FIRINDA TAVUKLU BAMYA

Boş oturamıyorum. Yok yani, yapamıyorum. Kıpır kıpır, sürekli bir hareket halindeyim. Halbuki; gelmişsin Ayvalık'a, uzat ayaklarını otur bir dinlen, değil mi? Yok rahat batar sonra bana, hem ayrıca; işleyen demir ışıldar değil mi ama? ( Canım ilkokul öğretmenim, Aysel Kırdar, nasıl da beynimin içine işlemiş atasözlerini...)

Neyse, tatildeyim bir haftadır. Harika bir doğada tembellik etme lüksüm varken, ben habire ev düzeni değiştir, çamaşır yıka, mutfak temizle,... kendime iş yaratıp duruyorum. Son olarak pazara gittim dün. Harikaydı herşey, resim gibi. Bir de hava bu kadar sıcak olmasaydı?

Bugün için bamya aldım. Ben pek sevmem aslında ama, evdeki herkes bayılıyor. Eziyeti de bana tabii... Bamyayı pişirmekte özel bir durum yok, aslında çok basit bir yemek. İş bamyayı ayıklamakta... Oya işler gibi incecik kesmek lazım tepesini, asla delmeden. Yoksa ayıptır söylemesi pişerken sümüksü bir salgı salar. E bu da pek istenen bir özellik değil yemekte. 

Bende sabah yürüyüşümü yapıp, kahvaltımı ettikten sonra, sade kahvemi pişirip geçtim terasa. Hiç acele etmeden, sakin sakin ayıkladım bamyalarımı, kahvemin keyfine varmayı da ihmal etmeden.

Bamya pişirirken marifet böyle, sivri tepeli ve delinmemiş ayıklamakta. Ben de iyiyimdir bu konuda, alçak gönüllülük edemeyeceğim.

Sonlara doğru bel ve boyun ağrısından müzdarip olsam da, aynı özenle son bamyaya kadar işi götürmeyi başardım.

 

 Daha sonra yemeğim için gereken malzemeleri hazırladım. Sabah kahvaltısından kalan birkaç parça domatesi de kullanmayı ihmal etmedim. 

Yaklaşık 700 gram bamya için :

4-5 adet mis kokulu tarla domatesi

1 büyük soğan

400 gr. Kadar tavuk kalçadan kuşbaşı (yağlarını önceden temizledim)

1 limonun suyu

Zeytinyağ

Tuz ve karabiber

Öncelikle özenle tepelerini ayıkladığımız bamyalarımızı yıkıyoruz. Ardından tenceremize bir miktar zeytinyağ koyarak yemeklik kestiğimiz soğanlarımızı rengi hafif dönünceye kadar çeviriyoruz. Yağını temizlediğimiz tavuk etlerimizi, soğana ilave ediyoruz. Tavuk etleri pişene kadar ara ara karıştırıyoruz. Ardından kabuklarını soyup küp küp doğradığımız domatesleri içine ilave ederek tuz ve karabiberini ayarlıyoruz.

Domateslerin saldıkları suyu biraz çekmeleri ve tüm malzemenin güzelce pişmesi önemli. Son olarak bamyalarımızı tencereye alıyoruz ve üzerine bir limonun suyunu sıkarak ekliyoruz. Ateşimizi bir süre daha orta ateşte tuttuktan sonra kısıyor ve bamyalarımızın da güzelce pişmelerini bekliyoruz. Burada bir ipucu vermeliyim: Domateslerimiz tarla domatesi ve bol sulu, bamya da suyunu salacak olduğundan yemeği pişirirken fazla su eklememeniz gerekir. Yoksa cumbul cumbul (annemin lafı!) su içinde bir yemek olur! 

Yemeğimizin ocakta pişme aşaması tamamlandığında fırına girmeye uygun bir kaba aktarıyoruz. Ben bu aşamada üzerine minik cherry domatesler dilimliyorum ki, biraz daha şıklık olsun. Fırını yaklaşık 200 derecede önceden ısıttığım için, sıcak fırına bamyalarımı veriyorum. Bamyaların sivri uçları kızarıp kararmaya başladığında yemeğimiz hazır demektir. Hafif ekşi kokusuyla, mmmm harika oldu! Mis gibi bir yaz yemeği...
 

Yanına güzel bir pilav yapabilirsiniz. Ben bu akşam domatesli pilav ve güzel soğanlı bir yaz salatası yapmayı düşünüyorum. 

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

TEMBEL TENEKE

Gerçekten çoook olmuş bir şeyler yazmayalı.

Hep diyorum ya benim yazı yazmam için gönlüm kırık olmamalı. Oysa bir süredir bir şeyler hep ters gitti. İş hayatının kahpeliklerine yeniden şahit oldum. Güvendiğim insanların aslında ne kadar sinsi olduklarını gördüm. Görünenle gerçeğin farklarına şahit oldum. Hastalıklara üzüldüm. Ülkemin gidişatına kahırlandım... İşte böyle habire kırılıp döküldüm...

İnsan da hep mutlu olamaz ki, hiç birimiz de Pollianna değiliz sonuçta. Mutluluk oyunu da bir yere kadar. İnsan bazen çekip gitmek, bırakıp kaçmak istiyor.

Neyse ben geçenlerde on gün kaçtım buralardan. İstanbul'dan, trafikten, işten, güçten...Okul da kapandı. Ohh, kaymaklı ekmek kadayıfı. 

Önce Ayvalık, sonra Midilli...

Hava güzel, yemekler leziz, rakılar buzlu, deniz de tertemiz olunca insan tüm kırıklıklarını unutuyor, yaralarını sarıyor. Denizin tuzlu suyu tedavi ediyor insanı. Kahvaltı sofrasına konup ekmek kırıntılarını tırtıklayan serçe, balın içine düşen arı, bahçede çılgın gibi koşturan Zeytin, marullarını Zeytin'den kaçırmaya çalışan kaplumbağalarımız, akşam sessizliğinde yankılanan cırcır böcekleri...Huzur işte bu dedirten sakinlik...

Bu yıl evdeki ergene öyle bir sarmışım ki, tatilde fark ettim, çocuk benim sesimden irite olmuş. Çalış kızım, hadi kızım, yat kızım, kalk kızım, dik dur kızım, kapa şu telefonu kızım... Biraz rahat bırakayım dedim, O da kendine gelsin. Sesimi özlesin. Tatilde pek görüşmedik kendisiyle, babasına havale ettim :-)

Aslında hepimiz daha fazla şükretmeliyiz; yaşadığımız ana, aldığımız soluğa. Söylenip durarak ya da lüzumlu, lüzumsuz şeyleri dert ederek hem kendimize hem sahip olduklarımıza haksızlık ediyoruz.

Bu yaz biraz relax olabilir miyim lütfen! Secret filan ne  lazımsa yapıyorum. Habire mesajları yolluyorum yukarıya. Tembellik yapayım azıcık. Lütfennn!!!

ÖMÜRLÜK DOST - ZOR KARAR

Zeytin kızımız bir yaşını Mayıs'ta doldurdu. 

Son derece hareketli, sevgi dolu, biraz da asi bir Golden Retriever. Bizim yanımıza iki aylıkken gelmişti. 

Ailemizin ilk köpeği Zeytin. Dolayısıyla bize köpek sahibi olmayı öğretiyor aslında. 

Sürekli okuyoruz, daha Zeytin'i sahiplenmeden önce yurt dışından kitaplar almıştık ve sırayla hepimiz okumuştuk. Tabii ki, çocuk sahibi olmak gibi, köpek sahiplendiğinizde de gerçekler okuduklarınızdan farklı oluyor. Cesar Millan'ın tüm bölümlerini izliyoruz. Öğrenmeye çalışıyoruz hala...

Çok sevmek, sahiplendiğiniz köpeğin her durumunda pes etmeden yanında olmayı baştan kabul etmeniz lazım. Öyle heveslik bir olay değil. Kızım doğduğunda düzenli, durağan yaşamtımıza bomba düştü demiştim ve anneliğe alışana kadar bir süre geçmesi gerekmişti; işte bu da, köpek sahiplenmek yani aynen bombalık bir değişim yaratıyor ailenin hayatında. 

Şöyle ki; sabah kalkma saatiniz değişiyor. Hava şartları ne olursa olsun, dışarı çıkmanız köpeğinize egzersiz yaptırmanız şart. Düzenli veteriner kontrolüne götürmeniz, temizliğine, bakımına özen göstermeniz gerekiyor. Yemek saatine göre her neredeyseniz eve geri dönmeniz lazım. Onun bir köpek olduğu gerçeğini, hele de yavruyken yapacağı yaramazlıklara tahammül etmeyi ve anlayışlı olmayı baştan kabullenmeniz lazım. Sevgiden önce, disipline ve kurallara ihtiyacı olduğunu bilerek davranmanız ve bunu evdeki tüm aile bireylerinin kabullenmesini sağlamalısınız.  

Ben Zeytin'i kısırlaştırdım geçen hafta. Çok kararsız kaldım. O'nun doğal hakkını elinden alacağımı söyleyen, en az bir kere yavrulaması gerektiğini, hatta kısırlaştırmanın acımasızlık ve günah olduğunu söyleyen çok fazla arkadaşım oldu. Ben de çok düşündüm. Ancak; sokaklardaki ya da barınaklardaki başı boş, terk edilmiş, sevgiye ve ilgiye muhtaç binlerce köpeği düşündüm. Yavrulatsam o yavruların sorumluluğunu bir ömür taşıyacağımı biliyorum, bu da benim huyum. Bir hevesle çocuğu istedi, kocası sürpriz yaptı, bilmem ne diye yavruları sahiplenenlerin ensesinde olacağım. Bir yavru sokağa terk edilse ömür boyu vicdan azabı çekeceğim... 

Bizim ülkemizde, Çeşme'de, Bodrum'da, sadece yazlıkta çocuklar eğlensin diye yavru köpek alıp sonra yaz bitince sitelerde bırakılıp gidilen cins cins köpeklerle dolu barınaklar. Sokakta yaşamayı bilmeyen o canları fark etmiyor musunuz? O bakışlarla hiç karşılaşmadınız mı? Korktuğunuz, kaçtığınız o hayvanların sadece biraz yiyecek ve bekli bir sevgi kırıntısı görmek peşinde olduğunu fark etmediniz mi? İçiniz acımadı mı? Nasıl bir insanlıktır, gerçekten anlamak mümkün değil...

Zeytin'i kısırlaştırırken önce bunu düşündüm. Bir de veterinerimizin özellikle kanser konusundaki uyarıları etkili oldu. Veterinerler de doktorlar gibi aslında, hepsinin farklı görüşleri ve önerileri var. Birine inanıp güvenmeniz lazım. Bizim veterinerimiz, doğum yapan hayvanların rahim ve yumurtalık kanserlerine daha fazla maruz kaldıklarını söyledi. Sağlıklı yaşayabilmesi için kısırlaştırmamızı önerdi. Biz de bu öneriyi karar verme aşamasında değerlendirdik.

Kızımız şimdi klinikte. Ailedeki yokluğu, eksikliği hissediliyor. Hepimiz onu çok özledik. Her sabah alışkanlıkla, erkenden kalkıp en önce onunla gözgöze gelmek için bahçedeki kulübesine bakıyorum. Göremeyince şaşırıyorum. Akşam iş dönüşü kapıda beni beklemiyor olması tuhaf geliyor. Zeytin ailemizin bir parçası. Ömrü boyunca bize emanet artık. Tüm yaramazlıklarına, bahçeyi kazıp durmasına, baharda özenle diktiğim çiçekleri eşelemesine, sonsuz tüy dökmelerine, biz evde yokken sıkıntıdan kulübesini kemirip bitirmesine(!), çamurlu ayaklarına, sadece daha çok sevgi istediği için üstümüzü başımızı batırmasına, oburluğuna....ve daha türlü bin çeşit köpek huyuna rağmen, O bizim canımız. 

Dönsün diye bekliyoruz. Sadece sevmek için değil, ayrıca eğitmek ve eğlenmek için.

Sevgiyle...

BELKİ...

Saatlerdir televizyon başındayım. İçim kavrularak "son dakika" diye verilen alt yazıları okuyorum.

Soma'daki bir maden ocağında meydana gelen kaza sonrası bir türlü yapılamayan resmi açıklamayı bekliyorum. Eminim ki, benim gibi pek çok insan merak içinde, endişe içinde bekliyor. 

Biz sadece dış kapının mandalıyız oysa ki...

Bir de gerçekten içi yanan, bir umutla kocasından, babasından, oğlundan, kardeşinden ya da komşusundan haber bekleyenler var.

Asıl o insanların acısını düşünüyorum. Nasıl beklenir, o saatler, o dakikalar nasıl geçer?

Üç kuruş para için yerin yüzlerce metre altına bir baba ya da bir oğul her gün nasıl yollanır? 

Evden çıkarken nasıl vedalaşılır?

Kapkara olmuş ellerin, yorgun dönüşü evde nasıl beklenir?

Ya da eve gelen bir kaza haberi sonrası ne düşünülür? 

Bir türlü yapılamayan resmi açıklamalar, netleşmeyen haberler, havada kalan sorular...

Allah onlara, o ailelere yardım etsin. Sabır versin. Hiç birimiz bilemeyiz, yaşamadıysak endişeyle beklemeyi. Yaşamayalım da, kimse yaşamasın...

Böyle bir acı herhalde tarif edilemez. Her an ölmek gibi olmalı. Bir haber alana kadar sürekli canının yanması, içinin kavrulması. Saatler geçtikçe acının artması, umudun azalması...

Belki bir mucize olur, yıllar önce Arjantin'de mi olmuştu? Saatler sonra hepsi sağ çıkmıştı madenden. Hani tüm madenciler güneş gözlükleriyle çıkmışlardı. Karanlıktan etkilenen gözleri güneş ışığından yanmasın diye. 

Belki bir mucize olur...

İnşallah...

Sevgiyle!

YAZ YEMEKLERİ SOFRAMIZDA

Bıktık değil mi, tüm kış döndür döndür aynı sebzeleri yemekten? Valla ben kendi adıma yaz sebzelerini özledim. Mis gibi kabaklar, kokulu domatesler, kütür kütür patlıcanlar.. Manavlarda çeşit arttı diye mutluyum. Bizim soframız da daha renkli olacak artık.

Bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı! Tüm ulusumuza kutlu olsun. Ata'mızın izinde Bayramımızı kutlayalım. 

Biz de resmi tatil olunca ailecek evdeyiz. Akşam için pazardan aldığım kabaklarımla güzel bir zeytinyağlı pişireyim dedim. Çok kolay bir yemek olsa da hazır yapmışım, tarifi de blogda paylaşmak istedim. 

Zeytinyağlı Kabak

1 kg. Kabak

2-3 adet domates

1 iri boy soğan

3 diş sarmısak

Zeytinyağ

Tuz,şeker

Üzeri için kuru nane

Kabakları güzelçe temizleyip küp küp keselim. Soğanımızı yemeklik doğruyalım. Sarmısaklarımızı soyup keselim. Domateslerimizi de soyalım ve küp küp doğrayalım. Tüm malzememiz hazır olunca tenceremize 2-3 yemek yaşığı zeytinyağını koyup orta ateş üzerine yerleştirelim. Yağımız ısınınca önce soğanlarımızı ekliyoruz. Hemen ardından sarmısaklarımızı koyup yumuşayıp sararana dek çeviriyoruz. Daha sonra domatesleri ilave edip suyu çıkıp biraz da çekene kadar kaynatıyoruz. Kabaklarımızı tencereye eklediğimizde 1bardak kadar sıcak suyu ekliyoruz. Tuzunu ve şekerini ayarlıyoruz. Kabaklar güzelce pişince altını kapatıp kenara alıyoruz. Tencerenin kapağını kapatıp soğumasını bekliyoruz. Kabağımızın ılınınca üzerine bolca kuru nane serpip servise hazır hale getiriyoruz.

Afiyet olsun!

Sevgiyle...

BÜYÜMEK GÜZEL

Bir zamanlar, doğum günlerimde çok heyecanlanır, kıpır kıpır yerimde duramazdım.

O zamanlar, evler gözüme daha büyük, sokaklar daha geniş, yaşlılar daha yaşlı görünürdü. O zamanlar, annemin arkadaşlarına; hele de yaşları kırkın üzerindeyse mutlaka "Teyze" derdim.  O zamanlar, kışın dondurma satılmazdı; ben de evimizin oradaki pastane doğum günüm yaklaşırken dondurma makinesinin üzerindeki örtüyü kaldırsın da, doğum günümde bol bol dondurma yiyeyim diye günde dört kere önünden geçerdim. Hiç üşenmezdim. O zamanlar ailemiz daha kalabalıktı, daha iç içeydi kutlamalar daha coşkulu olurdu. O zamanlar, pastalar anne yapımı ve daha lezzetli olurdu. O zamanlar, çok çok hediyeler gelirdi. Paket açmaktan yorulurdum. O zamanlar, 23 Nisan kutlamaları ben doğdum diye yapılıyor sanırdım. Ve Babam, canım Babam; o zamanlar "Çiçeğim" diye saçlarımı koklar, alnımdan öperdi, kocaman.............

Ne zaman büyüdüm, ne zaman okulları bitirdim, ne zaman evlendim - eş oldum, sevgili oldum, ne zaman anne oldum? Ne zaman kızımın arkadaşları bana "Teyze (kibar olanlar abla)" demeye başladı? Öyle hızlı geçti ki zaman...

Ama düşününce diyorum ki, yıllar güzel geçti!

Daha da güzelleşecek!

Çünkü büyüyorum ve büyüdükçe öğreniyorum. Hala öğrenecek öyle çok şey var ki...

Her şeyi sırayla öğreniyorsun hayatta. Kadın olmayı, eş olmayı, anneliği, iyi evlat olmayı, aile sahibi olmayı, iş hayatını, dost olmayı ve gerçek dostunu seçebilmeyi, sabrı, bazen karşılıksız sevmeyi, hoş görmeyi, hakkını aramayı, kısacası yaşamayı ve zevk almayı hayattan, öğreniyorsun büyürken. Eğer dürüstsen, hayat da sana dürüst davranıyor. İyiysen, hayat da sana iyilik sunuyor. Kalbini açarsan sevgiye, sevgi seni buluyor.

Güzelleşiyorsun. Kesinlikle kilon artıyor, kırışıklar fazlalaşıyor yüzünde ama, güzel kadın oluyorsun. Çünkü, kendine yakışanı biliyorsun. Hayattan zevk almayı da eklersen yanına, daha da havalı oluyorsun. Ağzından çıkanı kulağın duyuyor ve karşılığında çevrendekilerin saygısını hissedebiliyorsun. Büyük ama güzel kadın oluyorsun.

Mutlu oluyorsun ve mutlu ediyorsun çevrendekileri.

Yarın bir yaş daha alıyorum hayattan. Mutluyum... Özlemlerim var, özlediklerim... Mesela Babamın öpücüğü yok artık alnımda... 
Ama başka güzellikler var şimdi hayatımda. Bu yaşımda olması gerekenler. Onlarla avunuyorum ve şükrediyorum. Hayatı ve yaşamımı seviyorum!

BÜYÜMEK GÜZEL! Biliyorum...

Sevgiyle....

ŞARJ OLMA ZAMANI

Ne seçimmiş yahu?
Öncesi ayrı gerilim, sonrası ayrı...
Milletçe balataları sıyırdık. Kesin olan bu.

Daha önce de defalarca yazdım söyledim. Eskiden bilmediğimiz, umursamadığımız şeyler şimdi en önemli gündem maddesi. Kim Müslüman, kim değil, hatta kim sünni, kim alevi..? O hangi partiden, bu hangi partiden...? Seçim günü, sandık kapısında sıra beklerken bile insanlar birbirine kıl kıl bakıyordu. Hani iki kişiden biri belli bir partiye oy veriyor ya, kesin bu odur diye!
Yazıktır ya! Gerçekten, bir milleti birbirine düşürmek, insanların içine nifak sokmak... olacak iş değil...Hem de ne uğruna, "iktidar hırsı" uğruna.

O arada ekonomi bozulmuş, insanlar işsiz kalmış, milli eğitim karmakarışık olmuş, sisteme güven kalmamış,... Amaan, ne önemi var, değil mi?

Olan, biz zavallı halka oldu. Herkes sinir, stres içinde buhrana düştü. Yan kapı komşusuna bile kuşkuyla bakan, güvensiz, tekinsiz bir halk olduk.

Bravoooo... Emeği geçen herkesi canı gönülden alkışlıyorum!!!

Aynen bende de, ne balata kaldı, ne dümen. Yolumu şaşırdım. İsteksiz, suratsız, sevimsiz bir sosyal makyak haline geldim. Elimde telefon, önümde bilgisayar gündem takip etmeye çalışıyorum. Her gördüğüm, her okuduğum da üstelik daha bir misliyle sinirimi bozuyor.

İşte bu nedenle; işler daha da sarpa sarmadan bünyemi şarj etmem lazım.

EGE'YE KAÇIYORUM.
Boşalan iyot rezervlerimi doldurmaya...
Oksijen depolayıp; daralıp büzüşen beyin damarlarımı açmaya...
Izgara balıkları mideye indirirken, rakı masasında ülkemi kurtarmaya...
Ayvalık ve Cunda'da daracık sokaklarda yürüyüşler yapıp gönül gözümü açmaya...
Eşimle, kızımla vakit geçirip gerilen ilişkilerimizi tazelemeye...
Bahçeden domates, biber, gelincik toplamaya...
Köpeğimi denize sokmaya...
Çarşı - Pazar gezip her şeyin daha da tazesini aramaya...
Akşamüstleri güneşi denizin üzerinden cızırdaya cızırdaya batırmaya...
Evde ayağımı uzatıp oturmaya...
Bol bol kitap okumaya...
Hem bedenen, hem ruhen dinlenmeye...

Bir hafta yokum, dönüşte inşallah her şey daha güzel olacak. İNŞALLAH!!!

Sevgiyle...