilmek"...
Sahip olduklarına şükretmek, yetinmeyi, kabullenmeyi bilmek...
Hepimizin arzuları, hedefleri ve hırsları var tabii ki... İnsanoğlu hep sahip olduğundan biraz daha fazlasına öykünmez mi çoğu zaman?
Ama bana göre mutluluk; bu arzuları kontrol edebilmek, elinde olanın kıymetini bilmek, sahip olduğuna şükretmek demek.

Sağlıklı isen, ailenle huzurluysan, keyifli bir yaşam sürecek kadar paran varsa, sana değer veren sevdiğin arkadaşlara sahipsen, hayatını güzel yaşamanı engellemeyecek hedeflerin varsa "mutlusun" aslında.

Kendi adıma diyorum ki;
Çok şükür ki, sağlığım yerinde.
Çok şükür ki, ailem yanımda ve arkamda.
Çok şükür ki, sevdiğim ve beni seven dostlarım var.
Çok şükür ki, boğazımdan bir lokma haram geçmedi.
Çok şükür ki, hayattan keyif alabilmeyi beceriyorum.
Çok şükür ki, "MUTLUYUM!"...

Benim mutlu olmak için motivasyon araçlarımdan biri de yemek ve yedirmek.
Organizasyonlar yapmak, günler öncesinden menüler düşünmek, hazırlamak, sofralar kurup sunmak, dostlarla paylaşmak gerçek bir mutluluk değilse nedir? Hele bir de beğenilirse yaptıklarım, takdir edilirse değmeyin keyfime!

Gene böyle keyifli bir dost meclisi kurduk hafta sonu. Uzun zamandır görüşemediğimiz arkadaşlarımızla bir araya geldik.

 

Soframız bereketliydi. Fotoğrafları gecenin başında çektiğim için devamı burada görünmüyor maalesef. Gecenin en beğenilen lezzetlerinden biri Pastırmalı Kiş oldu.

Pastırmalı Ispanaklı Kiş

Tabanı:
200gr.un
1 yumurta
150 gr.margarin (Oda ısısında)
bir çimdik tuz
3-4 kaşık buzlu soğuk su

Elenmiş unu ve diğer tüm malzemeyi iyice yoğuruyoruz.
Soğuk suyu en son eklersek soğukluğu muhafaza ederek hamurun daha kıyır kıyır olmasını sağlayabiliriz. Yoğurduğumuz hamuru top yapıp stretch filme sarıp, buzdolabında dinlenmeye bırakıyoruz.

Üst Malzemesi:
2 bağ ıspanak
1 adet soğan
yaklaşık 8-9 dilim pastırma
10-12 adet mantar
2 yumurta
1 paket krema
250 gr kaşar peyniri
tuz, karabiber, bol kekik

Ispanağı iyice yıkayıp, kurumasını bekledikten sonra ince ince kıyıyoruz. Soğanı yemeklik doğrayıp tavada biraz zeytinyağı ile çevirip sarartıyoruz. İçine ıspanağı ilave ediyoruz. Ispanakların rengi dönüp saldıkları suyu çekene kadar döndürüyoruz. Sonra içine irili ufaklı kestiğimiz pastırmayı ilave edip pişiriyoruz. En son dilimlediğimiz mantarları ekliyoruz ve suyunu çekince baharatlarını ilave edip, tatlandırıyoruz.

Buzdolabından çıkardığımız hamuru 30 cmlik bir borcama elimizle kenarlarını da kaplayacak şekilde yerleştiriyoruz. Üzerine pişirdiğimiz ıspanaklı malzemeyi yayıyoruz. Bu malzemenin üzerine bir kapta 2 yumurta ile iyice çırptığımız kremayı döküyoruz.

En üste de rendelediğimiz kaşar peynirini tüm kişin üzerini kaplayacak şekilde bol bol serpiştiriyoruz.

200 derece önceden ısıtılmış fırında, orta kata yerleştirdiğimiz kişimizin üzeri tamamen kızarıncaya kadar pişirip, fırından alıyoruz.
Biraz soğuyunca dilimleyip servis ediyoruz.

Afiyet olsun. Ağzımızın tadı hiç eksilmesin.

Sevgiyle...

KOLAY KAHVALTILIK PANKEK TARİFİ

Benim için kahvaltı günün en olmazsa olmaz öğünüdür. Hem evde, hem dışarıda kahvaltı etmeyi çok severim.

Sanırım çocukluğumdan kalma bir durum. Çocukluğum, genç kızlığım annemlerin en gezgin, en coşkulu zamanlarına denk geldi. İzmir o zamanlar sosyal hayatı, gece hayatı çok hareketli bir yerdi. Dernek toplantıları, yemek davetleri, arkadaş toplantıları..., haftanın bir çok gecesi annemler dışarıda olurdu. O nedenle; haftasonu kahvaltılarını, yani ailemin bir araya gelip, kocaman kalabalık ve bol çeşitli kahvaltılıklarla kurulmuş sofralar etrafında toplanmalarını özlemle beklerdim. 

Rahmetli babam, mutfağa inanılmaz düşkün bir insandı. Bazı sabahlar erkenden kalkıp puf börekleri, pişiler yapar, omletler, menemenler hazırlardı. Eli inanılmaz lezzetli ve becerikliydi. Sabah mis gibi börek kokularıyla uyanmak öyle özeldi ki, hala hatırladıkça sanki aynı kokular burnuma gelir. Evin küçüğü olarak en özel muameleyi tabii ki ben görürdüm. Özlemle beklediğim kahvaltılar beklediğime değer, beni sonsuz tatmin eder, mutluluk verirdi... Soframızdan kahkaha, sohbet eksik olmaz, ailenin ne demek olduğunu birkez daha farkına varırdım.

Ben hala kahvaltıya çok düşkün olsam da, evde benden başka kahvaltı meraklısı pek yok. Yoğun iş ve okul hayatı içinde uyku her zaman birinci tercih oluyor. Gene de elimden geldiğince farklı lezzetlerle kahvaltı sofraları hazırlamayı seviyorum. Mesela bu sabah kızıma çok kolay bir pankek hazırladım.

Sabah çok erken kalktığım için kızım uyanana kadar bol bol vaktim oluyor. En önce Dr.Oetker'in vanilya parçalı sosunu hazırladım. Pankek ile harika oluyor. Bu tavsiyeyi bir pankek ustası arkadaşımdan aldım bu yaz. Filiz'cim bu konuda uzman, onun pankekleri üzerine tanımıyorum. 

Vanilya parçalı sosu hazırlarken, ben paketin yarısını yapıyorum, yani 250 gr.sütle hazırlıyorum. Paket üzerindeki tarife göre pişirip, dolapta soğumaya bırakıyorum. 

Kızımın uyanmasına yakın Pankek Hamurumu hazırlıyorum.

2 yumurta

1 bardak süt

2,5 bardak un

2 tepeleme yemek kaşığı toz şeker

1 çimdik tuz

1paket kabartma tozu

1 paket vanilya

2 yemek kaşığı sıvıyağ

Tüm malzemeyi hiç pütür kalmayana dek çırpıyorum. 15 dakika kadar dinlendiriyorum. Sonra ocağın altını kısık açıp, krep tavamı ısıtıyorum. Küçük bir kepçe ile hamurdan azar azar yuvarlak şekilde krep tavasına döküyorum. Pankeklerin üzeri göz göz olunca çevirip, arkasını da pişiriyorum. Bu tarifle yaklaşık 20 minik pankekiniz oluyor.  Hamurda yağ olduğu için tavayı ayrıca yağlamanıza gerek kalmıyor.

Ben bu sabah dolaptan çıkardığım vanilya parçalı sos, kayısı marmelatı ve nutella ile servis ettim. Kızım bayıldı. Pankekleri pişirirken mutfağımı kaplayan koku ise tarifsizdi...

Mutfağımızdan güzel kokular hiç eksik olmasın ve huzurlu sofralarımızın bereketi daim olsun...

Sevgiyle...

-MELİ, -MALI DURUMLARI

-meli, -malı ekleri güzel Türkçemizde kullanılan gereklilik kipleridir.
Olması ya da yapılması gereken veya gerekmeyen durumları ifade eder.

Bu sabah işe gelirken, yolda dinlediğim haber programında sürekli olarak kullanılınca dikkatimi çekti. Bir nevi, "Gereklilik Kipi" ile yaşar olmuşuz.

Ne diyordu spiker; "demokratik ortamın devamı sağlanmalı, basın özgür olmalı, politika dili pozitif kullanılmalı, politikacılar birleştirici ve tutarlı olmalı, insanlar birbirine karşı sabırlı ve olumlu yaklaşmalı, eğitim güvenliği sağlanmalı, terör bitirilmeli, yargı bağımsız olmalı ve işlerlik kazanmalı  ....vs. Ardı arkası kesilmeyen tavsiyeler, beklentiler, uyarılar.

Ne garip bir demokrasi ülkesiyiz, değil mi? Yani, hala öyleysek diye söylüyorum! Standart bir demokraside yaşanması gerekenleri hepimiz farkındayız ve biliyoruz. Hatta, bazılarına daha önceden çok daha sahip hissediyorduk kendimizi. Oysa son dönemlerde aksayan, topal kalan bir düzenin sorgulaması ya da beklentisi içindeyiz sürekli. Hep bir öyle olmalı, böyle yapılmalı, durumu. İyi de; kim işletecek demokrasiyi? Ben mi, köydeki muhtar emmi mi? Kim...?

Eskiden de bu ülkede fırsat eşitsizlikleri, gelir dengesizlikleri yaşanırdı; ama bu kadar büyük farklılıklar olmadığından mı nedir, bu kadar rahatsız değildi insanlar. Şimdi bir kendi kanununu uygulama, kendi hesabını görme durumu yaşanır oldu memlekette. Herkes kovboy, herkes şerif sanki. Herkesin bir tabancası, silahı var zaten. Olmayan da, evdeki ekmek bıçağını bileyletiyor . Karısını kesen, kızını asan, kocasını vuran, alacaklısını doğrayan... Farkında mısınız, havaalanlarında "silah teslim noktası" tabelasının puntosu sürekli daha da büyük hale getiriliyor ve tabelalar artık daha ortalık yere konuyor ki, kimseyi atlamasınlar. Oysa, kanunlar herkes için eşit uygulanmalı, kimse kendi kendisinin hakimi, savcısı olmamalı, değil mi? Oldu, kanunları uygulanır yapalım, gerekirse yeni Anayasa yapalım da, kim yapacak? Ben mi, yan dairedeki komşu teyze mi? Kim..?

Her şeye alışan, çabucak unutuveren bir toplum yaratıldı özenle. Koca koca insanlar, bir gece önceki yarışmanın sonucu, ya da dizideki sürpriz gelişmenin üzerinde konuşup duruyorlar sürekli. Oysa aynı gece can veren şehidin kanının kokusu bile kurumamış daha toprakta. Terör durmalı... Tamam durduralım da, kim durduracak? Ben mi, köşedeki bakkal mı? Kim...?

Bu ülkede halen kullanılmakta olan nefret söylemi, ayrıştırıcı ifadeler, her alandaki fırsat eşitsizlikleri, güvensizlik ortamı, çıkar ilişkileri, yandaşlık, kanun tanımamazlık, yaşanılan terör sorunu bitmedikçe, hiç kimseye rahat yüzü yok. Bugün ellerini sıvazlayıp, bıyık altından güvenler yarın sıranın kendilerine gelmeyeceğinden nasıl emin olabilirler? Nasıl keyifli aile sofraları kurulabilir bu ülkede şu saatten sonra? Nasıl huzurlu bayram kutlamaları yapılır ilerde?

Bu gidişle daha çok duyarız biz bu gereklilik kipiyle biten tavsiyeleri, dilekleri....

Aklımıza mukayyet olalım. Biraz kafamız çalışıyorsa, atacağımız adımlara dikkat edelim.

Sevgiyle...

BEKLE, TAŞI, GETİR, GÖTÜR, ...vs.

Önümüzdeki iki yıllık sürecin nasıl geçeceğini aşağı yukarı anlamaya başladım.

Bahsettiğim süreç tabii ki, üniversite öncesi hazırlık süreci. Diğer bir deyişle lisenin son iki yılı.

İstanbul gibi büyük şehirlerde iş biraz daha zor.

Malum artık büyük dersaneler yok, ancak butik dersaneler, danışmanlık ofisleri, kurslar, özel hocalar... derken aslında sektör aynen devam ediyor.

Henüz okullar açılmamış olmasına rağmen yaşayacağımız süreç kendini belli etmeye başladı. Öngörümle (fena öngörü sahibiyimdir) size biraz bu süreçten bahsedeyim istedim. Yani sonra; ben bilmiyordum, haberim yoktu, bilsem kalkışmazdım filan demeyin diye...

Kısaca özetlersek; bekle, taşı, getir, götür, bağır, çağır, dinle, anla, kabullen!

Ortada bir ergen. Dünya yansa umuru değil. Nasıl özgüvenli, nasıl bilmiş... Hayatı yalamış yutmuş, bizi beğenmiyor. Kararını vermiş, iş bitmiş.

Bir yanda anne-baba. Stres içinde, ülkedeki gidişatın farkında, endişeli ve evladı için en iyiyi, en doğruyu bulmaya çalışıyor.

Diğer yanda kurs-özel hoca-danışman paketi. Nasıl korkutucu, nasıl paragöz. Anne-babanın geçirdiği sıkıntılı dönemin farkına varıp, bir güzel bundan nemalanma peşinde. Korku cumhuriyetini kurmuş, endişeleri parlatmış, anneyi babayı kacağına oturtmuş, bekliyor.

Süreç uzun. İki yıl, dile kolay. Bu süreci en sağlam şekilde atlatabilmek önemli. Maddi kısmı bir yana koyarsak (ki aslında işin maddi boyutu hiç de bir kenara konacak gibi değil!) asıl manevi kısım zorlayıcı.

İstanbul gibi bir şehirde, mesafeler de göz önüne alındığında, anne ya da babadan birinin şoför olarak çocuğun getir götür işlerini üzerine alması bir mecburiyet. Bir de gene uzaklıklar yüzünden çocuğu götürdüğünüz yerde beklemek gerekiyor ki, bu da ömür törpüsü. Çalışanlar için, "Home Office" gibi "Car Office" uygulaması, yani işlerin araba içinde bilumum akıllı telefon uygulamalarıyla yürütülmesi gereken dönemler,  hayatın gerçeği oluyor.

Tabii ki, getir-götür-taşı-bekle... gibi insanın kıymetli zamanlarına sekte vuran bu eylemler, en anlayışlı ve olgun insanlarda bile bazı sinir bozukluklarını da beraberinde getiriyor maalesef. İstanbul'un bir ucundan diğerine trafikte saatler geçirerek ve içten içe yaptığı fedakarlığı farkında olarak kendi kendini dolduran ebeveyn, ergenin en ufak vurdumduymazlığı karşısında sinir nöbetleri ve patlamaları yaşayarak; bağır-çağır eylemini de başarı ile gerçekleştirmeye müsait hale geliyor. Tabii ergen geri durur mu, o da anında kendi mağduriyetini patlatarak, zeytinyağ gibi üste çıkıverme becerisini sergiliyor.

Burada bir sonraki eylem dizimi olan, dinle, anla, kabullen üçlemesi devreye giriyor.
Ebeveyn kendi sinirinden sıyrılarak ve hafifçe bir silkelenerek, çocuğunun bu gergin süreci en hasarsız şekilde atlatması için, olabildiğince onu dinlemeye, anlamaya ve maalesef bu süreçte sesinin çıkmaması gerekenin kendisi olduğunu kabullenme gerçeği ile yüz yüze geliyor.

İşte biz ve bizim gibi pek çok aileyi bekleyen iki yıllık süreç böyle bir süreç. Bu süreçte, her türlü destek, anlayış, sabır, sevgi, hoşgörü ihtiyacımız baki. Kimse kimseye hatır gönül koymasın. Benden söylemesi!!!

Sevgiyle...

UYUM YARATMAYA ÇALIŞMAK

Enteresan meraklarım vardır benim.

Eczane raflarına bakmayı severim mesela. Arada sırada uğramayı severim. Raflara göz gezdirmek, yeni çıkan bir baş ağrısı ilacı filan varsa özelliklerini öğrenmek hoşuma gider. Ya da yeni bir vitamin görünce heyecanlanabilirim. İllaki alıp, kullanmam gerekmez ama görmeyi, incelemeyi severim. Eczacı olabilir mişim aslında galiba...

Bir diğer merakım da Kitapçılardır. Her boy kırtasiye, ya da kitapçıda zaman geçirmek hoşuma gider. Eski usul, küçük mahalle kitapçıları daha özeldir. İçerisi hafif küf ya da toz gibi bir şey  kokar. Onca kitabın raflarda uzun zaman kalması mıdır nedir, artık sebep?  O koku beni mest eder. Kitapçılarla konuşmak, sohbet etmek de ayrı bir zevktir. Öyle güzel anlatırlar ki, her bir kitabı; hepsini mi okudular acep diye düşünür insan.
Ayvalık'ta da mesela iki- üç yıl öncesine kadar, Süner pasajının içinde harika bir küçük kitapçı vardı. Rahmetli Ayvalık'lı yazar Ahmet Yorulmaz'ın ailesine aitti. Her gittiğimizde uğrar, sohbet ederdik. Kızıma mutlaka farklı kitaplar alırdık. Öyle güzel tanıtırlardı ki kitapları, her birini almak okumak isterdi insan. Maalesef kapandı. Ahmet Bey'in ölümü de etkiledi belki bilemiyorum. Sanırım insanlar artık tatile gelirken kitaplarını büyük şehirdeki büyük kitapçılardan alıp getiriyorlar. Zaten okuma alışkanlığımız da o kadar oluşmamış ki... 

Hep hayalimdeki işlerden biridir, minik bir "coffee house" ve içinde kitap rafları. Hem orada kahveni içerken okuma, hem de satın alma için. Maalesef iş yapmayacak bir yatırım olur, belki uzun süre yaşamaz bile... Ama emeklilikte neden olmasın?

Neyse ya, başka şeyden bahsedecektim. Konuyu dağıtmayayım.

İstanbul'da artık çok fazla küçük kitapçı bulmak mümkün değil. Ben de fırsat buldukça, D&R ya da Remzi Kitabevi gibi kitapçılara giderim. Bahar aylarında ilk olarak raflarda gözüme çarpan boyama kitaplarından bahsetmek istedim aslında. Girizgah biraz uzun oldu ya neyse...

Farklı temaların işlendiği boyama kitapları raflarda fazlaca gözüme çarpmaya başlayınca, Ayvalık tatili öncesi almayı planladığım romanlara ilaveten, yanıma bu kitaplardan da bir tane almaya karar verdim. Hangisini seçeceğime çok kolay karar veremedim. Öyle çok çeşit vardı ki. Gittim, geldim, inceledim... Sonunda aslında en basit temalılardan birini seçtim kendime (çünkü yapmaktan keyif alıp almayacağımı bilemedim) ve kızımdan da okuldan kalan kuru boya takımlarından birini yanımıza almasını istedim. Tatil biraz uzun olunca ve ben akşamları, kızımın eve dönüşünü beklemek için geç saatlere kadar uyanık kalmaya başlayınca, bu kitap gerçek bir kurtarıcı oldu. Hem zamanın nasıl geçtiğini anlamadım, hem de kafamı boşalttım. Tam bir terapi faaliyeti. Bazı geceler, ellerim ağrıyana kadar boyama yaptım ve çok keyif aldım. Sonra yaptığım boyamaların fotoğraflarını çekip, gururla eşime yolladım. Eşim yaptıklarımı beğenince, çocuk gibi mutlu oldum...

Mutlu olmayı becerebilmek, aslında ne önemli bir meziyet. Ben bazen biraz olumsuz bakabiliyorum olaylara. Fazla düşündüğüm ve kurduğum için  olumsuzu biraz daha fazla görebiliyorum. Eşim ve kızım ara sıra benimle kafa buluyorlar, "Baltalı İlah" diye. Mizah dergilerinden birinde böyle bir karakter var, her olayı olumsuz yönden görüp, insanların hevesini kırıyor; işte beni arada ona benzetiyorlarmış. Hoşuma gitmiyor ama; hayata fazlasıyla dürüst bakmak, Polyanna olamamak gibi bir tarafım var gerçekten. Üstelik bunu da açıklıkla ifade etmek... Karşımdaki için çok hoş olmasa gerek.

Ama bu kitap sayesinde renklerle ve motiflerle uğraşırken bayağı bir yumuşadığımı hissettim. Hatta helva kıvamına geldim diyebilirim. Meditasyon gibi... Yaşadığın andan keyif almak, anı yaşamak... Minik bir motifi tamamlayınca mutlu hissetmek... Basit ama önemli... Uyumu yaratmaya çalışmak...Denge kurmayı amaçlamak... Ufacık bir faaliyete, bu kadar çok şey sığdırmak... Gerçekten güzel!

Boş iş olarak görmemenizi ve denemenizi tavsiye ederim.

Sevgiyle...