GELİNCİK ŞURUBU "MARYOLİT"

Bu mevsim Ayvalık'ın pekçok yerinin kırmızıya boyandığı mevsimdir. Yemyeşil kırların, zeytinlik aralarının, yol kenarlarının, hatta yamaçların o kan kırmızı renkle kaplanması tam seyirlik olur. Ayvalık'ın meşhur rüzgarıyla dalgalanan o zarif çiçeklerin insanda yarattığı yaz havası başka hiçbir şeyde bulunmaz.

Rahmetli kayınvalidemin "maryolit" dediği gelincik şurubunu da ilk kez Ayvalık'ta ve onun elinden içmiştim. Sonra nasıl yapıldığını öğrenip her yıl bir kez yapar oldum. Şurubu yapmaktan çok o kıpkırmızı gelincik tarlalarında dolaşıp, güzelim taç yapraklarını toplamaktan keyif alırım aslında. Bu yıl Ayvalık'a gene tam gelincik zamanı geldik. Eşim bana güzel bir sürpriz yapmış ve kendisi toplamış bu sefer gelincik yapraklarını.

E bana da şurubu yapması düştü tabii...

Maryolit (Gelincik Şurubu)

Bir kucak dolusu gelincik taç yaprağı

2 orta boy limonun suyu

Yaklaşık 1 bardak şeker

İçme suyu

Gelincik taç yapraklarını iyice yıkıyoruz. Sonra o suyu süzüyoruz. Üzerine limon suyunu sıkıp ekliyoruz ve üzerini geçecek kadar içme suyu ekleyip üzerine bir kapak kapatıp sabaha kadar bekletiyoruz. 

Gelincik suyunu iyice süzerek bir tencereye aktarıyoruz. Sonra içine yaklaşık bir bardak şeker ekleyip karıştırarak orta ateşte bir taşım kaynatıyoruz. Ben gelincik tadı alabilmek için içine sadece limon suyu ekledim. Ama istenirse çubuk tarçın, karanfil gibi eklemeler yapılabilir.

Daha sonra buzdolabında iyice soğutup, servis ederken de içine birkaç kalıp buz ilave ederek servis edebilirsiniz.

Biz bu yılın ilk deniz sefasını dün yaptık. Ayvalık suyu malum ilk girişte son derece soğuk olmakla beraber gene mis gibiydi. Güneş oldukça yakıcıydı. Bugün de evdeki işleri toparlayıp denize gittik. Plaj dönüşü buzlu maryolitlerimizi içerek serinledik. Son derece fresh ve ferahlatıcı bir lezzetti. Kayınvalidemi de andık bu vesileyle ve rahmet okuduk bol bol. Nur içinde yatsın!

Sevgiyle...

LİMONLU MERENG TART

Lise yıllarımdan beri  yapmayı beceremediğim bir şey varsa; o da bezedir. Yumurta akı ile şekeri çırpıp, kar haline getirip, pişirmeye kalktığım her sefer hüsranla sonuçlanmıştır. O bezeler asla kabarmaz, tepsiye yayılır, bir birine yapışır, ya da yanar... O nedenle yıllardır mereng yapmaya hiç yeltenmedim, çünkü yeterince yumurta ziyan ettim diye düşündüm.

Dün sitedeki komşularımın bugün için kahveye gelecekleri belli olunca, "havalar ısındı, hafif bir tatlı ne yapabilirim?" diye düşünürken; aklıma limonlu mereng tart yapmak geldi. Son bir deneme yapayım diye karar verdim. Ama bu arada her zaman yaptığım pratik bir elmalı tart var, onun malzemelerini de evde hazır ettim ki, bir back-up planım olsun. Yani gene tutturamazsam hemen ikinci plana hazırlandım.

Sabah kızımı okula yollar yollamaz mutfakta çalışmaya başladım. Saat 9:00'da Limonlu Mereng Tartım masanın üzerinde soğumayı bekliyordu... Fırında pişerken kokusu müthişti. Tadı da umarım görüntüsü kadar güzel olmuştur. Misafirlerimle beraber tatmak için sabırsızlanıyorum.

Bu tarif üç aşamada yapılıyor. Ama bu durum gözünüzü hiç korkutmasın. Hepsi sırayla ve hızlıca hazırlanıyor.

Tarifi hazırlamak için gerekli malzemeler:

Tart için:
200 gr. un
1 yumurta
150 gr tereyağ (oda ısısında)
2 kaşık soğuk su
25 gr. toz şeker

Tüm malzeme elde güzelce yoğruluyor. Daha sonra hamur top yapılıp, alüminyum folyoya sarılıp yarım saat kadar buzdolabında bekletiliyor. 

Bekleyen hamur yaklaşık 25 santimlik tart kalıbına kenarları yüksek olacak şekilde elle yayılıyor, üzerine kabarmaması için çatalla delikler açılıyor. Önceden 180 derece ısıtılmış fırında, hamurun üzerine alüminyum folyo ve nohut konulup 15 dakika kadar pişiriliyor, sonra nohutlar alınıp üzeri açıldıktan sonra da bir 15 dakika kadar daha pişirilip üzeri hafif kızarınca fırından alınıyor. Ve ılınmaya bırakılıyor.

Limonlu Muhallebi için:
3 adet limon
200-250 ml. su
3 kaşık nişasta
150 gr. toz şeker
1 paket vanilya
3 yumurtanın sarısı (beyazları mereng için ayırılacak)
50 gr. margarin

Limonları güzelce yıkadıktan sonra, kabukları rendeleniyor ve suları sıkılıyor. Bir tencerede 3 kaşık nişasta, 3 yumurta sarısı ve toz şeker güzelce karıştırılıyor. Sonra ocağın üzerine alıp, su, 3 limonun suyu ve kabuklarının rendesi ilave edilerek kaynayana kadar sürekli karıştırılıyor. Kaynar kaynamaz ocaktan alınıp içine vanilya ve margarin ekleniyor. Mis gibi limon kokulu ve sapsarı bir muhallebi kıvamına gelen karışım karıştırılarak ılıtılıyor.

Mereng için:
3 yumurtanın beyazı
150 gr. toz şeker
1 tutam tuz

Mereng yapımını bu sefer becerdim. Kitchen Aid sağ olsun. Yumurta beyazlarını koyduktan sonra şekeri yavaş yavaş ekleyerek yaklaşık 20 dakika karıştırdım. Bir tutam tuzu da aynı anda ekledim. Mereng ya da beze kıvamının doğru olması için, içine hiçbir başka şeyin karışmaması çok önemli. Tuz da kıvamını sağlamaya yardım ediyor. Gayet kıvamlı ve kar beyaz merengim de hazır olunca iş son dokunuşa geldi.

Ilınan tart hamurumun üzerine limonlu karışımı güzelce döktüm. Sonra bir spatula yardımıyla merengi karışımın üzerine yaydım. Biraz havalı bir görüntü vermek için kalkık uçlar yapmaya çalıştım.

200 derecede sadece üst ızgarası yanan fırında yaklaşık 10 dakika kadar, yani üzeri kızarana kadar pişirdim. Bu aşamada fırının başında beklemekte fayda var. Çünkü mereng hemen yanabilir.

Fırından çıkan tartımı soğumaya bıraktım. 

Mutfaktaki işimi bitir bitirmez işe geldim. Acil işlerimi halledip çıkıp, eve dönmem ve misafirlerime bir kaç hazırlık daha yapmam gerekiyor. Bugün hızlı başladı ve aynı hızla devam edecek gibi görünüyor. Ama güne bu müthiş tatlıyı hazırlayarak başlamak bana harika bir enerji verdi. Araya tarifimi paylaşacak zamanı bile sıkıştırabildim. E, daha ne olsun...

Sevgiyle...

BİR ÇOCUK, BİR DARBE, BİR PAŞA, BİR ÖLÜM

Sene 1980.
Ben 11 yaşında, ilkokulu yeni bitirmiş, genç kızlığa henüz adım atmış bir İzmir çocuğuyum.

Kendimi bildim bileli içimin korkuyla ürpermesine neden olan, televizyondaki akşam haber ajanslarından, radyolardan, gazete başlıklarından (İzmir'de çok şiddetli yaşanmasa da) takip ettiğim, çıkan çatışmalar, öğrenci olayları, yürüyüşler, Okul baskınları, yaralananlar, hatta ölenler ile ilgili haberleri hatırlıyorum. Benden 11 yaş büyük olan ve Ankara Hacettepe Üniversitesinde okuyan ablamın, kaldığı yurttan ödemeli bağlattığı telefonu kalp çarpıntıları ile beklediğimiz uzun geceler kalmış hep aklımda. Telefon çalıp, santral memuresinin "ödemeli aramanız var, kabul ediyor musunuz?" sorusunun, bizim evde yarattığı rahatlama hissinin, bir günün daha kazasız belasız atlatılmış olduğu duygusunun 10 yaşında bir çocuğun üzerinde yarattığı baskıyı anlayabileceğinizi düşünüyorum.

 

Sonra bir sabah uyandığımda Babam; "Darbe oldu, askerler yönetime el koydu." dedi. Ne olduğunu pek anlamamıştım ama; çocuk gözümle Kenan Evren'i bir kurtarıcı olarak görmüştüm. Artık sokakta korkmadan oynayabilecektim. Hava karardıktan sonra, ara sokaklardan gelen silah sesleri kesilmişti. Hatta sokaklar bomboştu. Duvarlarda yazan kan kırmızısı renkteki sloganların üzerleri boyanmış, o korkutucu yazılar yok olmuştu. Kenan Paşa, haberlere çıkıp ülkenin bundan sonra ne kadar huzurlu olacağını anlatıyordu. Ohhh, diyordum artık ablam da rahat, biz de rahatız....

Gerçekten de, bir dönem Kenan Evren'i kurtarıcı olarak kabullenmiştim. Benim çevremde, darbe sonrası yaşanan olaylardan direkt etkilenen kimse olmadığından, benim için adeta ikinci Atatürk'tü. Ülkeye huzur ve güven gelmişti. Uzun zaman bunun doğru olduğuna inandım, hatta bu darbenin bizim için gerekli olduğunu savundum. Sonra lise yıllarında ve üniversitede biraz daha bilinçlendiğim ve darbe döneminin etkilerini fark ettiğim zamanlar geldi. Darbe'nin ne demek olduğunu kavradım. 80 darbesinin iç yüzünü okuyarak anlamaya başladım. Gerçekte neler yaşandığını, darbe ortamının nasıl hazırlandığını, ülkemin kaybettiği yılları, üniversitelerin içinin nasıl boşaltıldığını, pek çok insanın nasıl fişlendiğini, insanların işlerinden atıldığını, yüzlerce kitabın yakıldığını, pek çok dizi ya da filmin yasaklandığını, bir gecede ortadan kaybolan gençleri, yaklaşık elli kişinin idam edildiğini...

İşte o zaman Kenan Evren'e farklı bir gözle bakmaya başladım. Tabii ki, bu adam yalnız değildi, ama vitrindekiydi. O nedenle en büyük nefreti üzerinde biriktiren de oydu. Bir dönem yaptığı uyduruk resimlere milyonlar verilen, el üstünde taşınan Kenan Evren, ömrünün son yıllarında en sevilmeyen, en istenmeyen adam olmuştu. Maalesef uzun yaşadı. 98 yıllık ömründe hem en büyük sevgiyi, hem en büyük yalakalıkları, hem de en büyük nefreti tattı.

Şimdi resmi tören mi yapılır, askeri kortej mi olur, musalla taşında hak helal edilir mi, edilmez mi tartışmaları sürerken, bir devrin gerçek anlamda kapandığı günler aslında bu günler.

Kenan Evren ve arkadaşlarının bir gecede bir ülkenin, bir halkın kaderiyle nasıl oynadıklarını unutmamak ve aslında unutturmamak lazım. Küçücük yaşımda benim için bir kurtarıcı olmuş olan bu adama şimdiki aklımla ben de HAKKIMI HELAL ETMİYORUM...   

MUZLU YULAFLI PONÇİK

Bir süredir kendi çapımda günlük ne kalori aldığımı hesaplamaya çalışırken, aslında ana öğünlerde aldığımdan daha fazla kaloriyi, ara öğün diye yediğim, ya da sadece arsızlıktan atıştırdığım abur cuburdan aldığımı fark ettim.

Bugün internette paylaşılan bir tarifi, biraz da kendi ilavelerimle uyguladım ve bu aralar fazlasıyla düşkün olduğum tatlı ihtiyacımı bastıracak, hem de tamamen ev yapımı güzel bir atıştırmalık yaptım. Adına da Muzlu Yulaflı Ponçik dedim.

Ben sabah çok erken uyandığım için saat 7'de fırına verdiğim Ponçikler, pişti, soğudu, işe giderken bana eşlik etti ve hatta öğleden sonra atıştırmalığı olarak yendi bile. Hafta sonu için farklı bir deneme yapmak isterseniz işte tarifi:

MUZLU YULAFLI PONÇİK


2 adet olgun muz
1/2 su bardağı süt
3 su bardağı Yulaf ezmesi
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya
4 adet gün kurusu kayısı
3 adet suda bekletilmiş kuru incir
4-5 yarım ceviz içi
3-4 adet karanfil (dövülmüş toz haline gelmiş)
1 silme çay kaşığı tarçın
1 fıske tuz
(Benim gördüğüm tarifte damla çikolata, muskat vs.. vardı, ben onları koymadım, yerine ceviz, incir koydum)

Önce fırını 180 dereceye ayarlayıp açıyoruz.
Muzları çatalla ezerek püre haline getirip, içine minik parçalara bölünmüş incir, kayısıyı ve cevizi ekleyip, süt, yulaf ezmesi, baharatlar ve diğer tüm malzemeyi ekleyip güzelce karıştırıyoruz.

Yağlı kağıt serilmiş fırın tepsisine ceviz büyüklüğünde parçalar halinde koyup fırına veriyoruz. Üzeri iyice kızarana dek, yaklaşık 25 dakika kadar pişiriyoruz. Ben asıl altını kontrol ettim, hafif kızarınca fırından çıkardım.

Çok sertleşmiyor. Ama toparlanıp kurabiye halini alıyor. Soğuyunca yanında kahve ile harika atıştırmalıklar oluyor. Ben bayıldım.

Oldukça tatlı bir atıştırmalık olduğundan bir tanesi bile benim için yeterli geldi.  Ayrıca, içinde tarçın da var,  vücudumuzun şeker dengesini fazla bozmayacaktır diye düşünüyorum.

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

ÇİKOLATALI ÇİLEKLİ TART

Bugün 1 Mayıs. Tüm emekçilerin Bayramı kutlu olsun. Keşke korkunun olmadığı, çoşkuyla ve beraberce kutlanacak bir Mayıs'lar olabilse artık. Ancak; gene Meydanlar kapalı, ulaşım engelli, polisler adımbaşı, emekçiler itilip kakılmakta... Oysa, bir ulusun işçi ve emekçileri yapı taşlarıdır, üretenlerdir, bizler için ter döken, emek harcayanlardır. Umarım, ileriki yıllarda coşkuyla, beraberlikle kutlanan bayram havalarını yakalayabiliriz.

Bir Mayıs tüm dünyada kutlanan bir bayram olduğu için bu gün tatil ve evdeyiz. Hava gene hafif serin olmakla beraber, pırıl pırıl ve güneşli. Ben de tüm gün evde olunca, fırsat bu fırsat deyip, biraz bahar temizliğine kalkıştık. Perdeler yıkandı, avizeler silindi, yazlık ayakkabılar, çantalar yerleşti. Tabii bir de mutfağa girildi. Benim evde fazla oturmamam lazım. Dün marketten aldığım mis kokulu çilekler de beni baştan çıkarınca, kızıma güzel bir çikolatalı çilekli tart yaptım.

Şimdi de kendime bir kahve hazırlayıp tartımı afiyetle yerken 😋 bu tarifi sizinle de paylaşmaya karar verdim. 

ÇİKOLATALI ÇİLEKLİ TART

Önce malzemeler: 

Tart hamuru için: 

250 gr. Un elenecek

125 gr. Pudra şekeri

1 yumurta

125 gr. Oda sıcaklığında tereyağ

1 tutam tuz

1/2 paket vanilya

4 yemek kaşığı soğuk süt

3 yemek kaşığı kakao

Tüm malzemeyi geniş bir kapta güzelce yoğuruyoruz. Yağlı bir hamur olduğu için hamuru toparladıktan sonra, stretch filme sarıp yarım saat kadar buzdolabında dinlendiriyoruz. Sonra bir tart kalıbına hamuru yayıp, üzerine çatalla delikler açıyoruz. Önceden 160 dereceye ısıttığımız fırında 15 dk. üzerine yağlı kağıt ve nohut koyarak (kabarmaması için) pişiriyoruz. Sonra nohutları alıp bir 10 dk. kadar daha pişirip kekimizi çıkarıp soğumaya bırakıyoruz. 

O arada muhallebi için; 2 çay bardağı süt, 1/2 limonun suyu, 2 kaşık mısır nişastası, 1 çay bardağı pudra şekerini ocakta sürekli karıştırarak muhallebi kıvamında pişiriyoruz. Kaynayınca altını kapatıp sürekli karıştırarak soğutuyoruz. Muhallebiyi soğuyan kekin üzerine bir spatula ile güzelce yayıyoruz. 

Yaklaşık yarım kilo çileği yıkayıp kağıt havlu üzerinde kurutuyoruz. Sonra ikiye böldüğümüz çilekleri tartın en üzerine ortasından başlayarak dizip tartımızı süslüyoruz. Evde taze nane varsa, nane yaprakları da süsleme için kullanılabilir. Kısa bir süre buzdolabında ya da serin bir yerde dinlendirip, çay ya da kahvenin yanında servis ediyoruz. Afiyet olsun! 

Sevgiyle...

BİTSİN ARTIK BU KIŞ HALLERİ...

Tam hava ısındı; çorapları çıkaralım, montları yıkayıp kaldıralım, yazlık kışlık yapalım diye niyetlenmişken, dün akşam yağan sağanak yağmur sonrası, bu sabah hafif serin ve bulutlu bir havaya uyanmak bütün keyfimi kaçırdı. İstanbul'un havası böyle, hiç güven olmuyor. Yağmur serinliği de beraberinde getirdi gene. İnşallah uzun süreli olmaz. Bu kış o kadar sert ve uzun sürdü ki; herkes bıktı. Yazın yapış yapış ve kavurucu sıcaklarını bile dört gözle bekler olduk.

Böyle gri bulutlarla kaplı, sevimsiz bir havada trafikle boğuşarak işe gelirken ve her zamanki gibi yolda radyodaki haber programlarından gündemi takip etmeye çalışırken, sms ve e-mail abonelikleri ile ilgili işlem yapmak için yarının son gün olduğunu dinledim. İşe gelir gelmez de, önce mail adreslerimi tarayarak ne kadar saçma sapan ve istemediğim mail bildirimleri varsa, hepsine çıkış mailleri attım. Bazısı kolaylıkla mail iptal işlemini yaparken, bazısı yok ankete cevap ver, yok neden çıkıyorsun ama çıkma bak şu avantajların var gibi uyarılarla işi yokuşa sürse de direndim. Pek çok istemediğim bildirim üyeliğini iptal ettim. Gerçi bu üyelikler de nereden, nasıl olmuş onu da anlamadım ama... Umuyorum ki, artık her sabah işe geldiğimde ilk iş olarak, mail adreslerime gelen ne olduğu belirsiz ve beni hiç de ilgilendirmeyen saçma sapan mailleri silmek için vakit harcamam gerekmeyecek.

Sonra aynı işi telefonumda yaptım. Bir çok manasız sms bildirimi yollayan firmaya iptal smsleri atıp telefonumu da biraz rahatlattım. Bu sms ve mailler sürekli geliyor ve ben genellikle hiç okumadan ne olduğuna bile bakmadan siliyorum zaten. Olay sadece zaman ve bellek kaybına dönüşüyor. Şimdiki telefonlar da akıllı filan ama fazla yoğunlukta beyin enfaktüsü geçirip işe yaramaz hale geliyorlar.

Böylece bu sabah işlere koyulmadan önce ciddi bir temizlik işlemi yaparak biraz rahatladım.

Sonra diyorum ya İstanbul'un havasına güven olmuyor diye, öğlene doğru o kasvetli gri bulutlar dağıldı ve harika bir güneş parlamaya başladı. Tam ısınamasak da, en azından içimizi sıkan o boğucu görüntüden kurtulduk. Bugün Nisan'ın son günü, bu yıl havalar ısınmak bilmedi. Bu kadar sert geçen bir kışın arkasından gelecek yazdan da korkmuyor değilim aslında. Umarım aşırı sıcaklar olmaz.

Kızım seneye 11. sınıf olacağı için artık bu yazdan itibaren öyle çok uzun yaz tatilleri bitmeli diye düşünüyorum. Artık sadece okul değil, üniversite hazırlığa da odaklanmak zorunda. İtinayla çorba edilen bir sistemin içinde, haksız pek çok uygulama ile mücadele edip iyi bir üniversiteye ve istediği bölüme girmek için ciddi bir savaş hazırlığı yapması gerekecek... Önümüzde çok zor geçeceği şimdiden belli olan iki senemiz var!
Üstelik de sadece kızımın fedakarlık yapmasıyla olacak bir iş değil, aile olarak fedakarlık yapmamız gerekecek. Gene de hakkında hayırlısı demek lazım, bakalım zaman daha neler gösterecek...

Aaaa, ben yazıyı yazarken hava gene karardı, bulutlandı... Offff, bu ne ya! İçim şişti yani. Yazacak halim de kalmadı. Haydi ben kaçtım...

Sevgiyle...

YAŞLANMAK, YAŞ ALMAK, ...

İnsan kırkını devirip, ellilere yaklaştıkça garip bir psikolojiye giriyor. Hala gencim güzelim havaları, yanında iç sızlatan bir yaşlanma korkusu, sağlık endişeleri...

Son yıllarda, doğum günüme 3-5 gün kala hissettiğim huzursuzluk da bundan galiba. Alınan kilolarla barışma çabaları, davranışlarımda fark ettiğin - anneme gittikçe daha fazla benzeme durumuna alışmaya çalışmak, boyumu aşan bir çocuğumun olmasının getirdiği gurur, yüzdeki kırışıklıkların karakterini geliştirdiği yalanına inanma isteği, eşime, çevreme, kendime "hala güzelim yahu!" tripleri atmak...Kısacası; karman çorman duygular...

Çocukluğumda annemin 45 yaş üzeri arkadaşlarını hatırlıyorum da, hepsi bayağı "teyze"ydi benim gözümde. Annemin günleri olurdu, ben de bazen okul çıkışı direkt onun olduğu eve giderdim. Ev sahibinin becerisi olan pastalardan, böreklerden yer, muhabbetlerini dinler, bazen de ödev yapardım. O teyzelerin çoğu, tombul olurdu. Nasıl olmasınlar ki, spor yok, bakım yok, pasta börekle beslenip, habire sigara tüttürürlerdi. O zamanlar, böyle sigara sağlığınıza zararlıdır durumları da yok. Ev olur duman altı. Orada çocuk varmış, hamile varmış...kimsenin umuru olmazdı valla. Neyse ki, şimdi durum farklı. Sigaranın insanı yaşlandırdığı da biliniyor artık. Dudak çevresi buruşmalarının müsebbibi sigaradır, benden hatırlatması!

Yaş konusu hassas mevzu. Hele ki, etrafta çıtır çerez, fıstık gibi kızlar dolaşırken. Elde olmadan, habire kendini kontrol halinde oluyor insan. Hep iyi görünmeye çalışıyor. Eşime göre; kadınlar eşleri için değil, arkadaşları için kendilerine özen gösteriyormuş. Tüm süs, püs, giyim, kuşam, botoks, estetikler kız arkadaşlara iyi görünmek içinmiş... Belki de haklı. Kendime bakıyorum da, işe giderken her sabah giyinip hazırlanıp, makyajlar yapıp öyle çıkıyorum evden; sonra iş dönüşü, eve adım atar atmaz, soyunup dökünüp, makyajı silip, en rahat eşofmanlarımı giyip, eşimi öyle karşılıyorum. Oysa annemi hatırlıyorum, bir günden bir güne rahmetli babamı rujunu sürmeden karşılamamıştır. O kadar özenirdi kocasına!

Aslında en büyük sorun ne biliyor musunuz? Ruh ve beden eşit olarak yaşlanmıyor. Dengesizlik orada! Ruh, 18-20'lerde takılıp kalıyor. Oysa beden alıp başını gidiyor. Zamanı durduramayacağımız için ruhumuzun gençliği ile bedenimiz birbiriyle uyuşamıyor. Hatta; bazen TV'de seyrettiğim programlarda, yaşlı diye baktığım bazı kadınların yaşını söylediklerinde "yuh, benden küçükmüş bu" diye yaşadığım şok, acaba ben kendimi farkında değil miyim diye düşünmeme neden oluyor. Çevremdeki arkadaşlarımla konuştuğumda, hepsi benim gibi hissettiğine göre, demek ki gerçekten yaşımızı ya da nasıl göründüğümüzü farkında değiliz diyorum. Rahmetli babaannem dünya güzeli bir yaşlı hanımdı. Ben genç kızken, sürekli, o kıyafetini bana versene, o bluzdan bana da alsana falan derdi. Bende yazık, bunadı babaannecim diye düşünürdüm. Değilmiş, aslında içinden gerçekten de belki benim gibi görünmek, benim gibi hissetmek istermiş. İçindeki genç kızın sesiyle konuşurmuş. Canım, nur içinde yatsın...

 

Yaşlanmak ayrı, yaş almak ayrı... Yaşlanmak; ruhunuzdaki genç kızı kaybetmek demek. Yaş almak ise; olgunlaşmayı kabul etmek, ama hala ruhunda yaşayan o genç kızın gözleriyle dünyayı görebilmek, yaşadığın andan maksimum keyfi, tadı almaya çalışmak demek. Ben "YAŞ ALMAYI" tercih ediyorum. Evet büyüdüm, artık sorumluluklarımın çok farkındayım. Genç bir evladım var, onu iyi insan olarak yetiştirdiğime inanıyorum, bunun çabası içindeyim. Eşimin yanında, en büyük desteği olmaya çalışıyorum. Ama bunların yanı sıra; hala ottan böcekten keyif alıyorum. Yediğim yemeğin, içtiğim içkinin tadına varıyorum. Daha çok gezmek, gördüğümden, dinlediğimden daha çok keyif almak, dostlarımla daha çok görüşmek, dolu dolu sohbetler etmek istiyorum. Allah sağlık ve ömür verdiği sürece amacım ve yaşam mottom budur, böyle biline...

İşte böyle dostlar... Yeni yaşımı kutlamak için arayan, mesaj atan, sevgisini hissettiren ve günümü güzel ve yaşamaya değer kılan tüm sevdiklerime binlerce teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız...

Sevgiyle...