ZEYTİNYAĞLI GİRİT KABAĞI

Ayvalık'a has yeni bir yemeği daha sizlere tanıtmaya karar verdim. Bu uğurda kendimi, tatil filan demeden helak ediyor olsam da, gerçek bir görev bilinciyle kendimi önce pazara, ardından mutfağa atıyorum.

Ayvalık pazarı mıknatıs gibi... Renkleriyle, kokusuyla beni her hafta içine çekiyor. Bu sefer; özellikle Sakız kabağı ya da Girit kabağı diye bilinen, minyatür kabaklardan almak için gittim. Gene yaz günlerinde tam bir Ege yemeği olan zeytinyağlı Girit kabağı yapmak için pazarda dolaştım. Girit kabağının özelliği boyunun yaklaşık 5 santim civarında olması. Maalesef  büyük şehirlerde bu tazelikte ve bu boyda olan kabaklardan bulmak pek mümkün değil. Bir ara büyük hipermarketlerin sebze reyonlarında üç yüz, dört yüz gramlık paketlerde bulunabilen bu minik kabakların etiket fiyatları o kadar yüksekti ki, bakmaya bile yürek istiyordu. Ayvalık'ta bol miktarda olduğu için fırsatı kaçırmamak lazım. Yandaki fotoğrafta bu kabakların ne kadar minik olduğunu görebilirsiniz. Tabii ki, tazecik ve çıtır çıtırlar...

Neyse, pazardan yaklaşık bir kilo kadar aldığım kabakları önce güzelce yıkıyorum. Sonra yarısını haşlıyorum ve bir saklama kabına alıp buzdolabına kaldırıyorum. Haşlanmış kabakları daha sonra zeytinyağ, limon sosuyla salata niyetine yiyoruz.

Kalan kabakların her iki ucunu temizlemek için kesiyorum ve  iki başına bir çentik atıyorum.

Kabaklarımı hazırladıktan sonra, yarım baş sarmısağı soyup, ince ince kesiyorum.

Dört domatesi soyup küp küp keserek hazırlıyorum.

Yayvan bir tencereye yaklaşık yarım kahve fincanı zeytinyağ koyuyorum. Tencereyi ateşe koyup yağım biraz ısınınca; içine önce sarmısakları atıp rengi dönene kadar çeviriyorum.
Ardından içine domateslerimi ekliyorum ve domateslerin rengi iyice çıkana ve saldığı suyu biraz çekene kadar pişiriyorum.

Kabakları sosa ilave ediyorum, tuzunu ve karabiberini ayarlayıp (1 adet kesme şekeri de unutmuyorum) , kabaklar yumuşayana kadar orta ateşte pişiriyorum.

Altını kapatmadan hemen önce bol miktarda Ayvalık tulumunu dilimleyerek kabakların üzerine yerleştiriyorum. Peynir tuzlu olduğu için, yemeğe tuz koyarken dikkatli olmakta fayda var. Daha sonra altını kapatıp, tencerenin kapağını da üzerine kapatıp peynirlerin erimesini bekliyorum.


Sıcak servis ediyorum. Eğer daha sonra yenecekse, sertleşen peynirlerin yumuşaması için tekrar ısıtmak gerekiyor.

Çok basit ancak, son derece lezzetli ve şık bir yemek oluyor. Ben İstanbul'da bu minik kabaklardan bulamadığım zamanlarda, mümkün olan en küçük boy kabakları alıp, biraz uzunca doğruyorum ve aynı tarifi uyguluyorum. Tabii ki, aslı kadar lezzetli olmuyor ama bizim damağımızın özlemini gidermeye faydası oluyor.



Umarım dener ve beğenirsiniz. Afiyet olsun.

Sevgiyle...

İMAMI DA BAYAYIM TAM OLSUN!

Dedim ya; tatil demek benim için ev hanımlığı modunda tavan yapmak demek... Mutfaktan çıkamıyorum. Bir de üzerine domates aşkım eklenince... Beni tutabilene aşk olsun!

Geçen akşam gelen misafirlerimize zeytinyağlı olaeak ne yapayım diye düşünürken, aklıma uzun zamandır yapmadığım "imam bayıldı" geldi. Tek sorun, arkadaşlarımızın maydanoz yememesi. Yani siz, bu tarifin üzerini kıyılmış maydanozla süslemeyi ihmal etmeyin.

İmam Bayıldı için ben özellikle ufak patlıcan seçiyorum. Hem daha az çekirdekli oluyor, hem de daha az acı. Yaklaşık 6-7 adet patlıcanı alacalı soyup, tuzlu suda bekletiyorum ki, patlıcanlar diğer malzemeleri hazırlarken kararmasın ve varsa acısı çıksın. 

Daha sonra kurulayıp, her iki ucundan ikişer santim kalacak şekilde  boydan bir kesik atıp, kızgın sıvı yağda güzelce kızartıyorum. Daha sonra tekrar pişeceği için yanmamasına özen göstermek lazım. 

Kızaran patlıcanları kağıt havlu üzerinde bekletiyorum. O arada, iki tane büyük soğanı salata soğanı doğrar gibi uzun uzun doğruyorum. Yedi, sekiz adet sarmısağı da soyup ince ince kesiyorum. Patlıcanları kızarttığım yağın içinde önce soğanlarımı çeviriyorum, sonra sarmısakları ilave ediyorum. Bahçeden topladığım iki üç tane sivri biberi de ince ince doğrayıp tavaya

ekliyorum. O arada, yaklaşık dört domatesin kabuklarını soyup küp küp hazırlıyorum ve yağdaki diğer malzemelere ilave ediyorum.  Tuzunu, karabiberini ve bolca kuru nanesini de ekleyip hepsi iyice kıvam alıncaya kadar pişiriyorum.

Önceden kızarttığım patlıcanları tencereye alıyorum ve iç malzemeyi kestiğim aralığa bolca dolduruyorum. Bu aşamada tencereye iki adet kesme şeker ekliyorum. Biraz daha tuz ile çok az zeytinyağ ve sıcak su ilavesi ile, kısık ateşte yaklaşık on beş, yirmi dakika pişiriyorum.

Pişen yemeğinizi bir gece dinlendirir, ertesi gün yerseniz lezzeti daha da artacaktır. Servis yapmadan önce kıyılmış maydanozla süslerseniz daha renkli ve süslü görünür. 

Patlıcanın her çeşidine bayıldığım için, bu feci sıcak yaz günlerinde, dolaptan çıkarıp serin serin yemek için imam bayıldı çok iyi bir alternatif. Ayrıca uzun sürdü sanmayın, işleyen demir ışıldar misali elim acayip çabuklaştı. 

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

BAHÇEDEN, PAZARDAN, EGE'DEN...

Bayılıyorum ben bu yaz mevsimine. Yani tabii sıcağına, nemine değil. Rengarenk meyvelere, kütür kütür kabaklara, içi sakız gibi bembeyaz patlıcanlara, şeker tadında fasulyelere, püsküllü mısırlara, incecik çıtır börülcelere, otların bolluğuna, domateslerin kokusuna,... Ve daha bir sürü şeye bayılıyorum. Habire yemek yapasım var. Bu arada hazır bu bolluğu ve tazeliği bulmuşken yavaş yavaş kış hazırlıklarını yapmaya da başladım.

Ayvalık'ın Perşembe pazarı meşhurdur. Tam şehrin merkezinde kurulur. Gerçek Ayvalıklılar şehir kalabalık oluyor, trafik mahvoluyor filan diye hiç hoşlanmasalar da; komşular taa karşıdan Midilli'den bile kalkıp geliyor. Şehir renkleniyor, canlanıyor. Sabah erkenden gitmek en doğru çözüm benim için ve de belediye otobüsüyle. Böylece otopark derdi de olmuyor. 

Neyse, geçen haftaki pazarda bizim aile için bir servet değerinde olan "muhliye" buldum. Muhliye bir ot. Görüntüsü çalı gibi. Yaprakları iri nane yapraklarına benziyor.

Kocaman çalı demetleri halinde satılıyor ve sadece Temmuz ve biraz da Ağustos'ta bulunuyor. Benim kayınvalidemden öğrendiğim bir ot. Yani bizim tarafta bilinmez. Bana söylenene göre Giritlilerin mübadele zamanı getirip yetiştirdiği bir otmuş. Bir kere Mısır'da bir evde çorbasını ikram etmişlerdi, bir de orada gördüm. Sonra Kıbrıs'ta da olduğunu öğrendim. Harika etli yemeği oluyor. Sadece yaprakları ayıklanıp kullanılıyor. Çok kısa bir zaman olduğu için, kışlık hazırlayıp donduruyorum. Sene içinde birkaç kez yemeğini yapıyorum. Eşimin beni en çok sevdiği zamanlar evde muhliye piştiği günler 😄.  Kışlık hazırlarken tek tek ayıklanan yaprakları buzdolabı poşetlerine dolduruyorum. Üzerlerine kabuğunu soyup doğradığım iki mis kokulu domatesi koyuyorum. Yarım limonun suyunu ilave edip poşeti sıkı sıkı kapatıyorum. 

Ayıklamak oldukça zahmetli ama inanın değiyor.  

Daha kışlık domates, barbunya fasulye ve bamya hazırlayacağım. Ama onları İstanbul'da da bulabildiğim için artık dönünce Çengelköy pazarından alıp yaparım. Yaz günü donmuş sebzeleri çözdürmeden Ayvalık'tan İstanbul'a taşımak oldukça zahmetli. 

Bu arada sanırım domates bağımlısı oldum. Eve iki günde bir, ikişer kilo domates alındığına bakılırsa ve benim ellerimin sürekli domates koktuğu düşünülünce dbtm'ne (domat bağımlılığı tedavi merkezi) yatmam gerekebilir. Bayılıyorum kokusuna, rengine, tadına... Bütün kış yiyemediğim taze ve hormonsuz domateslerin acısını çıkarıyorum. 

Size de tavsiyem fırsat buldukça yaz aylarında semt pazarlarını gezin, inanın bana terapi görmüş gibi mutlu olacaksınız.

Sevgiyle...

AYVALIK E-5

Bu yıl ki tatili biraz uzun tuttuk. İyi ki öyle yapmışız, çünkü bayram haftası boyunca tatilde gibi değiliz. 

Geçen senelerde Ayvalık'ın kalabalığı ile ilgili onlarca hikaye dinledikten sonra tedbirli olmakta fayda var dedik. Eve bir hafta yetecek kadar pazar, market alışverişini yapıp stokladık. Deniz olayını bir süreliğine kapattık, havuzla idare ediyoruz. Cunda'ya ya da Ayvalık'ın içine mecbur kalmadıkça gitmiyoruz. Resmen bir olağanüstü hal durumu. Komik geliyor eminim ama dün yanlışlıkla kızımı plajdan almaya Sarmısaklı tarafına gideyim dedim. Aaa, bizim kıçı kırık gidiş geliş yolumuz, E-5'e bağlamış. Nasıl bir trafik, nasıl bir karmaşa... Kimse kimseye yol vermiyor, camlardan sarkıp bağıranlar, küfür edenler, bir saygısızlık... Gördüğüm araçların hiçbirinde bir mutluluk hali yoktu, tam tersi bir stres, bir gerilim hali. Yazık, tüm yıl çalış çabala, bir tatilin hayallerini kur, o tatilde de şehirde yaşadığın stresin, gerilimin aynısını yaşa ve yaşat... Çekilecek çile değil doğrusu.

Çocukları toparlayacağım plajın orada da durum pek farklı değildi. Otoparklar dolmuş, arabalar yola taşmış, park etmişler. Kızımı ve arkadaşlarını arabaya doldurdum. Onlar da denize gittiklerine pişman olmuşlar. Hatta denizin içi bile o kadar kalabalıkmış ki, bir ara yüzememiş öylece suyun içinde durmak zorunda kalmışlar. Çin'de çekilen kalabalık plaj resimleri gibi dedi çocuklar! Dönüş yolumuz da aynı beter trafikte, üstelik de tüm çocukları evine bıraka bıraka oldukça uzun sürdü.

Akşam, yemekte açtığımız şarabımız ve peynir tabağımızla terasta oturduk. Allahtan bizim evimiz yoldan biraz yukarıda, çünkü araba konvoyu bizim evin önüne kadar uzamıştı. Ayvalık'ın içini ve Cunda'yı düşünemiyorum bile... Geçen yıl jandarma Cunda girişini kapatmış, "Cunda doldu (!), geri dönün" diye. Komediye bak! Bu yıl da benzer bir olay olacak kesin. 

Biz birkaç gün daha evdeyiz. Valla dışarı adımımı bile atmam. En fazla Zeytin'i önümüzden denize sokmak için karşıya geçerim. Huzur evimde ve bahçemde...

Bu arada; inanılmaz bir sıcak var. Poyraz kesildi, hava durdu. Bizim havuz bu sabah denizden daha dalgalı görünüyor. Evin içi de adeta kızma hamam. Klimalar olmasa içeride durmak mümkün değil. Gazeteler, dergiler bütün gün hatim edilecek. Gelen giden de olur mutlaka... Sık sık da suya batıp çıkarsak, tatil bize güzel...

Sevgiyle...

FIRINDA TAVUKLU BAMYA

Boş oturamıyorum. Yok yani, yapamıyorum. Kıpır kıpır, sürekli bir hareket halindeyim. Halbuki; gelmişsin Ayvalık'a, uzat ayaklarını otur bir dinlen, değil mi? Yok rahat batar sonra bana, hem ayrıca; işleyen demir ışıldar değil mi ama? ( Canım ilkokul öğretmenim, Aysel Kırdar, nasıl da beynimin içine işlemiş atasözlerini...)

Neyse, tatildeyim bir haftadır. Harika bir doğada tembellik etme lüksüm varken, ben habire ev düzeni değiştir, çamaşır yıka, mutfak temizle,... kendime iş yaratıp duruyorum. Son olarak pazara gittim dün. Harikaydı herşey, resim gibi. Bir de hava bu kadar sıcak olmasaydı?

Bugün için bamya aldım. Ben pek sevmem aslında ama, evdeki herkes bayılıyor. Eziyeti de bana tabii... Bamyayı pişirmekte özel bir durum yok, aslında çok basit bir yemek. İş bamyayı ayıklamakta... Oya işler gibi incecik kesmek lazım tepesini, asla delmeden. Yoksa ayıptır söylemesi pişerken sümüksü bir salgı salar. E bu da pek istenen bir özellik değil yemekte. 

Bende sabah yürüyüşümü yapıp, kahvaltımı ettikten sonra, sade kahvemi pişirip geçtim terasa. Hiç acele etmeden, sakin sakin ayıkladım bamyalarımı, kahvemin keyfine varmayı da ihmal etmeden.

Bamya pişirirken marifet böyle, sivri tepeli ve delinmemiş ayıklamakta. Ben de iyiyimdir bu konuda, alçak gönüllülük edemeyeceğim.

Sonlara doğru bel ve boyun ağrısından müzdarip olsam da, aynı özenle son bamyaya kadar işi götürmeyi başardım.

 

 Daha sonra yemeğim için gereken malzemeleri hazırladım. Sabah kahvaltısından kalan birkaç parça domatesi de kullanmayı ihmal etmedim. 

Yaklaşık 700 gram bamya için :

4-5 adet mis kokulu tarla domatesi

1 büyük soğan

400 gr. Kadar tavuk kalçadan kuşbaşı (yağlarını önceden temizledim)

1 limonun suyu

Zeytinyağ

Tuz ve karabiber

Öncelikle özenle tepelerini ayıkladığımız bamyalarımızı yıkıyoruz. Ardından tenceremize bir miktar zeytinyağ koyarak yemeklik kestiğimiz soğanlarımızı rengi hafif dönünceye kadar çeviriyoruz. Yağını temizlediğimiz tavuk etlerimizi, soğana ilave ediyoruz. Tavuk etleri pişene kadar ara ara karıştırıyoruz. Ardından kabuklarını soyup küp küp doğradığımız domatesleri içine ilave ederek tuz ve karabiberini ayarlıyoruz.

Domateslerin saldıkları suyu biraz çekmeleri ve tüm malzemenin güzelce pişmesi önemli. Son olarak bamyalarımızı tencereye alıyoruz ve üzerine bir limonun suyunu sıkarak ekliyoruz. Ateşimizi bir süre daha orta ateşte tuttuktan sonra kısıyor ve bamyalarımızın da güzelce pişmelerini bekliyoruz. Burada bir ipucu vermeliyim: Domateslerimiz tarla domatesi ve bol sulu, bamya da suyunu salacak olduğundan yemeği pişirirken fazla su eklememeniz gerekir. Yoksa cumbul cumbul (annemin lafı!) su içinde bir yemek olur! 

Yemeğimizin ocakta pişme aşaması tamamlandığında fırına girmeye uygun bir kaba aktarıyoruz. Ben bu aşamada üzerine minik cherry domatesler dilimliyorum ki, biraz daha şıklık olsun. Fırını yaklaşık 200 derecede önceden ısıttığım için, sıcak fırına bamyalarımı veriyorum. Bamyaların sivri uçları kızarıp kararmaya başladığında yemeğimiz hazır demektir. Hafif ekşi kokusuyla, mmmm harika oldu! Mis gibi bir yaz yemeği...
 

Yanına güzel bir pilav yapabilirsiniz. Ben bu akşam domatesli pilav ve güzel soğanlı bir yaz salatası yapmayı düşünüyorum. 

Afiyet olsun.

Sevgiyle...

TEMBEL TENEKE

Gerçekten çoook olmuş bir şeyler yazmayalı.

Hep diyorum ya benim yazı yazmam için gönlüm kırık olmamalı. Oysa bir süredir bir şeyler hep ters gitti. İş hayatının kahpeliklerine yeniden şahit oldum. Güvendiğim insanların aslında ne kadar sinsi olduklarını gördüm. Görünenle gerçeğin farklarına şahit oldum. Hastalıklara üzüldüm. Ülkemin gidişatına kahırlandım... İşte böyle habire kırılıp döküldüm...

İnsan da hep mutlu olamaz ki, hiç birimiz de Pollianna değiliz sonuçta. Mutluluk oyunu da bir yere kadar. İnsan bazen çekip gitmek, bırakıp kaçmak istiyor.

Neyse ben geçenlerde on gün kaçtım buralardan. İstanbul'dan, trafikten, işten, güçten...Okul da kapandı. Ohh, kaymaklı ekmek kadayıfı. 

Önce Ayvalık, sonra Midilli...

Hava güzel, yemekler leziz, rakılar buzlu, deniz de tertemiz olunca insan tüm kırıklıklarını unutuyor, yaralarını sarıyor. Denizin tuzlu suyu tedavi ediyor insanı. Kahvaltı sofrasına konup ekmek kırıntılarını tırtıklayan serçe, balın içine düşen arı, bahçede çılgın gibi koşturan Zeytin, marullarını Zeytin'den kaçırmaya çalışan kaplumbağalarımız, akşam sessizliğinde yankılanan cırcır böcekleri...Huzur işte bu dedirten sakinlik...

Bu yıl evdeki ergene öyle bir sarmışım ki, tatilde fark ettim, çocuk benim sesimden irite olmuş. Çalış kızım, hadi kızım, yat kızım, kalk kızım, dik dur kızım, kapa şu telefonu kızım... Biraz rahat bırakayım dedim, O da kendine gelsin. Sesimi özlesin. Tatilde pek görüşmedik kendisiyle, babasına havale ettim :-)

Aslında hepimiz daha fazla şükretmeliyiz; yaşadığımız ana, aldığımız soluğa. Söylenip durarak ya da lüzumlu, lüzumsuz şeyleri dert ederek hem kendimize hem sahip olduklarımıza haksızlık ediyoruz.

Bu yaz biraz relax olabilir miyim lütfen! Secret filan ne  lazımsa yapıyorum. Habire mesajları yolluyorum yukarıya. Tembellik yapayım azıcık. Lütfennn!!!

ÖMÜRLÜK DOST - ZOR KARAR

Zeytin kızımız bir yaşını Mayıs'ta doldurdu. 

Son derece hareketli, sevgi dolu, biraz da asi bir Golden Retriever. Bizim yanımıza iki aylıkken gelmişti. 

Ailemizin ilk köpeği Zeytin. Dolayısıyla bize köpek sahibi olmayı öğretiyor aslında. 

Sürekli okuyoruz, daha Zeytin'i sahiplenmeden önce yurt dışından kitaplar almıştık ve sırayla hepimiz okumuştuk. Tabii ki, çocuk sahibi olmak gibi, köpek sahiplendiğinizde de gerçekler okuduklarınızdan farklı oluyor. Cesar Millan'ın tüm bölümlerini izliyoruz. Öğrenmeye çalışıyoruz hala...

Çok sevmek, sahiplendiğiniz köpeğin her durumunda pes etmeden yanında olmayı baştan kabul etmeniz lazım. Öyle heveslik bir olay değil. Kızım doğduğunda düzenli, durağan yaşamtımıza bomba düştü demiştim ve anneliğe alışana kadar bir süre geçmesi gerekmişti; işte bu da, köpek sahiplenmek yani aynen bombalık bir değişim yaratıyor ailenin hayatında. 

Şöyle ki; sabah kalkma saatiniz değişiyor. Hava şartları ne olursa olsun, dışarı çıkmanız köpeğinize egzersiz yaptırmanız şart. Düzenli veteriner kontrolüne götürmeniz, temizliğine, bakımına özen göstermeniz gerekiyor. Yemek saatine göre her neredeyseniz eve geri dönmeniz lazım. Onun bir köpek olduğu gerçeğini, hele de yavruyken yapacağı yaramazlıklara tahammül etmeyi ve anlayışlı olmayı baştan kabullenmeniz lazım. Sevgiden önce, disipline ve kurallara ihtiyacı olduğunu bilerek davranmanız ve bunu evdeki tüm aile bireylerinin kabullenmesini sağlamalısınız.  

Ben Zeytin'i kısırlaştırdım geçen hafta. Çok kararsız kaldım. O'nun doğal hakkını elinden alacağımı söyleyen, en az bir kere yavrulaması gerektiğini, hatta kısırlaştırmanın acımasızlık ve günah olduğunu söyleyen çok fazla arkadaşım oldu. Ben de çok düşündüm. Ancak; sokaklardaki ya da barınaklardaki başı boş, terk edilmiş, sevgiye ve ilgiye muhtaç binlerce köpeği düşündüm. Yavrulatsam o yavruların sorumluluğunu bir ömür taşıyacağımı biliyorum, bu da benim huyum. Bir hevesle çocuğu istedi, kocası sürpriz yaptı, bilmem ne diye yavruları sahiplenenlerin ensesinde olacağım. Bir yavru sokağa terk edilse ömür boyu vicdan azabı çekeceğim... 

Bizim ülkemizde, Çeşme'de, Bodrum'da, sadece yazlıkta çocuklar eğlensin diye yavru köpek alıp sonra yaz bitince sitelerde bırakılıp gidilen cins cins köpeklerle dolu barınaklar. Sokakta yaşamayı bilmeyen o canları fark etmiyor musunuz? O bakışlarla hiç karşılaşmadınız mı? Korktuğunuz, kaçtığınız o hayvanların sadece biraz yiyecek ve bekli bir sevgi kırıntısı görmek peşinde olduğunu fark etmediniz mi? İçiniz acımadı mı? Nasıl bir insanlıktır, gerçekten anlamak mümkün değil...

Zeytin'i kısırlaştırırken önce bunu düşündüm. Bir de veterinerimizin özellikle kanser konusundaki uyarıları etkili oldu. Veterinerler de doktorlar gibi aslında, hepsinin farklı görüşleri ve önerileri var. Birine inanıp güvenmeniz lazım. Bizim veterinerimiz, doğum yapan hayvanların rahim ve yumurtalık kanserlerine daha fazla maruz kaldıklarını söyledi. Sağlıklı yaşayabilmesi için kısırlaştırmamızı önerdi. Biz de bu öneriyi karar verme aşamasında değerlendirdik.

Kızımız şimdi klinikte. Ailedeki yokluğu, eksikliği hissediliyor. Hepimiz onu çok özledik. Her sabah alışkanlıkla, erkenden kalkıp en önce onunla gözgöze gelmek için bahçedeki kulübesine bakıyorum. Göremeyince şaşırıyorum. Akşam iş dönüşü kapıda beni beklemiyor olması tuhaf geliyor. Zeytin ailemizin bir parçası. Ömrü boyunca bize emanet artık. Tüm yaramazlıklarına, bahçeyi kazıp durmasına, baharda özenle diktiğim çiçekleri eşelemesine, sonsuz tüy dökmelerine, biz evde yokken sıkıntıdan kulübesini kemirip bitirmesine(!), çamurlu ayaklarına, sadece daha çok sevgi istediği için üstümüzü başımızı batırmasına, oburluğuna....ve daha türlü bin çeşit köpek huyuna rağmen, O bizim canımız. 

Dönsün diye bekliyoruz. Sadece sevmek için değil, ayrıca eğitmek ve eğlenmek için.

Sevgiyle...